Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Στην καρδιά της Ρούμελης!!!

10-11 Απριλίου 2007

Αρχές Απρίλη του 2007 και μόλις δύο μέρες μετά το Πάσχα, λέμε με τη γυναίκα μου να πάμε για ένα διήμερο στη Φωκίδα. Στην καρδιά της Ρούμελης, εκεί που φτιάχνουνε νόστιμες ελιές και ωραίο λάδι και μας στέλνουνε και δροσερό νερό να ξεδιψάσουμε! Αν και σε κάποια από αυτά τα μέρη έχουμε πάει και παλιότερα, ήταν ευκαιρία να πάμε και πάλι να δούμε και κάποια που δεν τα ξέραμε.

Τρίτη 10 Απριλίου

Ξεκινήσαμε νωρίς το μεσημεράκι και ακολουθώντας την κλασσική διαδρομή από Εθνική Αθήνας-Λαμίας, Θήβα, Λειβαδιά και Δελφούς, φτάνουμε στην παραθαλάσσια Ιτέα έχοντας διασχίσει τον μοναδικό ελαιώνα της Άμφισσας, έναν από τους μεγαλύτερους της χώρας μας, με τις υπέροχες υπεραιωνόβιες ελιές. Η πόλη είναι το επίνειο της Άμφισσας και ιδρύθηκε το 1830. Έχει πολύ καλή ρυμοτομία και όμορφες πλατείες και κτίρια του 19ου αι.
Κάτσαμε να φάμε στο λιμάνι απολαμβάνοντας τη θάλασσα και μετά πήγαμε στο. ξενοδοχείο όπου είχαμε κλείσει δωμάτιο. Αν και δεν ήταν παραθαλάσσιο, από το παράθυρο είχαμε πανοραμική άποψη του Κρισσαίου κόλπου και αυτή ήταν μια εικόνα που μας άρεσε πολύ. Αφήσαμε τα πράγματά μας και ξεκινήσαμε να πάμε για απογευματινή βόλτα στην πόλη της Άμφισσας.
«Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά…….». Έτσι ξεκινάει το γνωστό δημοτικό τραγούδι. Άμφισσα, τα ηρωικά Σάλωνα, η πρωτεύουσα του νομού Φωκίδας. Χτισμένη αμφιθεατρικά στους πρόποδες της Γκιώνας βρίσκεται εκεί από τα αρχαία χρόνια. Καταστράφηκε πολλές φορές και τη σημερινή της μορφή την απέκτησε μετά τη δημιουργία του Ελληνικού κράτους. Όμορφες πλατείες, νεοκλασικά αρχοντικά, αλλά και λαϊκά σπίτια και εκκλησίες με σπουδαιότερη τη Μητρόπολη της Ευαγγελίστριας. Δίπλα στη Μητρόπολη βρίσκονται τα ερείπια παλαιοχριστιανικού βαπτιστηρίου με εξαιρετικό ψηφιδωτό δάπεδο που έχει αποκατασταθεί. Πραγματικά η βόλτα στο κέντρο της πόλης είναι πολύ ευχάριστη. Πάνω από την πόλη δεσπόζει το Κάστρο των Σαλώνων ή Κάστρο της Ωριάς. Η θέα από εκεί πάνω προς την πόλη και τον κάμπο είναι μοναδική.
Τα ισχυρά τείχη του Μεσαιωνικού κάστρου το κατέστησαν απόρθητο μέχρι το 996 μ.Χ, που το κατέλαβαν οι Βούλγαροι.
Στο χώρο του εκτός από τα ερείπια διαφόρων κτιρίων έχει και πολλά δέντρα, κάνοντας έτσι τη βόλτα σε αυτό απολαυστική. Γύρω του υπάρχουν αρκετά σπίτια και πολλοί κάτοικοι το θεωρούν προέκταση της αυλής τους όπως η γιαγιά που καθόταν δίπλα στα θεόρατα τείχη.
Κάτω από το Κάστρο είναι η παλιά γειτονιά των ταμπάκηδων δηλ. των βυρσοδεψών. Η συνοικία της «Χάρμαινας», περιοχή εξ’ ολοκλήρου διατηρητέα. Τα παλιά ταμπάκικα είχαν τον πρώτο όροφο γεμάτο ανοίγματα για να στεγνώνουν τα δέρματα που άπλωναν εκεί πάνω.
Σε πολλά από αυτά υπάρχει ο εξοπλισμός και σε πολλά ανώγια κρέμονται ακόμα δέρματα.  Τις απόκριες σε αυτή την περιοχή αναβιώνουν διάφορα δρώμενα που σχετίζονται με δοξασίες σχετικά με το «Στοιχειό της Χάρμαινα;». Ορισμένα κτίρια έχουν αναστυλωθεί και φυσικά γίνονται συνέχεια προσπάθειες.
Τα Σάλωνα λοιπόν άκμασαν παλιότερα από τα προϊόντα της γης με κυριότερα τις ελιές και το λάδι αλλά και από τα δέρματα. Ήταν διάσημα ακόμα για τους κουδουνάδες τους. Ακόμα υπάρχουν κάποιοι. Έρχονταν, και ακόμα κάποιοι έρχονται, Βλάχοι και Σαρακατσάνοι κτηνοτρόφοι από όλη την Ελλάδα για να φτιάξουν κουδούνια για τα κοπάδια τους. Κουδούνια μοναδικά με ιδιαίτερους ήχους.
Μετά τη βόλτα μας στα ψηλά κατεβήκαμε και κάτσαμε στην πλατεία. Βράδυ πια γυρίσαμε στην Ιτέα, τσιμπήσαμε κάτι και πήγαμε κουρασμένοι αλλά πολύ ευχαριστημένοι για ύπνο.

Τετάρτη 11 Απριλίου


Το επόμενο πρωί, ξεκούραστοι, πήραμε το πρωινό μας, πληρώσαμε, φορτώσαμε τα πράγματα στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε. Κινηθήκαμε προς τα βόρεια διασχίζοντας τον ελαιώνα, περάσαμε έξω από την Άμφισσα και ανηφορίσαμε στο δρόμο που πάει για Γραβιά, Μπράλο και Λαμία. Δεξιά ο Παρνασσός και αριστερά η χιονισμένη Γκιώνα.
Λίγο πριν τη διχάλα που πάει δεξιά για Μπράλο και αριστερά για Καλοσκοπή είναι το Μεταλλευτικό Πάρκο Φωκίδας vagonetto. Πρόκειται για μια μοναδική εμπειρία. Βρίσκεται στις εγκαταστάσεις της S&B Βιομηχανικά Ορυκτά Α.Ε. και είναι το μοναδικό θεματικό πάρκο για την εξόρυξη βωξίτη στην Ευρώπη. Κάσκες, οπλισμένες φωτογραφικές μηχανές και κάμερες και στο βαγονέτο, το αυθεντικό τρενάκι που μας μεταφέρει μέσα τη στοά 850. Με σύγχρονα οπτικοακουστικά μέσα παρακολουθούμε όλη τη διαδικασία της εξόρυξης και μεταφοράς του σπουδαίου αυτού μεταλλεύματος.
Μέχρι και έκρηξη φουρνέλου έχει. Βγαίνοντας έχει επίσκεψη και στο σχετικό μουσείο. Σπουδαίο πάρκο, σπουδαίο θέαμα και σημαντικές οι γνώσεις που παίρνεις. Ειδικά για τα παιδιά είναι πολύ αξιόλογη η εμπειρία.
Συνεχίζουμε στρίβοντας προς Καλοσκοπή. Λίγο πριν φτάσουμε στο χωριό Στρώμνη μια όμορφη εικόνα μας κάνει να σταματήσουμε και από το παράθυρο να βγάλω όσες πιο πολλές φωτογραφίες προλαβαίνω. Μια ομάδα από άλογα διασχίζει το δρόμο και ανηφορίζει στην πλαγιά
Λίγο πιο κάτω σταματήσαμε στον καταρράκτη του Ρινορέματος που είναι πάνω στο δρόμο. Τον θυμόμουνα από άλλη μας επίσκεψη πριν πολλά πολλά χρόνια.
Τι δροσερές εικόνες!!!
Ο δρόμος συνεχίζει νότια, περνάει από τα χωριά Συκιά (χτισμένο στη βάση μιας επιβλητικής ορθοπλαγιάς) και Λευκαδίτι και συναντά την τεχνητή λίμνη του Μόρνου στο σημείο που ο ποταμός «χύνεται» σ’ αυτήν. Λίγο μετά φτάσαμε στο ιστορικό Λιδορίκι. Κάτσαμε να φάμε σε ένα παραδοσιακό μαγεριό Μετά το φαΐ κάναμε με το αυτοκίνητο μια βόλτα στον οικισμό και φύγαμε.

Κάλλιο. Πότε εμφανίζεται και πότε εξαφανίζεται! Τι νάναι άραγε;
Πάντως όχι το χημικό στοιχείο. Είναι όμως το πιο ενδιαφέρον» στοιχείο» της περιοχής. Για να το ξεκαθαρίσουμε να πούμε λίγα για την ιστορία. Το 1969 ξεκινά η κατασκευή του φράγματος στον ποταμό Μόρνο στους πρόποδες των Βαρδουσίων, που σήμερα μοιάζουν να «χύνονται» στη λίμνη, και τελειώνει το 1981. Κατασκευάστηκε για να αντιμετωπιστούν οι αυξημένες ανάγκες του νομού Αττικής. Το 1980 που άρχισε να δημιουργείται η λίμνη ένα χωριό με πολύ μεγάλη ιστορία άρχισε να βυθίζεται. Ήταν στη βόρεια πλευρά της λίμνης και ήταν το Κάλλιο, χωριό χτισμένο στη θέση του ομώνυμου αρχαίου οικισμού που ήκμασε τον 4ο αι. π.Χ., καταστράφηκε από τους Γαλάτες το 279 π.Χ. χτίστηκε και πάλι και έμεινε ακμαίο μέχρι τους ελληνιστικούς χρόνους. Έμελλε να χαθεί για πάντα στα τέλη του 20ου αι. Φαίνεται όμως πως κάποια μοίρα δεν θέλει αυτό τον οριστικό χαμό και έτσι τις χρονιές με ξηρασία αναδύεται για να βυθιστεί και πάλι με τις βροχές!
Από το Λιδορίκι προχωρήσαμε νότια και σε λίγα χιλιόμετρα συναντήσαμε τη διασταύρωση που πάει αριστερά για Γαλαξίδι και δεξιά για το φράγμα, πορεία που πήραμε κι εμείς. Ο δρόμος ακολουθεί την όχθη της λίμνης. Πρώτο χωριό η Λεύκα πάνω στη λίμνη. Λίγο παρακάτω διαδοχικά δύο εκκλησάκια να κρέμονται κυριολεκτικά πάνω από τα νερά. Ο Προφήτης Ηλίας και μετά ο Άγιος Γεώργιος. Περάσαμε τις διασταυρώσεις για τα χωριά Δωρικό και Άβορο και φτάσαμε στο φράγμα που είναι ένα από τα ψηλότερα της Ευρώπης με ύψος 126 μ. Από εκεί φεύγει ο ανοικτός αγωγός μήκους 192 χμ. που φέρνει το νερό στην Αττική. Συνεχίσαμε μετά το φράγμα και φτάσαμε στο χωριό Κόκκινος. Ακόμα μερικά χιλιόμετρα και νάσου κάποια σπίτια του Καλλίου έξω από το νερό. Μια εικόνα που δημιουργεί συναισθήματα που δεν μπορώ να περιγράψω. Συνεχίσαμε και σε λίγο συναντήσαμε το δρόμο από όπου είχαμε έρθει το πρωί. Κάναμε λοιπόν τον κύκλο της λίμνης. Και πως ήταν θα ρωτήσει κάποιος; Αρκετά ενδιαφέρουσα διαδρομή, αν και έχω κάνει και ομορφότερες. Ίσως είναι αρκετά νέα και η φύση δεν έχει προλάβει να επέμβει δημιουργώντας άλλο ένα μικρό θαύμα όπως σε άλλες (π.χ. Πλαστήρα ή Κερκίνη).
Από εκεί και πέρα κάναμε την ενδιαφέρουσα διαδρομή μέχρι τη διασταύρωση για Βουνιχώρα και Άμφισσα και μετά τα γνωστά. Μικρή στάση στην Αράχωβα για την ικανοποίηση καταναλωτικών αναγκών και αργά το βράδυ πέφταμε να ξεκουράσουμε τα κουρασμένα μας κορμιά στο δικό μας κρεβάτι με νου γεμάτο εικόνες αλλά και γνώσεις για σπουδαίες στιγμές της σχετικά σύγχρονης αλλά και της παλαιότερης ιστορίας του τόπου μας. Καλά λένε πως τα ταξίδια σε βοηθάνε πρώτ’ απ’ όλα να ανακαλύψεις τον ίδιο σου τον εαυτό, το ίδιο σου το «είναι» Ατομικό και συλλογικό!!

Περισσότερες φωτογραφίες: https://picasaweb.google.com/112333101407674010719/Fokida101142007

1η δημοσίευση:http://www.travelchat.gr/forum/index.php/topic,4219.0.html

1 σχόλιο:

  1. Ο καταράκτης είναι από το Δρεμισόρεμα, όχι από το Ρινόρεμα! Δρέμισα (νυν Πανουργιάς) είναι το χωριό πίσω από τον καταράκτη. το Ρινόρεμα το συναντάει ο επισκέπτης λιγα λεπτά πιό κάτω στην Στρώμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...