Ταξίδι στη Ρουμανία, Μέρος Α΄

Βουκουρέστι

3-4 Οκτωβρίου 2009

-Να πάρει η ευχή. Πάει η πρώτη μέρα. Δεν πάμε καλά! Πολύ γκαντέμικα ξεκινάει αυτό το ταξίδι. Και μέσα σ’ όλα και οι εκλογές ! Είναι κι αυτός ο Η1Ν1 προ των πυλών. Δεν μπορεί. Κάποιος μας μούντζωσε. Μας ζηλεύουν πολλοί και πολύ!

Μόλις είχα πάρει ένα μήνυμα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο από τη νεοσύστατη Olympic Air που με ενημέρωνε ότι μετά από λίγες μέρες η πτήση που είχαμε κλείσει για πρωί Σαββάτου αναβάλλονταν για αργά το απόγευμα της ίδιας μέρας. Και λίγες μέρες πριν η κυβέρνηση ανακοίνωσε την διεξαγωγή εκλογών για την άλλη μέρα του ταξιδιού μας. Νάχεις και τα κανάλια να σε βομβαρδίζουν νυχθημερόν με πανικό για τη νέα γρίπη, άντε να χαρείς μετά την προετοιμασία του ταξιδιού. Αλλά εμείς σε πείσμα όλων θα το κάναμε.

Ημέρα 1η

Απομεσήμερο Σαββάτου μαζευτήκαμε στο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Οι γονείς φέρανε τα παιδιά και αφού δώσαμε τις αποσκευές ετοιμαστήκαμε για την πτήση. Η Ρουμανία μας περίμενε!

Αγκαλιές, φιλιά, αποχαιρετισμοί και φύγαμε. Περνάμε τον έλεγχο και φτάνουμε στην έξοδό μας. Αμ δε! Μιάμιση ώρα καθυστέρηση! Δεν αρχίσαμε καλά με την Νέα Ολυμπιακή! Για να δούμε τη συνέχεια. Πήγε 8 το βράδυ για να απογειωθούμε. Μιάμιση ώρα αργότερα προσγειωθήκαμε στο Βουκουρέστι.

Ερημιά!! Κάνα δυο φύλακες και ένα ανταλλακτήριο μόνο ανοικτά.

Στου Πάδου την πεδιάδα!!

1-8 Απριλίου 2004

Παρασκευή

Το Superfast XII έμπαινε στο λιμάνι της Ancona και υπήρχε μια έξαψη στην ομάδα. Οι περισσότεροι μαθητές μας, ηλικίας 14-15 χρόνων ταξίδευαν για πρώτη φορά έξω από την Ελλάδα και αυτό δικαιολογούσε την έξαψη. Το ταξίδι είχε κυλήσει πολύ ομαλά και οι περίπου 20 ώρες είχαν περάσει χωρίς απρόοπτα αν και αρκετά βαρετά.

Κατεβήκαμε στο λιμάνι και χωρίς καθυστέρηση μπήκαμε στο λεωφορείο μας και ξεκινήσαμε προς τα βόρεια.

Benvenuti a Italia!!!!

Με μεγάλη περιέργεια παρατηρούσαν γύρω τους τους άγνωστους τόπους που όμως όπως διαπίστωναν δεν διαφέρανε και πολύ από αυτούς που γνωρίζανε. Μεσόγειος γαρ!! Καμιά εκατοστή χιλιόμετρα μετά την Ancona βγήκαμε από την Autostrada στην έξοδο για Rimini. Πρώτη μας στάση ένα θεματικό πάρκο της περιοχής με μινιατούρες μνημείων από όλη την Ιταλία αλλά και από άλλες χώρες, το Italia in Miniatura. Όλο σχεδόν το απόγευμα πέρασε εκεί.

Έχουν φτιάξει ένα τεράστιο χάρτη της Ιταλίας και στη θέση των διαφόρων πόλεων έχουν τοποθετήσει σε μινιατούρα (1 / 25 κλίμακα) τα σπουδαιότερα μνημεία της πόλης.

Ερέτρια

12 Μαρτίου 2011

Σχεδόν 4 δεκαετίες πριν, μαθητής της Ε΄ Γυμνασίου (παιδί του εξαταξίου γυμνασίου κι εγώ!!), πήγα επίσκεψη με το σχολείο στην Ερέτρια. Όπως όλοι οι μαθητές, όλων των εποχών, δεν με ενδιέφερε το περιεχόμενο της επίσκεψης αλλά μόνο η εκδρομή. Έτσι ελάχιστα θυμάμαι από τότε. Μόνη μαρτυρία, μια κακοτραβηγμένη, μισοσκότεινη ασπρόμαυρη φωτογραφία με μερικούς συμμαθητές στον Ωρωπό, μπροστά στο φεριμπότ που θα μας πήγαινε απέναντι.

Από τότε πολλές φορές πέρασα από την Ερέτρια Πάνω στο δρόμο βρίσκεται και το Μουσείο και η Αρχαία Πόλη. Ποτέ όμως δεν βρήκα τον καιρό να σταματήσω, και μια φορά που είχα καιρό ήταν απόγευμα και έτσι περιοριστήκαμε σε ένα καφέ στην παραλία, δίπλα στο Νησί των Ονείρων!!

Μιχάλη Γκανά " Γυάλινα Γιάννενα"

Ο συνάδελφος και φίλος Βαγγέλης Αντωνόπουλος από το γυμνάσιο Καβασίλων Ημαθίας μου έστειλε το παρακάτω μήνυμα με την καταπληκτική εργασία των μαθητών του. Μπράβο στον Βαγγέλη και στα παιδιά!!!



Oι μαθητές της Α΄τάξης του Γυμνασίου Καβασίλων εικονογράφησαν το ποίημα του Μιχάλη Γκανά " Γυάλινα Γιάννενα".

Απαγγέλλει ο ποιητής και η Β. Παναγιωτίδου. Ακούγονται το Τρίφωνο κι οι Galexico

http://www.youtube.com/watch?v=G2zHUWqKPsY

Καβοντόρος, 1994 & 2006

( Σελίδες από τα παλιά ταξιδιωτικά μου ημερολόγια )

Μέρος α'

 2 Αυγούστου 1994

Ένα όνομα που στους παλαιότερους ναυτικούς προκαλούσε αισθήματα τρόμου και στους τωρινούς ταξιδιώτες που δεν αγαπούν ιδιαίτερα τα θαλασσινά ταξίδια ένα σφίξιμο στο στομάχι.

Το ακρωτήρι που οι αρχαίοι ονόμαζαν Καφηρέα και κατ’επέκταση το στενό ανάμεσα στη Νότια Εύβοια και την Άνδρο. Ένα στενό συχνά ανταριασμένο, στη «μπούκα» του βοριά. Το στενό όπου ο Μπάρμπα Λάμπρος (Κατσώνης) έπαθε μεγάλη λαχτάρα στα 1790 και έτσι βγήκε η γνωστή έκφραση «Αν σ’αρέσει Μπάρμπα Λάμπρο, ξαναπέρνα από την Άνδρο».

Στα παλαιότερα χρόνια συνήθως γραφόταν σαν ΚΑΒΟΝΤΟΡΟΣ και ήταν κλιτό. Στα νεώτερα όλο και επικρατεί το ΚΑΒΟ ΝΤ’ΟΡΟ και είναι άκλιτο. Τρεις εκδοχές έχω διαβάσει για την προέλευση του ονόματος (ίσως υπάρχουν κι άλλες). Αν δεχτούμε τη δεύτερη γραφή τότε μπορεί να σημαίνει ΧΡΥΣΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙΟ από τις υπέροχες χρυσαφένιες ανατολές και το χρώμα που παίρνει ο τόπος ή ΑΚΡΩΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ από τα πολλά ναυάγια και τους θησαυρούς που ξεβράζονταν στις ακτές του. Η πρώτη γραφή δίνει και την τρίτη εκδοχή. ΑΚΡΩΤΗΡΙ ΤΟΥ ΝΤΟΡΟΥ, της φασαρίας, του σαματά δηλαδή. Ο καθένας ας «υιοθετήσει» όποια του ταιριάζει καλύτερα.

Το όνομα αυτού του ακρωτηριού και ποιος δεν έχει ακούσει! Πόσοι όμως αποφάσισαν να πάνε να δουν από κοντά τον «φοβερό» αυτόν «μπαμπούλα»;

Μια δεκαετία σε βουνοπλαγιές και σπήλαια της Αττικής!!!

( Σελίδες από τα παλιά ταξιδιωτικά μου ημερολόγια )

Στο σχολείο που δουλεύω, γινόταν και γίνεται πολύ δουλειά με προγράμματα διαφόρων τύπων και μορφών. Περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, αγωγής υγείας, πολιτιστικά, ανταλλαγές, ευρωπαϊκά και άλλα πολλά. Για πάνω από 10 χρόνια, από το 1992 μέχρι και το 2002 είχαμε καθιερώσει φυσιολατρικές δραστηριότητες με διαδρομές ορεινής πεζοπορίας στα Αττικά βουνά και επισκέψεις σε Αττικά σπήλαια.

Είχαμε μια μικρή σταθερή ομάδα καθηγητών που εμπλουτίζονταν κάθε φορά αναλόγως. Όλες οι δραστηριότητες γίνονταν Σαββατοκύριακα, με συνοδεία μελών ορειβατικών συλλόγων και συλλόγων σπηλαιολογίας αντίστοιχα. Οι μαθητές πάντα πολλοί και πρόθυμοι το θεωρούσαν γεγονός δεδομένο κάθε χρόνο.

«Μακαρούνας», ένα αποκριάτικο έθιμο της Καρύστου

( Σελίδες από τα παλιά ταξιδιωτικά μου ημερολόγια )

Καθαρά Δευτέρα, 2 Μαρτίου 1998

Ένα παλιό αποκριάτικο έθιμο της Νότιας Εύβοιας που δυστυχώς δεν υπάρχει σήμερα είναι το έθιμο του «Μακαρούνα».

Σύμφωνα με το έθιμο ο «Μακαρούνας» ήταν ένας άντρας με πολύ ανεπτυγμένη σεξουαλική δράση που προφανώς οφείλονταν σε ανάλογες ικανότητες. Δεν άφηνε παραπονεμένη καμία γυναίκα. Όλες είχαν περάσει από τα χέρια του. Ανύπαντρες, παντρεμένες, χήρες και ζωντοχήρες, νέες, μεσόκοπες και γριές. Όλες είχαν να λένε μόνο καλά λόγια για τις επιδόσεις του.

Ήρθε όμως η τελευταία Κυριακή της αποκριάς και σύμφωνα με τα έθιμα του τόπου μας που προστάζουν ζυμαρικό (μακαρούνες δηλ.), ο «Μακαρούνας» του έδωσε και κατάλαβε. Μόνο που απ' ότι φαίνεται υπερέβαλε και εδώ με τραγικό αποτέλεσμα.

Έσκασε από το πολύ φαΐ. Μέγας θρήνος ανάμεσα στο γυναικείο πληθυσμό.

2011, Ανατολικό Αεροδρόμιο Ελληνικού!!

13 Φεβρουαρίου 2011

Φεβρουάριος του 2011 και βρίσκομαι στο Ελληνικό. Πρέπει να αφήσω τη γυναίκα μου σε μια δουλειά και να γυρίσω να την πάρω σε λιγότερο από 2 ώρες. Έτσι, αντί να γυρίσω σπίτι σπάω το κεφάλι μου που να περάσω αυτόν τον χρόνο. Παίρνω το δρόμο που περνάει μπροστά από την παλιά Αμερικάνικη Βάση και μετά από αρκετά ζιγκ-ζαγκ έφτασα στο πάλαι ποτέ κραταιό Ανατολικό Αεροδρόμιο του Ελληνικού. Έ ρε αναμνήσεις. Αναχωρήσεις για τα πρώτα μου ταξίδια στο εξωτερικό και αντίστοιχες αφίξεις, υποδοχή και αποχαιρετισμός ξένων φίλων. Και τώρα η εγκατάλειψη και η μιζέρια.

Τα μόνα που πετούν σήμερα είναι τα πουλιά και τα μοντέλα των αεροσκαφών μιας ομάδας αερομοντελιστών που επιδίδονται στην αγαπημένη τους ασχολία σε έναν από τους χώρους στάθμευσης.

Στα ορεινά της Αχαΐας και της Αρκαδίας

( Σελίδες από τα παλιά ταξιδιωτικά μου ημερολόγια )

4-7 Ιουνίου 1993

Την Παρασκευή φύγαμε για την Κλειτορία ή Μαζέϊκα στην ορεινή Αχαΐα, όπου θα περνούσαμε το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος στο σπίτι των φίλων μας. Είχε πολύ κίνηση και έκανα μιάμιση ώρα μέχρι τον Ισθμό. Στη συνέχεια πήγα από τον καινούριο δρόμο Κορίνθου – Τριπόλεως. Καταπληκτικός δρόμος! Ότι καλύτερο έχουμε σήμερα στην Ελλάδα! Γύρω στις 9.30 μ.μ. φτάσαμε στα Μαζέϊκα. Κάτσαμε για φαΐ και γύρω στις 11 μ.μ. ήρθαν και οι άλλοι και πήγαμε στο σπίτι όπου σύντομα πέσαμε για ύπνο, κουρασμένοι όλοι από το ταξίδι.

Το πρωί του Σαββάτου που σηκωθήκαμε ο καιρός ήταν φορτωμένος για βροχή και συνεχώς βρόνταγε. Κατά τις 11.00 π.μ. φύγαμε για Στεμνίτσα. Άρχισε να ψιχαλίζει.

Πρώτα πήγαμε στις πηγές του Λάδωνα, σ’ ένα πανέμορφο τοπίο.

Ικαρία, λίγες στιγμές ηρεμίας και ξεκούρασης!

( Σελίδες από τα παλιά ταξιδιωτικά μου ημερολόγια )

26-29 Αυγούστου 1993

Παρασκευή 27 Αυγούστου

Από χθες τα’ απόγευμα είμαι στην Ικαρία!!! Ήρθα με τη μητέρα μου για τα μπάνια της για τέσσερις μέρες. Χθες το πρωί στις 8.30 φύγαμε από τον Πειραιά με το ΣΑΜΑΙΝΑ. Λίγο πριν τη Τζια είδα δελφίνια, αλλά κάπως μακριά. Μετά από 9 ώρες, δηλ. στις 5.30 φτάσαμε στον Άγιο Κήρυκο. Δυστυχώς η τελευταία πυρκαγιά με τα 12 θύματα έχει σημαδέψει το νησί. Κατ’ αρχήν όλος ο Άγιος Κήρυκος γύρω-γύρω είναι κατάμαυρος. Κρίμα! Τόση ομορφιά να χάνεται, τόσες περιουσίες να καταστρέφονται και βέβαια να χάνονται ζωές! Τέλος πάντων. Από το λιμάνι, με ένα μικρό λεωφορείο και από ένα δρόμο όλο στροφές και πολύ στενό, μετά 3 χιλιόμετρα φτάσαμε

στα Θέρμα, ένα μικρό χωριό (στην πραγματικότητα όλο ξενοδοχεία) μέσα σε μια ρεματιά που καταλήγει σε ένα μικρό κόλπο.

Λαύριο, το θησαυροφυλάκιο της Αττικής γης!

5 Φεβρουαρίου 2011

Έρμη Αττική γη! Που σου ’λαχε να πέσεις στα χέρια ημών των Νεοελλήνων για να σε «τακτοποιήσουμε» δεόντως! Σου δώσαμε και κατάλαβες!

Τύχη αγαθή μας χάρισε αυτόν τον ευλογημένο τόπο. Και τι δεν έδωσε αυτός σε αντάλλαγμα! Ταπεινά αγαθά αλλά και πλούτο. Πλούτο μεγάλο ικανό να φτιάξει ολάκερο πολιτισμό. Μνημεία μοναδικής ακτινοβολίας στο χώρο και το χρόνο.

Άγιον Όρος, ταξίδι στο «Περιβόλι της Παναγίας»

( Σελίδες από τα παλιά ταξιδιωτικά μου ημερολόγια )

6-9 Ιουλίου 1992

Δευτέρα 6 Ιουλίου 1992

Χαράματα της 5ης Ιουλίου 1992, 4 φίλοι αναχωρούμε με Ι.Χ. από Αθήνα για Ουρανούπολη Χαλκιδικής όπου θα συναντήσουμε άλλους δύο φίλους που βρίσκονταν στη Μακεδονία για διακοπές για να μπούμε στο Όρος. Ένα όνειρο πολλών ετών γίνεται επιτέλους πραγματικότητα. Μικρή στάση στη Θεσσαλονίκη, στάση για μεσημεριανό στο Σταυρό και απογευματάκι μπάνιο και καφέ στην Ουρανούπολη. Το βράδυ με τους υπνόσακους κοιμηθήκαμε στην παραλία σε «ξενοδοχείο» πολλών πολλών αστέρων!

Πρωί πρωί σηκωθήκαμε και περιμένουμε το καραβάκι. Φτάνει γύρω στις 9.30 και ονομάζεται «Άξιον Εστί»! (Τι άλλο όνομα θάχε) Ένα τέταρτο αργότερα έχει φορτώσει μοναχούς, επισκέπτες, εμπορεύματα και ξεκινάει. Προσπερνάμε τη Γουρνοσκήτη, μερικά Καλύβια και κάνουμε την πρώτη στάση στον αρσανά της Μονής Ζωγράφου. Κόσμος βγήκε και κόσμος μπήκε μαζί και ένας δόκιμος μοναχός, συγγενής ενός από την παρέα που θα μας συνόδευε στην περιπλάνησή μας στο Όρος.

Το καραβάκι στη συνέχεια έπιασε στον αρσανά της Μονής Κονσταμονίτου,

Τρίκαλα Κορινθίας

20 Ιανουαρίου 2011

Άνω, Κάτω τα κάναμε! Να βάλω και τα Μεσαία να τα Τρίκαλα που είναι κοντά στην Αθήνα. Τρεις συνοικισμοί, τρία χωριά, ένας προορισμός. Καθημερινή και δε δουλεύουμε. Ευκαιρία για βόλτα σε έναν από τους πιο τουριστικούς προορισμούς στα πέριξ της πρωτεύουσας. 150 χιλιόμετρα, σκάρτες δύο ωρίτσες.

Στα Τρίκαλα της Κορινθίας πήγαμε για πρώτη φορά το 1992. Τότε ήταν ένα ήσυχο χωριό χωρίς τη σημερινή «ανάπτυξη». Μας άρεσε πολύ τότε.

Τριζόνια

(Δύο μικρές μας φίλες, η Ιωάννα, μαθήτριά μου της Α΄ Γυμνασίου και η αδελφή της Κατερίνα, πρώην μαθήτριά μου, στην Α΄ Λυκείου σήμερα, θελήσανε με ένα μικρό κείμενο και λίγες φωτογραφίες να παρουσιάσουνε  τον τόπο από όπου κατάγονται, τον τόπο που αγαπάνε και που παραθερίζουνε. Το νησί Τριζόνια του νομού Φωκίδας, στον Κορινθιακό κόλπο. Τις ευχαριστώ που μου εμπιστεύθηκαν την παρουσίασή τους και ελπίζω να την απολαύσετε όπως την απόλαυσα κι εγώ και με έκανε να θέλω να πάω στο νησάκι αυτό μιας και δεν το έχω κάνει μέχρι σήμερα.)

Ξέρετε ποιο είναι το μοναδικό κατοικήσιμο νησί του Κορινθιακού; Τα Τριζόνια!!

Βρίσκεται στον Κορινθιακό κόλπο, απέναντι από το Αίγιο, κοντά όμως στο νομό Φωκίδας, στον οποίο ανήκει. Είναι ένα μικρό νησί με λίγο πληθυσμό αλλά με πολύ τουρισμό. Καθαρός αέρας, πράσινο, ταβέρνες δίπλα στη θάλασσα, λιμάνι και πολλά μέρη να εξερευνήσεις είναι γεμάτο το νησί. Χωρίς αυτοκίνητα και χωρίς καυσαέριο, κάνεις άνετα τη βόλτα σου. Αφήνεις το αυτοκίνητο απέναντι στα Χάνια και περνάς με μια μικρή βάρκα. Οι ακρογιαλιές του κάνουν το νησί πιο δροσερό και ομορφότερο. Για να μείνει κανείς και να ξεκουραστεί έχει ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια με θέα την θάλασσα.

Αυτό είναι το νησί που περνούσα και περνώ τα καλοκαίρια μου. Έτσι γι αυτό το νησί νοιώθω αγάπη και δεν θέλω να το αποχωριστώ. Είναι ένα όμορφο μέρος που μπορείς να χαλαρώσεις και να περάσεις ήρεμες διακοπές!! 

Κείμενο: Ιωάννα Ξ.

Φωτογραφίες: Κατερίνα Ξ.

Tango ...σε ένα γυάλινο κόσμο

Την 7/12/2010 πήγαμε σε μια "παράσταση" στο αργεντίνικο εστιατόριο EL BANDONEON. Μια ομάδα ανεβάζει το έργο του Τεν. Γουίλιαμς, ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ. Το έργο πλαισιώνεται με ζωντανό τάγκο (μία από τις χορεύτριες είναι η Μαριάννα). Η παράσταση θα είναι κάθε Τρίτη το βράδυ.

Στον τόπο της ιστορικής μάχης, στον τόπο ….της Ειρήνης!!

15 Ιανουαρίου 2011

Η σημερινή μας βόλτα είχε Μουσείο, είχε Αρχαία, είχε θάλασσα και ψαράκι, είχε και λίμνη και καφεδάκι. Πάνω από όλα όμως είχε λιακάδα!! Στην καρδιά του χειμώνα έναν υπέροχο ήλιο. Ότι πρέπει για βόλτα. Και όλα αυτά εδώ γύρω. Στο Μαραθώνα!!

Στο Πόρτο Χέλι, στην Ερμιόνη!

Ένα διήμερο στα νότια της Αργολίδας

6-7 Ιανουαρίου 2011

Πέμπτη των Φώτων

Στο Πόρτο Χέλι στην Ερμιόνη

κι από την Κόστα στο Γαλατά

τραγουδούσε η Καίτη Χωματά στο γνωστό παλιό τραγούδι. Από μικρός άκουγα το τραγούδι και ήθελα να πάω στα μέρη αυτά. Πήγα στο Πόρτο Χέλι στα προεφηβικά μου χρόνια ημερήσια εκδρομή με το φροντιστήριο αγγλικών.

Μια επίσκεψη στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης

4 Ιανουαρίου 2011

Τέταρτη μέρα του 2011 και πραγματοποιήσαμε την πρώτη μας πολιτιστική επίσκεψη. Αυτή τη φορά μέσα στην Αθήνα. Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, στο Κολωνάκι. Στο μουσείο αυτό αυτές τις μέρες υπάρχουν 4 εκθέσεις που τελειώνουν σύντομα.

Αρχιμηνιά κι Αρχιχρονιά!!

Καλή Χρονιά!!!!

ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΟ ΔΙΣΚΑΚΙ 78 ΣΤΡΟΦΩΝ ΤΟΥ 1935 ΑΠΟ ΤΗΝ COLUMBIΑ-ΑΦΟΙ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΙ
(ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΕΘΑ ΕΥΤΥΧΕΣ ΤΟ ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ 1935-ΑΦΟΙ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΙ)

ΑΝΩ ΑΥΣΤΡΙΑ, Βόρεια του Δούναβη!!

Στην Κ. Ευρώπη πάνω σε 4 ρόδες-Μέρος 3ο-Αυστρία
(2ο Οδικό ταξίδι στην Ευρώπη)  

(συνέχεια από Διαμάντια στη …. Νότια Βοημία!!)

28 Ιουλίου 2008

Στην επιστροφή μας από Βερολίνο προς Βενετία και από εκεί Πάτρα και Αθήνα, μείναμε για 3 βράδια στη Νότια Βοημία της Τσεχίας.

(βλ. Διαμάντια στη …. Νότια Βοημία!! )

Πολύ κοντά στα σύνορα με την Αυστρία το είχαμε επιλέξει για να πάμε μια μέρα να δούμε και κάτι από Αυστρία. Έτσι η τελευταία μέρα στην Κεντρική Ευρώπη είχε κάτι από αυτή τη χώρα!

Ξεκινήσαμε το πρωί προς τα Τσεχοαυστριακά σύνορα που είναι πολύ κοντά. Ένα πλάτεμα του δρόμου κάποτε φιλοξενούσε στο άδειο σήμερα οίκημα, τις συνοριακές εγκαταστάσεις. Αυτό με την ελεύθερη διέλευση από χώρα σε χώρα δεν μπορώ ακόμα να το συνηθίσω. Όχι ότι δεν μου αρέσει. Ίσα-ίσα!

Αυτό που μας έκανε αμέσως εντύπωση, περνώντας τα σύνορα είναι ότι ενώ το τοπίο παραμένει το ίδιο, στην Αυστρία είναι πιο «τακτοποιημένο»!! Στην Τσεχία είναι πιο «άγριο». Στην Αυστρία, οι άκρες των δρόμων είναι καθαρισμένες από χορτάρια, υπάρχουν ειδικές βάσεις σε τακτά διαστήματα στις οποίες στοιβάζονται ξύλα και όπου δεν έχει δέντρα υπάρχει καλοκουρεμένο γκαζόν!! Όλα στη θέση τους!!! Ήταν πολύ έντονη αυτή η εικόνα στα μάτια μας.

Μετά από περίπου 15 χμ. περάσαμε από την πόλη Freistadt. Περάσαμε ακριβώς έξω από το τείχος που περιβάλει την παλιά πόλη και μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Ο προορισμός όμως ήταν η πόλη Linz, γύρω στα 40 χμ πιο νότια, όπου και φτάσαμε μια ώρα μετά. Αφήσαμε το αυτοκίνητο και αρχίσαμε να περπατάμε προς την παλιά πόλη. Η πρώτη εντύπωση ήταν ότι πρόκειται για μια πόλη που όμοιά της δεν είχαμε ξαναδεί.

Μια πόλη «ανάλαφρη».

Διαμάντια στη …. Νότια Βοημία!!

Στην Κ. Ευρώπη πάνω σε 4 ρόδες-Μέρος 2ο-Τσεχία
(2ο Οδικό ταξίδι στην Ευρώπη)
 

(συνέχεια από Έξι μέρες στο Βερολίνο και τις γύρω περιοχές!)

Μέρος Α΄
Rozmberg nad Vltavou - Cesky Krumlov

26-27 Ιουλίου 2008

Ο Ιούλιος του 2008 έφτανε στο τέλος του και για μας άρχιζε η επιστροφή από τη Γερμανία. (http://disaki.blogspot.com/2011/09/4-1.html και http://disaki.blogspot.com/2011/09/4-1_30.html) Οι υπόλοιποι της παρέας θα συνέχιζαν και έτσι για τις επόμενες πέντε μέρες θα ήμασταν μόνοι. Η διαδρομή της επιστροφής περιλάμβανε ένα τριήμερο στην Τσεχία και πιο συγκεκριμένα στη Νότια Βοημία.

Ξεκινήσαμε αρκετά νωρίς το πρωί από το Βερολίνο και κινηθήκαμε νοτιοανατολικά προς την περιοχή της Δρέσδης, την οποία παρακάμψαμε και συνεχίσαμε για τα σύνορα (ας πούμε σύνορα!!! Ένα εγκαταλελειμμένο φυλάκιο όλο κι όλο!) Στο πρώτο βενζινάδικο στην Τσεχία σταματήσαμε για λίγο συνάλλαγμα και τη βινιέτα που είναι απαραίτητη για να κυκλοφορήσει ένα αυτοκίνητο στους τσέχικους δρόμους. Τώρα πια είχαμε τελείως νότια κατεύθυνση. Το τοπίο καταπληκτικό. Πράσινο, πολύ πράσινο και λοφώδες. Όχι αυτό το άχαρο επίπεδο. Ο δρόμος μόνο για λίγο στην αρχή αυτοκινητόδρομος και μετά αν και έλεγε εθνική ήταν κάτι σαν καλός επαρχιακός. Μια λωρίδα ανά κατεύθυνση χωρίς νησίδα αλλά ευτυχώς χωρίς πολύ κίνηση. Έτσι αναγκαστικά τα χιλιόμετρα δε φεύγουνε. Σε λίγο μπαίνουμε στην Πράγα. Όχι βέβαια στο κέντρο αλλά στα προάστια. Ο πειρασμός μεγάλος! Δεν έχουμε πάει ποτέ στην τσέχικη πρωτεύουσα και είναι ένας προορισμός που τον σκεφτόμαστε αλλά για περισσότερες μέρες. Τα εισιτήρια του πλοίου από Βενετία είναι συγκεκριμένα και έτσι κλείνουμε τα αυτιά στις σειρήνες και προχωράμε. Έλα όμως που κάνουμε λάθος και βρισκόμαστε στο προάστιο Zbraslav, λες και η πόλη δεν το έβαζε κάτω και ήθελε ακόμα να μας σαγηνέψει. Τελικά τα καταφέρνουμε να πάρουμε πάλι το δρόμο για το νότο. Το τοπίο συνεχίζει να είναι πολύ όμορφο.

Λίγο πριν φτάσουμε στην Πράγα είχαμε συναντήσει για πρώτη φορά τον Μολδάβα (Vltava στα τσέχικα) πριν αυτός συναντηθεί με τον μεγάλο Έλβα (τον είχαμε βρει και αυτόν κοντά στη Δρέσδη) και μαζί να ταξιδέψουν για να ενωθούν με τα κρύα νερά της Βαλτικής. Στην περιοχή της Πράγας περάσαμε από κάποιες γέφυρες πάνω από το ποτάμι και από εκεί και μετά το είχαμε πολύ συχνά δίπλα μας. Πλησιάζοντας το νότο άρχισε να βρέχει. Ευτυχώς όχι για πολύ. Απόγευμα πια και αφού έχουμε χωθεί για τα καλά στα πυκνά δάση της Νότιας Βοημίας, βρίσκουμε ξανά τον Μολδάβα, μικρό σχετικά ποτάμι αυτή τη φορά αλλά αρκετά ορμητικό. Σαν το μικρό παιδί! Είμαστε στις αρχές του και δεν έχει γίνει ακόμα το μεγάλο, ήρεμο και γκρίζο ποτάμι του βορρά. Στις έξι και μισή το απόγευμα, μετά από οκτώμισι ώρες δρόμο φτάσαμε στο Rozmberg nad Vltavou, το χωριό πάνω στον Μολδάβα που θα μέναμε.

Η πανσιόν που είχαμε κλείσει πανέμορφη. Πάνω στο ποτάμι και με ησυχία, ιδανική για ξεκούραση και ηρεμία.

Μόναχο, μικρή βόλτα στη Χριστουγεννιάτικη Marienplatz.

16 Δεκεμβρίου 2008, ώρα 8.00 το πρωί. Ο ήχος των τροχών που ακούμπησαν στο διάδρομο του αεροδρομίου του Μονάχου ακούστηκε τη στιγμή που φάνηκε ο διάδρομος!! Πρώτη φορά έβλεπα τέτοια ομίχλη. (Η σύγκριση αναπόφευκτη. Ποιο αεροσκάφος θα προσγειωνόταν σε Ελληνικό αεροδρόμιο με τέτοιες συνθήκες; Δεν ξέρω αλλά προβληματίζομαι.)

Damen und Herren, Herzlich Willkommen in Munchen. Κυρίες και Κύριοι Καλώς Ήλθατε στο Μόναχο! Το Α320 της Lufthansa μόλις είχε φτάσει και εμείς είχαμε στη διάθεση μας περίπου έξι ώρες μέχρι το δεύτερο μέρος του ταξιδιού μας για Κρακοβία που ήταν και ο τελικός μας προορισμός. Οι βαλίτσες είχαν φορτωθεί για Κρακοβία και εμείς γρήγορα-γρήγορα βγήκαμε από το αεροδρόμιο και από το Σιδηροδρομικό Σταθμό πήραμε το S8 για το κέντρο της πόλης. Σε όλη τη διαδρομή το τοπίο χιονισμένο. Λευκά Χριστούγεννα στον ορίζοντα!! Κατεβήκαμε μετά από 40΄ δύο στάσεις πριν τον Κεντρικό Σιδηροδρομικό Σταθμό στη στάση Marienplatz. Ήταν νωρίς το πρωί και τα μαγαζιά μόλις είχαν αρχίσει να ανοίγουν. 

Στη Στερεά..…της Πελοπόννησος!!!

4 Δεκεμβρίου 2010

Όπως είναι γνωστό ο νομός Κορινθίας, αν και νομός της Πελοποννήσου έχει στην «επικράτειά» του και όλίγον από Στερεά Ελλάδα. Γι αυτό το κομμάτι θα πούμε σήμερα.

Η σημερινή Σαββατιάτικη βόλτα μας είχε πολλά. Ήταν κοντά στην Αθήνα, είχε πολύ πράσινο, είχε λίμνη, είχε αρχαιολογικό χώρο, είχε και ένα φάρο(!). Είχε και νόστιμο ψάρι και στο τέλος είχε και καφέ πίσω από το τζάμι να χαζεύουμε τη θάλασσα απ’ έξω που φουρτούνιασε ξαφνικά και μας έδειξε το χειμωνιάτικο πρόσωπό της.

Βόλτα λοιπόν στο Ηραίον, τη Λίμνη Βουλιαγμένης και στο τέλος Λουτράκι. Όσο κοινότυπη βόλτα και αν ακούγεται, για εμάς ήταν μια βόλτα που μας έφερε για πρώτη φορά να γνωρίσουμε ένα σπουδαίο αρχαιολογικό χώρο και ένα όμορφο, «άγριο» τοπίο με ένα ανθρώπινο έργο του 19ου αιώνα.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Με τους φίλους μας Χρήστο και Μίνα ξεκινήσαμε για Λουτράκι. Περάσαμε χωρίς να σταματήσουμε συνεχίζοντας για Περαχώρα και Λίμνη Βουλιαγμένης. Βρισκόμαστε στη χερσόνησο Αγρίλαος, στον κόλπο Αλκυονίδων Νήσων Ακολουθώντας τη βόρεια πλευρά αυτής της ιδιόμορφης λίμνης-λιμνοθάλασσας, που στη νότια πλευρά της επικοινωνεί με τη θάλασσα του Κορινθιακού από ένα πολύ στενό άνοιγμα, στρίψαμε δεξιά ακολουθώντας αυτή τη φορά τις πινακίδες για τον Αρχαιολογικό χώρο του Ηραίου. Σε λίγο φτάναμε στο ακρωτήριο Μελαγκάβι ή Ηραίον.

Εκεί τελειώνει ο δρόμος και πρέπει να αφήσεις το αυτοκίνητο.

Και εγένετο χρώμα

ΑΘΗΝΑ I- ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΟΨΕΙΣ

Εις το βουνό ψηλά εκεί…….!

Στα ορεινά της δυτικής Κορινθίας

23 Οκτωβρίου 2010

 
Δεν έχει περάσει ούτε μια ώρα και από τη θάλασσα βρισκόμαστε μέσα στην ομίχλη, στα έλατα, στα 1300 μέτρα υψόμετρο! Α! ρε Ελλάδα με τις απίστευτες εναλλαγές σου!

Ξεκινήσαμε από την Αθήνα με καιρό λίγο χειμωνιάτικο, λίγο φθινοπωρινό. Οι θερμοκρασίες από 15 μέχρι 20 βαθμούς. Ο ήλιος να παίζει παιχνιδάκια με τα σύννεφα. Και η διάθεση να παίζει από καλή έως άριστη. Στο CD player Ιταλικά (από παλιά μας συντροφεύουν στα ταξίδια μας) και εμπρός για το ραντεβού μας. Από την προηγουμένη κανονισμένο, είναι στο χωριό Δερβένι της Κορινθίας. Προορισμός μας η ορεινή Δυτική Κορινθία: Εβροστίνα, Παναγιά του Βράχου και Λίμνη Δόξα.
Όπως θα έλεγε και ένας ποιητής εκ του προχείρου:
-Ω! του βράχου Παναγιά, «Δόξα» νάχει η ομορφιά!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ταξίδια στην Ευρώπη-Φωτογραφικά στιγμιότυπα

Ταξίδια στην Ελλάδα-Φωτογραφικά στιγμιότυπα

Οι Πάπυροι της Οξυρρύγχου

Εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=33&artId=323527&dt=21%2F11%2F2010#ixzz1613yK8lS
Πηγαίνετε να ακούσετε και τα κομμάτια στο http://classics.uc.edu/music/yale/index.html πατώντας αντίστοιχα στο Song A & Song B

Αρχαιολογικό Μουσείο Βραυρώνας

21 Νοεμβρίου 2010

Ο καιρός σήμερα της Παναγίας, αν και κοντεύει τέλος Νοεμβρίου δε λέει να συμβαδίσει με το ημερολόγιο. Και τα μυαλά μας όμως μας τα ξεσηκώνει για έξω. Που να κάτσει κανείς μέσα με τέτοια λιακάδα. Έτσι είπαμε σήμερα να πάμε στη Βραυρώνα, σε ένα από τα σημαντικότερα ιερά της Αρχαίας Αττικής. 

Η Βραυρώνα βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της Αττικής, νότια της Αρτέμιδος (Λούτσα) και βόρεια του Πόρτο Ράφτη. Ο αρχαιολογικός χώρος και το μουσείο βρίσκονται πολύ κοντά στη θάλασσα, σε μια περιοχή που ο χείμαρρος Ερασίνος δημιουργεί βάλτους και έτσι έχει πολλές προσχώσεις. Στο Ιερό αυτό λατρευόταν η Άρτεμις, θεά του κυνηγιού, της φύσης αλλά και της ευτοκίας, καθώς και η Ιφιγένεια, η οποία επιστρέφοντας από την Ταυρίδα όπου την είχε μεταφέρει η Θεά έγινε Ιέρεια εκεί (αυτή είναι η κατά Ευριπίδη εκδοχή του μύθου). 

Έχουμε περάσει απ' έξω πάρα πολλές φορές αλλά δεν τα καταφέραμε να πάμε ποτέ. Έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε. Σκοπός μας να πάμε πρώτα στο Αρχαιολογικό Μουσείο και μετά στον Αρχαιολογικό Χώρο. Το Μουσείο αποδείχτηκε ανέλπιστα ενδιαφέρον και μας πήρε πάνω από μια ώρα. Έχει ευρήματα από τις ανασκαφές του Ιερού και της γύρω περιοχής αλλά και μια αίθουσα με υπέροχα ευρήματα από ανασκαφές σε περιοχές της νοτιοανατολικής Αττικής. Έκαιγε ο ήλιος και έτσι αφήσαμε τον αρχαιολογικό χώρο για μια άλλη φορά, που θα έχει συννεφιά. 

Μετά το μουσείο πήγαμε για φαΐ στην παραλία της Νέας Λούτσας, μεταξύ Λούτσας, Βραυρώνας. Αρκετοί ήταν αυτοί που κάνανε μπάνιο (!!!). Κάτσαμε για φαΐ δίπλα στο κύμα αλλά το φαΐ ήταν από μέτριο έως κάκιστο. Μας αποζημίωσε όμως το τοπίο. Απογευματάκι πια γυρίσαμε στο σπίτι μας. Για άλλη μια φορά γεμάτοι και περήφανοι για τα σπουδαία έργα αυτών που ζήσανε αιώνες πριν σ' αυτόν τον τόπο και μεγαλούργησαν!!!

Περισσότερες φωτογραφίες:
http://picasaweb.google.com/dimoshellas2/Vravron21112010#
Περισσότερες πληροφορίες:
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CF%81%CE%B1%CF%85%CF%81%CF%8E%CE%BD%CE%B1
http://hellas.teipir.gr/prefectures/greek/Attikis/Brabrona.htm

Οδηγώντας στην 111!!!

13 Νοεμβρίου 2010

Υπάρχει και στην Ελλάδα ένας δρόμος που είναι ακόμα γνωστός από έναν αριθμό. Πρόκειται για την 111. Βρίσκεται στην Πελοπόννησο και είναι ορεινός δρόμος. Είναι ο δρόμος που ενώνει την Πάτρα με την Τρίπολη. Έχει περίπου 175 χιλιόμετρα μήκος και φτιάχτηκε από την ΜΟΜΑ κυρίως στη διάρκεια της δικτατορίας. Ξεκινάει από την Πάτρα, ανηφορίζει έχοντας στα αριστερά (ανατολικά) το Παναχαϊκό, κυκλώνει από τα δυτικά και τα νότια τον Ερύμανθο, αρχίζει να κατηφορίζει και περνώντας ανάμεσα από τον Χελμό και το Μαίναλο φτάνει στην πρωτεύουσα της Αρκαδίας, την ιστορική Τριπολιτσά!

Το δρόμο αυτό τον έχουμε κάνει αρκετές φορές τα τελευταία 30 χρόνια, κυρίως όμως το πρώτο κομμάτι του από την Πάτρα μέχρι την Ερυμάνθεια και το Σταυροδρόμι και το τελευταίο από τη διασταύρωση για Κλειτορία (Μαζέϊκα) μέχρι Τρίπολη. Έχουν περάσει όμως πάνω από 20 χρόνια που κάναμε όλη τη διαδρομή για τελευταία φορά.

Το Σάββατο, μετά από μια ωραία συνάντηση με φίλους στην Πάτρα το προηγούμενο βράδυ, ξεκινήσαμε μια παρέα 8 άτομα για τα ορεινά σύνορα Αχαΐας – Ηλείας.