Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Αγίου Γεωργίου!

23 Απριλίου 2017


Η γιορτή του Αγίου Γεωργίου φέτος συμπίπτει με την Κυριακή του Θωμά.  Διπλή η γιορτή και ακόμα περισσότεροι από (τους έτσι κι αλλιώς πολλούς), που γιορτάζουν σήμερα. 
ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΑ!!! 

Βρεθήκαμε στο πάρκο που βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Νέο Ηράκλειο Αττικής. 
Φυσικά είχε πανηγύρι με λίγους πάγκους. 
Είχε και λειτουργία. 
Η λιτανεία που ξεκίνησε είχε μπροστά την μπάντα, 
τα λάβαρα και τα εξαπτέρυγα
και ακολουθούσαν οι ιερείς και η εικόνα του Αγίου. 
Όταν γυρίσανε, η εικόνα τοποθετήθηκε στο προαύλιο 
για να προσκυνήσουν οι πιστοί. 
Κάναμε κι εμείς τη βόλτα μας, ψωνίσαμε το κατιτίς μας, έβγαλα τις φωτογραφίες μου και γυρίσαμε στο σπίτι μας. 
Και του χρόνου!




Η μπάντα…. της Ρωμαϊκής λεγεώνας!



12 Μαρτίου 2017


Κυριακή απόγευμα και γυρνώντας από το αεροδρόμιο της Σεβίλλης, που πήγαμε τη Μαριάννα για να γυρίσει στη Βαρκελώνη, είπαμε να πάμε μέχρι τη Βασιλική της Μακαρένα, στα βόρεια του ιστορικού κέντρου της πόλης. 

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Ανοιξιάτικη μπόρα!



17 Απριλίου 2017


Δευτέρα του Πάσχα, μαζεύουμε αυτά που περισσέψανε από το πασχαλινό τραπέζι και η παρέα ξεκινάει για μια εκδρομή στο καταπράσινο χωριό Ρούκλια, στα δυτικά της Όχης.
Αφού φάγαμε, κάναμε τις βόλτες μας για χάζι και φωτογραφίες, ο Γ. μάζεψε χόρτα, εξασφαλίζοντας έτσι τη σαλάτα την άλλης μέρας και κάτσαμε να φτιάξουμε να πιούμε τον καφέ μας. Εν τω μεταξύ ο ουρανός από ώρα φορτώνει και είναι φανερό πως το πάει για βροχή. Αρχίζει να βρέχει όταν εμείς πίνουμε τον καφέ μας και δεν αργεί να γίνει μια δυνατή μπόρα. Έτσι μπαίνουμε στα αυτοκίνητα για να γυρίσουμε πίσω στην Κάρυστο. Στο Παραδείσι έχει σχεδόν σταματήσει ενώ όταν φτάσαμε στην Κάρυστο έχει σταματήσει τελείως. Σε λίγη ώρα ένας λαμπρός ήλιος, που όμως πάει να δύσει, βάφει τις δυτικές πλευρές των κτιρίων. Ο ουρανός έχει ακόμα σύννεφα και το βουνό είναι τόσο «κοντά», που λες και θα απλώσεις το χέρι να το πιάσεις. Όλα αυτά βέβαια γιατί μετά τη βροχή η ατμόσφαιρα είναι πεντακάθαρη.

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

"Στα περβόλια, μες στους ανθισμένους κήπους..."!

Μεγάλη Παρασκευή 14 Απριλίου 2017

Στην Παλιά Χώρα, το μέρος όπου βρισκόταν η Μεσαιωνική πρωτεύουσα της περιοχής της Καρύστου, βρίσκεται η εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, ή Αγιά Σωτήρα. Το μέρος είναι ειδυλλιακό.

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

"Σήμερι μαύρος ουρανός, σήμερι μαύρη μέρα..."!

Μεγάλη Παρασκευή, 24 Απριλίου 1992

Πρωί της Μεγάλης Παρασκευής του 1992, γυναίκες στολίζουν τον επιτάφιο στην εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, στο χωριό Άγιος Δημήτριος Καρυστίας της Εύβοιας, λέγοντας συγχρόνως το Μοιρολόϊ της Παναγίας: "Σήμερι μαύρος ουρανός, σήμερι μαύρη μέρα, σήμερι όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται (κλπ)". Στη συνέχεια μέσα στην εκκλησία, γύρω από τον επιτάφιο λένε και πάλι το "μοιρολόϊ" και το ηχογραφούμε. Περιλαμβάνεται στο CD "Καρυστία, Ηχογραφήσεις στη Νότια Εύβοια, 1974-1994" *, έκδοση της Αδελφότητας Καρυστίων και των "Φίλων του Μουσικού Λαογραφικού Αρχείου (του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών-Μέλπως Μερλιέ). 

* για το CD αυτό πρόκειται να ανεβάσω αναλυτικά το χρονικό της δημιουργίας του λίαν συντόμως.




Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Εικόνες του Θείου Πάθους σε Ναούς της Ισπανίας!



12-21 Μαρτίου 2017

Σεβίλλη, Basilica Macarena

Στο πρόσφατο ταξίδι μας στην Ισπανία (Ανδαλουσία και Βαρκελώνη), επισκεφτήκαμε αρκετούς ναούς. Εκεί είδα και φωτογράφισα εικόνες του Θείου Πάθους. 

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Όχι στις ταυρομαχίες!



12 Μαρτίου 2017



Στην Ανδαλουσία οι ταυρομαχίες είναι «θρησκεία». Αν και βάρβαρο «άθλημα», το κύρος των μεγάλων ταυρομάχων είναι ίσο και κάποιες φορές μεγαλύτερο αστέρων άλλων χώρων, όπως το ποδόσφαιρο.

Σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχει μια κινητοποίηση για την κατάργησή τους κάτι, που έχει γίνει σε κάποιες από τις περιοχές της Ισπανίας (στη Βαρκελώνη οι ταυρομαχίες καταργήθηκαν και η αρένα έγινε μεγάλο εμπορικό κέντρο). Στην Ανδαλουσία όμως καλά κρατούν. Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν κι εκεί οι φωνές που ζητούν την κατάργησή τους. Μια τέτοια διαμαρτυρία είναι γραμμένη σε ένα περίπτερο απέναντι από την Αρένα της Σεβίλλης. Αν και κλειστό, μάλλον έμοιαζε για περίπτερο που πουλά εισιτήρια και άλλα που σχετίζονται με αυτές.
 

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Φλαμένγκο στους δρόμους της Σεβίλλης!




13 Μαρτίου 2017


Είναι η τελευταία μέρα, που είμαστε στη Σεβίλλη. Η μεγάλη ζέστη των προηγούμενων ημερών έχει υποχωρήσει αισθητά και κάνει ψύχρα. Ο καιρός γενικά είναι βαρύς και πότε-πότε ρίχνει και καμιά ψιχάλα.
Απογευματάκι, λίγο πριν σταμάτησε να ψιχαλίζει και βγαίνουμε από το εστιατόριο, που είχαμε μπει να τσιμπήσουμε κάτι. Λίγο πιο κάτω από τον Καθεδρικό είναι η πλατεία Puerta de Jerez

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Οδός Ναυπάκτου....στη Γρανάδα!

17 Μαρτίου 2017

Οδός Lepanto (Ναυπάκτου) στη Γρανάδα. Τι ώθησε άραγε τους άρχοντες αυτής της Ισπανικής πόλης να δώσουν αυτό το όνομα σε ένα μικρό δρομάκι πίσω από το δημαρχείο τους; Το μυαλό μου πάει μόνο στο ιστορικό γεγονός της Ναυμαχίας της Ναυπάκτου, που έγινε το 1571 ανάμεσα στον Οθωμανικό στόλο και αυτόν των ενωμένων δυνάμεων της Δυτικής Ευρώπης, ανάμεσά τους και της Ισπανίας. Η ναυμαχία έμεινε στην ιστορία με το όνομα Ιστορία του Lepanto (Ναυπάκτου) και σ' αυτήν ο Θερβάντες έχασε το χέρι του. Υπάρχει σχετικό μνημείο στο λιμάνι της Ναυπάκτου. 




Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Στο Σταθμό των Αφιδνών!



5 Μαρτίου 2017


Πρώτη Κυριακή του Μάρτη και ο καιρός είναι τελείως ανοιξιάτικος, με λαμπρό ήλιο και θερμοκρασία γύρω στους 20 βαθμούς. Με την παρέα μας, που ήρθε από την Πάτρα, πήραμε τους δρόμους (μαζί με τη μισή Αθήνα!!!!) να μαζέψουμε ήλιο. Καταλήξαμε για κοψίδια σε ταβέρνα στο Σιδηροδρομικό Σταθμό των Αφιδνών (Αφίδνες ή αλλιώς Κιούρκα, χωριό της Αττικής στη βορειοανατολική πλευρά της Πάρνηθας). 

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Η Κυρά-Σαρακοστή!



Καθαρά Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου 2017


Όπως είναι γνωστό η Σαρακοστή αρχίζει την Καθαρά Δευτέρα και τελειώνει το Πάσχα. Διαρκεί δηλαδή επτά ολόκληρες εβδομάδες.
Ένα παλιό, πανελλήνιο έθιμο, που πια έχει εξαφανιστεί ήταν «Η Κυρά-Σαρακοστή». Πρόκειται για ένα αυτοσχέδιο ημερολόγιο για να βοηθά τους ανθρώπους να θυμούνται τις εβδομάδες μέχρι το Πάσχα.
Ήταν μια γυναίκα με μακριά και φαρδιά φούστα και ποδιά, πολλές φορές με μαντήλι (τσεμπέρι) με σταυρό κάτω από το πηγούνι αλλά πολλές φορές και στην κορυφή του κεφαλιού, σταυρωμένα χέρια (περίοδος προσευχής), κλειστά μάτια, χωρίς μύτη και στόμα (παρατεταμένη νηστεία) και εφτά πόδια, όσα και οι εβδομάδες της. Τη ζωγραφίζανε σε χαρτόνι ή την πλάθανε με ζυμάρι από αλεύρι, νερό και αλάτι. Κάθε εβδομάδα κόβανε κι ένα πόδι και το τελευταίο το Μεγάλο Σάββατο. Σε κάποια μέρη του τόπου μας το τελευταίο αυτό πόδι το βάζανε στο Λαμπρόψωμο ή Λαμπροκουλούρα και όποιος το έβρισκε ήταν τυχερός. 

Κάποια από  αυτά τα ήξερα από παλιά αλλά ήταν θαμμένα στη μνήμη μου, αν και τώρα τελευταία κάπου είχε γίνει μια κουβέντα στο ίντερνετ σχετικά. Σήμερα το πρωί πήγα σε κάποιο σούπερ μάρκετ της Καρύστου για σαρακοστιανά και είδα την «Κυρά-Σαρακοστή» να φιγουράρει και με τις δύο της μορφές πάνω στο ψυγείο.
Γυρνώντας το απόγευμα από την παραλία, όπου κάναμε κούλουμα οικογενειακώς, έψαξα και βρήκα κάποιες ακόμα πληροφορίες. 

Να ευχηθώ σε όλο τον κόσμο Καλή Σαρακοστή και σύντομα Καλή Ανάσταση, όπως την εννοεί ο καθένας!



Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Ταξίμ και Μπλε Τζαμί!



(συνέχεια από Ψάχνοντας ίχνη αρχαίων και έργα του Σινάν!)


Η πόλη που την είπαν «Πόλη»!
2013-Ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, 3ο μέρος


25 Μαρτίου 2013


Η Τρίτη μέρα στην Πόλη, άρχισε με Ταξίμ, την πολιτική «καρδιά» της  Πόλης, κάτι σαν τη δική μας πλατεία Συντάγματος. 

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Ψάχνοντας ίχνη αρχαίων και έργα του Σινάν!


(συνέχεια από Πόλη με μπαχαρικά…!)


Η πόλη που την είπαν «Πόλη»!
2013-Ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, 2ο μέρος

24 Μαρτίου 2013



Η δεύτερη μέρα στην Πόλη ήταν μια λαμπρή Κυριακή.
Μετά το πρωινό φύγαμε για μια μεγάλη βόλτα. Πρώτα περάσαμε από το Εμίνονου για να πάρουμε πληροφορίες σχετικά με τα δρομολόγια των πλοίων, που κάνουν τη βόλτα στο Βόσπορο, γιατί θέλαμε να την κάνουμε, κάποια στιγμή του ταξιδιού μας. Από εκεί συνεχίσαμε στον παραλιακό δρόμο με κατεύθυνση προς τα ανατολικά και πρώτο προορισμό κάποια αξιοθέατα στο Sultanahmet. Στο σιδηροδρομικό σταθμό Sirkeci, κάναμε δεξιά και ακολουθώντας το δρόμο που κάνει και το τραμ, πήραμε την ανηφόρα.
Αριστερά μας υψώνεται το τείχος του πάρκου Gülhane (πάρκο του οίκου των ρόδων), που κάποτε ήταν τμήμα των κήπων του Τοπ Καπί.

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Ο Τάσσος Σύντελης στη «Χόβολη»!



29 Ιανουαρίου 2017


Ο σπουδαίος ζωγράφος Τάσσος Σύνταλης, με δραστηριότητα , καλλιτεχνική και διδακτική στην Ελλάδα και τις ΗΠΑ, ζει και δημιουργεί τα τελευταία χρόνια στην Κάρυστο, όπου έχει και το ατελιέ του. 

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Πόλη με μπαχαρικά…!



Η πόλη που την είπαν «Πόλη»!
2013-Ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, 1ο μέρος

23-30 Μαρτίου 2013

    
(Σημείωμα του 2017: Η Τουρκία τον τελευταίο χρόνο είναι συνεχώς στην επικαιρότητα με νέα για γεγονότα, που είναι όλο και χειρότερα. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, όλο και λιγότεροι αψηφούν τους «κινδύνους» και την επισκέπτονται. Έτσι λιγότεροι χαίρονται μια χώρα με πολλές ομορφιές, με κορυφαία μια από τις ομορφότερες πόλεις του κόσμου, την Βασιλίδα των πόλεων, τη μοναδική ΠΟΛΗ!)

Εκεί που δύο Ήπειροι «ακουμπάνε» σχεδόν η μια την άλλη βρίσκεται η Πόλη. Και οι δυο την αγκαλιάζουν, και οι δυο τη διεκδικούν. Η Πόλη των δύο Ηπείρων στέκει εκεί αιώνες πολλούς, λαμπρή και μοναδική.
Η ιστορία της μακραίωνη. Πάνω από 2500 χρόνια (7ος αι. π.Χ.) πέρασαν από τότε που μια ομάδα Μεγαρέων και Αθηναίων έφτασε εκεί και ίδρυσε την αποικία που θα πάρει το όνομά της από τον αρχηγό των Μεγαρέων, το Βύζαντα. Βυζάντιο λοιπόν το πρώτο της όνομα. Όνομα που θα κρατήσει για περίπου 1000 χρόνια, μέχρι να το αλλάξει ο Αυτοκράτορας της Ρώμης Κωνσταντίνος, που αποφάσισε να μεταφέρει εκεί την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του. Την είπε Νέα Ρώμη, όνομα που όμως σύντομα άλλαξε και πάλι για να πάρει το όνομα του Αυτοκράτορα και να την πουν Κωνσταντινούπολη. Το όνομα «Νέα Ρώμη» διατηρείται ακόμα και σήμερα σε εκκλησιαστικό επίπεδο. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης φέρει τον τίτλο «Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης».
Πάνω από 1000 χρόνια πέρασαν με το νέο όνομα. Αλλά και με πολλά παρατσούκλια με κυριότερα αυτό της Βασιλεύουσας (οι Σλάβοι την έλεγαν Τσάριγκραντ= Πόλη του Βασιλιά= Βασιλεύουσα δηλ.) και κυρίως το Πόλη σκέτο. Ήταν τέτοια η αίγλη της που έγινε συνώνυμη με τον όρο «πόλη».
Οι Οθωμανοί τη μετονόμασαν σε Ιστανμπούλ. Για την προέλευση αυτού του ονόματος υπάρχουν διαφωνίες. Φαίνεται πως μάλλον προέρχεται σαν παραφθορά του «Εις την Πόλιν». Πολλά χρόνια πριν, έβλεπα ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ για την Πόλη. Ένας μεγάλος άγγλος βυζαντινολόγος είπε (σε άψογα ελληνικά): «Είναι αστείο να τσακώνονται οι Έλληνες με τους Τούρκους για το όνομα της Πόλης χρησιμοποιώντας οι μεν Έλληνες το όνομα ενός Ρωμαίου αυτοκράτορα, οι δε Τούρκοι ένα Ελληνικό όνομα (Εις την Πόλιν = Ιστανμπούλ)». Για εμάς τους Έλληνες δεν έπαψε ποτέ να είναι η Κωνσταντινούπολη ή η Πόλη ενώ ο πλανήτης όλος την ξέρει σαν Ιστανμπούλ.
Η ουσία είναι πως για κάτι λιγότερο από 16 αιώνες υπήρξε συνεχώς η πρωτεύουσα τριών αυτοκρατοριών. Οι τόσοι και τόσοι αυτοκράτορες και σουλτάνοι που πέρασαν, άλλοι άξιοι και θαυμαστοί, άλλοι αδιάφοροι και άλλοι ανάξιοι, την προίκισαν με μύρια όσα καλούδια και αυτό είναι φανερό σε κάθε βήμα που κάνεις μέσα σε αυτή τη μαγική πόλη. Καλούδια που την έκαναν επιθυμητή σε κάθε επίδοξο μνηστήρα, όποια εποχή της ιστορίας της και αν έζησε. Και ποιοι δεν την πολιόρκησαν; Λίγοι τα κατάφεραν Αυτό όμως που έκαναν και κάνουν όλοι είναι να υποκλίνονται στα κάλλη της. Κάλλη πολλά και μοναδικά. Κάλλη που μάγευαν και συνεχίζουν να μαγεύουν κάθε επισκέπτη της. 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...