Στο νησί του Ήλιου! στα νότια β΄

Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 6ο

(συνέχεια από Σούρουπο στη Λίνδο!)

31 Μαΐου-1 Ιουνίου 2022

Η επόμενη μέρα ήταν αφιερωμένη σε μεσόγεια χωριά του νότου της Ρόδου αλλά και κάποια στη δυτική του μεριά.

Μετά το γερό πρωινό δίπλα στην πισίνα ξεκινήσαμε με βορειοδυτική κατεύθυνση. Στα Λάερμα κάναμε δεξιά και λίγο μετά φτάσαμε στην πρώτη στάση της ημέρας.

Στο φράγμα του Γαδουρά. Φτιάχτηκε μεταξύ του 2002 και 2014 για να καλύψει τις ανάγκες σε νερό του νησιού.

Δημιουργήθηκε έτσι μια όμορφη τεχνητή λίμνη, που βλέπαμε τώρα μπροστά μας.

Γυρίσαμε στα Λάερμα

για να δούμε την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, που είναι ο προστάτης του χωριού.

Ήταν ανοικτά και μπήκαμε.

Έχει όμορφα ξυλόγλυπτα, όπως το τέμπλο,

ο άμβωνας

ή τα εικονοστάσια και πολλές τοιχογραφίες.

4χμ Ν.Δ. από το χωριό Λάερμα, μέσα στο πευκοδάσος, βρίσκεται η Ιερά Μονή Θάρρι,

μοναστήρι αφιερωμένο στον αρχάγγελο Μιχαήλ.

Υπάρχουν ενδείξεις πως στον χώρο αυτό υπήρχε ναός του Απόλλωνα, πάνω στα ερείπια του οποίου χτίστηκε, κατά τον 5ο αιώνα, παλαιοχριστιανική εκκλησία. Ο υπάρχων ναός που είναι αφιερωμένος στον αρχάγγελο Μιχαήλ, χρονολογείται μεταξύ 12ου και 13ου αιώνα.

Πέτρινος σε ελεύθερο σταυρό με τρούλο

έχει γύρω διάφορα παρεκκλήσια και άλλα βοηθητικά κτίρια. Είναι από τα σημαντικότερα προσκυνήματα του νησιού.

Ο ναός προκαλεί ενδιαφέρον και για τις τοιχογραφίες του, που χρονολογούνται από τον 12ο μέχρι τον 18ο αιώνα.

Στους εξωτερικούς χώρους

έχει πολλά βοτσαλωτά υψηλότατης τέχνης.

Είναι από τα ομορφότερα που έχω δει ποτέ.

Διασχίσαμε την αυλή

και φτάσαμε μπροστά στο ναό.

Ήταν ανοικτός και μπήκαμε.

Είναι κατάγραφος από τοιχογραφίες με θέματα από τη ζωή του Ιησού,

αλλά και αγίων, της Παναγίας και των άλλων αρχαγγέλων.

Εξαιρετικά το ξυλόγλυπτο τέμπλο,

ο δεσποτικός θρόνος

και η μεγάλη εικόνα του αρχάγγελου Μιχαήλ.

Βγήκαμε και κάτσαμε για λίγο σε μια σκιά για να απολαύσουμε την ησυχία και την ηρεμία του χώρου.

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και πήραμε κατεύθυνση προς τα νότια από μια καταπληκτική διαδρομή μέσα στο πυκνό πευκοδάσος. Δεν φανταζόμουν ποτέ πως η Ρόδος θα είχε τόσο πράσινο και ας έχει καεί και ξανακαεί.

Φτάνοντας στο Ασκληπιό κάναμε μια μικρή στάση στο ξωκλήσι του Αγίου Νεκταρίου

και μπήκαμε μιας και το βρήκαμε ανοικτό. Συνεχίσαμε ακόμα πιο νότια, ώσπου φτάσαμε στον παραθαλάσσιο δρόμο

και κάναμε δεξιά μέχρι το Γενάδι. Εκεί πάλι δεξιά προς τα δυτικά και το εσωτερικό του νησιού. Περίπου μετά από 16χμ μπήκαμε στην Απολακκιά.

Κάναμε μια μικρή στάση

και συνεχίσαμε για περίπου 11χμ ακόμα, προς τα βορειοδυτικά αυτή τη φορά. Είχαμε φτάσει στο Μονόλιθο.

Λίγο έξω από το χωριό

στέκει ο βράχος που του έχει δώσει το όνομα. Πάνω του φαίνονται τα χαλάσματα του κάστρου του 15ου αι και στο εσωτερικό του στέκει μια εκκλησία. Πλήθος τουριστών έρχεται να το δει. Άλλοι από απέναντι, όπως εμείς και άλλοι παίρνοντας το μονοπάτι, που κατεβαίνει, γίνεται σκάλα λαξευμένη στο βράχο και ανεβαίνει μέχρι το κάστρο. Πριν χρόνια ίσως το έκανα κι εγώ, αλλά τώρα που αντοχές.

Γύρω στα 7χμ Β.Α. είναι το χωριό Σιάνα,

όπου σταματήσαμε να δούμε τον εντυπωσιακό ναό του Αγίου Παντελεήμονα. Αν και νέος έχει ενδιαφέρον, έξω

και μέσα.

Μαρμαροθετημένο δάπεδο,

ενδιαφέρον τέμπλο

και πολλές τοιχογραφίες, τον κάνουν να αξίζει μια επίσκεψη.

Μια διαδρομή σχεδόν 19χμ, εν πολλοίς χώμα, μας έφερε στην τεχνητή λίμνη της Απολακκιάς, που κατασκευάστηκε στη δεκαετία του 1980 και σήμερα εκτός από τον βασικό της σκοπό, που είναι να τροφοδοτεί με νερό τις περιοχές αυτές της νότιας Ρόδου, έχει και τουριστικό ενδιαφέρον με την ομορφία της και τις διάφορες δραστηριότητες που γίνονται εκεί, όπως κανό, ποδήλατο θαλάσσης κλπ, ενώ είναι και σημαντικός υδροβιότοπος.

Υπάρχει ένα κέντρο σπορ και έχει και εστιατόριο. Εκεί κάτσαμε στην υπέροχη σκιά με τη μοναδική θέα στα γαλάζια νερά της λίμνης και φάγαμε πεντανόστιμα ντόπια ζυμαρικά, τις μακαρούνες, με ντόπιο τυρί. Ήπιαμε και τον καφέ μας, παρατείνοντας την απόλαυση στο μοναδικό αυτό τοπίο.

Μετά τον καφέ ξεκινήσαμε να επιστρέψουμε στο δωμάτιο περνώντας από δύο ακόμα χωριά που βρίσκονται σε ένα καταπράσινο τόπο ανατολικά της λίμνης.

Η Ίστριος

και τα Προφύλια.

Γυρίσαμε στο δωμάτιο μας να ξεκουραστούμε και το απόγευμα

κατεβήκαμε στην παραλία Λη για μπάνιο. Εγώ έκανα μια βουτιά αλλά για τη Σοφία αυτό στάθηκε πάρα πολύ δύσκολο, ή μάλλον αδύνατο.

Την επόμενη μέρα, πρώτη του Ιουνίου και τελευταία στα νότια του νησιού, επισκεφτήκαμε μερικά ακόμα χωριά στην περιοχή, στα βόρεια της Λίνδου, στην ανατολική μεριά του νησιού.

Πρώτος προορισμός της ημέρας ήταν ο Αρχάγγελος.

Περνώντας έξω από τη Λίνδο κάναμε μια στάση για μερικές φωτογραφίες με το φως της ημέρας.

Και αυτές οι εικόνες είναι το ίδιο όμορφες και εντυπωσιακές

όπως όλες τις ώρες της ημέρας.

Ο Αρχάγγελος απέχει από τη Λίνδο περίπου 20χμ προς τα βόρεια. Είναι στην ανατολική πλευρά του νησιού, αν και όχι πάνω στην παραλία, αλλά κοντά σε αυτή. Είναι η μεγαλύτερη κωμόπολη του νησιού με περίπου 9000 κάτοικους. Παραδοσιακά αυτοί ασχολούνταν με την κτηνοτροφία, τη γεωργία και την αγγειοπλαστική, αλλά τα τελευταία χρόνια ο τουρισμός αρχίζει να υπερτερεί.

Πράγματι, φτάνοντας διαπιστώσαμε πως είχε αρκετό κόσμο.

Μπαίνοντας στα στενάκια, που ήταν πιο ήσυχα από το κέντρο, τα άσπρα σπίτια με τα χρωματιστά κουφώματα είναι μια γραφική εικόνα.

Φτάσαμε στο ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ με το εντυπωσιακό καμπαναριό, που φαίνεται από παντού,

τη βοτσαλωτή αυλή

και το ωραίο εσωτερικό

με τα ξυλόγλυπτα και

τα εικονίσματα.

Βγήκαμε ξανά στα στενάκια και από εκεί στο κέντρο

με το Δημαρχείο

και την πλατεία με το ηρώο και τις προτομές πολιτικών, αλλά και αντιστασιακών.

Απέναντι από το εκκλησάκι του Αγ. Αντωνίου

κάτσαμε σε ένα καφέ-εστιατόριο να πιούμε ένα αναψυκτικό, μιας και η μέρα ήταν αρκετά ζεστή.

Αφού πέρασε η ώρα και κάπως δροσιστήκαμε, γυρίσαμε στο αυτοκίνητο για να συνεχίσουμε.

Περίπου 6χμ νοτιοδυτικά του Αρχάγγελου είναι το χωριό Μαλώνας. Σταματήσαμε στην πλατεία,

εκεί που είναι η εκκλησία της Μεταμόρφωσης,

που ήταν κλειστή εκτός από ένα στεγασμένο εξωτερικό χώρο για να ανάψεις ένα κερί.

Μπόρεσα να βγάλω μερικές φωτογραφίες κακής ποιότητας από το τζάμι στο παράθυρο.

Συνεχίζουμε και φεύγοντας κάναμε άλλη μια στάση σε ένα ξωκλήσι στην άκρη του χωριού.

Επόμενη στάση το χωριό Μάσσαρι, περίπου 2,5χμ νότια.

Στην πλατεία είναι το όμορφο νεοκλασικό παλιό Δημοτικό Σχολείο. Υπάρχει επιγραφή στην κορυφή του κτιρίου, που λέει: “ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΕΝ ΜΑΣΑΡΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ 1910”.

Δίπλα του είναι τα “Εισόδια της Θεοτόκου”, ναός του τέλους του 19ου αι με εντυπωσιακό καμπαναριό του πρώτου μισού του 20ου

και βοτσαλωτή αυλή.

Απέναντι σε ένα εστιατόριο στην παχιά σκιά των δέντρων κάτσαμε για φαγητό.

Περασμένο μεσημέρι πήραμε το αυτοκίνητο και κατεβήκαμε στη θάλασσα. Εκεί είναι δύο παραλίες που χωρίζονται από μια χερσόνησο.

Είναι η παραλία Γεράκι με το ομώνυμο χωριό, στη συνέχεια προς τα βόρεια

η χερσόνησος στην κορυφή της οποίας είναι το κάστρο του Φερακλού, εντυπωσιακό από όποια μεριά και αν το δεις

και ακόμα πιο βόρεια η παραλία Αγία Αγάθη. Την είδαμε από ψηλά και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Φτάνοντας στον Πέυκο σταματήσαμε στο ξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Μερογλίτη, που όπως λέει επιγραφή απ’ έξω είναι του 13ου αι. Φυσικά ήταν κλειστό.

Γυρίσαμε στο δωμάτιο να ξεκουραστούμε και δεν ξαναβγήκαμε. Το βράδυ στην βεράντα, κάτσαμε να φάμε και να πιούμε μια τελευταία μπύρα. Την επομένη θα φεύγαμε για τα βόρεια του νησιού.

(το ταξίδι συνεχίζεται )

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας