Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011

Μια δεκαετία σε βουνοπλαγιές και σπήλαια της Αττικής!!!


Στο σχολείο που δουλεύω, γινόταν και γίνεται πολύ δουλειά με προγράμματα διαφόρων τύπων και μορφών. Περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, αγωγής υγείας, πολιτιστικά, ανταλλαγές, ευρωπαϊκά και άλλα πολλά. Για πάνω από 10 χρόνια, από το 1992 μέχρι και το 2002 είχαμε καθιερώσει φυσιολατρικές δραστηριότητες με διαδρομές ορεινής πεζοπορίας στα Αττικά βουνά και επισκέψεις σε Αττικά σπήλαια.
Είχαμε μια μικρή σταθερή ομάδα καθηγητών που εμπλουτίζονταν κάθε φορά αναλόγως. Όλες οι δραστηριότητες γίνονταν Σαββατοκύριακα, με συνοδεία μελών ορειβατικών συλλόγων και συλλόγων σπηλαιολογίας αντίστοιχα. Οι μαθητές πάντα πολλοί και πρόθυμοι το θεωρούσαν γεγονός δεδομένο κάθε χρόνο.


Όλα άρχισαν όταν στην αρχή της σχολικής χρονιάς 1991-92 ένας συνάδελφος «ανακάλυψε» τα προγράμματα της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς «Νέοι και Βουνό». Μέχρι τότε το βουνό σα δραστηριότητα μου ήταν άγνωστο. Μπήκα λοιπόν στην ομάδα και κόλλησα! Από τότε συχνά πυκνά, άλλοτε με παρέα, άλλοτε μόνος (τραγικό λάθος! Ευτυχώς που δεν είχα κανένα άσχημο συμβάν) παίρνω τα βουνά. Είναι γνωστό ότι η τρέλα δεν πάει στα βουνά, οι τρελοί όμως…….! Ενθουσιάστηκα τόσο που από την επόμενη χρονιά ανέλαβα την ευθύνη αυτών των προγραμμάτων για τα επόμενα 10 χρόνια. Η εμπειρία υπήρξε ανεπανάληπτη. Έχω μόνο καλά να θυμάμαι. Γι αυτές τις δραστηριότητες έγραψα κάποια μικρά άρθρα στα περιοδικά ΚΟΡΦΕΣ του ΕΟΣ Αχαρνών (Τεύχη 106 του 1994 και 113 του 1995) και ΦΥΣΙΟΛΑΤΡΙΚΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ ΤΟΥ Πεζοπορικού Ομίλου Αθηνών (τεύχος 9ο (231), Ιούλιος-Δεκέμβριος 1995), καθώς και στην ιστοσελίδα του σχολείου (http://www.14gymnasio.gr/14thdigital/14thdm-1/14thdm-1.htm#3, http://www.14gymnasio.gr/programs/perivallon/oreines/oreines.htm, http://www.14gymnasio.gr/14thdigital/14thdm01/14thdm01-im7.htm, http://www.14gymnasio.gr/14thdigital/14thdm01/14thdm01-im25.htm, http://www.14gymnasio.gr/14thdigital/14thdm00/14thdm00-8.htm, http://www.14gymnasio.gr/14thdigital/14thdm00/14thdm00-12.htm)
Δυστυχώς όλα σταμάτησαν το 2002 όπως άρχισαν. Εγώ είχα ένα πρόβλημα στο γόνατο, άλλου συνάδελφοι δεν μπορούσαν, τα παιδιά ρώταγαν αλλά……. Πραγματικά είναι κρίμα αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει τίποτα πια. Δεν ξέρω καν αν υφίστανται αυτά τα προγράμματα σήμερα. Άλλα προγράμματα και δραστηριότητες με απορρόφησαν έκτοτε και βρήκα σε αυτά διέξοδο. Οι αναμνήσεις όμως είναι πάντα ισχυρές και τώρα που σκαλίζω και πάλι τα παλιά μου ημερολόγια μου γεννήθηκε η επιθυμία για μια παρουσίαση εκείνων των δραστηριοτήτων. Ίσως τη δουν και κάποιοι που περάσαμε μαζί κάποιες όμορφες στιγμές στις πλαγιές της Πάρνηθας ή του Κιθαιρώνα και στα έγκατα των σπηλαίων του Υμηττού ή της Πεντέλης. Δεν ξέρω αν είναι από «γεράματα» ή απλά νοσταλγία αλλά η ανάμνηση εκείνων των στιγμών με συγκινεί όταν κοιτώ εκείνα τα κείμενα και εκείνες τις φωτογραφίες!

 Παραθέτω μερικά αποσπάσματα από εκείνες τις δημοσιεύσεις:


Κιθαιρώνας 17/12/94

…………..Η ημέρα ήταν θαυμάσια. Λιακάδα, άπνοια και γενικά σχετική ζέστη. Η ορατότητα ήταν τέτοια που οι εικόνες σου έκοβαν την ανάσα. Τα πάντα σκεπασμένα με το λευκό σεντόνι του χιονιού, όσο έφτανε το μάτι.
Το Μακρυνόρος, ο Πατέρας, η Πάστρα, η Πάρνηθα και ο Υμηττός στο βάθος, όλα άσπρα. Σε κάποιο σημείο, που πατάγαμε πια σε καθαρό χιόνι χωρίς «ροδιές»,φάνηκε και ο κόλπος των Αλκυονίδων, στον Κορινθιακό, να γυαλίζει κάτω από το εκτυφλωτικό φως του πρωινού ήλιου. Μετά από δύο ώρες πορείας φτάσαμε στο καταφύγιο. Γύρω τα έλατα φορτωμένα με παγωμένο χιόνι, λες και ήταν στολισμένα για τα Χριστούγεννα. Όταν η φύση στολίζει, μόνο θαυμάζεις!…………

Σπήλαιο Κερατέας 18/2/95
………….Η είσοδος του σπηλαίου είναι βαραθρώδης και ακολουθεί κατηφόρα. Κολώνες από σταλαγμιτικό υλικό χωρίζουν τη μεγάλη αίθουσα σε επιμέρους τμήματα
Όπως σε όλα τα σπήλαια της Αττικής ο σταλακτιτικός διάκοσμος είναι, δυστυχώς, σε μεγάλο βαθμό κατεστραμμένος. Παρ’ όλα αυτά το σπήλαιο είναι αρκετά ενδιαφέρον και τα παιδιά το ευχαριστήθηκαν………….

Πάρνηθα 5/3/2000
……….Στο Φλαμπούρι κάτσαμε περίπου 2 ώρες. Κολατσίσαμε, βγάλαμε φωτογραφίες, παρακολουθήσαμε κάποιον με ανεμοπλάνο να κάνει φιγούρες γλιστρώντας στον αέρα μπροστά μας και τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να παίξουν στον πεντακάθαρο αέρα της Πάρνηθας, μακριά από την πολύβουη Αθήνα που λιάζονταν στα πόδια μας………..

Μεταλλεία Λαυρίου 30/1/2000
…………Στοά μεγάλη στην οποία περπατάς όρθιος, παρατημένη όμως. Γύρω πεσμένοι σάπιοι κορμοί από τα υποστυλώματα. 20 μέτρα από την είσοδο η στοά στρίβει και είμαστε στο απόλυτο σκοτάδι. Ευτυχώς οι λάμπες των συνοδών μας φωτίζουν αρκετά το χώρο. Δεξιά και αριστερά ξεκινούν στοές που οδηγούν στα έγκατα της Γης και σου προκαλούν δέος……….


Περισσότερες φωτογραφίες: https://picasaweb.google.com/olddiaries




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...