Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

«Μια οθόνη προβάλλει τον Δημιουργόν της»!

Στη μνήμη του Σταμάτη Δ. Παπαμιχαήλ
8 Οκτωβρίου 2017


Στο κέντρο της πόλης της Καρύστου, στη Νότια Εύβοια, απέναντι από το αστυνομικό τμήμα και την Εθνική Τράπεζα,
στέκει ένα ερείπιο ανάμεσα στα σύγχρονα μεγάλα κτίρια. Όσα χρόνια πάω στην Κάρυστο (περίπου 40) το θυμάμαι νάναι έτσι ακριβώς όπως και σήμερα, δείγμα πως οι κληρονόμοι μάλλον "δεν τα βρίσκουνε" και έτσι δεν έγινε κι αυτό μια ακόμα πολυκατοικία, ανάμεσα στις άλλες.
Η πόρτα στέκει σε καλή κατάσταση. Οι παραστάδες, φτιαγμένες με καλοπελεκημένες πέτρες, δείχνουν πως επρόκειτο για ένα πολύ καλοφτιαγμένο κτίριο.
Πάνω από την πόρτα φαίνεται ένα πατάρι.
Ο Νίκος Σ. μια φορά μου έδειξε τις τρύπες, που υπάρχουν στον εσωτερικό τοίχο, ο οποίος πια είναι σε κοινή θέα μιας και ο εξωτερικός δεν υπάρχει. Οι τρύπες αυτές έχουν γεωμετρικό σχήμα και δεν είναι τυχαίες. Είναι φανερό πως το πατάρι ήταν κάποτε ο θάλαμος της μηχανής ενός κινηματογράφου.
Απ΄ όταν τις είδα μου γεννήθηκε η απορία για την ιστορία αυτού του κινηματογράφου, για τον οποίο δεν είχα ακούσει τίποτα τόσα χρόνια. Ρώτησα από εδώ ρώτησα από εκεί υπέργηρους γνωστούς, ελάχιστα ήταν αυτά που έμαθα. Βασικά η μόνη πληροφορία ήταν πως προπολεμικά προβάλλονταν εκεί κάποιες ταινίες του βωβού κινηματογράφου. Τελικά, πάλι ο Νίκος μου είπε πως μάλλον ο «Φίλων Φτέρης», κάτι είχε γράψει στην τοπική εφημερίδα ΚΑΡΥΣΤΙΝΗ.
«Φίλων Φτέρης», ψευδώνυμο του αείμνηστου Σταμάτη Δ. Παπαμιχαήλ, (του θείου Τάκη, μιας και ήταν ο αδελφός της πεθεράς μου), του διανοούμενου της πόλης που είχε ασχοληθεί με την ιστορία και τη λαογραφία της περιοχής, μελετώντας και γράφοντας άρθρα και βιβλία σχετικά. Από το 1978 είχε τη στήλη με το χρονογράφημα στην τοπική εφημερίδα ΚΑΡΥΣΤΙΝΗ, που την υπόγραφε με το παραπάνω ψευδώνυμο. Το 1996 συγκέντρωσε τα χρονογραφήματα εκείνα και τα εξέδωσε σε δύο τόμους με τον τίτλο «Φύλλα φτέρης απ’ την Κάρυστο».
Στον Α΄ τόμο, λοιπόν, στη σελίδα 104 έχει το χρονογράφημα με τίτλο «ΜΙΑ ΟΘΟΝΗ ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΝ ΤΗΣ», στο οποίο μαθαίνουμε για τον παραπάνω κινηματογράφο.
Για μένα ο Σταμάτης Δ. Παπαμιχαήλ, ήταν ο άνθρωπος που με μύησε σε πολλές γνώσεις που αφορούν την ιδιαίτερη πατρίδα του και έτρεφα γι αυτόν απέραντο σεβασμό.
Αφιερώνοντας αυτή την ανάρτηση στη μνήμη του, μεταφέρω αυτούσιο εκείνο το άρθρο.

Ότι έχει απομείνει από τον τοίχο-οθόνη

ΜΙΑ ΟΘΟΝΗ ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΝ ΤΗΣ

Μια παλιά οθόνη (όχι πανί, χτισμένη οθόνη) αντέχει με πείσμα στις μπόρες και στην εξέλιξη.
Μέσα στο κέντρο της Καρύστου, τηνέ ζώσανε τα μαγαζά κι οι πολυκατοικίες. Κι αυτή στέκει ακόμα ολόρθη, αντίκα ξεθωριασμένη, και ξεχασμένη απ' τον καιρό του βουβού κινηματογράφου σκεδόν.
Πόσο θ' αντέξει ακόμα; Όπου να 'ναι ο τωρινός κύριος της θα τήνε χαλάσει, για να σηκώσει ποιος ξέρει τι.
Μα θα 'πρεπε, άμα το αποφασίσει, να παιχτεί πάνου σ' αυτήνε την αντίκα μια παλιά βουβή ταινία, να ξαναθυμηθούμε τα παληά έργα και τους πρωταγωνιστές τους. Την Μαίρη Πίκφορδ λόγου χάρη, που την κλέβανε οι ληστές και την ξελευτέρωνε ο γόητας της εποχής και που στο τέλος όλα πήγαιναν καλά και μίκραινε ο κύκλος της εικόνας, ώσπου να σβήσει με το άναμμα των φώτων.
Ή το Σαρλώ τυχοδιώχτη και τόσες άλλες παλιές ταινίες, που τις πρόσφερνε αυτή η οθόνη στη μικρή και χωρίς λεχτρικό Κάρυστο, τότε που άλλες μεγάλες πόλεις δε λέπανε ούτε Καραγκιόζη.
... Κι αφού λοιπόν παιχτεί η παλιά ταινία να γκρεμιστεί το πρώτο τούβλο, και να χειροκροτήσουμε όλοι την τελευταία αυτή συνέχεια, σα στερνό χρέος τιμής. Αλλά για την οθόνη θα 'ναι το χειροκρότημα; Για τον «Τυχοδιώκτη» του Τσάρλυ Τσάπλιν; ή για κείνον που μας έφερε τον πρώτο Κινηματογράφο...
Νέος και λεβέντης τότε ο Κώστας Παπαγεωργίου κυνήγησε την τύχη με πάθος. Δεν νοιαζότανε για τα λεφτά αλλά για το επάγγελμα που θα κάνει.
Σινεμά, γεννήτριες, λιοτρίβια, παγοκολόνες, γκαζόζες, θαλασσοεμπόρια, άλλα τα προχώραγε και άλλα τα παράταγε στη μέση για να σάξει κάτι το καινούργιο το πρωτοφανήσιμο.
Και πέθανε το '61 όσο και τα χρόνια του. Γδυμνός και τσακισμένος απ’ τις οικογενειακές και οικονομικές ατυχίες. Στα τελευταία έκανε τον ψαρομανάβη. Είχε κανωμένα μάλιστα εταιρία μ’ άλλους τρεις. Όχι μεγάλα πράματα, λιανοπούλι. Αλλά τα χάλασε μαζί τους γιατί δε συμφωνούσαν με τα σκέδια που είχε αυτός καταστρώσει. Ποιος ξέρει, μπορεί να ‘θελε να ναυλώσουν κάνα παπόρι, για να φέρουν ψάρια απ' τη Μεσόγειο!
Τη συνέχεια θα τήνε βρήτε σε τούτους τους στίχους που βρήκα στα χαρτιά μου:

Σα δε μπόρεσε ο Κώστας
μόνος πέρα να τα βγάλει
στον Ματσούκα, στον Κονμπούρα
και στον Ψείρα ήρχε πάλι.

Κι ενώ ζήταγε μαζί τους
να πουλάει ψάρια πάλι
«πούσουν πριν» του λέει ο Κουμπούρας
και το άκουσαν και άλλοι.
Όνομα του Κώστα η πιάτσα Πουσουμπρίν του έχει βγάλει
κι όποιος κάτι τέτοιο πάθει
που σουμπρίν του λένε πάλι.

Τον είχανε πεσμένα Πουσουμπρίν, αυτόνε που ήτανε πριν απ' όλους...
11-12-78







Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Στα βουνά του Laurino!

Πρώτο Οδικό ταξίδι στην Ευρώπη (Ιταλία – Κροατία – Σλοβενία),


22-24 Ιουλίου 2003


Ιταλία 2 (Δολομίτες)

Ανεβαίνοντας στα βουνά

Στα βόρεια της Ιταλίας είναι ένας τόπος μαγικός και μαγευτικός που περιβάλλεται από θρύλους. Ένας απ’ αυτούς λέει πως κάποτε εκεί κατοικούσαν ξωτικά, γίγαντες, νεράϊδες και νάνοι. Οι τελευταίοι βασίλευαν στις κορφές των βουνών και έκρυβαν εκεί τους αμύθητους θησαυρούς τους.
Ένας από τους θησαυρούς ήταν οι υπέροχοι ροδώνες με τα κόκκινα τριαντάφυλλα που κάλυπταν τις κορυφές. Όμως οι άνθρωποι της κοιλάδας θέλησαν για τον εαυτό τους, τους θησαυρούς αυτούς.
Ο βασιλιάς των νάνων Laurino μετέτρεψε τους ροδώνες σε πέτρα και καταράστηκε τους ανθρώπους να μην μπορούν πια να τους δουν ούτε μέρα ούτε νύχτα. Ξέχασε όμως το δειλινό, τότε που ο ήλιος λίγο πριν χαθεί πίσω από τα βουνά βάφει τις κορφές με ένα υπέροχο ροζ χρώμα. Και έτσι οι ροδώνες του Laurino ξαναζωντανεύουν αυτή την ώρα. Το φαινόμενο ονομάζεται “Enrosadura”.

Πρόκειται για τη δίγλωσση περιοχή της Ιταλίας με κατοίκους που είναι Ιταλοί υπήκοοι αλλά που η νοοτροπία και η κουλτούρα τους θυμίζει περισσότερο Αυστρία. Είναι το Νότιο Τυρόλο, η περιοχή των Ιταλικών Άλπεων, η περιοχή των ψηλών βουνών, των Δολομιτών.

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Στη γη που διαφέντευαν οι Δόγηδες!

Πρώτο Οδικό ταξίδι στην Ευρώπη (Ιταλία – Κροατία – Σλοβενία),

19-21 Ιουλίου 2003


Ιταλία 1 (Περιοχή Βενετίας)

Είναι μεσημέρι Σαββάτου και οδηγώ με προσοχή πάνω στον καταπέλτη του πλοίου. Μόλις φτάσαμε στην Ανκόνα, το λιμάνι της Κεντρικής Ιταλίας στην Αδριατική μετά από ένα ταξίδι 20 περίπου ωρών. Ένα ταξίδι που δεν ήταν και τόσο ήρεμο, ιδίως στην Αδριατική. Το Ιόνιο ήταν πιο ήσυχο. Έχω τεταμένη την προσοχή να μην χάσω το άλλο αυτοκίνητο της παρέας αλλά κυρίως για να βρούμε το δρόμο μας προς τον αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας (Autostrada) μιας και είναι η πρώτη φορά που οδηγώ στο εξωτερικό. Ευτυχώς οι πινακίδες είναι στη σωστή θέση για να μη χαθείς. Βγαίνουμε στον αυτοκινητόδρομο και παίρνουμε κατεύθυνση βόρεια.
Η κίνηση απερίγραπτη, κυρίως φορτηγά. Βλέπεις ο δρόμος αυτός οδηγεί προς την Κεντρική Ευρώπη. Είναι όμως έτσι φτιαγμένος που κινούμαστε γρήγορα και κυρίως χωρίς πρόβλημα. Έτσι «καταπίνουμε» τα χιλιόμετρα χωρίς όμως να μπορούμε να απολαύσουμε τη διαδρομή. Σε επόμενο ταξίδι μου πρέπει πωσδήποτε να δω και αυτή την περιοχή. Αυτή τη φορά το ταξίδι μας αφορά τη βόρεια-βορειοανατολική Ιταλία.
Προσπερνάμε το Ρίμινι και έξω από τη Μπολόνια στρίβουμε δεξιά προς Πάντοβα και Βενετία, τελικό μας προορισμό. Η Βενετία είναι απλά ένας σταθμός για το ταξίδι μας αλλά επειδή δεν έχουμε πάει ξανά αποφασίσαμε να αφιερώσουμε σ’ αυτήν και τη γύρω περιοχή δύο ημέρες για μια πρώτη γνωριμία. . Έχει σουρουπώσει όταν φτάνουμε στην περιοχή Fusina στα ανατολικά της λιμνοθάλασσας της Βενετίας και στήνουμε τις σκηνές μας στο ομώνυμο κάμπινγκ έχοντας δει και άλλα κάμπινγκ της περιοχής που όμως δεν μας ικανοποίησαν. Έχει νυχτώσει για τα καλά και καθόμαστε για μια πίτσα στην πιτσαρία του κάμπινγκ λίγο πριν αυτό κλείσει. Α! ρε Ελλάδα με τα ξενύχτια σου!!! Η παρέα των Γάλλων δίπλα μας, μας ενημερώνει ότι στη Βενετία απόψε θα έχει καύση πυροτεχνημάτων που φαίνονται από το κάμπινγκ Έτσι παίρνουμε καρέκλες και πιάνουμε θέση μαζί με άλλους πολλούς στην παραλία απέναντι από την «Γαληνότατη». Ήταν πολύ καλά και πρωτότυπα αλλά είχαν πολύ μεγάλη διάρκεια και έτσι γίνονται κουραστικά.
Ώρα για ύπνο και ξεκούραση

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Εικόνες από τη γιορτή κρασιού!

26 Αυγούστου 2017


Παραδοσιακά, το καλοκαίρι των εκδηλώσεων στην Κάρυστο κλείνει το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου με τη γιορτή του κρασιού. (φέτος θα ακολουθήσει μερικές μέρες μετά θεατρική παράσταση, αλλά αυτό είναι μια εξαίρεση)

Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

Πάμε στην Εύβοια να δοκιμάσουμε κρασιά!

23 Αυγούστου 2017


Μου αρέσει το καλό κρασί, δε λέω. Δεν είμαι όμως από αυτούς, που κυνηγάνε την εμπειρία της επίσκεψης οινοποιείων και της δοκιμής κρασιών. Πριν κάμποσα χρόνια, με μια ομάδα μαθητών μου κάναμε ένα πρόγραμμα για το κρασί και επισκεφτήκαμε κάποιο οινοποιείο στην Μαντίνεια (http://disaki.blogspot.gr/2011/11/blog-post_02.html). Η εμπειρία εκείνη δεν με τράβηξε ιδιαίτερα. Με λίγα λόγια, ο «οινικός τουρισμός» ήταν μια άγνωστη έννοια για μένα. Όλα αυτά μέχρι πριν τρία χρόνια, όταν με τους φίλους μας Werner και τη γυναίκα του Anita, οργανώσαμε μια τριήμερη εκδρομή στα Καλάβρυτα και τις γύρω περιοχές (http://disaki.blogspot.gr/2016/12/blog-post.html), εντάσσοντας σε αυτό και μια επίσκεψη σε ένα πολύ καλό οινοποιείο στο Άνω Διακοφτό. (http://disaki.blogspot.gr/2014/08/blog-post_22.html) Οι Ελβετοί φίλοι μας είναι λάτρεις του καλού κρασιού και κάνουν συχνά επισκέψεις σε μικρά και μεγάλα οινοποιεία διαφόρων Ευρωπαϊκών χωρών. Γνωρίζοντάς το, σκέφτηκα να ψάξω να βρω ένα οινοποιείο εκεί στα ορεινά της Πελοποννήσου. Ενθουσιάστηκαν με την επίσκεψη και η χαρά τους εκείνη με έκανε κι εμένα να τη χαρώ. Από τότε το συζητάμε συχνά και οι εκδρομές που σχεδιάζουμε περιέχουν και κάποια δοκιμή κρασιών. Μόνο που από το 2014, για διάφορους λόγους, δεν καταφέραμε να κάνουμε κάποια από τις εκδρομές που είχαμε σχεδιάσει. Φέτος που είμαστε όλο το καλοκαίρι στην Κάρυστο, σκέφτηκα να ψάξω την Εύβοια. Λίγο ψάξιμο στο ίντερνετ μου αποκάλυψε πως το δεύτερο σε μέγεθος νησί μας δεν έχει πολλά οινοποιεία, αλλά περισσότερα από όσα περίμενα. Κάποια από αυτά είναι επισκέψιμα. Η αναπηρία του Werner, με έκανε να πάρω κάποια τηλέφωνα για να μάθω αν είναι προσβάσιμα. Έτσι καταλήξαμε σε δύο. Το ένα στην περιοχή του Μύτικα, στην καρδιά του εύφορου Ληλάντιου Πεδίου, δίπλα στη Χαλκίδα και το άλλο στον Μαλακώντα, κοντά στην Ερέτρια.

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Πεταλιοί, σαν από αεροπλάνο!

23 Αυγούστου 2018


Στον γυρισμό στην Κάρυστο, ύστερα από μια βόλτα στα κεντρικά της Εύβοιας κάναμε μια στάση πάνω από τον οικισμό Πόρτο Λάφια. Οι Πεταλιοί, τα νησάκια που είναι κοντά στο Μαρμάρι, είναι απλωμένα μπροστά μας, και με "καλούν" για μια πανοραμική φωτογραφία. Φυσικά δεν λέω ποτέ όχι σε τέτοιου είδους προ(σ)κλήσεις.

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Ευρωπαϊκή Μέρα Μουσικής!

15 Οκτωβρίου 2014


 Τζαζ μπάντα του δρόμου στη Γέφυρα του Καρόλου στην Πράγα.




Η Ημέρα της Μουσικής άρχισε να γιορτάζεται στο Παρίσι το 1982, με πρωτοβουλία του τότε υπουργού Πολιτισμού Ζακ Λανγκ, ενώ το 1985 ο θεσμός εξαπλώθηκε έξω από τα γαλλικά σύνορα. Η Αθήνα, Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 1985, ήταν η πρώτη εκτός Γαλλίας χώρα στην οποία πραγματοποιήθηκε η Γιορτή της Μουσικής.
Μέσα σε λίγα χρόνια, η Ημέρα της Μουσικής έφτασε να είναι ένας πραγματικός θεσμός, ένα μεγάλο ευρωπαϊκό πολιτιστικό γεγονός που διεξάγεται κάθε 21 Ιουνίου σε περισσότερες από 22 χώρες, από την Ιρλανδία μέχρι το Καζακστάν και από τις Βαλτικές χώρες μέχρι την Κύπρο.
Ερασιτέχνες και επαγγελματίες μουσικοί κατακλύζουν δημοτικούς χώρους, πλατείες, δρόμους, σταθμούς, πάρκα και διάφορους άλλους χώρους, παρουσιάζοντας αφιλοκερδώς συναυλίες απ' όλο το μουσικό φάσμα. Δίνεται, έτσι, η ευκαιρία για μία ευρωπαϊκή πολιτιστική γιορτή που συμβάλλει ώστε να αναπτυχθούν πολιτιστικές ανταλλαγές και συνεργασίες ανάμεσα σε νέους και καθιερωμένους καλλιτέχνες από διαφορετικές χώρες.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/worldays/92






Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Στον Άη Γιάννη των Μύλων!



30 Απριλίου 2017


-Πότε είναι το μνημόσυνο;
-Την Κυριακή, στις 9 και μισή.
-Που θα γίνει;
-Στους Μύλους, στον Άη Γιάννη.
-Εντάξει. Εμείς θα έρθουμε το Σάββατο και θα τα πούμε στην εκκλησία.

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Παλαιά Βρύση Χεροδύναμου!



17 Απριλίου 2017


Ας υποθέσουμε πως είσαι στην Κάρυστο, στη Νότια Εύβοια και αποφασίζεις με την παρέα σου να κάνετε μια βόλτα σε κάποιο κοντινό χωριό. Ξεκινάτε λοιπόν για τα Ρούκλια (Μια βόλτα στα Ρούκλια!).


Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Οι «οδοιπόροι» της Γρανάδας!



17 Μαρτίου 2017


Στη Γρανάδα της Ισπανίας βρίσκεται το γλυπτό CAMINANTE* του γλύπτη Juan Antonio Corredor, φτιαγμένο το 2013. Είναι τοποθετημένο στην πολυσύχναστη πλατεία στο κέντρο της πόλης, την Plaza de Puerta Real και δίπλα στο σιντριβάνι Fuente de las Batallas. από όπου περνά πλήθος κόσμου συνεχώς.

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Κινητό Γκράφιτι!



15 Μαΐου 2017


Η επιφάνεια του μικρού φορτηγού της εταιρείας υπήρξε ο «καμβάς» για να ξεδιπλώσει την έμπνευσή του ο γκραφίστας. Το θέμα του ένας γκραφίστας πάνω σε ένα σκούτερ (μήπως είναι η «αυτοπροσωπογραφία» του; ).
Έτσι προέκυψε ένα κινητό γκράφιτι. Και ως προς το θέμα και ως προς τον «καμβά».


Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Μια βόλτα στα Ρούκλια!



17 Απριλίου 2017


Δευτέρα του Πάσχα, παίρνουμε ό, τι έχει περισσέψει από το Πασχαλινό τραπέζι και ξεκινάμε για πικνίκ. Η πρόγνωση της ΕΜΥ μιλάει για βροχή και το πρωινό είναι κιόλας βαρύ. Αλλά εμείς δεν πτοούμαστε. Προορισμός μας τα Ρούκλια. 

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Αγίου Γεωργίου!

23 Απριλίου 2017


Η γιορτή του Αγίου Γεωργίου φέτος συμπίπτει με την Κυριακή του Θωμά.  Διπλή η γιορτή και ακόμα περισσότεροι από (τους έτσι κι αλλιώς πολλούς), που γιορτάζουν σήμερα. 
ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΑ!!! 

Η μπάντα…. της Ρωμαϊκής λεγεώνας!



12 Μαρτίου 2017


Κυριακή απόγευμα και γυρνώντας από το αεροδρόμιο της Σεβίλλης, που πήγαμε τη Μαριάννα για να γυρίσει στη Βαρκελώνη, είπαμε να πάμε μέχρι τη Βασιλική της Μακαρένα, στα βόρεια του ιστορικού κέντρου της πόλης. 

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Ανοιξιάτικη μπόρα!



17 Απριλίου 2017


Δευτέρα του Πάσχα, μαζεύουμε αυτά που περισσέψανε από το πασχαλινό τραπέζι και η παρέα ξεκινάει για μια εκδρομή στο καταπράσινο χωριό Ρούκλια, στα δυτικά της Όχης.
Αφού φάγαμε, κάναμε τις βόλτες μας για χάζι και φωτογραφίες, ο Γ. μάζεψε χόρτα, εξασφαλίζοντας έτσι τη σαλάτα την άλλης μέρας και κάτσαμε να φτιάξουμε να πιούμε τον καφέ μας. Εν τω μεταξύ ο ουρανός από ώρα φορτώνει και είναι φανερό πως το πάει για βροχή. Αρχίζει να βρέχει όταν εμείς πίνουμε τον καφέ μας και δεν αργεί να γίνει μια δυνατή μπόρα. Έτσι μπαίνουμε στα αυτοκίνητα για να γυρίσουμε πίσω στην Κάρυστο. Στο Παραδείσι έχει σχεδόν σταματήσει ενώ όταν φτάσαμε στην Κάρυστο έχει σταματήσει τελείως. Σε λίγη ώρα ένας λαμπρός ήλιος, που όμως πάει να δύσει, βάφει τις δυτικές πλευρές των κτιρίων. Ο ουρανός έχει ακόμα σύννεφα και το βουνό είναι τόσο «κοντά», που λες και θα απλώσεις το χέρι να το πιάσεις. Όλα αυτά βέβαια γιατί μετά τη βροχή η ατμόσφαιρα είναι πεντακάθαρη.

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

"Στα περβόλια, μες στους ανθισμένους κήπους..."!

Μεγάλη Παρασκευή 14 Απριλίου 2017

Στην Παλιά Χώρα, το μέρος όπου βρισκόταν η Μεσαιωνική πρωτεύουσα της περιοχής της Καρύστου, βρίσκεται η εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, ή Αγιά Σωτήρα. Το μέρος είναι ειδυλλιακό.

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

"Σήμερι μαύρος ουρανός, σήμερι μαύρη μέρα..."!

Μεγάλη Παρασκευή, 24 Απριλίου 1992

Πρωί της Μεγάλης Παρασκευής του 1992, γυναίκες στολίζουν τον επιτάφιο στην εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, στο χωριό Άγιος Δημήτριος Καρυστίας της Εύβοιας, λέγοντας συγχρόνως το Μοιρολόϊ της Παναγίας: "Σήμερι μαύρος ουρανός, σήμερι μαύρη μέρα, σήμερι όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται (κλπ)". Στη συνέχεια μέσα στην εκκλησία, γύρω από τον επιτάφιο λένε και πάλι το "μοιρολόϊ" και το ηχογραφούμε. Περιλαμβάνεται στο CD "Καρυστία, Ηχογραφήσεις στη Νότια Εύβοια, 1974-1994" *, έκδοση της Αδελφότητας Καρυστίων και των "Φίλων του Μουσικού Λαογραφικού Αρχείου (του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών-Μέλπως Μερλιέ). 

* για το CD αυτό πρόκειται να ανεβάσω αναλυτικά το χρονικό της δημιουργίας του λίαν συντόμως.




Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Εικόνες του Θείου Πάθους σε Ναούς της Ισπανίας!



12-21 Μαρτίου 2017

Σεβίλλη, Basilica Macarena

Στο πρόσφατο ταξίδι μας στην Ισπανία (Ανδαλουσία και Βαρκελώνη), επισκεφτήκαμε αρκετούς ναούς. Εκεί είδα και φωτογράφισα εικόνες του Θείου Πάθους. 

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Όχι στις ταυρομαχίες!



12 Μαρτίου 2017



Στην Ανδαλουσία οι ταυρομαχίες είναι «θρησκεία». Αν και βάρβαρο «άθλημα», το κύρος των μεγάλων ταυρομάχων είναι ίσο και κάποιες φορές μεγαλύτερο αστέρων άλλων χώρων, όπως το ποδόσφαιρο.

Σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχει μια κινητοποίηση για την κατάργησή τους κάτι, που έχει γίνει σε κάποιες από τις περιοχές της Ισπανίας (στη Βαρκελώνη οι ταυρομαχίες καταργήθηκαν και η αρένα έγινε μεγάλο εμπορικό κέντρο). Στην Ανδαλουσία όμως καλά κρατούν. Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν κι εκεί οι φωνές που ζητούν την κατάργησή τους. Μια τέτοια διαμαρτυρία είναι γραμμένη σε ένα περίπτερο απέναντι από την Αρένα της Σεβίλλης. Αν και κλειστό, μάλλον έμοιαζε για περίπτερο που πουλά εισιτήρια και άλλα που σχετίζονται με αυτές.
 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...