Bergen, η «πόλη των επτά βουνών»!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 7^ο

(συνέχεια από Bergen, πρώτες «μουσκεμένες» εικόνες!)

23 Μαΐου 2023

Ξημέρωσε η άλλη μέρα και ναι, ήταν ηλιόλουστη(!!!!). Στον τόπο που βρέχει (σχεδόν) πάντα. Βέβαια ήταν ήλιος με δόντια. Σαν να ήμασταν στον τόπο μας Αλκυονίδες μέρες. Ποιος άραγε από τους Θεούς του Σκανδιναβικού Πανθέου μας είχε ευλογήσει; Τυχεροί; Θάλεγα κάτι άλλο αλλά δεν κάνει.

Φάγαμε ένα πολύ πλούσιο πρωινό και ξεκινήσαμε. Η μέρα προβλεπόταν γεμάτη Μπέργκεν για τα καλά. Έπρεπε να εκμεταλλευτούμε τη λιακάδα.

Ξεκινήσαμε έχοντας το παλιό λιμάνι αριστερά μας

και τα κτίρια του Bryggen απέναντι. Φτάνοντας εκεί που είναι η ψαραγορά στην πλατεία έχει καντίνες με φαγητό από διάφορες χώρες του κόσμου.

Ανάμεσά τους και ελληνικό γυράδικο με πιτόγυρο περίπου 15,00€ (!!!!!!!!) (όταν γυρίσαμε και το ανέφερα κάπου μου είπαν πως την ίδια περίπου τιμή είχε στη Μύκονο!!!!).

Πίσω από την ψαραγορά είναι η πλατεία Vågsallmenningen.

Από εκεί πηγαίνοντας μέσα από μικρότερους δρόμους με ωραία κτίρια

και όμορφα γκράφιτι

φτάσαμε στο σταθμό του τελεφερίκ,

που ανεβαίνει στο λόφο Fløyen και είχε ουρά αρκετών ατόμων.

Φτάνοντας πάνω και κατεβαίνοντας από το τελεφερίκ έχει μπαλκόνια από τα οποία η θέα προς την πόλη κόβει την ανάσα.

Αφού θαυμάσαμε τη θέα και βγάλαμε πολλές φωτογραφίες,

κάναμε μια μικρή βόλτα στην περιοχή με το πολύ πράσινο,κάποια φαγάδικα και ένα μεγάλο τρολ και πήραμε ξανά το τελεφερίκ

για να συνεχίσουμε στην πόλη.

Από την πλατεία Vågsallmenningen συνεχίσαμε προς τα νότια μέχρι την επόμενη, την πλατεία Torgallmenningen,

όπου δεσπόζει το Μνημείο του Ναύτη (Sjømannsmonumentet), αφιερωμένο στους Νορβηγούς ναυτικούς ανά τους αιώνες και την ισχυρή σχέση της Νορβηγίας με τη θάλασσα. Είναι έργο του Dyre Vaa (1903-1980), του 1950. Δύο κύβοι ο ένας πάνω στον άλλο και μέσα σε σιντριβάνι

με τον πάνω να έχει στις τέσσερεις πλευρές του ισάριθμες ναυτικές παραστάσεις,

ενώ στον κάτω δώδεκα φιγούρες ναυτικών, από τους Βίκινγκς μέχρι τον 20ο αι, ανά τρεις σε κάθε πλευρά μας λένε τη ναυτική ιστορία της χώρας.

Η πλατεία είναι μια πολύ ζωντανή πλατεία στο κέντρο της πόλης.

Συνεχίσαμε μέχρι που φτάσαμε στο Δημοτικό πάρκο (Byparken).

Στο πάρκο αυτό βλέπουν το Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών της Δυτικής Νορβηγίας KODE (Permanenten Vestlandske kunstindustrimuseum),

το άχαρο κτίριο του Δημαρχείου (Bergen rådhus) του 1974

και η λίμνη Lille Lungegårdsvannet με το σιντριβάνι.

Στο κέντρο του πάρκου είναι το Περίπτερο Μουσικής (Musikkpaviljongen), του 1888, ενώ μέσα και γύρω από το πάρκο βρίσκονται διάφορα αγάλματα και μνημεία,

όπως το μπρούτζινο άγαλμα του διάσημου Νορβηγού συνθέτη Έντβαρντ Γκριγκ (Edvard Hagerup Grieg 1843-1907), έργο του Ingebrigt Vik, του 1917,

το μνημείο για τον συνθέτη Harald Sæverud (1897-1992) (Sæverudmonumentet), εργό του Bernar Venet, του 2000

και το άγαλμα του πλοιοκτήτη, πολιτικού και πρώτου πρωθυπουργού της Νορβηγίας (1905-1907) Christian Michelsen (1857-1925), έργο του Γκούσταβ Βιγκελαντ, του 1938.

Όταν φτάσαμε είχε πολύ κόσμο και κυρίως κάποιο σχολείο, που τα παιδιά είχαν κατακλύσει το χώρο. Έτσι είπαμε να συνεχίσουμε και να επιστρέψουμε αργότερα.

Στο τετράγωνο που είναι το Δημαρχείο βρίσκονται και δύο υπέροχα παλιά κτίρια.

Το Hagerupgården ή Stiftsgården, του 1705

και το Παλιό Δημαρχείο (Det gamle rådhuset), του 1558.

Τα είδαμε στο δρόμο μας για τον Καθεδρικό ναό.

Συνεχίζουμε και φτάνουμε, στον δυστυχώς κλειστό Καθεδρικό. Είναι του 1150 και ανακαινισμένος στα τέλη του 19ου αι.

Συνεχίζουμε προς την ψαραγορά,

αφού περάσουμε από την εκκλησία του Σταυρού (Korskirken) και αυτή του 1150 και ανακαινισμένη στα τέλη του 19ου αι.

Βγήκαμε στο λιμάνι και πήραμε την ανατολική μεριά εκεί που αρχίζει το Bryggen (αποβάθρα δηλ.). Το Μπέργκεν θεωρείται πως ιδρύθηκε τον 11ο αι σε αυτή τη μεριά. Τον 14ο αι η Χανσεατική Ένωση ίδρυσε εκεί εμπορικό σταθμό και τα κτίρια της αποβάθρας γίνονται αποθήκες και γραφεία της ένωσης. Τα κτίρια είναι φτιαγμένα από ξύλο με αποτέλεσμα να καταστραφούν από φωτιές και να ξαναφτιαχτούν πολλές φορές. Σήμερα το κομμάτι αυτό της πόλης έχει χαρακτηριστεί από την UNESCO μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιά και τα κτίρια στεγάζουν ξενώνες, εστιατόρια, καφέ και εμπορικά καταστήματα.

Τα πρώτα κτίρια, εκεί που είχαμε φτάσει, είναι από τούβλα και διαφέρουν από τα ξύλινα που ακολουθούν.

Εκεί είναι και το μνημείο Minebøssen, που δημιουργήθηκε από τον καλλιτέχνη Sofus Madsen και εγκαινιάστηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1921. Σχεδιάστηκε με μια νάρκη σε βάθρο με ανάγλυφα για να τιμήσει τους Νορβηγούς ναυτικούς που έπεσαν κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Δίπλα ένας παλιός τηλεφωνικός θάλαμος έχει μετατραπεί σε δανειστική-ανταλλακτική βιβλιοθήκη.

Τα ξύλινα κτίρια του Bryggen είναι χρωματισμένα και σήμερα στεγάζουν χρήσεις καθαρά τουριστικού χαρακτήρα.

Είναι όμως πολύ εντυπωσιακά και όμορφα.

Υπάρχουν δε ανάμεσα τους στενοί διάδρομοι που οδηγούν πιο μέσα και κάποιοι στο πίσω μέρος

όπου σχηματίζονται μικρές “πλατείες” και “αυλές”, θυμίζοντας χωριό. Οι διάδρομοι αυτοί, κατά τη γνώμη μου, έχουν μεγάλο ενδιαφέρον γιατί σε μεταφέρουν σε κάτι που διαφέρει από αυτό που συνήθως όλοι βλέπουν και αποτελεί τη βιτρίνα.

Εκεί που τελειώνουν τα ξύλινα κτίρια ανοίγεται ένας χώρος με κτίρια διαφόρων αρχιτεκτονικών ρυθμών γύρω, όπως το μουσείο του Bryggen, που σκοπεύαμε να επισκεφτούμε την επομένη

και η εκκλησία της Παναγίας (Mariakirken), που χτίστηκε στις αρχές του 12ου αι (1130-1170) και θεωρείται πως είναι το παλιότερο κτίριο που σώζεται στην πόλη. Γύρω του βλέπουμε διάφορα αγάλματα, αλλά και κάποιους τάφους.

Μπήκαμε να την δούμε και μέσα. Λειτουργεί σαν μουσείο και γι αυτό πληρώνεις είσοδο. Όπως όλοι οι προτεσταντικοί ναοί είναι πολύ λιτός,

χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχει κάποιες εικόνες σκόρπιες σε διάφορα σημεία.

Το πιο ενδιαφέρον εκεί μέσα είναι το τρίπτυχο “ρετάμπλ”, η εικόνα πίσω και πάνω από την Αγία Τράπεζα. Κάπου διάβασα πως είναι έργο του 18ου αι, Γερμανού καλλιτέχνη από τη Λειψία.

Όμορφος είναι και ο ξυλόγλυπτος άμβωνας,

ενώ υπάρχει και όργανο.

Μου έκανε εντύπωση ένα ομοίωμα σκάφους που κρέμονταν σε κάποιο σημείο, προφανώς τάμα κάποιου ναυτικού, που μου θύμισε αντίστοιχα από δικές μας εκκλησίες κυρίως σε νησιά.

Βγήκαμε στην παραλία,

πήραμε το δρόμο προς τα πίσω

μέχρι που φτάσαμε έξω από την ψαραγορά και μπήκαμε.

Φρέσκα ψάρια και θαλασσινά για κάθε γούστο, αλλά και τραπέζια να κάτσεις να φας κάποια εδέσματα, που ετοιμάζουν και σερβίρουν.

Βγήκαμε και πήραμε τον ανηφορικό δρόμο πίσω από το Buekorpsmuseet και λίγο πιο πάνω κάναμε αριστερά

για να φτάσουμε στην Εθνική Σκηνή (Den Nationale Scene),

δηλ. το Εθνικό Θέατρο, του τέλους του 19ου-αρχές του 20ου αι. Αν και οι πληροφορίες λένε πως είναι πολύ ωραίο και μέσα δεν είχαμε την ευκαιρία να το διαπιστώσουμε.

Από το θέατρο πήραμε το δρόμο-πλατεία Øvre Ole Bulls plass, που οδηγεί στο Δημοτικό πάρκο, που είχαμε πάει το πρωί.

Στον δεύτερο δρόμο δεξιά είδαμε στο βάθος μια μεγάλη κλίμακα, που στην κορυφή της έχει την εκκλησία του Αγ. Ιωάννη (Johanneskirke) (μπανταρισμένος λόγω έργων). Ο ίδιος δρόμος προς τα αριστερά οδηγεί στην πλατεία Torgallmenningen με το μνημείο του Ναύτη.

Ακριβώς εκεί στη διασταύρωση είναι τι γλυπτό “Ο ξαπλωμένος ποιητής” (Liggende poet), έργο του Hans Jacob Meyer, του 1958, ενώ στο τέλος της πλατείας,

εκεί που συναντά το Δημοτικό πάρκο, στο Περίπτερο της μουσικής

είναι το σιντριβάνι Ole Bull (Ole Bull-fontenen), ένα σιντριβάνι προς τιμή του Ole Bornemann Bull (1810–1880), του διάσημου Νορβηγού βιρτουόζου βιολιστή και συνθέτη. Είναι έργο του Stephan Sinding, του 1901. Κάτω από ένα δέντρο είναι ένας σωρός από πέτρες.

Στην κορυφή του είναι ο Ole Bull, που παίζει βιολί, ενώ στη βάση είναι μια μορφή που παίζει ένα είδος άρπας. Για αυτή τη δεύτερη μορφή διάβασα δύο εκδοχές. Είτε πως πρόκειται για έναν Skáld, δηλ για ένα είδος “τροβαδούρου” της εποχής των Βίκινγκς, είτε για έναν Fossegrimen, δηλ. ένα μυθικό πλάσμα του νερού, που εικονίζεται να παίζει μουσική.

Βγήκαμε στο δημοτικό πάρκο και το ευχαριστηθήκαμε με σχετικά λίγο κόσμο.

Το απόγευμα είχε προχωρήσει για τα καλά και εμείς είχαμε φάει μόνο κάτι ψιλά που είχαμε πάρει από το πρωινό. Έτσι μπήκαμε σε ένα φαστφουντάδικο και φάγαμε καλά, μιας και δεν θα τρώγαμε για βράδυ.

Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο πολύ κουρασμένοι από μια μέρα υπέροχη από άποψη καιρού και αξιοθέατων μιας καταπληκτικής πόλης αλλά και πολύ κουραστική. Πολύ περπάτημα. Έτσι δεν ξαναβγήκαμε. Έπρεπε να ξεκουραστούμε γιατί και η επομένη προβλέπονταν το ίδιο κουραστική.

(το ταξίδι συνεχίζεται )

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας