Καλή Ανάσταση!!!

Άνθισ' η τσιμινιέρα!!

2 Απριλίου 2012

 

Κονσέρτο για ένα καταρράκτη και μερικά κοψίδια!!!

Πέτρα και Δαύλεια Βοιωτίας

31 Μαρτίου 2012

Σάββατο, τελευταία μέρα του Μαρτίου και ο ήλιος είχε ανατείλει ολόλαμπρος. Ήταν σχετικά νωρίς όταν χτύπησε το τηλέφωνο.

Μικρή βόλτα στον Υμηττό!

24 Μαρτίου 2012

Στα ανατολικά και νότια της Αθήνας, ξαπλώνεται ένας «Τρελός»!! Έτσι λέγανε παλιά το τρίτο σε ύψος βουνό της Αττικής. Τον Υμηττό! Αυτό το λαϊκό τοπωνύμιο έδωσε αφορμή να χαρακτηρίσουν τους Αθηναίους τελείως παλαβούς, «αφού ο Ήλιος έβγαινε απ΄ τον Τρελό και έδυε στο Δαφνί»
Δεν είναι ιδιαίτερα ψηλό βουνό (1026μ.) και ούτε πολύ δύσβατο. Έχει όμως ένα πολυτάραχο βίο και είναι πολύ ταλαιπωρημένο!!! Στην αρχαιότητα έδωσε όλη του σχεδόν τη βλάστηση με τη μορφή ξυλείας και την πέτρα από τα σπλάχνα του. Κάηκε πολλές φορές από τα αρχαία χρόνια μέχρι τις μέρες μας. Στα χρόνια μας χτίστηκε, σε πολλά σημεία (κυρίως στα νότια) σχεδόν μέχρι την κορυφογραμμή του. Καταπατητές πολλοί ζήλεψαν (και ζηλεύουν) αυτό το «φιλέτο». Και αυτό σε πείσμα όλων, θάλλει και μεγαλόψυχα χαρίζει τον φυσικό και αισθητικό του πλούτο σε όλους τους κατοίκους της μεγαλούπολης, ανεξάρτητα αν το αγαπούν ή το επιβουλεύονται!!

Αντανακλάσεις 1

Αισθητικό Δάσος Καισαριανής, θέση "Καλοπούλα". 24 Μαρτίου 2012

Περισσότερες φωτογραφίες: https://picasaweb.google.com/113519638873206463457/Ymittos221020112432012

Λευκάδα

Νησιώτικη στεριά ή στεριανό νησί;

(συνέχεια του ταξιδιού από Στις παραλίες …………..της Ηπείρου!

27-30 Ιουλίου 2004

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Αγία Μαύρα, σεισμοί, Ιωάννης Ζαμπέλιος, φακές, μουσείο φωνογράφου, νησί και στεριά, Ωνάσης, γιορτές λόγου και τέχνης, Λευκάδιος Hearn, σαλάμι αέρος, Άγγελος Σικελιανός. Μερικά πρόσωπα, πράγματα, γεγονότα, γνωστά, λιγότερο γνωστά ή «άγνωστα» που σχετίζονται με το νησί της Λευκάδας, ένα από τα Επτάνησα, το πιο κοντινό στη Στερεά Ελλάδα, με την οποία το ενώνει μια «κινητή γέφυρα».

Τέσσερεις μέρες στη Λευκάδα δε φτάνουν να πάρεις ούτε μυρωδιά από το υπέροχο αυτό νησί. Για μια πρώτη όμως γεύση καλά ήταν.

Στις παραλίες …………..της Ηπείρου!

20-26 Ιουλίου 2004

Προς τα βορειοδυτικά

2004, χρονιά «Εθνικής Υπερηφάνειας» και με όσα επακολούθησαν στη διάρκεια των αγώνων με τους «Ολυμπιονίκες» μας Εθνικής Ντροπής.

Πριν όμως από το «Μεγάλο Πανηγύρι» εμείς φεύγουμε από την Αθήνα για 10ήμερες διακοπές στα δυτικά. Ο Γιώργος με τη Ράνια με τη βέσπα και εγώ, η Σοφία και τα τρία παιδιά με το αυτοκίνητο. Μικρή στάση στο Ρίο, να χαζέψουμε λίγο τη γέφυρα και αφού περάσαμε απέναντι πήραμε το δρόμο για Μεσολόγγι. Βγαίνουμε από το δρόμο δεξιά και πάμε για τον Αϊ Συμιό με το πολύ πράσινο όπου και κάνουμε μια στάση να κολατσίσουμε. Είναι ο τόπος που κατέφυγαν όσοι επέζησαν από τη μεγαλειώδη ΕΞΟΔΟ και κάθε χρόνο στην επέτειο πάνε από την πόλη με άλογα και ζουρνάδες. Είναι ειδυλλιακό το τοπίο αν και η συμπεριφορά των συμπατριωτών μας είναι εμφανέστατη. Παντού σκουπίδια!!!Τι διάολο. Τέτοια γαϊδουριά πια; Τους αρέσει άραγε να πηγαίνουν και να τα βρίσκουν τόσο χάλια; Εμείς τα σκουπίδια μας μαζί και συνεχίζουμε. Λίγο μετά στρίβουμε αριστερά και πάμε για Αιτωλικό. Έχουμε αποφασίσει να αποφύγουμε την καρμανιόλα που πάει για Γιάννινα και ακολουθούμε τον μικρότερο, απείρως γραφικότερο και χωρίς καθόλου κίνηση δευτερεύοντα δρόμο που πάει από τα Ακαρνανικά παράλια. Περνάμε τις εντυπωσιακές αλυκές με τα λευκά «βουνά» από αλάτι και το Αιτωλικό χωρίς στάση, με σκοπό να κάτσουμε για φαΐ και καφέ στον Αστακό. Φτάνοντας στη θάλασσα και να ο Αστακός. Ιόνιο!!

Πεδίο του Άρεως

Όαση στην καρδιά της μεγαλούπολης!

19 Μαρτίου 2012

Ζω σ’ αυτή την πόλη μισό αιώνα και …….κάτι ψιλά! Έχω περάσει έξω από το Πεδίο του Άρεως εκατοντάδες φορές, πεζός ή με το αυτοκίνητο. Και όμως δεν είχα μπει ποτέ μέσα μέχρι πριν περίπου δύο εβδομάδες(!!!!). Τότε μια δουλειά, νομικής φύσης, με έφερε κοντά στα δικαστήρια. Φεύγοντας έφτασα μπροστά σε μια από τις πλευρικές εισόδους του πάρκου. Αντί να κινηθώ εξωτερικά στο πεζοδρόμιο, είπα να μπω μέσα να περπατήσω το λίγο που χρειαζόταν μέχρι την έξοδο που θα με έφερνε προς την πλατεία Βικτορίας.

Κορινθιακός ρυθμός!!

19 Μαρτίου 2012

Το φυτό Άκανθος που ενέπνευσε τη δημιουργία του Κορινθιακού Κιονόκρανου

 (στο Πεδίο του Άρεως)

Σύμφωνα με το μύθο, ο γλύπτης Καλλίμαχος, εμπνεύστηκε το Κορινθιακό κιονόκρανο από ένα καλάθι που βρισκόταν στον τάφο ενός κοριτσιού στην Κόρινθο. Το καλάθι όπου ήταν τοποθετημένα τα παιγνίδια της, σκεπαζόταν από μια τετράγωνη πλάκα. Γύρω από το καλάθι είχαν φυτρώσει άκανθοι ακολουθώντας το σχήμα του. Έτσι γεννήθηκε το περίτεχνο κιονόκρανο του κορινθιακού ρυθμού!

Αναφιώτικα-Πλάκα!

Μια μικρή βόλτα στα ριζά του Ιερού Βράχου!

16 Μαρτίου 2012

Καιρό τώρα έψαχνα να βρω την ευκαιρία, να πάρω τη φωτογραφική μου μηχανή και να αρχίζω να ανηφορίζω τα στενά και τα σκαλάκια της Πλάκας

Μετά το ψάρεμα!

3 Μαρτίου 2012

Όπως είναι γνωστό όταν τα καΐκια επιστρέφουν και ξεψαρίσουν, ακολουθεί μια σειρά από δουλειές για να ετοιμαστούν και πάλι να βγουν για ψάρεμα.

Καμπιά Εύβοιας

Ένας θησαυρός στη γειτονιά μας!

3 Μαρτίου 2012

-   Το Σαββατοκύριακο ο καιρός θα είναι αίθριος, με λιακάδα και θερμοκρασία που θα αγγίξει τους 20ºC.
Όλα τα κανάλια, στο δελτίο καιρού το ίδιο. Ίσα για να μας ξεσηκώσουν για φευγιό.

Το Σάββατο το πρωί είχε έναν ήλιο –όπως είπε και η Σοφία- «ανελέητο»!!! Δεν μας κρατάγανε μέσα ούτε με αλυσίδες. Από την Παρασκευή η ιδέα που είχε πέσει ήταν Καμπιά Εύβοιας. Μέχρι πριν λίγο καιρό μας ήταν παντελώς άγνωστο αυτό το χωριό. Ώσπου είδαμε ένα μικρό αφιέρωμα στην εκπομπή «Μένουμε Ελλάδα» και πολύ μας άρεσε.

-Κοντά είναι, ωραίο φαίνεται, δεν πάμε για μια αυτοψία;
Και έτσι ξεκινήσαμε. Ούτε 100 χμ, δίπλα στο διάσημο χωριό της Κεντρικής Εύβοιας, τη Στενή. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που τόσο λίγοι το γνωρίζουν.
Από τη Νέα Αρτάκη ο δρόμος στρίβει και ανηφορίζει για τη Δίρφη και τα χωριά της.

Από μακριά το ψηλότερο βουνό της Εύβοιας, δεσπόζει στον ορίζοντα κάτασπρο. Άλλωστε πριν δυο τρεις μέρες χιόνισε, και όχι μόνο εκεί, αλλά σε όλη τη χώρα. Δίπλα στη Δίρφη το Ξεροβούνι. Χαμηλότερο αλλά και αυτό με αρκετό χιόνι.

Το χταποδάκι της Καθαροδευτέρας!!

Αλεποχώρι, Σάββατο της Απόκριας, 25 Φεβρουαρίου 2012

Περισσότερες φωτογραφίες: https://picasaweb.google.com/113519638873206463457/Alepohori2522012#

Το δικαίωμα στο φως και το χαμόγελο!!

 

18-19 Φεβρουαρίου 2012

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε ήταν χαρά Θεού! Είχε βέβαια λίγο παγωνιά αλλά με τέτοια λιακάδα ποιος δίνει σημασία!

Δύο μικρές ημερήσιες βόλτες στάθηκαν αφορμή για πολύ όμορφες εικόνες.

Καλή Αποκριά!!

Ακόμα και στην πιο ζοφερή μέρα, το δικαίωμα στο χαμόγελο δεν θα μας το στερήσει κανείς!!

Δωρικός ρυθμός!!

Κάπου στα Γεράνεια Όρη, 18 Φεβρουαρίου 2012

Στο Salzburg, του αλατιού και του πλούτου!!

Σχολικό, πολιτιστικό πρόγραμμα.

7-10 Απριλίου 2011

-Μην ξεχάσετε. Στο αεροδρόμιο στις 5.00

-Το πρωί;

-Φυσικά το πρωί!

-Πλάκα μας κάνετε!

-Καθόλου πλάκα. 6.45 πετάμε. Όποιος αργήσει θα του κουνάμε μαντήλι από ψηλά!

Στην Ιρλανδία, τη γη των Κελτών!!

(συνέχεια του ταξιδιού από Στην Ουαλία, τον τόπο με τα δύσκολα ονόματα! )

6-11 Ιουλίου 2010

Τρίτη 6/7

Μετά το πρωινό και αφού χαιρετίσαμε και τους τελευταίους φίλους μας, πληρώσαμε και στις 10.15 ένα ταξί μίνι μπας μας πήρε για το Holyhead,το λιμάνι στο δυτικότερο άκρο της Ουαλίας (βλ. http://disaki.blogspot.com/2012/01/blog-post_26.html). Εκεί κάναμε check in σα να ήμασταν σε αεροδρόμιο. Παραδώσαμε τις  αποσκευές, περάσαμε έλεγχο, επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο και φτάσαμε στο ταχύπλοο που θα μας περνούσε στο Δουβλίνο.

Στην Ουαλία, τον τόπο με τα δύσκολα ονόματα!

1-6 Ιουλίου 2010

Εισαγωγή

Το ταξίδι αυτό έγινε στα πλαίσια Ευρωπαϊκού προγράμματος συνεργασίας σχολείων και έγινε για το κλείσιμο του προγράμματος, μετά από 2 χρόνια. Η παρέα μας αποτελούνταν από 7 άτομα και συναντηθήκαμε με συναδέλφους και μαθητές από άλλες 6 χώρες. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε τις πρώτες 5 μέρες των καλοκαιρινών μας διακοπών, που όμως τα σχολεία της Ουαλίας ήταν ακόμα ανοικτά. Επειδή ήμασταν σε διακοπές μετά το τέλος της συνάντησης είχαμε την ευκαιρία να συνεχίσουμε για 4 μέρες απέναντι, στην Ιρλανδική πρωτεύουσα το Δουβλίνο!

Τουρκία, 10ήμερο ταξίδι προς τα ανατολικά-Μέρος 4ο (τελευταίο)

Ένα κιουνεφέ παρακαλώ!

1-2 Μαΐου 2009

Αντιόχεια η επί του Ορόντη
Τελευταία μέρα της συνάντησης και του ταξιδιού μας. Πρωτομαγιά και οι φίλοι μας είχαν κανονίσει πολύ όμορφη εκδρομή. Αυτοί μαζί με γυναίκες και παιδιά και εμείς οι υπόλοιποι γεμίσαμε το λεωφορείο. Προορισμός μας η νοτιότερη πόλη της Τουρκίας. Η Αντιόχεια. Antakya ή Hatay τη λένε σήμερα οι Τούρκοι.
Ιδρύθηκε από τους Σελευκίδες στα τέλη του 4ου αι π.Χ.. και πέρασε περιόδους μεγάλης ακμής αλλά και καταστροφών (κυρίως από σεισμούς) και παρακμής. Η Τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μεγάλο Χριστιανικό κέντρο. Μέχρι το 1939 που έγινε Τούρκικο έδαφος ήταν κομμάτι της Συρίας (γαλλικό προτεκτοράτο τότε) και ο πληθυσμός της ακόμα και σήμερα φέρει τα αραβικά στοιχεία κυρίως στη γλώσσα, την κουζίνα αλλά και στα χαρακτηριστικά του προσώπου. Αν και η σύγχρονη πόλη δεν είναι κάτι το καταπληκτικό το μίγμα όλων αυτών των στοιχείων της προσδίδει μια ιδιαίτερη γοητεία.

Ο ποταμός Ορόντης (Ασί στα Τούρκικα) την κόβει στα δύο με το παλιό κομμάτι στα ανατολικά και το σύγχρονο στα δυτικά.

Τουρκία, 10ήμερο ταξίδι προς τα ανατολικά-Μέρος 3ο

Εκεί που φτιάχνουν τον μπακλαβά!

27-30 Απριλίου 2009

-Τελικά ποιανού είναι ο μπακλαβάς; Δικός μας ή δικός σας;
Πονηρός ο Τούρκος. Ρίχνει άδεια για να πιάσει γεμάτα! Αμ δε που θα τσιμπήσω!
-Και ποιος ξέρει; Του απαντώ και αυτός το παρακάμπτει.
Μικροκαμωμένος με τη ροζ γραβάτα του πηγαινοέρχεται ελέγχοντας την κατάσταση μέσα στο στούντιο με το σκηνικό αλά Big Bubble!! Ροζ, μοβ, φιστικί κουρτίνες στους τοίχους!! Και εμείς σε ημικύκλιο, στη μπροστινή σειρά ένας από κάθε χώρα και στην πίσω οι υπόλοιποι. MEGA Channel του Gaziantep. Και όμως υπάρχει και αλλού MEGA Channel!!Και ήμασταν εμείς εκεί να μιλήσουμε «ζωντανά» για το πρόγραμμά μας! Μα τι δόξες είναι αυτές!!!

Τουρκία, 10ήμερο ταξίδι προς τα ανατολικά-Μέρος 2ο

Στη γη "των ωραίων αλόγων"!

25-27 Απριλίου 2009

Πρώτη μέρα στην Καππαδοκία
Καππαδοκία (Kapadokya), η περιοχή των ωραίων αλόγων! Υπήρξε η καρδιά της αυτοκρατορίας των Χετταίων ή Χιττιτών κατά τη 2η π.Χ. χιλιετία και αργότερα αποτέλεσε ανεξάρτητο βασίλειο. Υπήρξε δε γιγάντια και πολύ σημαντική ρωμαϊκή επαρχία. Στα πρώτα μεταχριστιανικά χρόνια εκεί εδραιώθηκε η νέα θρησκεία και ήταν κυριολεκτικά το λίκνο του αναχωρητισμού, του μοναχισμού αλλά και της θεωρητικής θεμελίωσης του Χριστιανισμού. Σημαντική Βυζαντινή επαρχία, αποτέλεσε την περιοχή των Ακριτών, της εσχατιάς δηλ. προς τη μεριά των «άπιστων εχθρών» (άραβες, τούρκοι, μογγόλοι). Σήμερα είναι γνωστή περισσότερο για το γεωλογικό της χαρακτήρα, που οφείλεται στη δράση των αρχαίων ηφαιστείων που υπάρχουν γύρω της.

Τουρκία, 10ήμερο ταξίδι προς τα ανατολικά-Μέρος 1ο

Σα βγεις στον πηγαιμό για την...Καππαδοκία!

23-25 Απριλίου 2009

Από τη Χίο στο Pamukkale
Ξημερώνει και εμείς πετάμε πάνω από το Αιγαίο. Η πορεία μας ανατολικά! Κυριολεκτικά και μεταφορικά!! Μισή ώρα στο αέρα και κατεβαίνουμε στη Μυροβόλο Χίο. Είναι η γιορτή του Αγ. Γεωργίου και όλοι κάποιον που γιορτάζει αφήσαμε πίσω. Έχουν περάσει πέντε μέρες που είχαμε Πάσχα και γιορτάσαμε μαζί με τις οικογένειές μας.

Ζαγοροχώρια. Τα χωριά «πίσω από το βουνό»!!!

(Σελίδες από τα παλιά ταξιδιωτικά μου ημερολόγια)

27-30 Δεκεμβρίου 1997

Γι άλλη μια φορά γιορτάσαμε τα Χριστούγεννα με τους καλούς μας φίλους στην Πάτρα. Δυο μέρες μετά τη μεγάλη γιορτή, αντί να κινηθούμε ανατολικά προς το σπίτι μας περάσαμε το στενό ανάμεσα στο Ρίο και το Αντίρριο και κινηθήκαμε προς τα βόρεια να συναντήσουμε άλλους φίλους και να πάμε, για πρώτη φορά, στα Ζαγοροχώρια, που τόσα καλά είχαμε ακούσει από πολλά στόματα.

Ψάχνοντας τους Ταξιάρχες της Αχαΐας!!

Μέρος Α΄ - Μονή Ταξιαρχών Αιγιαλείας

23 Δεκεμβρίου 2011

-Αίγιο. Βγαίνουμε.

Η αλήθεια είναι πως χαθήκαμε λίγο αλλά τελικά παίρνουμε το δρόμο για το Μοναστήρι των Ταξιαρχών.

Το πρωί που φύγαμε από την Αθήνα για την Πάτρα έβρεχε. Ευτυχώς όμως όσο πηγαίναμε προς τα δυτικά ο καιρός άνοιγε και έτσι όταν βγήκαμε από την Εθνική (ο Θεός να την κάνει!!!) και πήραμε το δρόμο για το μοναστήρι ο ήλιος ήταν λαμπρότατος.

Ο δρόμος, με αρκετές στροφές ανηφορίζει ανάμεσα σε ελιές κι αμπέλια. Στα αριστερά μας είναι μια ρεματιά και στο βάθος της κυλλά (αν και δεν τον βλέπουμε) ο ποταμός Σελινούντας. Όσο πάμε προς τα νότια όλο και βλέπουμε στο βάθος πλαγιές σχεδόν τελείως γυμνές, αποτέλεσμα της μεγάλης φωτιάς που κατέκαψε σχεδόν όλη την Αιγιαλεία το 2007. Ευτυχώς η ρεματιά και τα γύρω της γλίτωσαν.

Χρόνια Πολλά!!!

Καλές γιορτές με υγεία, χαρά και αυτούς που αγαπάτε γύρω σας!
Εύχομαι το 2012 να είναι λιγότερο επώδυνο για όλους μας!!

Με ένα αυτοκίνητο στους δρόμους της Γαλλίας, ΜΕΡΟΣ Γ΄ (τελευταίο)

(συνέχεια από Με ένα αυτοκίνητο στους δρόμους της Γαλλίας, ΜΕΡΟΣ Β΄)

Μ.Σάββατο 3-Πέμπτη 8 Απριλίου 2010

ΜΕΡΟΣ Γ΄ - Στο Perigord με τα «χρώματα» του

Τον 14ο και 15ο αι. στο έδαφος της Γαλλίας, κατά κύριο λόγο, γίνεται ο μεγαλύτερος σε διάρκεια πόλεμος στην Ευρωπαϊκή ιστορία, που κράτησε πάνω από ένα αιώνα και ονομάστηκε Εκατονταετής. Το κυριότερο επίκεντρο αυτού του πολέμου ήταν στα νοτιοδυτικά της χώρας στα όρια του Βασιλείου της Γαλλίας με το Αγγλοκρατούμενο Aquitaine. Εκεί βρίσκεται το Perigord, επόμενος προορισμός μας.

Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιοχής ανήκει στο διαμέρισμα Dordogne που έχει πάρει το όνομά του από τον ομώνυμο ποταμό, που ρέοντας δυτικά συναντά μετά το Μπορντό τον Garonne δημιουργώντας της εκβολές του Gironde στον Ατλαντικό. Το όνομα Perigord μάλλον έρχεται από την αρχαιότητα όταν στην περιοχή ζούσαν τέσσερις φυλές Γαλατών. Στη γλώσσα των Γαλατών ο όρος «4 φυλές» λέγεται Petrocore, που σε παραφθορά στο πέρασμα του χρόνου έγινε Perigord. Παραδοσιακά χωρίζεται σε τέσσερα τμήματα: Το Μαύρο (Noir) Perigord, γύρω από τη μικρή πόλη Sarlat-la-Caneda, στα νοτιοανατολικά, και έχει να κάνει με το σκούρο χρώμα των πυκνών δασών, το Λευκό (Blanc) Perigord, γύρω από την πρωτεύουσα Perigueux, στα βορειοδυτικά, και έχει να κάνει με την ανοιχτόχρωμη πέτρα που φτιάχνουν τα σπίτια εκεί, το Πράσινο (Vert) Perigord, στα βόρεια, που έχει να κάνει με τα πράσινα βοσκοτόπια της περιοχής και το Πορφυρό (Pouerpre) Perigord, γύρω από την πόλη Bergerac, στα νοτιοδυτικά, και έχει να κάνει με τα αμπέλια της περιοχής που δίνουν τα εξαιρετικά κρασιά.

Η εποχή της φεουδαρχίας και των πολλών πολέμων, «προίκισε» την περιοχή με πολλά παλάτια-κάστρα (Chateaux). Κάθε λίγο και λιγάκι ένα τέτοιο κάστρο δεσπόζει στο ορίζοντα, σκαρφαλωμένο συνήθως πάνω σε ένα λόφο. Γύρω του αναπτύσσεται αμφιθεατρικά το χωριό ή η πόλή που συνήθως έχει και το ίδιο όνομα με το κάστρο. Δεκάδες είναι τα κάστρα, τα χωριά, οι πόλεις, όλα διατηρημένα άψογα, παραπέμποντας τον επισκέπτη σε εποχές μερικών αιώνων πριν. Σε συνδυασμό δε με το πολύ πράσινο και τα νερά που κυλούν παντού οι εικόνες είναι μοναδικές, όχι μόνο για τα Γαλλικά δεδομένα αλλά γενικότερα!!

Με ένα αυτοκίνητο στους δρόμους της Γαλλίας, ΜΕΡΟΣ Β΄

(συνέχεια από Με ένα αυτοκίνητο στους δρόμους της Γαλλίας, ΜΕΡΟΣ Α΄)

Μ.Τετάρτη 31 Μαρτίου-Μ.Σάββατο 3 Απριλίου 2010

ΜΕΡΟΣ Β΄ - Στις ακτές του Ατλαντικού

Το πρωί ο καιρός ήταν μεν μουντός αλλά χωρίς βροχή. Έκανε όμως αρκετό κρύο. Τακτοποιήσαμε το σπίτι των φίλων μας και γύρω στις 10 φύγαμε. Περάσαμε να αφήσουμε τα κλειδιά και πήραμε το δρόμο προς τα νότια. Λίγο περισσότερα από 100 τα χιλιόμετρα μέχρι τη Nantes. Επειδή όμως η κόρη μας θα ήταν στη σχολή και έτσι θα τη βλέπαμε μετά το μεσημέρι είπαμε να κάνουμε μια μικρή παράκαμψη (κάτι που φυσικά δεν το συνηθίζουμε!!!!!!). 65 χιλιόμετρα αφ’ ότου φύγαμε στρίψαμε δεξιά με κατεύθυνση προς τον Ατλαντικό. Λιγότερα από 60 χιλιόμετρα και να ο Ωκεανός!! Λίγο πριν είχαμε δει τον ποταμόκολπο των εκβολών του ποταμού Loire (του Λίγηρα δηλ.). Φτάσαμε στην παραθαλάσσια πόλη St. Nazaire.

Μια πόλη με μεγάλο μέτωπο στον Ωκεανό, φάρο και φυσικά λιμάνι.

Με ένα αυτοκίνητο στους δρόμους της Γαλλίας, ΜΕΡΟΣ Α΄

25 - Μ.Τρίτη 30 Μαρτίου 2010

ΜΕΡΟΣ Α΄ - Νορμανδία-Βρετάνη

Είχε νυχτώσει όταν γύρισα το κλειδί στη μίζα του Golf που είχα νοικιάσει και ξεκινήσαμε το ταξίδι μας σε Γαλλικό έδαφος προς τα βόρεια. Το ταξίδι μας μέχρι το αεροδρόμιο Orly της Γαλλικής πρωτεύουσας ήταν ιδιαίτερα ήσυχο. Είχαμε ξεκινήσει με κάποια καθυστέρηση από την Αθήνα, αργά το απόγευμα με προορισμό τη Γαλλία και σκοπό να κάνουμε ένα μεγάλο γύρο στη Γαλλική εξοχή. Δεν θα πηγαίναμε καθόλου στο Παρίσι. Η κίνηση μέχρι να βγούμε από τα περίχωρα της πρωτεύουσας ήταν αρκετά μεγάλη. Κανένα όμως πρόβλημα. Το αυτοκίνητο καινούργιο, ρόλαρε ομαλά στον καλύτερου οδοστρώματος δρόμο που είχα ως τότε οδηγήσει. Το GPS στη θέση του, πιστός βοηθός και συνοδηγός μου τα τελευταία 3 χρόνια, με τη γνωστή γυναικεία φωνή μου έδινε με ακρίβεια οδηγίες για τον πρώτο προορισμός μας, ένα ξενοδοχείο πάνω στον Σηκουάνα, στο χωριό Connelles, περίπου 125χμ από το Παρίσι, λίγο πριν την μεγαλύτερη πόλη της Νορμανδίας Rouen Περασμένες 10.00 (πολύ αργά για τη Γαλλία) αφήναμε τα πράγματα στο δωμάτιο και ετοιμαστήκαμε για τον πρώτο μας ύπνο στη χώρα αυτή.

Όλα άρχισαν όταν μερικούς μήνες πριν η κόρη μας αποφάσιζε ότι θα έκανε αίτηση για Erasmus στη Γαλλία και μάλιστα στην πόλη Nantes, στα βορειοδυτικά της χώρας. Είχε περάσει πάνω από ένας μήνας που είχε φύγει και όπως το είχαμε σχεδιάσει πηγαίναμε να περάσουμε το Πάσχα μαζί της. Επειδή όμως είχαμε και εμείς διακοπές οργανώσαμε έτσι το ταξίδι μας ώστε πριν τη συναντήσουμε να κάνουμε μερικές βόλτες στα βόρεια για περίπου μία εβδομάδα. Φυσικά το γεγονός αυτό ήταν μόνο η αφορμή. Η αιτία είναι βέβαια το «σαράκι» που με «τρώει» από τα γεννοφάσκια μου (κληρονομιά της μακαρίτισσας της μάνας μου) να παίρνω τους δρόμους μπας και ηρεμήσω!!

Seine-Maritime

Ο Σηκουάνας (Seine) είναι το μεγάλο αυτό ποτάμι που ξεκινώντας από την περιοχή των Αρδεννών κινείται βορειοδυτικά, δέχεται τα νερά δεκάδων άλλων παραποτάμων και μετά από πάνω από 400χμ. χύνεται στη θάλασσα της Μάγχης στην περιοχή της Χάβρης. Στη μέση περίπου του δρόμου του διασχίζει τη Γαλλική πρωτεύουσα, χαρίζοντάς της μοναδική γοητεία. Μετά το Παρίσι κάνει πολλούς μαιανδρισμούς προσφέροντας τα νερά του σε δεκάδες χωριά και μικρές ή μεγάλες πόλεις. Αλλού γέφυρες μεταφέρουν τον κόσμο από τη μια όχθη στην άλλη και αλλού το ρόλο αυτό έχουν πλεούμενα κατάλληλα για το σκοπό αυτό. Είναι η περιοχή της Άνω Νορμανδίας και πιο συγκεκριμένα η περιοχή Seine-Maritime.

Το πρωινό ήταν καλό και μάλλον θα είχαμε λιακάδα. Κατέβηκα κάτω και περπάτησα λίγο δίπλα το ποτάμι.

Το ξενοδοχείο στο φως της μέρας τελείως διαφορετικό. Παλιό εξοχικό-αρχοντικό (Manoir) δίπλα ακριβώς στο νερό του ποταμού είναι πολύ όμορφο!

Τυνησία

28 Δεκεμβρίου 2007-2 Ιανουαρίου 2008

1. ΝΟΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΣΑΧΑΡΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΟΑΣΕΙΣ ΤΗΣ

ΗΜΕΡΑ 1η

Άγρια μεσάνυχτα και φτάνουμε στο «Ελ. Βενιζέλος» για την πτήση μας στο νησί Djerba της Τυνησίας. Μετά τις σχετικές διατυπώσεις και τη σχετική αναμονή αναχωρούμε με ψιλόβροχο και πολύ κρύο στις 5.00. Λιγότερο από δύο ώρες μετά είμαστε στην Djerba.