Τρίτη 29 Απριλίου 2014

Στων Ευρυτάνων τα χώματα!



7-10 Μαΐου 2013

Ευρυτάνες. Το ισχυρότερο πολεμικό φύλο των Αρχαίων Αιτωλών. Ζούσανε στα απάτητα απότομα βουνά της βόρειας Αιτωλίας. (Περισσότερα στην Wikipedia: Νομός Ευρυτανίας-Ιστορία)



Προσεγγίζοντας την Ευρυτανία
Ήταν η τρίτη μέρα του Πάσχα και εμείς ξεκινήσαμε για ένα τριήμερο στην Ευρυτανία. Με τον απόηχο των Αναστάσιμων εορτασμών στ’ αυτιά μας και τη γεύση των Πασχαλινών εδεσμάτων ακόμα στον ουρανίσκο, βρεθήκαμε να ταξιδεύουμε στην εθνική προς τη Λαμία. Λίγο πριν την πρωτεύουσα της Φθιώτιδας, βγήκαμε με κατεύθυνση προς τις Θερμοπύλες και ακολουθώντας τις πινακίδες φτάσαμε στις ιαματικές πηγές. 

Σάββατο 12 Απριλίου 2014

Δήμος Βοΐου: καλώς ήρθατε!



Πριν λίγο καιρό πήρα ένα μήνυμα από την κα Έλενα Καρρά, Συνεργάτιδα Δημάρχου Βοΐου Κοζάνης. Στο μήνυμα αυτό η κα Καρρά μου εξηγούσε πως ο Δήμος τους κάνει μια προσπάθεια για την προβολή της ύπαρξης καταρχήν αλλά και της ιδιαιτερότητας και ομορφιάς κατά δεύτερον, μιας πολύ αδικημένης (από την άποψη της προβολής) περιοχής. Τέλος μου ζητούσε να δημοσιεύσω στο http://disaki.blogspot.gr/ ένα δικό τους άρθρο, στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας.
Δέχτηκα με μεγάλη μου χαρά για διάφορους λόγους. Ο σημαντικότερος είναι πως πιστεύω πως η περιοχή είναι μια «κούκλα» και πράγματι χρειάζεται να τη γνωρίσει ο κόσμος. Δεύτερο γιατί μου άρεσε η προσπάθεια του Δήμου σε αυτή την κατεύθυνση και τέλος γιατί θεωρώ ότι με τιμά το γεγονός πως ο Δήμος επέλεξε το ιστολόγιο μου για μια τέτοια ανάρτηση.
Ιδού λοιπόν το άρθρο και εύχομαι ολόψυχα να πετύχει το σκοπό του!



Στα θεμέλια της Πίνδου, ανάμεσα στους γίγαντες του Γράμμου, του Σμόλικα και της Βασιλίτσας βρίσκεται το Βόϊο. Από εδώ ξεκινούν οι ψηλές οροσειρές, τα περήφανα πέτρινα χωριά και ο μεγαλύτερος ποταμός της Ελλάδας, ο Αλιάκμονας. Από τα δυτικά του Βοΐου ξεκινάει άλλος ένας ιστορικός ποταμός, ο Σαραντάπορος ο Πρασινονέρης, ο οποίος διασχίζοντας την Ήπειρο, ενώνεται με τον Αώο. Το Βόϊο τέμνει με τέτοιο τρόπο τη Δυτικομακεδονική γη ώστε τα νερά της ανατολικής του πλευράς να καταλήγουν στο Αιγαίο Πέλαγος, ενώ αυτά της δυτικής στο Ιόνιο. Πρόκειται για ένα από τα πιο δασωμένα και πυκνοκατοικημένα βουνά της Ελλάδας. Στα πλούσια οικοσυστήματά του, που περιλαμβάνουν πολλά μικτά δάση, κυριαρχεί η βελανιδιά, η καστανιά, η οξιά, το πεύκο, το έλατο, ενώ υπάρχουν επίσης και ρόμπολα. Η χαμηλή βλάστηση του βουνού διαθέτει πλούσιο τσάι, σαλέπι, πρασσάκο και πολλές τριανταφυλλιές. Το Βόϊο αποτελεί βιότοπο κάθε είδος άγριας πανίδας που μπορεί να συναντήσει κανείς στη Βόρεια Ελλάδα, όπως ελάφια, ζαρκάδια, λύκους, αγριόχοιρους, αρκούδες, αετούς, γεράκια, μπούφους, σκίουρους, αλεπούδες, αγριόγατες, αλλά και ψάρια. Τα χωριά του Βοΐου, τα λεγόμενα Καστανοχώρια ή Μαστοροχώρια σχηματίζουν ένα ξεχωριστό σύνολο με μοναδική φύση, παράδοση και αρχιτεκτονική.
Άνω Βόϊο

Κυριακή 30 Μαρτίου 2014

Παλάτια στην … άμμο!



23 Μαρτίου 2014

Θυμάμαι, μικρό παιδί, όταν πηγαίναμε για μπάνιο, συνηθίζαμε να φτιάχνουμε «κάστρα» στην άμμο. Τα αποτελέσματα ήταν βέβαια από ανεκτά ως οικτρά. Εμείς όμως αισθανόμασταν ευτυχισμένοι και αν το κατασκεύασμά μας έμοιαζε κάπως με κάστρο τότε θεωρούσαμε τον εαυτό μας μεγάλο «καλλιτέχνη» και «αρχιτέκτονα». 


Πέμπτη 27 Μαρτίου 2014

Δυο Κατωιταλιώτες στη Βαρκελώνη!



21 Μαρτίου 2014


Βγαίνοντας από την πλαϊνή πόρτα του Καθεδρικού της Βαρκελώνης είναι μια μικρή πλατεία. Εκεί δύο νέοι μουσικοί, μέλη της μπάντας Questioni Meridionati, έπαιζαν διάφορα κομμάτια εμπνευσμένα από την παράδοση διαφόρων χωρών, όπως οι ταραντέλες της πατρίδας τους, μιας και όπως μου είπαν κατάγονταν από τη Νότια Ιταλία και μένανε στη Βαρκελώνη όπου είχαν φτιάξει και το συγκρότημα. Τα δύο αυτά παλληκάρια παίζανε κιθάρα, κόντρα μπάσο και τραγουδάγανε. Μπροστά τους η ανοικτή θήκη της κιθάρας δεχότανε τα φιλοδωρήματα των περαστικών. 
Είχε και κάποια CD, με δικές τους ηχογραφήσεις, που τα πουλάγανε

Βιντεοσκόπησα ένα τραγούδι που με συγκλόνισε, μου έφερε δάκρυα στα μάτια και όσες φορές και αν το ακούω πάλι δακρύζω.
Αγόρασα και ένα CD που το άκουσα όταν γύρισα από το ταξίδι μου και είναι εξαιρετικό!
Για άλλη μια φορά διαπίστωσα πόσο ψηλής ποιότητας μουσική παίζεται στους δρόμους, αρκεί να αφιερώσει κανείς ελάχιστο από τον χρόνο του για να την ακούσει. Νάναι καλά αυτά τα ταλαντούχα παιδιά για να προσφέρουν αυτό που ξέρουν καλά για να το απολαύσουν όσοι τυχεροί βρεθούν μπροστά τους!




Δευτέρα 24 Φεβρουαρίου 2014

Μια φωτογραφία, ένα χωριό φάντασμα και το γεφύρι του!



11 Ιανουαρίου 2014


Πάει ένας χρόνος που πήρα στα χέρια μου το ταξιδιωτικό έντυπο με το αφιέρωμα στη Βοιωτία. Ξεφυλλίζοντάς το, πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου γνωστές και άγνωστες εικόνες. Μια ολοσέλιδη εικόνα μου δημιούργησε στιγμιαία σύγχυση. Στη Βοιωτία είναι αυτό που βλέπω ή κάπου στην Ήπειρο; Η λεζάντα έγραφε «Το Γεφύρι της Δαφνούλας στον Ασωπό ποταμό». Έτερο ουδέν! Ένα εντυπωσιακό πέτρινο γεφύρι, μάλλον μονότοξο, αν και δεν φαινόταν καλά. 

Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2014

Μάνη. Της πέτρας και του γδικιωμού!-3ο μέρος





27-28 Μαΐου 2013



Ότι δεν προλάβαμε!

Τελευταία μέρα στη Μάνη και είπαμε να δούμε μέρη στην Αποσκιερή Μάνη που τα προσπεράσαμε τις προηγούμενες μέρες. Φάγαμε ένα καλό πρωινό και πήραμε το δρόμο για τα νότια. Μετά τη διασταύρωση για Πύργο Διρού, στην Τριανταφυλλιά, στρίψαμε δεξιά. Προσπεράσαμε το όμορφο χωριό με κατεύθυνση νοτιοδυτική, ακολουθώντας τα στενά δρομάκια μέσα στους ελαιώνες.

Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2014

Μάνη. Της πέτρας και του γδικιωμού!-2ο μέρος



25-26 Μαΐου 2013 

 
Μαθήματα Προϊστορίας!
Μετά το πρωινό ξεκινήσαμε για τις βόλτες της τρίτης μέρας στη Μάνη. Αν και η μέρα ήταν αφιερωμένη στην Προσηλιακή (ανατολική) Μάνη, εμείς ξεκινήσαμε από τα δυτικά πηγαίνοντας μέχρι τα Σπήλαια του Διρού για να επισκεφτούμε το Νεολιθικό Μουσείο Διρού το οποίο δεν υπήρχε τότε που είχαμε πάει στα σπήλαια. 

Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2014

Μάνη. Της πέτρας και του γδικιωμού!-1ο μέρος

23-24 Μαΐου 2013

Όπως είναι γνωστό η Πελοπόννησος τελειώνει στα νότια σε τρεις χερσονήσους. Τρία «πόδια». Το μεσαίο αποτελεί συνέχεια του μεγαλύτερου βουνού της, του Ταΰγετου και τελειώνει στο Ταίναρο, το ακρωτήριο που οι αρχαίοι μας πρόγονοι πίστευαν πως ήταν (και εδώ) η είσοδος για τον Κάτω Κόσμο. Και λάτρευαν για Θεό του Κάτω Κόσμου, όχι τον Πλούτωνα, ως συνήθως, αλλά τον Ποσειδώνα τον Ταινάριο. Και ο τόπος αυτός είναι εκεί που τελειώνει το «σώμα» της η Ευρώπη. Το ηπειρωτικό κομμάτι, δηλαδή, της ηπείρου μας. Τούτο το «Ακραίο τοπίο» λοιπόν είναι η Μάνη. Η Μάνη η τόσο ιδιαίτερη, η ξεχωριστή, η αντιφατική, η μοναδική!

Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2014

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...