Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 2η – β. στα βόρεια

(συνέχεια από Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 2^η - α.  «ΚΥΚΛΑΔΙΤΙΣΣΕΣ»)

 

17 Μαρτίου 2026

 

 

Βγαίνοντας από το μουσείο προχωρήσαμε προς τα δυτικά. Σε περίπου 50μ συναντήσαμε τον πάνω Σταθμό του τελεφερίκ που

μεταφέρει επιβάτες και αποσκευές από το λιμάνι κάτω, στα Φηρά.

Ο παλιός τρόπος ανάβασης (φυσικά είναι σε χρήση και σήμερα για πεζούς και γαϊδούρια) είναι τα περίπου 600 Σκαλιά των Καραβολάδων.

Λίγα μέτρα από το τελεφερίκ και μας κόπηκε η ανάσα. Γκρεμός που καταλήγει στη θάλασσα,

μπροστά το ηφαίστειο,

αριστερά η πόλη που «κατρακυλά» στον γκρεμό

με την Ορθόδοξη Μητρόπολη της Υπαπαντής στο «φρύδι» του γκρεμού,

ενώ δεξιά είναι η περιοχή με τον Άγιο Στυλιανό,

τον Καθολικό Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή και τη Μονή Δομηνικανίδων Αδελφών Αγία Αικατερίνη.

Ακριβώς από κάτω βλέπουμε τη σκάλα

και το λιμάνι.

Κάτσαμε αρκετή ώρα θαυμάζοντας αυτό που βλέπαμε και βγάζοντας πολλές, πάρα πολλές φωτογραφίες (και ας μην έχουμε instagram). Ευτυχώς δεν είχε κόσμο. Από έγκυρες πληροφορίες το καλοκαίρι σε αυτό (και πολλά ακόμα) το σημείο έχει μποτιλιάρισμα σε βαθμό να σε πιάσει κρίση.

Με πολύ κόπο γυρίσαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για μια βόλτα στα βόρεια του νησιού, να δούμε όσα μας «επιτρέπονταν» και μπορούσαμε (αναπηρικό αμαξίδιο γαρ) . 

Πρώτη στάση στο Φηροστεφάνι. Πρόκειται για χωριό βόρεια των Φηρών με τα οποία έχει πια ενωθεί και αποτελεί προάστιό τους. Βόρεια του Φηροστεφανιού είναι δύο οικισμοί.

Ανατολικά ο Βουρβούλος, η επόμενή μας στάση

και δυτικά το Ημεροβίγλι, στο ψηλότερο σημείο της καλδέρας, τρίτη μας στάση. Το χωριό έχει πάρει το όνομα του από «βίγλα» (πύργο-παρατηρητήριο) που υπήρχε εκεί και επέβλεπε και τη δυτική (καλδέρα) και την ανατολική μεριά (Έξω Μεριά) του νησιού. Στη δυτική άκρη του οικισμού υπάρχει ο βράχος Σκάρος, στον οποίο στις αρχές του 13^ου αι οι Ενετοί έχτισαν ένα από τα 5 κάστρα (καστέλια) του νησιού, που μέχρι τον 18^ο αι ήταν η πρωτεύουσα της Σαντορίνης, αν και μετά την έκρηξη του υποθαλάσσιου ηφαιστείου Κολούμπος, ανατολικά της Σαντορίνης το 1650 και τις μεγάλες καταστροφές που προκάλεσε, άρχισε η σταδιακή εγκατάλειψη του.

Συνεχίσαμε την πορεία μας προς τα βόρεια, πότε βλέποντας αριστερά την καλδέρα, αλλά κυρίως προς τα πιο ομαλά εδάφη στα δεξιά και περνώντας από εντυπωσιακά σημεία από άποψη γεωλογίας,

μέχρι που φτάσαμε στο παραδοσιακό χωριό Φοινικιά. Λίγες φωτογραφίες

και μετά από λιγότερο από 2χμ μπήκαμε στην Οία ή Απάνω Μεριά. Είναι στο βορειοδυτικότερο άκρο του νησιού χτισμένη κι αυτή στην άκρη της καλδέρας και επί Φραγκοκρατίας ήταν κι εδώ ένα από τα πέντε καστέλια του νησιού. Το Καστέλι του Αγίου Νικολάου.

Αν και δεν ήταν καθόλου εύκολο να παρκάρεις και να μπεις με αναπηρικό αμαξίδιο μέσα στο οικισμό,

οι λίγες εικόνες που είδαμε ήταν πολύ όμορφες. Το χωριό είναι πολύ γνωστό για τα υπόσκαφα σπίτια του και διάσημο για το ηλιοβασίλεμά του. Ως εκ τούτου είναι πάρα πολύ τουριστικοποιημένο και αυτό το κάνει (τουλάχιστον για εμένα) κάπως απωθητικό. Προσπαθήσαμε να κατέβουμε στο επίνειό του το Αμμούδι, αλλά απαγορεύονταν. Θέλαμε να κάτσουμε κάπου για ένα καφέ, αλλά στάθηκε αδύνατο να βρούμε κάπου να παρκάρουμε.

Η συνέχεια ήταν διαδρομή επιστροφής, αλλά από την ανατολική (έξω) μεριά του νησιού. Περάσαμε έξω από τα χωριά Κολούμπος και Βουρβούλος

και στο ύψος των Φηρών κάναμε αριστερά για να κατέβουμε στο λιμανάκι που βρίσκεται αντιδιαμετρικά των Φηρών και ονομάζεται Έξω Γιαλός Θήρας. Γραφικός και έρημος, σε αντίθεση με το καλοκαίρι που διοργανώνονται ατέλειωτα πάρτι και γίνεται ο κακός χαμός.

Βγήκαμε ξανά στον κεντρικό δρόμο και μετά τον Καρτεράδο κάναμε αριστερά προς αεροδρόμιο. Περάσαμε έξω από την είσοδό του και ακολουθώντας το δρόμο που πάει δίπλα του κάναμε αριστερά προς Μονόλιθο.

Στο σημείο που στρίψαμε είναι ένας βράχος στον οποίο είναι χτισμένη η εκκλησία του αγίου Ιωάννου. Ο βράχος αυτός (Μονόλιθος) έχει δώσει το όνομα στο οικισμό που πηγαίναμε.

Εκεί κάναμε μια στάση να δούμε από κοντά ένα αμπέλι, που με τον ιδιαίτερο τρόπο που διαμορφώνουν τα κλήματα οι σαντορινιοί, κάνει αυτά τα αμπέλια μοναδικά. Διαμορφώνουν λοιπόν τα κλήματα με τέτοιο τρόπο, που θυμίζουν καλάθια ή κοφίνια, για την προστασία τους από τους ισχυρούς ανέμους που πνέουν στο Αιγαίο.

Στον Μονόλιθο, με την μεγάλη παραλία με μαύρη άμμο, λειτουργεί σήμερα το μοναδικό από τα 9 που υπήρχαν κάποτε, εργοστάσιο επεξεργασίας της ντομάτας, που ανήκει στην Ένωση Συνεταιρισμών Θηραϊκών Προϊόντων.

Εκεί κάτσαμε για φαΐ. Φρέσκο ψάρι, παντζάρια και υπέροχη φάβα «παντρεμένη» (με καραμελωμένα κρεμμύδια).

Το γεύμα έκλεισε με κερασμένη νοστιμότατη καρυδόπιτα.

Είχε αρχίσει να βρέχει σαν σηκωθήκαμε να φύγουμε. Ναι, βρέχει και στις Κυκλάδες(!!!!).

Πήραμε το δρόμο δίπλα στο αεροδρόμιο, από την ανατολική του μεριά και λίγο μετά φτάσαμε στο Καμάρι. Πρόκειται για οικισμό που αναπτύχθηκε μετά τον σεισμό του 1956, όταν οι κάτοικοι της Μέσα Γωνιάς, που καταστράφηκε τελείως κατέβηκαν στην περιοχή του Καμαρίου. Στην αρχαιότητα σε αυτή τη θέση υπήρχε το επίνειο της Αρχαίας Θήρας και είχε το όνομα Οία.

Σήμερα είναι ένας μεγάλος παραθεριστικός οικισμός με αμμουδιά με μαύρη άμμο, που καταλήγει προς τα νότια στον μεγάλο ορεινό όγκο του Μέσα Βουνού. 

Κάτι το ψιλόβροχο, κάτι που σαν οικισμός μου φάνηκε παντελώς αδιάφορος, αποφασίσαμε να μην κατέβουμε για καφέ, αλλά να πάρουμε ένα στο χέρι και να συνεχίσουμε. Έτσι και κάναμε.

Όπως έχουμε πει η Περίσσα (εκεί που μέναμε) είναι δίπλα στο Καμάρι, αλλά λόγω του εμποδίου του Μέσα Βουνού δεν επικοινωνούν και χρειάζεται να κάνει κανείς κύκλο μεγαλύτερο των 10χμ (αρκετά μεγάλη απόσταση για τα δεδομένα ενός τόσο μικρού νησιού).

Κάναμε μια ακόμα στάση έξω από το Μεγαλοχώρι, εκεί που είχαμε σταματήσει και την προηγούμενη για να θαυμάσουμε εικόνες της καλδέρας και όχι μόνο.

Γυρίσαμε στο δωμάτιό μας και ξαπλώσαμε να ξεκουραστούμε.

Το βράδυ δεν βγήκαμε. Εγώ πετάχτηκα μέχρι την πλατεία της Περίσσας να πάρω κάτι για φαγητό.

Ο φωτισμένος Τίμιος Σταυρός ήταν ένα πολύ ωραίο φινάλε μιας πολύ ενδιαφέρουσας μέρας.

Καλή συνέχεια και πάλι!

(το ταξίδι συνεχίζεται )

 

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας