Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2020

Οβιδιάνα!

Θεόδωρος Παπαγιάννης – Αντώνης Μακρυδημήτρης (γλυπτική-ποίηση)

13 Ιανουαρίου 2020


Πέρασαν 3 μήνες από τα εγκαίνια της έκθεσης «Οβιδιάνα»
στην Zivasart Gallery και δεν είχα καταφέρει να πάω να τη δω.
Ήξερα πως είχε παραταθεί, οπότε αποφάσισα να πάω, να δω την έκθεση, να δω και τον Νίκο, που την άλλη μέρα έφευγε για το εξωτερικό, για αρκετό διάστημα.  
Αφορμή γι αυτή την έκθεση ήταν ένα βιβλίο ποίησης του Αντώνη Μακρυδημήτρη και η εικονογράφησή του, από το μεγάλο μας γλύπτη Θεόδωρο Παπαγιάννη. Το βιβλίο με τίτλο ΟΒΙΔΙΑΝΑ.
Εκτίθενται 20 γλυπτά μεσαίου μεγέθους σε μάρμαρο ή πέτρα και 38 μικρά γλυπτά σε τερακότα ή μπρούτζο.
Όσον αφορά τη θεματολογία, χωρίζονται σε 5 ομάδες:

Φιγούρες

Ζευγάρια
Μητρότητα


Πουλιά
Μεταμορφώσεις


Τα μικρού μεγέθους

εντάσσονται κι αυτά


στις παραπάνω ομάδες.

Τα παρακάτω κείμενα από τον κατάλογο της έκθεσης (τα πήρα από τη σελίδα της Gallery στο facebook https://www.facebook.com/ZivasartGallery/) δίνουν αρκετά στοιχεία γι αυτήν.


ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ – ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΑΚΡΥΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΟΒΙΔΙΑΝΑ
ΓΛΥΠΤΙΚΗ – ΠΟΙΗΣΗ
Πρόσφατα γλυπτά του Θεόδωρου Παπαγιάννη συναντούν την ποίηση του Αντώνη Μακρυδημήτρη στην Zivasart Gallery. Ο τίτλος της έκθεσης είναι ταυτόσημος με το ποιητικό πόνημα του πανεπιστημιακού δασκάλου Αντώνη Μακρυδημήτρη, που αντλεί την έμπνευσή του από το κλασικό έργο του Οβιδίου «Μεταμορφώσεις». Η αντιστοιχία των στίχων της «Οβιδιάνας» ως προς τους στίχους του Λατίνου ποιητή μεταφέρεται και εναρμονίζεται προς τις γλυπτικές συνθέσεις του εικαστικού μας δασκάλου Θεόδωρου Παπαγιάννη, ο οποίος με περισσή φρεσκάδα αποτυπώνει στην πέτρα και στο μάρμαρο τις «μεταμορφώσεις» της φόρμας και της φύσης των σωμάτων των ανθρώπων, των πουλιών κ.α.
Η Zivasart Gallery επιμελείται και αγκαλιάζει με φροντίδα και ευγνωμοσύνη τούτο το υψηλού επιπέδου πάντρεμα της πέννας και της σμίλης, που σφραγίζεται από την εκτίμηση και την φιλία των δύο σημαντικών καλλιτεχνών μας.
Κατά τη διάρκεια των εγκαινίων θα απαγγείλει στίχους της «Οβιδιάνας» ο Νίκος Διαμαντής, σκηνοθέτης και ηθοποιός, διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά συνοδευόμενος από μουσικά ιντερλούδια με βιολοντσέλο που θα εκτελέσει ο Δημήτρης Μαγκριώτης, μέλος της κρατικής ορχήστρας Αθηνών, Δρ. Μουσικών Σπουδών Ιονίου Πανεπιστημίου.
 Εγκαίνια Κυριακή 13 Οκτωβρίου στις 7.00 το απόγευμα
Διάρκεια έκθεσης έως 10 Ιανουαρίου 2020
Zivasart Gallery, Παντανάσσης 1 και Λ. Κηφισίας, Μαρούσι Τηλ: 2106830648 Κιν: 6936531703 Με την υποστήριξη των ξενοδοχείων Civitel.



Θόδωρος Παπαγιάννης - Τα παραπεταμένα


Το δράμα της εποχής είναι πως η διαφήμιση, η κατανάλωση και η κουλτούρα μπορούν να ταυτίζονται. 
 Π. Κονδύλης 

Ο Γάλλος κοινωνιολόγος Νικολά Μπουριώ (Nicolas Bourriaud) ανατρέχοντας στα κείμενα του Φλωμπέρ διατείνεται πως η τέχνη είναι η απόλυτη μορφή ελευθερίας και πως η αλληλεπίδραση μεταξύ των θεατών της, ο συχνά φορτισμένος διάλογος ανάμεσα στο δημιουργό και το κοινό αντιμάχεται τη γενικότερη τάση της κοινωνικής κατάρρευσης. Λέει χαρακτηριστικά: “Με τις υπηρεσίες τους οι καλλιτέχνες θεραπεύουν τις πληγές των κοινωνικών θεσμών... και αυτού του είδους η τέχνη είναι και ουμανιστική και δημοκρατική.” Δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερο πρόλογο για την παρούσα έκθεση γλυπτικής του Θόδωρου Παπαγιάννη από το κείμενο του Μπουριώ γιατί νηφάλια καταργεί προκαταλήψεις ή φοβίες που ίσως ισχύουν στη χώρα του ως προς την σύγχρονη τέχνη αλλά που σίγουρα ισχύουν στη δική μας. 

Παρότι συχνά μιλάμε στον τόπο μας για τις εικόνες, την εποχή και τη δυναμική τους, εντούτοις ένας βαθύς, σχεδόν αταβιστικός, φόβος μας καταλαμβάνει όταν βρισκόμαστε εμπρός σε μιαν εντυπωσιακά φτιαγμένη εικόνα, ένα γκράφιτι, μια φωτογραφία ή ένα ογκηρό γλυπτό σε κάποιο δημόσιο χώρο. Αντίθετα οι χύδην τηλεοπτικές εικόνες που εκπέμπονται στον ιδιωτικό μας χώρο ασταμάτητα, ακόμη κι αν δεν μας ευχαριστούν πλήρως πάντως μας χαλαρώνουν, λειτουργούν κατευναστικά και τις θεωρούμε οικείες. Όμως αυτά δεν είναι τέχνη, το αντίθετο. Επειδή η τέχνη και όταν ακόμα είναι εφήμερη, ερωτοτροπεί Με το αιώνιο. Επίσης δεν είναι λίγες οι φορές όπου το απόρριμμα στη τέχνη, το σκουπίδι που πετούν περιφρονητικά οι μικροαστοί, γίνεται πολύτιμο. Μεταμορφώνεται από υλικό κρίσης σε αυθύπαρκτο, αισθητικό γεγονός. Ο Τσαρούχης έλεγε σχετικά πως όλη η μαγεία του θεάτρου κρύβεται στο τρόπο με τον οποίο το πιο ταπεινό πανί φαίνεται στη σκηνή σαν μετάξι κι ο τσίγκος γίνεται το χρυσό στέμμα του Βασιλέα Λήρ.
Στην μεγάλη αυλή του Θόδωρου Παπαγιάννη στη Μεταμόρφωση Αττικής -υπό προϋποθέσεις, μια αληθινή «Αυλή των Θαυμάτων»- και έξω από το ασφυκτικά φορτωμένο εργαστήριό του, βρίσκονταν επί χρόνια κομμάτια μαρμάρων από τμήματα πέτρας, ατελείς συνθέσεις, έργα που ποτέ ολοκληρώθηκαν. Όλο αυτό το υλικό αποφάσισε ο καλλιτέχνης να το δουλέψει εκ νέου και ιδού του αποτέλεσμα. Μια σειρά έργων μεσαίου μεγέθους στα οποία ο Παπαγιάννης βελτιώνει τις κατακτήσεις της προσωπικής του γλώσσας δημιουργώντας μορφές τοτεμικές που ισορροπούν αναμεσά στην αφαιρετική σχηματοποίηση και την δωρική αφήγηση: Κουροτρόφοι, ήρωες, τεράστια πουλιά, μητρότητες, έρωτες που απόκαμαν, συνθέσεις σαν στίχοι από δημοτικό τραγούδι που πέτρωσαν ξαφνικά. Τα «παραπεταμένα» λοιπόν, όπως αναφέρονται στο παλιό τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη, που μεταμορφώνονται μαγικά. Ή, και τα «λερωμένα» σαν το μαντήλι του πασίγνωστου, ηπειρωτικού μοιρολογιού.
Ο Παπαγιάννης, κορυφαίος μύστης της γλυπτικής στη χώρα μας, ξέρει πολύ καλά να συμφιλιώνει το λαϊκό με το λόγιο, το παραδοσιακό με το νεοτερικό, το λυρικό με το επικό και την αφαίρεση με την αναπαράσταση. Η γλυπτική του συνδιαλέγεται τόσο με τον χώρο, όσο και με το χρόνο. Η Ιστορία και ο μύθος παρευρίσκονται σταθερά σε κάθε του σύνθεση, είτε είναι δουλεμένη στη πέτρα, είτε στον πηλό, είτε στο μπρούτζο. Μοιάζει οι σκιές των προγόνων να μάς επιτηρούν αλλά και να μας προστατεύουν από ψηλά. Η τέχνη, παρακολούθημα της ζωής της ίδιας. Πολύ απλά μπορούμε να υποστηρίξουμε πως η τέχνη (οφείλει να) ανανεώνει ή και να καταργεί παλιότερες μορφές έκφρασης που έχουν εξαντλήσει το περιεχόμενό τους, να εφευρίσκει καινούριες και να ονειρεύεται το μέλλον της. Αυτό κι αν είναι αναγκαία και ικανή συνθήκη.
Λέει η Μάσα στις “Τρεις Αδελφές”: εγώ νομίζω ότι ο άνθρωπος έχει χρέος να πιστεύει σε κάτι ή τουλάχιστον να ψάχνει για κάτι που θα πιστέψει αλλιώς η ζωή του είναι άδεια, πολύ άδεια...” Ζούμε σε μιαν θλιβερή περίοδο κρίσης και παρακμής. Έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, σού απαγορεύεται ακόμη και να πενθήσεις. Αφού δεν υπάρχει νεκρός. Υπάρχουν μόνο κάποια εκατομμύρια ζόμπι, φαντάσματα, ζωντανόνεκροι που καμώνονται τις ατομικές περιπτώσεις, υποστηρίζουν σπασμωδικά την ανθρώπινη τους υπόσταση αλλά κατ' ουσίαν είναι από καιρό νεκρωμένοι. Προσέξτε, όχι νεκροί...Νε-κρω-μέ-νοι, φυλακισμένοι, σε μιαν μικροαστική απάθεια, σε μιαν ατομική ιδιωτεία. Η τέχνη, πάλι, μπορεί να κάνει τα χιλιάδες αδιέξοδα «εγώ», όχι χωρίς κόπο, «εμείς»; Μπορούμε με έργα τέχνης, με γλυπτά ν΄ αλλάξουμε τον κόσμο; Μπορεί η τέχνη; Μπορεί η γλυπτική; 


Μάνος Στεφανίδης
26/9/2019

Τα μικρά βιογραφικά των δύο καλλιτεχνών, παρμένα από διαφορετικές ιστοσελίδες:


Θόδωρος Παπαγιάννης
Γεννήθηκε το 1942 στο χωριό Ελληνικό του νομού Ιωαννίνων. Από το 1960 μέχρι το 1965 σπούδασε με υποτροφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας όπου είχε καθηγητές τους Γιάννη Παππά και Νίκο Κερλή. Την περίοδο 1966-68 πραγματοποίησε μελέτες πάνω στην αρχαιοελληνική και μεσογειακή τέχνη ως υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών και έπειτα ταξίδεψε σε διάφορα μέρη της Μεσογείου (Μικρά Ασία, Κύπρος, Κρήτη, Αίγυπτος) και της Ευρώπης. Το 1970 εγκαινίασε την πανεπιστημιακή του πορεία ως βοηθός στο εργαστήριο γλυπτικής του παλιού του δάσκαλου, Γιάννη Παππά στην ΑΣΚΤ. Την ίδια δεκαετία ηγήθηκε ομάδας σπουδαστών της ΑΣΚΤ που επισκέφτηκε τα Ζαγοροχώρια αποτυπώνοντας διάφορα στοιχεία της λαϊκής και παραδοσιακής τέχνης της περιοχής και συμμετείχε στην ίδρυση του Κέντρου Εικαστικών Τεχνών της Αθήνας όπου το 1975 πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση. Ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια δεκάδες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε διάφορα μέρη της Ελλάδας αλλά και σε χώρες του εξωτερικού.
Το 1981-82, συνέχισε τις σπουδές του στην Ecole des Arts Appliques et des Metiers dArt στο Παρίσι. Το 1987 εκλέχτηκε αναπληρωτής καθηγητής στην ΑΣΚΤ και το 1991 αναδείχτηκε τακτικός καθηγητής στο Α΄ Εργαστήριο Γλυπτικής στο οποίο σήμερα είναι διευθυντής. Το 1996-1997, με εκπαιδευτική άδεια έξι μηνών, επισκέφθηκε την Αμερική για να μελετήσει εκπαιδευτικά προγράμματα και οργάνωση εργαστηρίων γλυπτικής των Σχολών Τέχνης της Νέας Υόρκης.
Στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών ανταλλαγών του Προγράμματος Erasmus, συνδιοργανώνει τακτικά Workshops με την Σχολή του Βερολίνου, της Brera και της Bolognia.
Εδώ και μία εικοσαετία πρωτοστατεί στη διοργάνωση Συμποσίων Γλυπτικής σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας και της Κύπρου, αφήνοντας μεγάλου μεγέθους γλυπτά, σε δημόσιους χώρους. Τα γλυπτά δημιουργούνται επιτόπου.
Έχει πραγματοποιήσει 45 ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πάρα πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Μνημειακά γλυπτά του βρίσκονται τοποθετημένα σε ιδιωτικούς χώρους, σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει φιλοτεχνήσει πολλές προτομές και ανδριάντες σημαντικών προσωπικοτήτων, καθώς και πολλά μετάλλια, νομίσματα και μεγάλες γλυπτικές συνθέσεις, τοποθετημένες σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους.
Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία σε διάφορους διαγωνισμούς που συμμετείχε, με τελευταίο το πρώτο βραβείο στο διεθνή διαγωνισμό για ένα γλυπτό στο Αεροδρόμιο του Σικάγο.
Με το έργο του έχουν ασχοληθεί επανειλημμένα ο ημερήσιος και ο περιοδικός τύπος καθώς και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Είναι σήμερα ομότιμος καθηγητής γλυπτικής στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών.Το 2010 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων στο τμήμα Πλαστικών Τεχνών. Το 2009 δημιούργησε το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης "Θεόδωρος Παπαγιάννης".
Το 2015 τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος.
Το 2017 το 10ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων τίμησε τον Θεόδωρο Παπαγιάννη δίνοντας το όνομά του στο σχολείο.
Το 2019 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών, με το Αργυρό Μετάλλιο (Ανώτατη Διάκριση του Ιδρύματος) στην Τάξη των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
                                                                      (από τη Wikipedia Θόδωρος Παπαγιάννης)



Ο Αντώνης Μακρυδημήτρης είναι καθηγητής της Διοικητικής Eπιστήμης στο Tμήμα Πολιτικής Eπιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης της Nομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Aθηνών. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Aθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές (LL.M., Ph.D) με υποτροφία εξωτερικού του IKY στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (The London School of Economics and Political Science και University College). Ως υπότροφος του ιδρύματος Fulbright διετέλεσε το 1992 επισκέπτης ερευνητής (research fellow) στα Πανεπιστήμια Princeton των HΠA, Cambridge και Λονδίνου της Aγγλίας. Έχει διατελέσει μέλος επιτροπών εμπειρογνωμόνων για θέματα δημόσιας διοίκησης στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως μέλος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, του Επιστημονικού Συμβουλίου του Διεθνούς Ινστιτούτου Διοικητικών Επιστήμων και της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για τη Δημόσια Διοίκηση του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου του ΟΗΕ.. Την περίοδο 2004-2009 υπήρξε Σύμβουλος του Πρωθυπουργού για θέματα Δημόσιας Διοίκησης. Έχει γράψει μελέτες και άρθρα για ζητήματα διοίκησης και διακυβέρνησης, δημόσιας πολιτικής πολιτικής και διοικητικής ιστορίας, πολιτικής και κοινωνικής θεωρίας.
(από την παρουσίαση του βιβλίου του, ΟΒΙΔΙΑΝΑ, στην ιστοσελίδα του ΙΑΝΟΥ Αντώνης Μακρυδημήτρης)






Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2020

Αρχαιολογική βόλτα στο Μενίδι!


11 Ιανουαρίου 2020


Μετά τη Ζηνοβία και τον Ηφαιστίωνα, που μας ταλαιπώρησαν, η πρόβλεψη μίλαγε για ένα Σαββατοκύριακο, ηλιόλουστο, με θερμοκρασίες, χειμωνιάτικες μεν, αλλά αρκετά καλές για βόλτα. Χωρίς δεύτερη σκέψη το αποφασίσαμε. Κάπου όμως κοντά. Εντός Αττικής. Που όμως; Τότε θυμήθηκα τον τάφο.

Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2020

2019, Ένας απολογισμός!



Το 2019 ήταν μια αρκετά «παραγωγική» χρονιά, ταξιδιωτικά, πολιτιστικά αλλά και από άποψη αναρτήσεων, από παλιότερα αλλά και νεώτερα ταξίδια.
Ξεκινάμε λοιπόν, τον απολογισμό της χρονιάς.

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2019

Ο Lawrence της ερήμου και τα κοράλλια της Ερυθράς!


Αμμωνίτες, Ναβαταίοι και Άγιοι Τόποι! -Ταξίδι στην Ιορδανία 7ο μέρος (τελευταίο)

13-15 Μαρτίου 2019


Wadi Rum, η «κοιλάδα της σελήνης», η καφεκόκκινη έρημος στο νότο της Ιορδανίας. Είναι η έρημος της Πετραίας Αραβίας. Ένα μοναδικό τοπίο, που σε καθηλώνει με τη μαγεία και την ομορφιά του.

Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2019

Η λαξευτή πρωτεύουσα των Ναβαταίων!


Αμμωνίτες, Ναβαταίοι και Άγιοι Τόποι! -Ταξίδι στην Ιορδανία 6ο μέρος



12-13 Μαρτίου 2019


Οι Ναβαταίοι (Μπενή νάμπατ) ήταν αρχαίος αραβικός λαός με σημαντικές αραμαϊκές επιρροές. Τους αναφέρει ο Στράβων ως «αράβιο έθνος». Κατοικούσαν στην «Πετραία Αραβία» (ορεινή), τη σημερινή περιοχή από τον Κόλπο της Άκαμπα στην Ερυθρά μέχρι τη Νεκρά Θάλασσα και σε μία περίοδο επικράτησαν σε όλη τη βόρεια Αραβία.
Γενάρχης του βασιλείου τους φέρεται κατά την Παλαιά Διαθήκη (Γεν. 25,13) ο Ναβαϊώθ, πρωτότοκος του Ισμαήλ, γιου του Αβραάμ και της Άγαρ, εξ ου και οι Άραβες καλούνται γενικευμένα στη βυζαντινή περίοδο Αγαρηνοί.[…]
[…]Οι Ναβαταίοι πολέμησαν κατά καιρούς με τους Σελευκίδες, τους Ιουδαίους και τους Ρωμαίους. Επί αιώνες ασκούσαν το διαμετακομιστικό εμπόριο μεταξύ Αιγύπτου και Μεσοποταμίας και, ακολούθως, μεταξύ Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και Αραβίας. Πρωτεύουσα είχαν την Πέτρα (με ελάχιστα ερείπια σήμερα), οικοδομημένη κατά τον πρώτο αιώνα π. Χ., στην οποία διαφαίνονται ισχυρές ελληνιστικές επιρροές.[…] (wikipedia-Ναβαταίοι)

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2019

Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας!


26 Δεκεμβρίου 2019
  

Απόψε, δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων πήγαμε στο Θέατρο ΒΕΑΚΗ να δούμε το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας». Εξαιρετική παράσταση σε ένα από τα διασημότερα έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2019

Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2019

Ο Αη Γιάννης του Λυγουριού!

13 Δεκεμβρίου 2019


-Μέχρι να μας φέρει το λογαριασμό να πεταχτώ λίγο να βγάλω κάτι φωτογραφίες.
-Μην αργήσεις.
-Δυο λεπτά μόνο (που έγιναν ένα τέταρτο. Αλλά με ξέρει και δεν νομίζω πως περίμενε πως θα γυρίσω νωρίτερα)
Μόλις είχαμε αποφάει και το μάτι μου δεν ξεκολλούσε από την πέτρινη εκκλησία απέναντι.
Την είχα δει φτάνοντας, αλλά είπα να φάμε πρώτα και μετά πετάγομαι.
Ήμασταν στο Λυγουριό, το χωριό που βρίσκεται κοντύτερα από κάθε άλλο στον αρχαιολογικό χώρο του Ασκληπιείου της Επιδαύρου με το διάσημο θέατρο. Γι αυτό και επίσημα το Λυγουριό ονομάζεται Ασκληπιείο.

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2019

Επίσκεψη στον Αγαμέμνονα και την Κλυταιμνήστρα!

13 Δεκεμβρίου 2019


Η Διδώ ήρθε τρελαμένη με την πάρτη μας, τα έκανε λίμπα και έφυγε. Τώρα έρχεται ο Ετεοκλής. Για να δούμε τι «δωράκια» θα μας φέρει κι αυτός! 
Εν τω μεταξύ φαίνεται πως είπανε να μας αφήσουνε μια μέρα κενή. Μια μέρα ήρεμη. Με συννεφιά βέβαια, να μην ξεχνιόμαστε, αλλά σχετικά ήρεμη. Έριξε λίγο νερό αλλά αυτά είναι ψιλοπράγματα.

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2019

Η Ιορδανία των Αγίων Τόπων!

Αμμωνίτες, Ναβαταίοι και Άγιοι Τόποι! -Ταξίδι στην Ιορδανία 5ο μέρος

10-11 Μαρτίου 2019


Το Ισραήλ και η Ιορδανία συνδέονται, όσο καμιά άλλη χώρα, με αυτό που ονομάζουμε Αγίους Τόπους. Το χώρο, που γεννήθηκε και έζησε ο Χριστός αλλά και το χώρο όπου γεννήθηκαν οι 3 μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες. Ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός και ο Μωαμεθανισμός, κατά σειρά εμφάνισης.

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2019

ΑΡΜΑ=1141!

7 Δεκεμβρίου 2019


Ήταν Οκτώβριος του 2010, όταν κάναμε μια ημερήσια εκδρομή στο Ληλάντιο, ανατολικά και πολύ κοντά στη Χαλκίδα. Εκεί τον 8ο αι π.Χ. έγινε η μεγάλη μάχη, μεταξύ των γειτονισσών Χαλκίδας και Ερέτριας, για τη διεκδίκηση του Ληλαντίου, της μεγαλύτερης πεδινής έκτασης του νησιού. Σήμερα κάποια απομεινάρια, πολύ μεταγενέστερα, «μιλούν» για τη μεγάλη σημασία του ελέγχου του κάμπου.

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2019

Κάστρα, χάνια και παλάτια στην Ανατολική έρημο!


Αμμωνίτες, Ναβαταίοι και Άγιοι Τόποι! -Ταξίδι στην Ιορδανία 4ο μέρος

10 Μαρτίου 2019


Στα ανατολικά και νοτιοανατολικά του Αμμάν, εκτείνεται μια μεγάλη ερημική έκταση, μέχρι το Ιράκ στα ανατολικά και τη Σαουδική Αραβία προς τα νοτιοανατολικά. Σε αυτή την περιοχή υπάρχουν αρκετά κτίσματα, που είναι γνωστά με τη γενική ονομασία «Κάστρα της ερήμου».

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2019

Προβατίνα, λουκουμάκι και καφές στα Ανατολικά του Παρνασσού!


28 Νοεμβρίου 2019


Ο «Γηρυόνης» ήλθε και αμόλησε τα νερένια του βόδια, που τα κάνανε μαντάρα σε πολλές περιοχές της χώρας. Πολύ νερό! Και μπορεί εμείς στην Αθήνα να μην είχαμε σοβαρά προβλήματα αλλά μουχλιάσαμε. Έτσι, σαν βγήκε την Τετάρτη ο ήλιος, το αποφασίσαμε. Αύριο πάμε βόλτα.
Από καιρό σκεφτόμουνα μια ημερήσια στα χωριά του Ανατολικού Παρνασσού. Όχι πως δεν έχουμε πάει αλλά κάποια πράγματα δεν τα είχαμε δει, όπως είναι και πολλά ακόμα που πρέπει να δούμε, στην ίδια περιοχή.

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2019

Θεσσαλονίκη, πέντε μέρες, έτσι χωρίς πρόγραμμα! 5



21 Οκτωβρίου 2019


Ξημέρωσε η Δευτέρα, η τελευταία μέρα στη Σαλονίκη. Η πτήση μας ήταν το βράδυ και είχαμε κανονίσει με το ξενοδοχείο να μείνουμε μέχρι το απόγευμα. Οι βαλίτσες ήταν σχεδόν έτοιμες και εμείς, αφού φάγαμε ένα γερό πρωινό, ήμασταν έτοιμοι για βόλτες στην πόλη, έτσι, χωρίς πρόγραμμα, όπως κάναμε και τις προηγούμενες μέρες.

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2019

Θεσσαλονίκη, πέντε μέρες, έτσι χωρίς πρόγραμμα! 4



20 Οκτωβρίου 2019


Η Κυριακή ξημέρωσε ακόμα πιο λαμπρή. Όμορφη μέρα, μέρα για βόλτες. Τη μέρα εκείνη θα βλέπαμε κάποιους ιντερνετικούς φίλους, που δεν τους γνωρίζαμε εκ του φυσικού. Κοινό μας πάθος, τι άλλο, τα ταξίδια. Είναι και καθηγητές, οπότε υπάρχει άλλο ένα κοινό.

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2019

Θεσσαλονίκη, πέντε μέρες, έτσι χωρίς πρόγραμμα! 3

(συνέχεια από Θεσσαλονίκη, πέντε μέρες, έτσι χωρίς πρόγραμμα! 2)

19 Οκτωβρίου 2019
  

«Κίνησε ο Εβραίος να πάει στο παζάρι κι ήταν ημέρα Σάββατο», λέει μια παροιμία και ήταν για μας ακριβώς αυτό που συναντήσαμε την 3η μέρα του ταξιδιού μας στη Θεσσαλονίκη.

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2019

Θεσσαλονίκη, πέντε μέρες, έτσι χωρίς πρόγραμμα! 2



Η μέρα ξημέρωσε λαμπρή. Το «γαϊδουροκαλόκαιρο» καλά κρατεί. Τελειώνει ο Οκτώβρης και οι θερμοκρασίες πάνω από 25. Αν και δεν είναι πολύ φυσιολογικό για ταξίδι είναι τέλειο.

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2019

Οδηγώντας στη Σικελία!


το 500σαράκι μας

Πάει ένας μήνας που γύρισα από το ταξίδι μιας εβδομάδας στη Δυτική Σικελία (3-10/10/2019). Μείναμε στο Παλέρμο 7 μέρες και τις 4 πρώτες τις αφιερώσαμε στην πόλη. Τις 3 τελευταίες νοικιάσαμε ένα αυτοκίνητο για να κάνουμε κάποιες μακρινές ή κοντινές, ημερήσιες εκδρομές. Το σύνολο κάτι παραπάνω από 900 χμ.
Αν και έχω οδηγήσει σε 18 χώρες εκτός Ελλάδας (της Ιταλίας συμπεριλαμβανομένης, αλλά μόνο στο Βορά), η εμπειρία από τους Σικελικούς δρόμους και κυρίως τους οδηγούς ήταν κάτι ξεχωριστό, κάτι μη αναμενόμενο.
Οι δρόμοι εκτός πόλης είναι από άθλιοι έως καλοί. Πολύ καλό δρόμο δεν είδα.
Οι επαρχιακοί είναι όπως κι εδώ και σε κάποια σημεία με πολλά «σαμάρια» και μπαλώματα, ενώ δεν έλειπαν και οι λακούβες. Ο αυτοκινητόδρομος που πάει Κατάνια είναι υπερυψωμένος σε πολύ μεγάλο μήκος. Αυτό σημαίνει πως είναι σαν μια γέφυρα πολλών δεκάδων χιλιομέτρων. Και όπως σε όλες τις γέφυρες υπάρχουν συνδέσεις μεταξύ των τμημάτων της. Αισθανόμουνα σα να ήμουν σε τρένο του παλιού καιρού. Ήταν τόσο πολλά και συνεχόμενα τα «σαμάρια». Σκέφτηκα πως αν σέρνεις πίσω σου τροχόσπιτο ή μπαγκαζιέρα, θα σε διαλύσει. Ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι του αυτοκινητόδρομου ήταν από τα χειρότερα οδοστρώματα που έχω οδηγήσει ποτέ. Βέβαια συναντήσαμε πολλά έργα. Ελπίζω σε λίγα χρόνια να έχει γίνει κι αυτός ένας καλός αυτοκινητόδρομος. Και κάτι καλό. Δεν έχει διόδια. Τα μόνα που πληρώσαμε ήταν κάτι λιγότερο από 1 ΕΥΡΩ πλησιάζοντας την Cefalu, στο κομμάτι του δρόμου που πάει στη Μεσίνα. Δεν ξέρω αν συνεχίζοντας έχει και άλλα μιας και η Cefalu ήταν ο προορισμός μας.

Οι Σικελοί, σαν οδηγοί, μοιάζουν εν πολλοίς στους Έλληνες (όπως και σε πολλά άλλα), σε κάποιες συμπεριφορές καλύτεροι και σε κάποιες χειρότεροι.
Η εμπειρία μου από τους Ιταλούς οδηγούς είναι αρκετά θετική, ως προς την οδηγική τους συμπεριφορά. Έτσι πηγαίνοντας στη Σικελία, περίμενα κάτι ανάλογο. Σε κάποια πράγματα ήταν όντως έτσι. Σταματάνε στις διαβάσεις για τους πεζούς, δεν προσπερνάνε από δεξιά, δεν μπαίνουν ανάποδα σε μονόδρομους, δεν περνάνε με κόκκινο (αν και το είδα κι αυτό αλλά σε πολύ μικρό βαθμό).
Οι οδηγοί των μηχανών είναι λίγο πιο «έλληνες». Προσπερνάνε από δεξιά, περνάνε με κόκκινο (αρκετά συχνά), παρκάρουν σε πεζοδρόμια, αλλά φοράνε κράνος (οι περισσότεροι).
Όλοι όμως θεωρούν απλά διακοσμητικά στοιχεία τις πινακίδες ορίου ταχύτητας και απαγόρευσης προσπέρασης στους δρόμους εκτός πόλης, αυτοκινητόδρομους και επαρχιακούς.
Το ίδιο διακοσμητικά στοιχεία της πόλης θεωρούν τα ΣΤΟΠ και τις πινακίδες παραχώρησης προτεραιότητας. Όποιος πρόλαβε τον Κύριο είδε, όποιος δεν πρόλαβε, μπορεί και να δει το χάρο με τα μάτια του. Δεν έχω δει τόσο επιθετικούς οδηγούς στην Ευρώπη, ούτε στα Βαλκάνια. Κάποιες στιγμές μου θύμιζε η κατάσταση Τεχεράνη.
Όσον αφορά το παρκάρισμα, άλλη μια περίπτωση αλά ελληνικά και σε κάποιες περιπτώσεις χειρότερα. Είδα σταματημένα σε διαβάσεις, σε ράμπες και σε θέσεις στάθμευσης ΑΜΕΑ. Όχι τόσο όσο εδώ αλλά αρκετά έντονο. Σε μια περίπτωση ο τύπος είχε παρκάρει μισό μέτρο από το πεζοδρόμιο και πάνω στη στροφή. Ούτε στον ένα ούτε στον άλλο δρόμο. Και ήταν μέσα και κάπνιζε το τσιγαράκι του. Το λεωφορείο που ήθελε να στρίψει κόρναρε, κορνάρανε και άλλοι αυτός στην κοσμάρα του. Αναγκάστηκε το λεωφορείο που ανέβαινε στο αντίθετο ρεύμα να σταματήσει για να μπορέσει το άλλο να στρίψει (!!!). Αυτό όμως που δεν παίζονται είναι το διπλοπαρκάρισμα. Πάει σύννεφο. Και δεν μιλάμε για το δπλοπαρκάρισμα για να πάρεις τσιγάρα από το περίπτερο. Έξω από ένα LIDL ήταν διπλοπαρκαρισμένα για ψώνια από το Σούπερ Μάρκετ. Είδα κυρίες φορτωμένες με ψώνια να βγαίνουν και να μπαίνουν στο αυτοκίνητο.
Αυτές είναι οι εμπειρίες μου από το εβδομαδιαίο ταξίδι στη Σικελία. Θέλησα να τις μοιραστώ με όσους πρόκειται να ταξιδέψουν εκεί και να οδηγήσουν. Όχι για να τους αποτρέψω αλλά απλά να το έχουν υπ’ όψη.
Κατά τα άλλα ήταν ένα υπέροχο ταξίδι, που με άγχωσε κάπως περισσότερο τις τρεις μέρες που οδηγούσα.





Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2019

Θεσσαλονίκη, πέντε μέρες, έτσι χωρίς πρόγραμμα! 1


Όλα ξεκίνησαν, μερικούς μήνες πριν, όταν μια συνάδελφος της κόρης μας, την ενημέρωσε για μια θέση Χοροθεραπεύτριας που θα προέκυπτε στη Θεσσαλονίκη. Έχοντας στείλει αρκετά βιογραφικά, χωρίς αποτέλεσμα, φρόντισε να κάνει τη σχετική αίτηση και αρχές Ιουλίου, μας πήρε τηλέφωνο να μας ανακοινώσει πως την πήραν.
Μέσα Ιουλίου την αποχαιρετίσαμε στο σταθμό Λαρίσης. Σε αυτούς τους τρεις μήνες ήρθε δυο φορές και την είδαμε. Τέλη Αυγούστου αποφασίσαμε να πάμε κι εμείς στα μέσα Οκτωβρίου. Κλείσαμε αεροπορικά και ξενοδοχείο κι έτσι προέκυψε αυτό το ταξίδι.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...