Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

Ένα ταξίδι που έγινε περιπέτεια!

 Οκτώβριος-Νοέμβριος 2026

 

 

Τις τέσσερεις δεκαετίες που ταξιδεύουμε εκτός Ελλάδας έχουμε βρεθεί σε περίπου 50 χώρες, κυρίως στην Ευρώπη. Οι Ευρωπαϊκές χώρες που δεν έχουμε πάει είναι η Ισλανδία και οι τέσσερεις από τις πέντε μικροσκοπικές, δηλ. ο Άγιος Μαρίνος, το Μονακό, η Ανδόρα και το Λιχτενστάϊν. Μέχρι πριν ένα μήνα ήταν και η Μολδαβία και γι αυτό είχαμε προγραμματίσει ένα εβδομαδιαίο ταξίδι στην πρώην Σοβιετική αυτή χώρα.

Φτάσαμε αεροπορικώς στην πρωτεύουσα της, το Κισινάου την Κυριακή 11 Οκτωβρίου. Αρκετές μέρες πριν κάτι περίεργο με “έτρωγε”, κάτι που μου συνέβαινε για πρώτη φορά. Μια ανησυχία, σαν κάποιο κακό προαίσθημα. Που νάξερα!

Παρ’ όλα αυτά όλα ξεκίνησαν καλά. Η πόλη μας άρεσε ιδιαίτερα και η εκδρομή στην Υπερδνειστερία την επομένη ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία.

Αν και δεν είμαι προληπτικός, η τρίτη μέρα, Τρίτη και 13 Οκτωβρίου αποδείχτηκε πολύ κακή. Η μέρα ήταν ιδιαίτερα βροχερή, αλλά αποφασίσαμε να βγούμε μιας και οι μέρες μας στο Κισινάου ήταν περιορισμένες. Που να ξέραμε!. Τυλιχτήκαμε με αδιάβροχα, πήραμε ομπρέλες και ξεκινήσαμε. Η βροχή όμως ήταν αρκετά δυνατή και είπαμε να γλυτώσουμε λίγο μπαίνοντας σε κάποιον στεγασμένο χώρο με ενδιαφέρον. Ξέροντας πως το Ιστορικό Μουσείο είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον μουσείο της πόλης κινήσαμε για εκεί.

Η Σοφία αντιμετωπίζει κινητικό πρόβλημα και χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο. Το κέντρο της πόλης είναι αρκετά προσεγμένο τα τελευταία χρόνια και έχουν ράμπες στα πεζοδρόμια παντού. Με τα κτίρια όμως το πράγμα διαφέρει. Είχαμε δει στο ίντερνετ πως το μουσείο είναι προσβάσιμο και το πιστέψαμε.

Ένα χαρακτηριστικό που το έχω δει σε όλες τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες που έχω επισκεφτεί είναι οι μεταλλικές “ράμπες” πάνω στα σκαλιά μιας σκάλας. “Ράμπα” εντελώς ακατάλληλη και, θα έλεγα και πολύ επικίνδυνη. Κάτι που αποδείχτηκε εκείνη τη μέρα περίτρανα.

Το κτίριο του μουσείου είναι παλιό αρχοντικό και η “ράμπα” στη σκάλα της πρόσοψης και εισόδου θα έπρεπε να μας αποτρέψει. Κάτι όμως που το αμαξίδιο είναι ηλεκτρικό, κάτι η αποκοτιά μας το τολμήσαμε. Ανεβήκαμε χωρίς μεγάλη δυσκολία. Μέσα το μουσείο είχε όντως υποδομές για τη μετάβαση από όροφο σε όροφο. Έτσι το επισκεφτήκαμε και χαρήκαμε τα πολλά ενδιαφέροντα του.

Είχε έρθει όμως η ώρα να φύγουμε. Ζητήσαμε τη βοήθεια του φύλακα και ξεκινήσαμε την κατάβαση. Κάτι η μεγάλη κλίση και κυρίως η βροχή είχαν κάνει τη “ράμπα” παγοδρόμιο. Παίρνω την πρώτη γλύστρα, μικρό το κακό. Στη δεύτερη όμως “έφαγα τα μούτρα” μου. Ευτυχώς μόνο εκτεταμένους μώλωπες και γρατζουνιές στο αριστερό μου πόδι. Και κυρίως ευτυχώς που οι δύο φύλακες κατάφεραν να κρατήσουν τη Σοφία με το αμαξίδιο να μην κουτρουβαλίσει με απρόβλεπτες συνέπειες.

Περάσαμε από ένα φαρμακείο να πάρω τα χρειαζούμενα για να περιποιηθώ τα τραύματα, που είχαν αρχίσει να πονάνε και γυρίσαμε στο διαμέρισμα.

Οι επόμενες μέρες κυλούσαν ομαλά, πότε με βροχή, πότε με λιακάδα, ώσπου φτάσαμε στην Παρασκευή.

Μιας και θα φεύγαμε την Κυριακή το πρωί (που να ξέραμε!) είχαμε αποφασίσει να νοικιάσουμε αυτοκίνητο για τις δύο τελευταίες ημέρες για δύο μεγάλες εκδρομές στη χώρα. Πήγα πήρα το αυτοκίνητο και γύρισα να πάρω τη Σοφία να φύγουμε για την εκδρομή μας. Η κίνηση, όπως κάθε μέρα στο Κισινάου, απίστευτη και το άγχος μου στα ύψη. Αν και οι Μολδαβοί οδηγοί είναι “γκαζάκηδες” και κάνουνε τις παραβάσεις τους, η στάση στις διαβάσεις για να περάσουν οι πεζοί είναι κανόνας απαράβατος. Εκεί λοιπόν σε μια διάβαση δεν εκτίμησα σωστά την κατάσταση και χτύπησα μια γυναίκα που κατέβαινε από το πεζοδρόμιο για να περάσει απέναντι. Ευτυχώς όχι σοβαρά αλλά την τραυμάτισα. Ασθενοφόρο και περιπολικά και η “εκδρομή” έγινε με περιπολικό σε όλο το Κισινάου. Δύο νεαροί αστυνομικοί φροντίσανε να με ξεναγήσουν παντού. Σε ένα νοσοκομείο για εξετάσεις (για αλκοόλ και ουσίες), σε κάποιο άλλο νοσοκομείο, σε ένα αστυνομικό τμήμα, σε μια καντίνα για φαΐ το μεσημέρι και τέλος στην αστυνομική διεύθυνση για στοιχεία και κατάθεση. Ευτυχώς που σε όλη αυτή την “ξενάγηση” δεν ήταν η Σοφία, την οποία είχαμε πάει στο διαμέρισμα. Τελικά αργά το απόγευμα με άφησαν ελεύθερο, αφού μου κράτησαν το δίπλωμα και μου απαγόρευσαν την έξοδο από τη χώρα μέχρι νεωτέρας. Κανονικά θα με κρατούσαν όλο το Σαββατοκύριακο μέσα αλλά λόγω της Σοφίας, που χρειαζόταν άνθρωπο με άφησαν.

Ακολούθησαν καταθέσεις, δικηγόροι, αναβολές στην αναχώρηση και μεγάλα έξοδα. Η όλη κατάσταση και τα μεγάλα έξοδα δεν μας άφηναν διάθεση για τις εκδρομές που δεν είχαμε κάνει (θα τις κάναμε με οργανωμένο) και ο καιρός περνούσε. Έπιασε και ένα διαολόκρυο και αναγκαστήκαμε να ψωνίσουμε μιας και δεν είχαμε έρθει προετοιμασμένοι γι αυτό. Αλλάξαμε συνολικά τέσσερα καταλύματα και η περιπέτειά μας τελείωσε και φύγαμε για το σπίτι μας στις 12 Νοεμβρίου. Έτσι το εβδομαδιαίο ταξίδι εξελίχθηκε σε μια μηνιαία περιπέτεια. Τουλάχιστον γνωρίσαμε καλά το Κισινάου, εγκλωβισμένοι σ’ αυτό και “αισθανθήκαμε” λίγο σα μετανάστες, τώρα στα γεράματα.

Το κόστος αυτής της περιπέτειας, εκτός του δυσβάσταχτου οικονομικού με την εξωδικαστική αποζημίωση στην παθούσα, ήταν κυρίως ψυχολογικό. Αλλά αφού τελειώσαμε σώοι, όλα καλά!

Τα ταξίδια πάντως δεν τα σταματάμε! Είναι το οξυγόνο μας!

 

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...