«Αλέξης Ακριθάκης. Μια γραμμή κύμα»!

 25 Απριλίου 2026

Λίγες μέρες μετά το Πάσχα πήγαμε στο Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς

για να δούμε την αναδρομική έκθεση «Αλέξης Ακριθάκης. Μια γραμμή κύμα»,

με πάνω από 250 έργα

απ’ όλη τη δημιουργική πορεία του εμβληματικού καλλιτέχνη,

που επιμελήθηκαν η κόρη του Χλόη Ακριθάκη και ο Αλέξιος Παπαζαχαρίας.

Το ιδιαίτερο ύφος του Ακριθάκη,

με τα γνωστά μοτίβα (καρδιές, βέλη, βαλίτσες κλπ)

και τα έντονα χρώματα

διαπερνά την έκθεση απ’ άκρου σ’ άκρο.

Η έκθεση ξεκινά

με τα πρώιμα,

ψυχεδελικά έργα της δεκαετίας του 1960

με τα έντονα χρώματα ή τα χωρίς χρώμα ασπρόμαυρα

και τα έργα με τα οποία ο καλλιτέχνης παίρνει θέση

και σχολιάζει τα γεγονότα της εποχής,

όπως την κατασκευή «Καρουσέλ για τα παιδάκια του Βιετνάμ», όπου αντί για καθίσματα έχει φέρετρα

ή τα έργα για τη δικτατορία 

και την κατάσταση στην Ελλάδα,

των αρχών της δεκαετίας του 1970. 

Στα έργα της δεκαετίας του 1970

θα δούμε αρκετά ακόμα έργα

σε ψυχεδελικό ύφος,

έργα όπου εμφανίζονται τα γνωστά μοτίβα του Ακριθάκη.

Ένα ακόμα χαρακτηριστικό του Ακριθάκη είναι πως σε κάποια έργα βλέπουμε να υπάρχουν άλλα μικρότερα και όπως λέει ο ίδιος ο καλλιτέχνης το 1966: «Η ζωγραφική μου είναι μικρά διαμερίσματα: το καθένα απ’ αυτά κλείνει με χρώμα της ζωής και της φύσης – η κάθε κίνηση είναι γεμάτη ειρωνεία γι’ αυτά που οι άνθρωποι λένε κατορθωτά.»,

όπως και το «αλφάβητο», που είχε φτιάξει.

Ένα μεγάλο κομμάτι της έκθεσης, πάνω από το ένα τέταρτο των έργων, ανήκουν στη θεματική ενότητα με τις βαλίτσες.

Και όπως λέει κάπου ο ίδιος: «Βαλίτσα περιέχουσα το μυστικό του θανάτου και τη συνέχεια της ζωής».

Έργα της δεκαετίας 1970 ζωγραφικής

ή κατασκευές

όπου οι βαλίτσες είναι φτιαγμένες από θαλασσόξυλα

ή είναι γεμάτες με σκουπίδια από τις παραλίες

Η δεκαετία του 1980 χαρακτηρίζεται από κατασκευές με ξύλα από τη θάλασσα

και κατασκευές με λαμπάκια. Άλλωστε ο ίδιος είπε: «Καθήκον του καλλιτέχνη είναι να δημιουργεί κάθε φορά τον κόσμο από την αρχή»,

ενώ αυτή του 1990 από τις μεγεθύνσεις,

τις επαναλήψεις

και τα συγκλονιστικά τελευταία του έργα

με τα πορτρέτα των τρελών

και των τροφίμων του «Δρομοκαϊτείου».

Ωστόσο, η παρουσίαση συμπληρώνεται και από μικρότερα σύνολα ιδιαίτερων έργων.

Τα «Θεατράκια», που έφτιαξε το διάστημα 1974-1976 για την κόρη του Χλόη και που θυμίζουν πολύ μακέτες σκηνικών για θεατρικά έργα,

οι χαρταετοί,

η σειρά με τα τσίρκο,

τα αεροπλάνα,

τα λουλούδια στους αυτόχειρες

τα δόντια

και άλλα που διαφωτίζουν την πολυδιάστατη ευαισθησία του

απέναντι στην πραγματικότητα

και την κριτική του στάση απέναντι στη σοβαροφάνεια.

Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση, για έναν ιδιαίτερο καλλιτέχνη του οποίου γνωρίζαμε ελάχιστα έργα. Μέσα από αυτή γνωρίσαμε έναν ολοκληρωμένο δημιουργό με πολλές διαφορετικές μορφές έργων στη διάρκεια της σύντομής ζωής του, γιατί ο Ακριθάκης, που γεννήθηκε το 1939 πέθανε το 1994, αφήνοντας όμως ένα μεγάλο αριθμό έργων και σημαδεύοντας τη σύγχρονη Ελληνική τέχνη.

 

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας