Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Διασχίζοντας την Πρώην Γιουγκοσλαβία!


Οι νύμφες του Δούναβη και άλλες ομορφιές! Μέρος 1ο

(Ταξίδι σε Ουγγαρία και Σλοβακία μέσα από τα Βαλκάνια!!)



10-12 Ιουλίου 2011



Κουβεντιάζοντας για ταξίδι



-Τι λες, πάμε Ουγγαρία και Σλοβακία;

-Καλή ιδέα! Από Ανκόνα ή Βενετία;;

-Όχι Ιταλία. Θα διασχίσουμε τα Βαλκάνια

-Τα Βαλκάνια; Τι εννοείς;
-Πάμε από Σκόπια, Σερβία και γυρνάμε από Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Σκόπια. Άντε και λίγο Κόσοβο.
-Είναι ασφαλές;

-Εγώ δεν πήγα πέρυσι; Και φίλοι που το έκαναν τώρα τελευταία δεν είχαν κανένα πρόβλημα.
-Στα Σκόπια πως τους αντιμετώπισαν; Δεν είχαν πρόβλημα στα σύνορα;
-Κανένα σου λέω.
-Εμένα μου έχουν πει πως είναι πολύ επικίνδυνα.
-Αυτοί που στο είπαν το έκαναν το ταξίδι ή ράδιο αρβύλα;
-Μάλλον ράδιο αρβύλα.
-Γι αυτό σου λέω. Να το ψάξω;
-Για δες το και τα λέμε και πάλι.

Κάπως έτσι κανονίστηκε το ταξίδι μας του καλοκαιριού του 2011, που αρχικά ήταν να γίνει στον Πόντο (!!!) αλλά άλλαξε κατεύθυνση αφήνοντας τα νότια παράλια της Μαύρης Θάλασσας για επόμενο ταξίδι, εφόσον μας το επιτρέψει η Τρόικα! 


Α΄ Διασχίζοντας την Πρώην Γιουγκοσλαβία



Χάρτες, ίντερνετ, διάβασμα και πολύς προγραμματισμός. Τηλέφωνο στην ασφαλιστική για την πράσινη κάρτα, στον ασφαλιστικό μας φορέα για τις Ευρωπαϊκές κάρτες ασφάλισης, πολλά email σε ξενοδοχεία και camping για να μάθουμε διαθεσιμότητα και τιμές και το ταξίδι αρχίζει να παίρνει μορφή. Σχέδια φτιάχνονται, τροποποιούνται, απορρίπτονται και δώστου από την αρχή.

Το ταξίδι θα είχε μεγάλο μήκος. Μόνο οι βασικές διαδρομές ξεπερνούσαν τα 4000 χμ. Με τις παρακάμψεις και τις εκδρομές γύρω από κάθε διαμονή θα φτάναμε σχεδόν τα διπλά. Έτσι βγήκε μεγάλο σε χμ, σε μέρες και σε τόπους διαμονής. Σύμφωνα με τον προγραμματισμό, που όμως είχε μεγάλο βαθμό ελευθερίας, θα ξεπέρναγε τις 6000 χμ, θα διαρκούσε ένα μήνα (29 διανυχτερεύσεις) και θα μέναμε σε 10 διαφορετικά καταλύματα! Έτσι με τα πολλά καταλήξαμε. Πρώτη διανυκτέρευση κοντά στη Θεσσαλονίκη, στη συνέχεια στο Novi Sad της Σερβίας, μετά κοντά στη Βουδαπέστη, ακολουθεί η Μπρατισλάβα και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε τα Σλοβάκικα βουνά. Πρώτα στα Fatra με διαμονή έξω από την πόλη Martin και στη συνέχεια στα Tatra με διαμονή στην πόλη Poprad. Από εκεί αρχίζει η επιστροφή. Και πάλι Ουγγαρία με λίμνη Balaton αυτή τη φορά. Ακολουθεί η Βοσνία-Ερζεγοβίνη με διαμονή στο Σαράγιεβο και μετά αφού μπούμε και βγούμε από το Κόσοβο, στη FYROM με διαμονή στην Οχρίδα και τελευταία διανυκτέρευση πάλι κοντά στη Θεσσαλονίκη. Βρέθηκαν  τα κατάλληλα καταλύματα, κάναμε τις σχετικές κρατήσεις και κάναμε το βασικό προγραμματισμό των επισκέψεών μας. Ένα τεχνικό έλεγχο στο αυτοκίνητο και το ταξίδι ήταν έτοιμο. Καλό δρόμο νάχουμε!!!


Αρχή του ταξιδιού

Μετά από μια εβδομάδα με άραγμα και μπάνια στη Νότια Εύβοια γυρνάμε στην Αθήνα να ετοιμαστούμε. Πρωί της 10ης Ιουλίου φορτώσαμε και ξεκινήσαμε με αρκετή ζέστη. Αργά το μεσημέρι φτάσαμε στη Χαλκηδόνα, 20χμ δυτικά της Θεσσαλονίκη, όπου και θα διανυκτερεύαμε. Είναι και κοντά στο δρόμο που πάει για τους Ευζώνους και από εκεί στη FYROM. Κατά τη γνώμη μου ιδανική για διανυκτέρευση πριν από τη έξοδο από τη χώρα. Έχει όμως ένα μειονέκτημα. Κουνούπια!!!
Το πρωί ξεκινάμε για το τελωνείο των Ευζώνων όπου έχουμε το ραντεβού με τους φίλους μας. Αν και νωρίς η ζέστη ήταν γερή. Από λάθος παίρνουμε τον παράδρομο και έτσι περάσαμε από όλα τα χωριά του Νομού Κιλκίς μέχρι τα σύνορα. Οι διαδικασίες στα σύνορα σύντομες και νάμαστε στη FYROM. Τα πρώτα 70 χμ ο δρόμος πηγαίνει παράλληλα με τον Αξιό, τον Βαρδάρη όπως τον λένε οι ντόπιοι, μέσα στο πανέμορφο φαράγγι του. Έχει μια λωρίδα σε κάθε ρεύμα και δεν έχει διαχωριστικό. Γι αυτό και η κίνηση γίνεται με αργό ρυθμό. Μετά όμως από αυτά τα 70χμ γίνεται αυτοκινητόδρομος αλλά με μέτριας ή και κακής ποιότητας οδόστρωμα. Δε βαριέσαι όμως! Είμαστε σε ταξίδι και αυτό είναι που μετράει. Περίπου 40 χμ αυτοκινητόδρομου και βγαίνουμε για την πρώτη μας στάση. Στη μικρή πόλη Veles, που όμως δεν έμελλε να μας χαρίσει τα κάλλη της. Και εξηγούμαι.


Μπήκαμε στην πόλη που απλώνεται αμφιθεατρικά από τη μια και την άλλη του ποταμού με αρκετά σπίτια κεραμοσκέπαστα. Η πρώτη εικόνα πολύ όμορφη. Ο δρόμος κατεβαίνει μέχρι το ποτάμι, όπου και ελπίζαμε να βρούμε να παρκάρουμε για ένα καφέ. Αμ δε!! Φοβερή κίνηση και από χώρους στάθμευσης, ούτε για πατίνι. Περάσαμε τη γέφυρα και αρχίσαμε να ανηφορίζουμε από την άλλη μεριά, ώσπου φτάσαμε σε μια πλατεία στο καινούριο τμήμα της πόλης. Εκεί κάτι βρήκαμε αλλά ήταν τόσο άχαρα και η ζέστη αφόρητη που αποφασίσαμε να φύγουμε.

Ξανά στον αυτοκινητόδρομο και σταματήσαμε μόνο για βενζίνη όπου πήραμε και ένα καφέ με σκοπό να μπούμε στη Σερβία και να σταματήσουμε για φαΐ στην Nis.

Και στα Σερβοσκοπιανά σύνορα οι διαδικασίες απλές και γρήγορες και σύντομα τρέχαμε σε Σέρβικους δρόμους. Και στη Σερβία είχαμε μια επανάληψη αυτών που συναντήσαμε στη FYROM. Κάτι τα έργα στην αρχή και μετά η υπέροχη διαδρομή μέσα στα στενά του Μοράβα είχε σαν αποτέλεσμα στενό δρόμο με περισσότερη κίνηση από την προηγούμενη χώρα και το ίδιο χαμηλά όρια ταχύτητας. Αυτά για κάτι λιγότερο από 100χμ γιατί μετά βγήκαμε σε αυτοκινητόδρομο πολύ καλό θα έλεγα. Βγήκαμε για Nis μεσημέρι αργά πια.


Παρκάραμε και κατεβήκαμε. Θεέ μου τι ζέστη! Μέσα στο αυτοκίνητο δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε το μέγεθός της. Σε συνδυασμό με την υγρασία έκανε την κατάσταση αφόρητη. Μη βρίσκοντας και κάποιο εστιατόριο κάπου εκεί αποφασίσαμε να φύγουμε και να φάμε σε κάποιο βενζινάδικο στο δρόμο. Έτσι και χάσαμε χρόνο και δεν είδαμε τίποτα από την πόλη, ούτε κι αυτή τη φορά. Κάναμε μια στάση να τσιμπήσουμε κάτι και πλησιάσαμε πια το Βελιγράδι. Δεν είχαμε σκοπό να μπούμε μέσα αλλά να συνεχίσουμε από τον αυτοκινητόδρομο περιφερειακά. Έλα όμως που εκείνη τη μέρα όλο και κάτι στράβωνε και έτσι κάναμε το λάθος και μπήκαμε σε κάποια προάστια γεμάτα τεράστιες (σύγχρονες όμως και όχι «σοσιαλιστικές») πολυκατοικίες! Αλλά και απέραντα πάρκα!!! Παρά την καθυστέρηση, οι εικόνες εκείνες άξιζαν.

Είχε ακόμα ήλιο όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας στο Novi Sad, μετά από περίπου 12 ώρες στο τιμόνι!! Ωραίο το ξενοδοχείο, κάναμε ένα μπανάκι και με ένα ταξί πήγαμε για φαΐ σε μια ταβέρνα με σέρβικη κουζίνα που μας πρότειναν στη ρεσεψιόν. Πολύ καλό το μαγαζί, πολύ καλό το φαΐ,


είχε και ένα γλέντι μέσα με όργανα και χορό. Πολύ ωραία ήταν. Άλλο ένα ταξί μας γύρισε για να πέσουμε ξεροί από την κούραση. Το ράδιο αρβύλα είχε πάθει μεγάλο στραπάτσο. Είχαμε διασχίσει κατά μήκος σχεδόν όλη την πρώην Γιουγκοσλαβία και όλα είχαν πάει μια χαρά. Με το καλό η συνέχεια!! Καληνύχτα!



Novi Sad, μια από τις νύμφες του Δούναβη!

Το πρωινό στο ξενοδοχείο ήταν πλούσιο και ο καφές βοήθησε να «ανοίξει το μάτι». Αν και ήταν αρκετά νωρίς το πρωί η ζέστη ήταν γερή.

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και κατεβήκαμε προς το κέντρο. Το GPS άρχισε να κάνει νερά, κάτι που θα γινόταν και άλλες μέρες στις Βαλκανικές χώρες αλλά και στη Σλοβακία. Μάλλον πρόβλημα χαρτών.

Χαθήκαμε λιγάκι αλλά τελικά φτάσαμε στο κάστρο Petrovaradin αφού περάσαμε το Δούναβη. Το κάστρο είναι πολύ μεγάλο χτισμένο τον 18ο αι. από τους Αψβούργους, πάνω από το ποτάμι και με θέα προς την πόλη απέναντι.

Τις μέρες εκείνες είχε ένα μουσικό φεστιβάλ και υπήρχαν παντού εξέδρες, καρέκλες, κιόσκια, χημικές τουαλέτες και πολλοί εργάτες δούλευαν για το στήσιμο και τη διαμόρφωση του χώρου. Έτσι η περιήγηση σ’ αυτόν δεν ήταν και ό,τι πιο ευχάριστο. Κάναμε μια μικρή βόλτα στην άκρη προς το ποτάμι να θαυμάσουμε τη θέα με τον υδάτινο γίγαντα να κυλά κάτω από τα πόδια μας. Υπέροχες εικόνες!


Αφού θαυμάσαμε και αποτυπώσαμε όσα περισσότερα μπορούσαμε, κινήσαμε για την παλιά πόλη. Περάσαμε και πάλι το ποτάμι και φτάσαμε στα όρια της έξω από το Μουσείο της Βοϊβοντίνας στην οδό Dunavska. Εκεί, στο πάρκο παρκάραμε για να περπατήσουμε στους πεζόδρομους της πόλης.

Η πόλη είναι η δεύτερη σε μέγεθος της χώρας, πρωτεύουσα της επαρχίας της Βοϊβοντίνας. Χτισμένη σε μια καμπή του Δούναβη, στο Παννονικό Λεκανοπέδιο, γύρω στα 80 χμ βόρεια του Βελιγραδίου, υπήρξε σπουδαίο εμπορικό αλλά και πνευματικό κέντρο. Αναπτύχθηκε κυρίως τον 18ο αι. και παραμένει κέντρο εμπορίου για την πλούσια αγροτική παραγωγή της περιοχής αλλά και βιομηχανικό κέντρο.

Στην αρχή του πεζόδρομου Zmaj Jovina κάποιοι από την παρέα έκατσαν για ένα καφεδάκι. Ένα καταπληκτικό αεράκι έκανε τα πράγματα, όχι απλά ανεκτά, αλλά ευχάριστα!


Απέναντι από εκεί που κάτσαμε είναι η Ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου των μέσων του 19ου αι. Εκεί λοιπόν κατευθύνθηκα για μια μικρή επίσκεψη.


Την ώρα που έφτανα ένας μεγαλόσχημος ιερέας με την ακολουθία του έβγαινε. Μέσα στο ναό ετοίμαζαν για βάφτιση. Έκατσα λίγο να δω τι γίνεται.


Παρόντες μόνο οι γονείς και ο νονός!!!! Βγήκα, πήγα και ταχυδρόμησα μια κάρτα και μαζί με τους υπόλοιπους πήραμε τον πεζόδρομο προς την κεντρική πλατεία Trg Slobode όπου βρίσκεται και το Δημαρχείο της πόλης.


Σε όλο το μήκος του δρόμου, δεξιά και αριστερά, όμορφα κτίρια, που στο ισόγειό τους στεγάζουν καταστήματα, εστιατόρια και καφέ.


Ένα χαρακτηριστικό σε όλους τους δρόμους είναι οι στοές με τα καταστήματα. Που όλες σχεδόν καταλήγουν σε κάποια αυλή.





Φτάνοντας στην πλατεία είναι ο Καθολικός ναός της Παναγίας, του 19ου αι., γνωστός και σαν Καθεδρικός. Είναι εντυπωσιακός ναός με τον πολύ ψηλό πύργο-καμπαναριό του και την ακόμα πιο εντυπωσιακή, «ψηφιδωτή» στέγη!

Απέναντι ακριβώς βρίσκεται άλλο ένα εντυπωσιακό κτίριο.


Αυτό του Δημαρχείου! Δεσπόζει σε όλη την νοτιοδυτική πλευρά της πλατείας. Φυσικά ένα γύρω όλα τα κτίρια είναι ένα κι ένα.


Όλα υπέροχα νεοκλασικά ή νεομπαρόκ, στεγάζουν τράπεζες, ξενοδοχεία και φυσικά καταστήματα. Υπέροχη η πλατεία. Ο πεζόδρομος εδώ αλλάζει όνομα και γίνεται Kralja Aleksandra. Κατά μήκος της και από τις δύο πλευρές, έχει δύο σειρές από κιόσκια όπου πουλάνε διάφορα χειροποίητα αντικείμενα, πολλά από αυτά εξαιρετικά καλόγουστα! Φυσικά και ψωνίσαμε κάτι ψιλοπράγματα.

Είχαμε φτάσει στο τέλος του πεζόδρομου. Στρίψαμε αριστερά με ανατολική κατεύθυνση προς το ποτάμι. Θέλαμε να βρούμε κάτι δίπλα σ’ αυτό να κάτσουμε να φάμε. Περάσαμε έξω από το διοικητήριο της Βοϊβοντίνας και φτάσαμε στο ποτάμι.


Η εικόνα του κάστρου ακριβώς απέναντι με το ρολόϊ που φαίνεται από παντού είναι από τις ωραιότερες της πόλης. Δυστυχώς δεν βρήκαμε κάπου να κάτσουμε. Ίσως δεν πήγαμε στην κατάλληλη περιοχή.

Γυρίσαμε μέσα από στενά και πάρκα στον πεζόδρομο και χωθήκαμε σε μια στοά που βγάζει σε μια αυλή.


Εκεί κάτσαμε και απολαύσαμε ωραία Σέρβικη κουζίνα (με την πάπρικα να ξεχειλίζει από παντού!!!). Έτσι πέρασε αρκετή ώρα με την κάψα στο αποκορύφωμά της. Ευτυχώς εκεί μέσα είχε αρκετή δροσιά. Για καφέ πήγαμε στη μικρή πλατεία πίσω από τον Καθολικό ναό, στο Café Atina(!!). Εκεί ήρθε να μας βρει και το τρίτο ζευγάρι της παρέας που είχε φύγει μια μέρα μετά από μας και μόλις είχε φτάσει.

Μετά τον καφέ η παρέα αποφάσισε πάρκο για δροσιά. Τους άφησα και πήγα να δω το Μουσείο της Βοϊβοντίνας. Αν και ανοικτό δεν είχε κανένα επισκέπτη. Άνοιξαν τα φώτα για μένα (!!). Πολύ ενδιαφέρον.


Τα εκθέματα του εκτείνονται χρονικά από το βαθύ γεωλογικό παρελθόν, με απολιθώματα και την προϊστορία, μέχρι τα μέσα του 20ου αι. Αν και οι επιγραφές είναι στα Σέρβικα (με κυριλλικό αλφάβητο) έχει μερικά κεντρικά επεξηγηματικά κείμενα στα αγγλικά και έτσι δεν είναι καθόλου δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς τις εκθέσεις. Έχει και ένα πολύ πλούσιο λαογραφικό τμήμα. Γενικά είναι αρκετά μεγάλο και πολύ, πολύ ενδιαφέρον! Το κτίριο είναι παλιό νεοκλασικό αρχοντικό, με δύο ημικυκλικές σκάλες στο εσωτερικό που ανεβάζουν στον πάνω όροφο απ’ όπου ξεκινάν οι εκθέσεις.

Βγήκα να βρω τους υπόλοιπους. Η σύσκεψη έφερε διχασμό!! Οι νιοφερμένοι αποφάσισαν να μείνουν για βράδυ στην πόλη και οι υπόλοιποι να πάμε λίγο πιο έξω.

Περίπου 10 χμ νοτιότερα, πάνω στο ποτάμι είναι μια μικρή πόλη, η Sremski Karlovci. Η πόλη απλώνεται στην πλαγιά ενός χαμηλού λόφου πάνω από το ποτάμι.





Έχει πολύ όμορφα νεοκλασικά κτίρια και μέγαρα, κυρίως γύρω από την πλατεία, όπως το Bermet Villa,


ή την εκκλησία με τα δύο εντυπωσιακά καμπαναριά.

Φτάσαμε, μπήκαμε στην πόλη και αφού τη διασχίσαμε κατά μήκος βγήκαμε πηγαίνοντας προς το ποτάμι. Εκεί έχει ένα εστιατόριο (μάλλον ακριβό μας φάνηκε) και δίπλα ένα ναυταθλητικό όμιλο με μια καντίνα που πρόσφερε καφέ και μπύρα δίπλα στο ποτάμι.


Ξύλινα τραπέζια και πάγκοι κάτω από τα δέντρα βόλευαν την κατάσταση


και οι εικόνες του ποταμού μπροστά μας με τα διάφορα μικρά σκάφη που πήγαιναν πάνω κάτω ομόρφαιναν ακόμα πιο πολύ το έτσι κι αλλιώς όμορφο δειλινό. Εμάς όμως μας είχε κολλήσει η λαχτάρα για πίτσα. Έτσι αφού κάτσαμε για λίγο δίπλα στο ποτάμι, μπήκαμε και πάλι στο αυτοκίνητο και πήγαμε στο κέντρο όπου και κάτσαμε στην πλατεία απέναντι από την εκκλησία. Εκεί τέλειωσε η παραμονή μας στη Σερβία. Η υπόσχεση για μελλοντική επιστροφή έκλεισε τη μέρα μας την ώρα που τα βλέφαρα έκλειναν βαριά από κούραση και όμορφες εικόνες!

  (το ταξίδι συνεχίζεται στο Βουδαπέστη, η Βασίλισσα του Δούναβη!)


 

1 σχόλιο:

  1. να είσαι καλά να ταξιδεύεις και να μας ταξιδεύεις και εμάς μέσα απ΄τις ιστορίες σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...