Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Εκεί που δεν έφτασε η φωτιά!!

8 Μαΐου 2010 

Πέρασαν σχεδόν 3 χρόνια. Καλοκαίρι του 2007. Ένα καλοκαίρι που θα το θυμάται όλη η Ελλάδα για τις καταστροφικές πυρκαγιές του.
Τέλειωνε ο Ιούνης όταν ξεσπά πυρκαγιά στα Δερβενοχώρια και σε 3 μέρες φτάνει μέσα στον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας και αφήνει πίσω της μαυρίλα και καταστροφή. Τα απανθρακωμένα κουφάρια των ελαφιών και των ελάτων στοιχειώνουν για καιρό τον ύπνο μου. Όλη η χώρα, αλλά κυρίως οι Αθηναίοι που γνώριζαν το θησαυρό που χάθηκε κλαίνε το «ΒΟΥΝΟ ΤΟΥΣ». Καπάκι οι φωτιές στην Αχαΐα συμπληρώνουν την καταστροφή για να ακολουθήσει η ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ του Αυγούστου με τις φωτιές στην Πελοπόννησο και την Εύβοια. Μόνο ένας πόλεμος θα ήταν κάτι χειρότερο από εκείνο το καλοκαίρι. Εθνική κατάθλιψη κυρίεψε τότε τη χώρα απ’ άκρή σ’ άκρη.
Πάρνηθα! Το βουνό που ερωτεύθηκα, αγάπησα παράφορα και τελικά λάτρεψα. Το βουνό που μόνο χαρές μου έχει χαρίσει. Πόσες και πόσες φορές δεν ανέβηκα! Άλλοτε μόνος άλλοτε με παρέα. Με φίλους ή με τους μαθητές μου. Κάθε φορά με καλοδέχεται και όταν φεύγω έχω πάρει μόνο τα καλούδια του. Τον καθαρό αέρα, την γαλήνη, την ηρεμία, τις μοναδικές εικόνες του και άπειρες φωτογραφίες. Και πάντα…..τα σκουπίδια μας. Όταν η κόρη μου, γεννημένη τέλη Μαΐου, ήταν μικρή το πάρτι της γινόταν πάντα εκεί με πολλούς φίλους, πολλά παιδιά, πολύ κέφι. Μεγάλωσε όμως και το ετήσιο ραντεβού έπαψε. Όχι ότι δεν ανεβαίνω αλλά εκείνη η συνάντηση είχε άλλο χαρακτήρα και άλλο κέφι.
Μετά τη φωτιά δεν ήθελα να πάω. Πήγα μετά από εφτά μήνες, την τελευταία μέρα του Γενάρη του 2008. Το χιόνι είχε σκεπάσει κάπως το βουνό και η ασχήμια του καμένου τόπου δεν φαινόταν πολύ. Όχι ότι δεν πονούσαν αυτά που έβλεπα. Πήγα και πάλι τον Οκτώβρη του ίδιου χρόνου. Τότε τίποτα δεν κάλυπτε τις αποτρόπαιες εικόνες. Έπρεπε όμως να τις ξορκίσω. Ήταν εκεί και με περίμεναν. Πόνεσα πολύ. Η ζωή όμως συνεχίζεται. Πήγα μέχρι τη διασταύρωση για Μόλα αλλά ήταν κατεβασμένη η μπάρα. Προφανώς για να προστατευτούν τα ελάφια που κατέφυγαν προς τα εκεί. Καλά κάνανε και κλείσανε το δρόμο. Από τότε ανέβηκα μερικές φορές ακόμα. Πάντα ένας κόμπος στο λαιμό και άλλος ένας στο στομάχι μέχρι να φτάσω στην περιοχή μετά το Καζίνο που οι εικόνες γίνονται ξανά οι παλιές αγαπημένες.
Πρώτο σαββατοκύριακο του Μαΐου 2010 και ο πρωθυπουργός ανακοινώνει τα χειρότερα οικονομικά μέτρα που έχουν παρθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Ακολουθεί μια εβδομάδα αναταραχών και θλιβερών γεγονότων. Γι άλλη μια φορά ο τόπος σε εθνική κατάθλιψη. Έρχεται και η τραγική είδηση για το χαμό ενός φίλου που έφυγε νέος και άδικα και το ηθικό κατρακυλά στα τάρταρα. Η χθεσινή Παρασκευή στο σχολείο εξοντωτική με πολιτιστικές εκδηλώσεις. Δε γίνεται κάτι πρέπει να κάνουμε. Να θυμηθούμε τα παλιά.
Σάββατο λοιπόν σήμερα και το αποφασίσαμε. Πικ νικ στην Πάρνηθα!! Κεφτεδάκια, ψωμοτύρι, σαλατικά, φρούτα, νερό, δυο καρέκλες και φύγαμε. Στο δρόμο μέχρι τις ταβέρνες αρκετή κίνηση. Από εκεί και πάνω τα πράγματα ήρεμα. Λίγη η κίνηση, οι εικόνες γνωστές, όμορφες κι αγαπημένες μέχρι τις τελευταίες στροφές κοντά στο παλιό ΞΕΝΙΑ. Κρανίου Τόπος!!
Δεν μπορώ να το συνηθίσω και περισσότερο να το δεχτώ με τίποτα. Δεν καταπίνεται. Οι εικόνες γροθιά στο στομάχι. Χωρίς να σταματήσω και όσο πιο γρήγορα μπορώ συνεχίζω περνάω τη διασταύρωση του Καζίνο και έρχομαι και πάλι σε μια ισορροπία. Πάμε για Μόλα να δούμε αν έχει ανοίξει. Περνάμε τη διασταύρωση για Μπάφι, την επόμενη για Φλαμπούρι και λίγο μετά δεξιά μας η διασταύρωση για Άγιο Πέτρο ανοικτή. Επιτέλους!!
Τα έλατα φουντωμένα με εκείνο το ανοικτό πράσινο στις άκρες των κλαδιών τους, ένα χρώμα που μόνο εδώ έχω δει, και γενικά το πράσινο στα καλύτερά του. Άλλωστε είναι η καλύτερη εποχή για την ελληνική φύση.
Φτάνουμε στο Άγιο Πέτρο και βλέπουμε ότι η μπάρα για Μόλα είναι ακόμα κλειστή.
Δεν πειράζει. Θα κάτσουμε εδώ. Κατεβάζουμε τα πράγματα στον αυλόγυρο της εκκλησίας που έχει μερικούς πάγκους της δασικής και στρωνόμαστε στο φαΐ. Τελικά αυτό το φαΐ σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι καλύτερο από ότι σε πολλά γκουρμέ εστιατόρια. Όταν φύγαμε από το σπίτι η θερμοκρασία ήταν πάνω από 30°C. Εδώ κάτω από 20°C και έχει και ένα αεράκι που το μπουφανάκι είναι απαραίτητο.
Μετά το φαΐ κάνουμε και ένα ωραίο περίπατο

μέχρι το Μεσσιανό Νερό και το απογευματάκι γυρνάμε έχοντας γεμίσει κάπως τις μπαταρίες μας και έχοντας ανεβάσει λίγο το ηθικό μας.
«Φτύνω τον κόρφο μου» να μην συμβεί και πάλι καμιά καταστροφή σαν και αυτή πριν από τρία χρόνια και κυρίως να μην ακολουθήσει τη σημερινή κατάσταση καμιά εθνική τραγωδία όπως έγινε τότε. Εθνική Τραγωδία οποιασδήποτε μορφής.

Ακολουθούν μερικές ακόμα σημερινές φωτογραφίες (καλές και κακές).

Το καταφύγιο Μπάφι
Το καζίνο, που τόσα γράφτηκαν τότε γι αυτό και το ρόλο του («ανάγκη» επέκτασής του) στη φωτιά
Περισσότερες φωτογραφίες στο http://picasaweb.google.gr/dimoshellas2/Parnitha852010#
Και δύο βιντεάκια που βρήκα στο YOU TUBE σχετικά με τη φωτιά στην Πάρνηθα για να μην ξεχνάμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...