Στο νησί του «Αγίου των γραμμάτων»!

Ένα δεκαήμερο στις «νήσους των Μαγνήτων»! μέρος 1ο

3-6 Ιουνίου 2026

Πριν το ταξίδι στις «νήσους των Μαγνήτων»

«Μαγνήτων νήσοι» ονομάζονταν κατά την αρχαιότητα τα νησιά που σήμερα ονομάζουμε Σποράδες ή Βόρειες Σποράδες και αποτελούνται από τη Σκιάθο, τη Σκόπελο, την Αλόννησο και τα πολλά μικρά νησάκια γύρω και ανάμεσα από αυτά τα τρία. Στις Σποράδες εντάσσεται και η Σκύρος, που όμως βρίσκεται αρκετά νότια από τα άλλα και ανήκει στην Εύβοια σε αντίθεση με αυτά που ανήκουν στη Μαγνησία.

Ήταν το πολύ μακρινό 1989 που πήγαμε για ένα τετραήμερο στην Σκόπελο και από εκεί κάναμε και μια ημερήσια στην Αλόννησο. Την Σκιάθο την είχαμε αφήσει απ’ έξω, κάτι που δεν άλλαξε όλα αυτά τα χρόνια. Η ιδέα για μια επίσκεψη στο νησί του «Αγίου των γραμμάτων», του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ήταν πάντα στα σχέδιά μας. Φυσικά σε συνδυασμό με τα άλλα δύο νησιά των Σποράδων μιας και την Αλόννησο δεν την είχαμε δει ουσιαστικά σε εκείνη την εκδρομή, ενώ τη Σκόπελο που την είχαμε δει καλά χρειαζόταν μια ανανέωση μετά από 37 χρόνια. Μ’ αυτά και μ’ αυτά αποφασίσαμε για ένα 10ήμερο στο πρώτο μισό του Ιούνη. Έτσι ξεκίνησα την αναζήτηση, για δρομολόγια και διαμονές.

Δύο μέρες μετά τη Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος ξεκινήσαμε. Αρχή και τέλος του ταξιδιού το Μαντούδι της Βόρειας Εύβοιας.

Στο νησί του «Αγίου των γραμμάτων»

Μεσημεράκι της Τετάρτης 3 Ιουνίου αποβιβαστήκαμε στο λιμάνι της Σκιάθου και λίγο μετά φτάσαμε στο κατάλυμα που είχαμε κλείσει.

Από τον κήπο του είχε μια φανταστική θέα προς το λιμάνι και την παλιά πόλη της Σκιάθου.

Πεινάγαμε και πετάχτηκα να πάρω πιττόγυρα και αφού φάγαμε ξαπλώσαμε για λίγη ξεκούραση μιας και ουσιαστικά ήμασταν με 3-4 ώρες ύπνο,

αφού το καράβι έφευγε από το Μαντούδι στις 10, έπρεπε να ήμαστε εκεί στις 9 και είχαμε μπροστά μας μέχρι εκεί 2,5 ώρες οδήγηση.

Αργά το απόγευμα, που είχε πέσει ο ήλιος και η ζέστη, κατεβήκαμε στην πόλη να κάνουμε λίγες βόλτες και να δούμε όσα μπορούσαμε να δούμε, μιας και όπως σχεδόν όλες οι “χώρες” των ελληνικών νησιών είναι δύσκολες για ανθρώπους με προβλήματα κίνησης. Αφήσαμε το αυτοκίνητο στην παραλία και ξεκινήσαμε.

Ο κεντρικός πεζόδρομος της πόλης είναι η “Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη” και είναι η πιο φασαριόζικη και πιο τουριστική περιοχή της, με πολλά, πάρα πολλά εστιατόρια, καφέ, και σουβενιράδικα, κάνοντας την κάτι το εντελώς αντίθετο με αυτό που ήταν ο μεγάλος Σκιαθίτης.

Τα στενάκια είναι πιο ήσυχα και πιο όμορφα.

Ίσως το πιο όμορφο, αν και πάρα πολύ τουριστικό κομμάτι είναι το παλιό λιμάνι στα νοτιοδυτικά του λιμανιού.

Μια μικρή, κατάφυτη χερσόνησος, το Μπούρτζι, χωρίζει το λιμάνι στα δύο. Ήταν φρούριο που ιδρύθηκε στα χρόνια της Α΄ Ενετοκρατίας από τους αδελφούς Γκίζι, οι οποίοι κατέλαβαν τη Σκιάθο το 1207, μετά την άλωση της Πόλης. Από εκείνο το φρούριο δεν σώζεται σχεδόν τίποτα.

Μετά την απελευθέρωση, στο Μπούρτζι λειτούργησε το πρώτο λοιμοκαθαρτήριο του νησιού,

ενώ το 1906 στο κέντρο της χερσονήσου χτίστηκε δημοτικό σχολείο, δωρεά του Ανδρέα Συγγρού, που έχει μεταμορφωθεί σε πολιτιστικό κέντρο, με καλαίσθητες και λειτουργικές αίθουσες συνεδριάσεων, όπου σήμερα στεγάζεται το Μουσείο Ναυτικής και Πολιτιστικής Παράδοσης Σκιάθου.

Στην είσοδο της χερσονήσου δεξιά είναι το μνημείο για τον αφανή ναύτη

και λίγο πιο μέσα τα μνημεία για τους δύο Αλέξανδρους του νησιού, τα ξαδέλφια Παπαδιαμάντη και Μωραϊτίδη. Ένας ανηφορικός δρόμος φτάνει μέχρι το Μουσείο

και από εκεί η θέα προς την πόλη

και προς το παλιό λιμάνι είναι μαγευτική.

Γυρίσαμε στην παραλία και κάτσαμε για φαγητό, το οποίο ήταν μετριότατο και σχετικά ακριβό. Γενικά το φαγητό και στα τρία νησιά ήταν ακριβό με την Αλόννησο να έχει κάπως πιο φτηνές επιλογές.

Μετά το φαγητό κάναμε ακόμα μια μικρή βόλτα και απολαύσαμε νυχτερινές εικόνες αυτή τη φορά, πριν πάρουμε το αυτοκίνητο για να γυρίσουμε στο κατάλυμα μας.

Το επόμενο πρωί, αφού φάγαμε το πρωινό μας και ήπιαμε τον καφέ μας, μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για την πρώτη μας βόλτα στο νησί, μια βόλτα στα βόρεια και ανατολικά.

Πρώτος προορισμός της μέρας ήταν το Μοναστήρι τη; Ευαγγελίστριας, που είναι γύρω στα 6χμ βόρεια. Η ίδρυση της μονής έχει άμεση σχέση με την έριδα των Κολλυβάδων του Αγίου Όρους. Κτίστηκε μεταξύ 1794 και 1806.

Λίγο πριν φτάσουμε σταματήσαμε στο εκκλησάκι του Αγίου Ταξιάρχη πάνω στο δρόμο.

Όμορφο εκκλησάκι με μια πηγή στη βάση του,

της οποίας το νερό συγκεντρώνεται σε στέρνα.

Μπήκα στην εκκλησία, που παραδόξως ήταν ανοικτή και γύρισα στο αυτοκίνητο για να συνεχίσουμε για λίγα μέτρα ακόμα

μέχρι το μοναστήρι, που είχε πολύ κόσμο.

Μπήκαμε στην αυλή που είναι όμορφη

και μετά στο καθολικό με το ωραίο ξυλόγλυπτο τέμπλο.

Βγήκαμε για να συνεχίσουμε προς το βορειότερο άκρο του νησιού στο οποίο βρίσκεται το Κάστρο, η μεσαιωνική πρωτεύουσα του νησιού. Φαίνεται πως φτιάχτηκε τον 14ο αι, όταν, λόγω της πειρατείας, οι Σκιαθίτες εγκατέλειψαν τη βυζαντινή πολίχνη, εκεί που σήμερα είναι η πόλη και εγκαταστάθηκαν στο κάστρο. Πέρασε από τα χέρια Βυζαντινών, Ενετών και Τούρκων και το εγκατέλειψαν οι κάτοικοί του το 1829 για να γυρίσουν στη σημερινή πόλη.

Ο δρόμος μέχρι εκεί είναι σε μεγάλο βαθμό στρωμένος με πέτρα και είναι αρκετά στενός. Με δεδομένο την κίνηση που έχει, είναι προβληματικό να πας μέχρι εκεί, ενώ η πέτρα είναι, κατά τη γνώμη μου, πολύ χειρότερη από ένα φροντισμένο χωματόδρομο. Στο τέλος του είναι δύο χώροι στάθμευσης, λίγα μέτρα ο ένας από τον άλλο και από εκεί ξεκινά το μονοπάτι που οδηγεί στο Κάστρο. Το μονοπάτι δεν είναι προσβάσιμο για ΑΜΕΑ

και έτσι αρκέστηκα σε μερικές φωτογραφίες από μακρυά.

Πήραμε το δρόμο προς τα πίσω, περάσαμε από το μοναστήρι και το χωριό Καλύβια, φτάσαμε στο αεροδρόμιο

και στην παραλία του Ξάνεμου, εκεί που τελειώνει ο αεροδιάδρομος στα βόρεια. Λίγες φωτογραφίες και συνεχίσαμε. Παρακάμψαμε την πόλη και πήραμε τον παραλιακό που πηγαίνει νοτιοδυτικά. Φτάσαμε μέχρι την παραλία της Καναπίτσας και γυρίσαμε στο λιμάνι. Κάτσαμε για φαγητό σε ένα ιταλικό και απολαύσαμε υπέροχο φαγητό και απίθανο εσπρέσο στο τέλος.

Γυρίσαμε στο δωμάτιο για να ξεκουραστούμε και δεν ξαναβγήκαμε.

Την τελευταία μέρα στο νησί την αφιερώσαμε στα δυτικά, όπου κατά τη γνώμη μου τα νότια παράλια είναι η πιο τουριστική περιοχή του νησιού, με τη μια παραλία δίπλα στην άλλη. Βέβαια και εδώ όπως και στην υπόλοιπη Σκιάθο το πράσινο είναι πυκνό, δίνοντας την αίσθηση πως ένα “κομμάτι Πήλιο” είναι ριγμένο στη θάλασσα, πράγμα που ισχύει και για τα άλλα δύο νησιά, ιδιαίτερα τη Σκόπελο.

Πήραμε το δρόμο που πάει παράλληλα με τη θάλασσα με κατεύθυνση το νοτιοδυτικότερο άκρο του νησιού και τις παραλίες της Αγίας Ελένης και κάναμε στάση στις Κουκουναριές, ίσως τη διασημότερη του νησιού.

Εκεί σχηματίζεται μια μικρή λίμνη, η Στροφιλιά, που χύνεται στη θάλασσα, δημιουργώντας ένα υγρότοπο.

Δίπλα του η διάσημη παραλία με πολλές ομπρελοξαπλώστρες και ακόμα περισσότερες δραστηριότητες (σκι, τζετ σκι, μπανάνες, σέρφινγκ, αλεξίπτωτα και ότι άλλο βάζει ο νους). Λίγες φωτογραφίες και συνεχίζουμε.

Πήραμε το δρόμο προς τα πίσω και στο χωριό Τρούλος κάναμε αριστερά με κατεύθυνση τη βόρεια μεριά του νησιού και την παραλία Μεγάλος Ασέληνος.

Ωραία παραλία, ελεύθερη στο μεγαλύτερο μέρος της και χωρίς κόσμο, τουλάχιστον αυτή την εποχή. Και εδώ λίγες φωτογραφίες και συνεχίζουμε.

Λίγο προς τα πίσω και κάνουμε μια στάση σε μια μικρή “γαϊδουροχώρα”, ένα χώρο του Donkey Club Skiathos με κάμποσα πολύ γλυκά και φιλικά γαϊδουράκια και λίγο μετά αριστερά προς το Μοναστήρι της Εικονίστριας ή Κουνίστρας.

Φτάσαμε και κατεβήκαμε να το επισκεφτούμε. Είναι αφιερωμένο στα Εισόδια της Θεοτόκου, ιδρύθηκε στα μέσα του 17ου αι. και είναι η προστάτιδα της Σκιάθου. Κτισμένο μέσα σε οργιώδη βλάστηση αποτελείται από το καθολικό και τη διώροφη πτέρυγα των κελιών, από τα αρχικά κτίσματα, αλλά και κάποια νεώτερα.

Το Καθολικό, σταυροειδής με τρούλλο ναός χτίστηκε στα τέλη του 17ου αι και τοιχογραφήθηκε το 1741 και το 1805 (τρούλλος). Είναι κατάγραφος και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι πως τα φωτοστέφανα των μορφών είναι ανάγλυφα. Έχει πολύ όμορφο ξυλόγλυπτο και επίχρυσο τέμπλο. Μέσα στο ναό η αρχαιολογική υπηρεσία απαγορεύει τις φωτογραφίες.

Η φύλακας μου επέτρεψε να βγάλω μία μόνο από την είσοδο. Καλή ήταν κι αυτή. Με λίγη προσοχή φαίνεται και το τέμπλο και οι τοιχογραφίες και τα ανάγλυφα φωτοστέφανα.

Κάτσαμε λίγο στη δροσιά της αυλής, εκεί έβγαλα κάμποσες φωτογραφίες και μπήκαμε και πάλι στο αυτοκίνητο για να συνεχίσουμε ακόμα πιο βόρεια

προς την παραλία του Μικρού Ασέληνου, που λίγο μετά την είδαμε από ψηλά και μιας και ο δρόμος είχε αρχίσει να χαλάει, βγάλαμε λίγες φωτογραφίες και γυρίσαμε προς τα πίσω.

Στον Τρούλο κάναμε αριστερά στον κεντρικό δρόμο προς την πόλη.

Πάνω από την παραλία της Αγίας Παρασκευής κάναμε ακόμα μια στάση για φωτογραφίες. Είναι πολύ οργανωμένη και διαθέτει σύστημα (Seatruck) για την είσοδο ΑΜΕΑ στη θάλασσα.

Στο λιμάνι κάτσαμε για φαγητό και καφέ.

Μέχρι να έρθει το φαΐ έκανα μια βόλτα

για λίγες “ημερήσιες” φωτογραφίες της πόλης της Σκιάθου,

όπως το Μπούρτζι

και το μνημείο για τον Αφανή Σκιαθίτη Ναυτικό, εντυπωσιακό έργο της γλύπτριας Αικατ. Κοσμά-Τζαβάρα, του 2006.

Στη βάση του έχει λίγους στίχους του Παπαδιαμάντη.

Το φαγητό ήταν καλό και ο καφές σε διπλανό καφέ ακόμα καλύτερος.

Γυρίσαμε στο δωμάτιο για ξεκούραση.

Τελευταίο βράδυ στη Σκιάθο, κατεβήκαμε και πάλι στο λιμάνι και μετά από μια μικρή βόλτα στο δειλινό κάτσαμε στο Ιταλικό, που είχαμε κάτσει και πριν δύο μέρες και απολαύσαμε το τελευταίο δείπνο στο νησί.

Στη Σκιάθο πήγαμε πρώτη φορά και μας άρεσε πολύ σαν φυσικό περιβάλλον και σαν αρχιτεκτονική της πόλης, αλλά με ενόχλησε η μεγάλη τουριστικοποίησή του. Αν και ήταν αρχές του Ιούνη και λογικά δεν είχε κόσμο, γινόταν ένας μικρός χαμός και δεν θέλω να φανταστώ τι θα γίνεται τον Αύγουστο.

Το άλλο πρωί κατεβήκαμε στο λιμάνι περιμένοντας το πλοίο που θα έρχονταν από το Μαντούδι και θα μας πήγαινε στη Σκόπελο.

Μέχρι να έρθει απολαύσαμε τις τελευταίες εικόνες της πόλης και έτσι αποχαιρετήσαμε το όμορφο αυτό νησί των Σποράδων, το νησί του Αγίου των Ελληνικών Γραμμάτων.

Καλή συνέχεια!

(το ταξίδι συνεχίζεται )

 

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας