Πεδίο του Άρεως

Όαση στην καρδιά της μεγαλούπολης!

19 Μαρτίου 2012

Ζω σ’ αυτή την πόλη μισό αιώνα και …….κάτι ψιλά! Έχω περάσει έξω από το Πεδίο του Άρεως εκατοντάδες φορές, πεζός ή με το αυτοκίνητο. Και όμως δεν είχα μπει ποτέ μέσα μέχρι πριν περίπου δύο εβδομάδες(!!!!). Τότε μια δουλειά, νομικής φύσης, με έφερε κοντά στα δικαστήρια. Φεύγοντας έφτασα μπροστά σε μια από τις πλευρικές εισόδους του πάρκου. Αντί να κινηθώ εξωτερικά στο πεζοδρόμιο, είπα να μπω μέσα να περπατήσω το λίγο που χρειαζόταν μέχρι την έξοδο που θα με έφερνε προς την πλατεία Βικτορίας.

Κορινθιακός ρυθμός!!

19 Μαρτίου 2012

Το φυτό Άκανθος που ενέπνευσε τη δημιουργία του Κορινθιακού Κιονόκρανου

 (στο Πεδίο του Άρεως)

Σύμφωνα με το μύθο, ο γλύπτης Καλλίμαχος, εμπνεύστηκε το Κορινθιακό κιονόκρανο από ένα καλάθι που βρισκόταν στον τάφο ενός κοριτσιού στην Κόρινθο. Το καλάθι όπου ήταν τοποθετημένα τα παιγνίδια της, σκεπαζόταν από μια τετράγωνη πλάκα. Γύρω από το καλάθι είχαν φυτρώσει άκανθοι ακολουθώντας το σχήμα του. Έτσι γεννήθηκε το περίτεχνο κιονόκρανο του κορινθιακού ρυθμού!

Αναφιώτικα-Πλάκα!

Μια μικρή βόλτα στα ριζά του Ιερού Βράχου!

16 Μαρτίου 2012

Καιρό τώρα έψαχνα να βρω την ευκαιρία, να πάρω τη φωτογραφική μου μηχανή και να αρχίζω να ανηφορίζω τα στενά και τα σκαλάκια της Πλάκας

Μετά το ψάρεμα!

3 Μαρτίου 2012

Όπως είναι γνωστό όταν τα καΐκια επιστρέφουν και ξεψαρίσουν, ακολουθεί μια σειρά από δουλειές για να ετοιμαστούν και πάλι να βγουν για ψάρεμα.

Καμπιά Εύβοιας

Ένας θησαυρός στη γειτονιά μας!

3 Μαρτίου 2012

-   Το Σαββατοκύριακο ο καιρός θα είναι αίθριος, με λιακάδα και θερμοκρασία που θα αγγίξει τους 20ºC.
Όλα τα κανάλια, στο δελτίο καιρού το ίδιο. Ίσα για να μας ξεσηκώσουν για φευγιό.

Το Σάββατο το πρωί είχε έναν ήλιο –όπως είπε και η Σοφία- «ανελέητο»!!! Δεν μας κρατάγανε μέσα ούτε με αλυσίδες. Από την Παρασκευή η ιδέα που είχε πέσει ήταν Καμπιά Εύβοιας. Μέχρι πριν λίγο καιρό μας ήταν παντελώς άγνωστο αυτό το χωριό. Ώσπου είδαμε ένα μικρό αφιέρωμα στην εκπομπή «Μένουμε Ελλάδα» και πολύ μας άρεσε.

-Κοντά είναι, ωραίο φαίνεται, δεν πάμε για μια αυτοψία;
Και έτσι ξεκινήσαμε. Ούτε 100 χμ, δίπλα στο διάσημο χωριό της Κεντρικής Εύβοιας, τη Στενή. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που τόσο λίγοι το γνωρίζουν.
Από τη Νέα Αρτάκη ο δρόμος στρίβει και ανηφορίζει για τη Δίρφη και τα χωριά της.

Από μακριά το ψηλότερο βουνό της Εύβοιας, δεσπόζει στον ορίζοντα κάτασπρο. Άλλωστε πριν δυο τρεις μέρες χιόνισε, και όχι μόνο εκεί, αλλά σε όλη τη χώρα. Δίπλα στη Δίρφη το Ξεροβούνι. Χαμηλότερο αλλά και αυτό με αρκετό χιόνι.

Το χταποδάκι της Καθαροδευτέρας!!

Αλεποχώρι, Σάββατο της Απόκριας, 25 Φεβρουαρίου 2012

Περισσότερες φωτογραφίες: https://picasaweb.google.com/113519638873206463457/Alepohori2522012#

Το δικαίωμα στο φως και το χαμόγελο!!

 

18-19 Φεβρουαρίου 2012

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε ήταν χαρά Θεού! Είχε βέβαια λίγο παγωνιά αλλά με τέτοια λιακάδα ποιος δίνει σημασία!

Δύο μικρές ημερήσιες βόλτες στάθηκαν αφορμή για πολύ όμορφες εικόνες.

Καλή Αποκριά!!

Ακόμα και στην πιο ζοφερή μέρα, το δικαίωμα στο χαμόγελο δεν θα μας το στερήσει κανείς!!

Δωρικός ρυθμός!!

Κάπου στα Γεράνεια Όρη, 18 Φεβρουαρίου 2012

Στο Salzburg, του αλατιού και του πλούτου!!

Σχολικό, πολιτιστικό πρόγραμμα.

7-10 Απριλίου 2011

-Μην ξεχάσετε. Στο αεροδρόμιο στις 5.00

-Το πρωί;

-Φυσικά το πρωί!

-Πλάκα μας κάνετε!

-Καθόλου πλάκα. 6.45 πετάμε. Όποιος αργήσει θα του κουνάμε μαντήλι από ψηλά!

Στην Ιρλανδία, τη γη των Κελτών!!

(συνέχεια του ταξιδιού από Στην Ουαλία, τον τόπο με τα δύσκολα ονόματα! )

6-11 Ιουλίου 2010

Τρίτη 6/7

Μετά το πρωινό και αφού χαιρετίσαμε και τους τελευταίους φίλους μας, πληρώσαμε και στις 10.15 ένα ταξί μίνι μπας μας πήρε για το Holyhead,το λιμάνι στο δυτικότερο άκρο της Ουαλίας (βλ. http://disaki.blogspot.com/2012/01/blog-post_26.html). Εκεί κάναμε check in σα να ήμασταν σε αεροδρόμιο. Παραδώσαμε τις  αποσκευές, περάσαμε έλεγχο, επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο και φτάσαμε στο ταχύπλοο που θα μας περνούσε στο Δουβλίνο.

Στην Ουαλία, τον τόπο με τα δύσκολα ονόματα!

1-6 Ιουλίου 2010

Εισαγωγή

Το ταξίδι αυτό έγινε στα πλαίσια Ευρωπαϊκού προγράμματος συνεργασίας σχολείων και έγινε για το κλείσιμο του προγράμματος, μετά από 2 χρόνια. Η παρέα μας αποτελούνταν από 7 άτομα και συναντηθήκαμε με συναδέλφους και μαθητές από άλλες 6 χώρες. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε τις πρώτες 5 μέρες των καλοκαιρινών μας διακοπών, που όμως τα σχολεία της Ουαλίας ήταν ακόμα ανοικτά. Επειδή ήμασταν σε διακοπές μετά το τέλος της συνάντησης είχαμε την ευκαιρία να συνεχίσουμε για 4 μέρες απέναντι, στην Ιρλανδική πρωτεύουσα το Δουβλίνο!

Τουρκία, 10ήμερο ταξίδι προς τα ανατολικά-Μέρος 4ο (τελευταίο)

Ένα κιουνεφέ παρακαλώ!

1-2 Μαΐου 2009

Αντιόχεια η επί του Ορόντη
Τελευταία μέρα της συνάντησης και του ταξιδιού μας. Πρωτομαγιά και οι φίλοι μας είχαν κανονίσει πολύ όμορφη εκδρομή. Αυτοί μαζί με γυναίκες και παιδιά και εμείς οι υπόλοιποι γεμίσαμε το λεωφορείο. Προορισμός μας η νοτιότερη πόλη της Τουρκίας. Η Αντιόχεια. Antakya ή Hatay τη λένε σήμερα οι Τούρκοι.
Ιδρύθηκε από τους Σελευκίδες στα τέλη του 4ου αι π.Χ.. και πέρασε περιόδους μεγάλης ακμής αλλά και καταστροφών (κυρίως από σεισμούς) και παρακμής. Η Τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μεγάλο Χριστιανικό κέντρο. Μέχρι το 1939 που έγινε Τούρκικο έδαφος ήταν κομμάτι της Συρίας (γαλλικό προτεκτοράτο τότε) και ο πληθυσμός της ακόμα και σήμερα φέρει τα αραβικά στοιχεία κυρίως στη γλώσσα, την κουζίνα αλλά και στα χαρακτηριστικά του προσώπου. Αν και η σύγχρονη πόλη δεν είναι κάτι το καταπληκτικό το μίγμα όλων αυτών των στοιχείων της προσδίδει μια ιδιαίτερη γοητεία.

Ο ποταμός Ορόντης (Ασί στα Τούρκικα) την κόβει στα δύο με το παλιό κομμάτι στα ανατολικά και το σύγχρονο στα δυτικά.

Τουρκία, 10ήμερο ταξίδι προς τα ανατολικά-Μέρος 3ο

Εκεί που φτιάχνουν τον μπακλαβά!

27-30 Απριλίου 2009

-Τελικά ποιανού είναι ο μπακλαβάς; Δικός μας ή δικός σας;
Πονηρός ο Τούρκος. Ρίχνει άδεια για να πιάσει γεμάτα! Αμ δε που θα τσιμπήσω!
-Και ποιος ξέρει; Του απαντώ και αυτός το παρακάμπτει.
Μικροκαμωμένος με τη ροζ γραβάτα του πηγαινοέρχεται ελέγχοντας την κατάσταση μέσα στο στούντιο με το σκηνικό αλά Big Bubble!! Ροζ, μοβ, φιστικί κουρτίνες στους τοίχους!! Και εμείς σε ημικύκλιο, στη μπροστινή σειρά ένας από κάθε χώρα και στην πίσω οι υπόλοιποι. MEGA Channel του Gaziantep. Και όμως υπάρχει και αλλού MEGA Channel!!Και ήμασταν εμείς εκεί να μιλήσουμε «ζωντανά» για το πρόγραμμά μας! Μα τι δόξες είναι αυτές!!!

Τουρκία, 10ήμερο ταξίδι προς τα ανατολικά-Μέρος 2ο

Στη γη "των ωραίων αλόγων"!

25-27 Απριλίου 2009

Πρώτη μέρα στην Καππαδοκία
Καππαδοκία (Kapadokya), η περιοχή των ωραίων αλόγων! Υπήρξε η καρδιά της αυτοκρατορίας των Χετταίων ή Χιττιτών κατά τη 2η π.Χ. χιλιετία και αργότερα αποτέλεσε ανεξάρτητο βασίλειο. Υπήρξε δε γιγάντια και πολύ σημαντική ρωμαϊκή επαρχία. Στα πρώτα μεταχριστιανικά χρόνια εκεί εδραιώθηκε η νέα θρησκεία και ήταν κυριολεκτικά το λίκνο του αναχωρητισμού, του μοναχισμού αλλά και της θεωρητικής θεμελίωσης του Χριστιανισμού. Σημαντική Βυζαντινή επαρχία, αποτέλεσε την περιοχή των Ακριτών, της εσχατιάς δηλ. προς τη μεριά των «άπιστων εχθρών» (άραβες, τούρκοι, μογγόλοι). Σήμερα είναι γνωστή περισσότερο για το γεωλογικό της χαρακτήρα, που οφείλεται στη δράση των αρχαίων ηφαιστείων που υπάρχουν γύρω της.

Τουρκία, 10ήμερο ταξίδι προς τα ανατολικά-Μέρος 1ο

Σα βγεις στον πηγαιμό για την...Καππαδοκία!

23-25 Απριλίου 2009

Από τη Χίο στο Pamukkale
Ξημερώνει και εμείς πετάμε πάνω από το Αιγαίο. Η πορεία μας ανατολικά! Κυριολεκτικά και μεταφορικά!! Μισή ώρα στο αέρα και κατεβαίνουμε στη Μυροβόλο Χίο. Είναι η γιορτή του Αγ. Γεωργίου και όλοι κάποιον που γιορτάζει αφήσαμε πίσω. Έχουν περάσει πέντε μέρες που είχαμε Πάσχα και γιορτάσαμε μαζί με τις οικογένειές μας.

Ζαγοροχώρια. Τα χωριά «πίσω από το βουνό»!!!

(Σελίδες από τα παλιά ταξιδιωτικά μου ημερολόγια)

27-30 Δεκεμβρίου 1997

Γι άλλη μια φορά γιορτάσαμε τα Χριστούγεννα με τους καλούς μας φίλους στην Πάτρα. Δυο μέρες μετά τη μεγάλη γιορτή, αντί να κινηθούμε ανατολικά προς το σπίτι μας περάσαμε το στενό ανάμεσα στο Ρίο και το Αντίρριο και κινηθήκαμε προς τα βόρεια να συναντήσουμε άλλους φίλους και να πάμε, για πρώτη φορά, στα Ζαγοροχώρια, που τόσα καλά είχαμε ακούσει από πολλά στόματα.

Ψάχνοντας τους Ταξιάρχες της Αχαΐας!!

Μέρος Α΄ - Μονή Ταξιαρχών Αιγιαλείας

23 Δεκεμβρίου 2011

-Αίγιο. Βγαίνουμε.

Η αλήθεια είναι πως χαθήκαμε λίγο αλλά τελικά παίρνουμε το δρόμο για το Μοναστήρι των Ταξιαρχών.

Το πρωί που φύγαμε από την Αθήνα για την Πάτρα έβρεχε. Ευτυχώς όμως όσο πηγαίναμε προς τα δυτικά ο καιρός άνοιγε και έτσι όταν βγήκαμε από την Εθνική (ο Θεός να την κάνει!!!) και πήραμε το δρόμο για το μοναστήρι ο ήλιος ήταν λαμπρότατος.

Ο δρόμος, με αρκετές στροφές ανηφορίζει ανάμεσα σε ελιές κι αμπέλια. Στα αριστερά μας είναι μια ρεματιά και στο βάθος της κυλλά (αν και δεν τον βλέπουμε) ο ποταμός Σελινούντας. Όσο πάμε προς τα νότια όλο και βλέπουμε στο βάθος πλαγιές σχεδόν τελείως γυμνές, αποτέλεσμα της μεγάλης φωτιάς που κατέκαψε σχεδόν όλη την Αιγιαλεία το 2007. Ευτυχώς η ρεματιά και τα γύρω της γλίτωσαν.

Χρόνια Πολλά!!!

Καλές γιορτές με υγεία, χαρά και αυτούς που αγαπάτε γύρω σας!
Εύχομαι το 2012 να είναι λιγότερο επώδυνο για όλους μας!!

Με ένα αυτοκίνητο στους δρόμους της Γαλλίας, ΜΕΡΟΣ Γ΄ (τελευταίο)

(συνέχεια από Με ένα αυτοκίνητο στους δρόμους της Γαλλίας, ΜΕΡΟΣ Β΄)

Μ.Σάββατο 3-Πέμπτη 8 Απριλίου 2010

ΜΕΡΟΣ Γ΄ - Στο Perigord με τα «χρώματα» του

Τον 14ο και 15ο αι. στο έδαφος της Γαλλίας, κατά κύριο λόγο, γίνεται ο μεγαλύτερος σε διάρκεια πόλεμος στην Ευρωπαϊκή ιστορία, που κράτησε πάνω από ένα αιώνα και ονομάστηκε Εκατονταετής. Το κυριότερο επίκεντρο αυτού του πολέμου ήταν στα νοτιοδυτικά της χώρας στα όρια του Βασιλείου της Γαλλίας με το Αγγλοκρατούμενο Aquitaine. Εκεί βρίσκεται το Perigord, επόμενος προορισμός μας.

Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιοχής ανήκει στο διαμέρισμα Dordogne που έχει πάρει το όνομά του από τον ομώνυμο ποταμό, που ρέοντας δυτικά συναντά μετά το Μπορντό τον Garonne δημιουργώντας της εκβολές του Gironde στον Ατλαντικό. Το όνομα Perigord μάλλον έρχεται από την αρχαιότητα όταν στην περιοχή ζούσαν τέσσερις φυλές Γαλατών. Στη γλώσσα των Γαλατών ο όρος «4 φυλές» λέγεται Petrocore, που σε παραφθορά στο πέρασμα του χρόνου έγινε Perigord. Παραδοσιακά χωρίζεται σε τέσσερα τμήματα: Το Μαύρο (Noir) Perigord, γύρω από τη μικρή πόλη Sarlat-la-Caneda, στα νοτιοανατολικά, και έχει να κάνει με το σκούρο χρώμα των πυκνών δασών, το Λευκό (Blanc) Perigord, γύρω από την πρωτεύουσα Perigueux, στα βορειοδυτικά, και έχει να κάνει με την ανοιχτόχρωμη πέτρα που φτιάχνουν τα σπίτια εκεί, το Πράσινο (Vert) Perigord, στα βόρεια, που έχει να κάνει με τα πράσινα βοσκοτόπια της περιοχής και το Πορφυρό (Pouerpre) Perigord, γύρω από την πόλη Bergerac, στα νοτιοδυτικά, και έχει να κάνει με τα αμπέλια της περιοχής που δίνουν τα εξαιρετικά κρασιά.

Η εποχή της φεουδαρχίας και των πολλών πολέμων, «προίκισε» την περιοχή με πολλά παλάτια-κάστρα (Chateaux). Κάθε λίγο και λιγάκι ένα τέτοιο κάστρο δεσπόζει στο ορίζοντα, σκαρφαλωμένο συνήθως πάνω σε ένα λόφο. Γύρω του αναπτύσσεται αμφιθεατρικά το χωριό ή η πόλή που συνήθως έχει και το ίδιο όνομα με το κάστρο. Δεκάδες είναι τα κάστρα, τα χωριά, οι πόλεις, όλα διατηρημένα άψογα, παραπέμποντας τον επισκέπτη σε εποχές μερικών αιώνων πριν. Σε συνδυασμό δε με το πολύ πράσινο και τα νερά που κυλούν παντού οι εικόνες είναι μοναδικές, όχι μόνο για τα Γαλλικά δεδομένα αλλά γενικότερα!!

Με ένα αυτοκίνητο στους δρόμους της Γαλλίας, ΜΕΡΟΣ Β΄

(συνέχεια από Με ένα αυτοκίνητο στους δρόμους της Γαλλίας, ΜΕΡΟΣ Α΄)

Μ.Τετάρτη 31 Μαρτίου-Μ.Σάββατο 3 Απριλίου 2010

ΜΕΡΟΣ Β΄ - Στις ακτές του Ατλαντικού

Το πρωί ο καιρός ήταν μεν μουντός αλλά χωρίς βροχή. Έκανε όμως αρκετό κρύο. Τακτοποιήσαμε το σπίτι των φίλων μας και γύρω στις 10 φύγαμε. Περάσαμε να αφήσουμε τα κλειδιά και πήραμε το δρόμο προς τα νότια. Λίγο περισσότερα από 100 τα χιλιόμετρα μέχρι τη Nantes. Επειδή όμως η κόρη μας θα ήταν στη σχολή και έτσι θα τη βλέπαμε μετά το μεσημέρι είπαμε να κάνουμε μια μικρή παράκαμψη (κάτι που φυσικά δεν το συνηθίζουμε!!!!!!). 65 χιλιόμετρα αφ’ ότου φύγαμε στρίψαμε δεξιά με κατεύθυνση προς τον Ατλαντικό. Λιγότερα από 60 χιλιόμετρα και να ο Ωκεανός!! Λίγο πριν είχαμε δει τον ποταμόκολπο των εκβολών του ποταμού Loire (του Λίγηρα δηλ.). Φτάσαμε στην παραθαλάσσια πόλη St. Nazaire.

Μια πόλη με μεγάλο μέτωπο στον Ωκεανό, φάρο και φυσικά λιμάνι.

Με ένα αυτοκίνητο στους δρόμους της Γαλλίας, ΜΕΡΟΣ Α΄

25 - Μ.Τρίτη 30 Μαρτίου 2010

ΜΕΡΟΣ Α΄ - Νορμανδία-Βρετάνη

Είχε νυχτώσει όταν γύρισα το κλειδί στη μίζα του Golf που είχα νοικιάσει και ξεκινήσαμε το ταξίδι μας σε Γαλλικό έδαφος προς τα βόρεια. Το ταξίδι μας μέχρι το αεροδρόμιο Orly της Γαλλικής πρωτεύουσας ήταν ιδιαίτερα ήσυχο. Είχαμε ξεκινήσει με κάποια καθυστέρηση από την Αθήνα, αργά το απόγευμα με προορισμό τη Γαλλία και σκοπό να κάνουμε ένα μεγάλο γύρο στη Γαλλική εξοχή. Δεν θα πηγαίναμε καθόλου στο Παρίσι. Η κίνηση μέχρι να βγούμε από τα περίχωρα της πρωτεύουσας ήταν αρκετά μεγάλη. Κανένα όμως πρόβλημα. Το αυτοκίνητο καινούργιο, ρόλαρε ομαλά στον καλύτερου οδοστρώματος δρόμο που είχα ως τότε οδηγήσει. Το GPS στη θέση του, πιστός βοηθός και συνοδηγός μου τα τελευταία 3 χρόνια, με τη γνωστή γυναικεία φωνή μου έδινε με ακρίβεια οδηγίες για τον πρώτο προορισμός μας, ένα ξενοδοχείο πάνω στον Σηκουάνα, στο χωριό Connelles, περίπου 125χμ από το Παρίσι, λίγο πριν την μεγαλύτερη πόλη της Νορμανδίας Rouen Περασμένες 10.00 (πολύ αργά για τη Γαλλία) αφήναμε τα πράγματα στο δωμάτιο και ετοιμαστήκαμε για τον πρώτο μας ύπνο στη χώρα αυτή.

Όλα άρχισαν όταν μερικούς μήνες πριν η κόρη μας αποφάσιζε ότι θα έκανε αίτηση για Erasmus στη Γαλλία και μάλιστα στην πόλη Nantes, στα βορειοδυτικά της χώρας. Είχε περάσει πάνω από ένας μήνας που είχε φύγει και όπως το είχαμε σχεδιάσει πηγαίναμε να περάσουμε το Πάσχα μαζί της. Επειδή όμως είχαμε και εμείς διακοπές οργανώσαμε έτσι το ταξίδι μας ώστε πριν τη συναντήσουμε να κάνουμε μερικές βόλτες στα βόρεια για περίπου μία εβδομάδα. Φυσικά το γεγονός αυτό ήταν μόνο η αφορμή. Η αιτία είναι βέβαια το «σαράκι» που με «τρώει» από τα γεννοφάσκια μου (κληρονομιά της μακαρίτισσας της μάνας μου) να παίρνω τους δρόμους μπας και ηρεμήσω!!

Seine-Maritime

Ο Σηκουάνας (Seine) είναι το μεγάλο αυτό ποτάμι που ξεκινώντας από την περιοχή των Αρδεννών κινείται βορειοδυτικά, δέχεται τα νερά δεκάδων άλλων παραποτάμων και μετά από πάνω από 400χμ. χύνεται στη θάλασσα της Μάγχης στην περιοχή της Χάβρης. Στη μέση περίπου του δρόμου του διασχίζει τη Γαλλική πρωτεύουσα, χαρίζοντάς της μοναδική γοητεία. Μετά το Παρίσι κάνει πολλούς μαιανδρισμούς προσφέροντας τα νερά του σε δεκάδες χωριά και μικρές ή μεγάλες πόλεις. Αλλού γέφυρες μεταφέρουν τον κόσμο από τη μια όχθη στην άλλη και αλλού το ρόλο αυτό έχουν πλεούμενα κατάλληλα για το σκοπό αυτό. Είναι η περιοχή της Άνω Νορμανδίας και πιο συγκεκριμένα η περιοχή Seine-Maritime.

Το πρωινό ήταν καλό και μάλλον θα είχαμε λιακάδα. Κατέβηκα κάτω και περπάτησα λίγο δίπλα το ποτάμι.

Το ξενοδοχείο στο φως της μέρας τελείως διαφορετικό. Παλιό εξοχικό-αρχοντικό (Manoir) δίπλα ακριβώς στο νερό του ποταμού είναι πολύ όμορφο!

Τυνησία

28 Δεκεμβρίου 2007-2 Ιανουαρίου 2008

1. ΝΟΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΣΑΧΑΡΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΟΑΣΕΙΣ ΤΗΣ

ΗΜΕΡΑ 1η

Άγρια μεσάνυχτα και φτάνουμε στο «Ελ. Βενιζέλος» για την πτήση μας στο νησί Djerba της Τυνησίας. Μετά τις σχετικές διατυπώσεις και τη σχετική αναμονή αναχωρούμε με ψιλόβροχο και πολύ κρύο στις 5.00. Λιγότερο από δύο ώρες μετά είμαστε στην Djerba.

Χρώματα Φθινοπώρου!!!!

Χριστούγεννα στο Πήλιο!!

( Σελίδες από τα παλιά ταξιδιωτικά μου ημερολόγια )

26-28 Δεκεμβρίου 1996

-   Τι σκέφτεστε για τα Χριστούγεννα;

-   Εγώ μέχρι και την παραμονή δουλεύω. Μετά έχω λίγες μέρες ελεύθερες.

-   Έχετε σκεφτεί τίποτα;

-   Κάτι για 3-4 μέρες στο Πήλιο σκεφτήκαμε για την εβδομάδα μετά τα Χριστούγεννα.

-   Ωραία ιδέα! Πήλιο χριστουγεννιάτικα! Αν θέλετε κάνουμε το βράδυ Χριστούγεννα με τους γονείς και ανήμερα φεύγουμε. Θα αποφύγουμε και την κίνηση.

-   Καλά. Κοιτάω εγώ για ξενοδοχείο.

-   Τα λέμε!

Έτσι βρεθήκαμε αργά το πρωί των Χριστουγέννων να οδηγούμε για Βόλο. Δύο αυτοκίνητα, 7 άτομα. Μια μικρή στάση στις Θερμοπύλες (φυσικά στο Λεωνίδα!!) και λίγο μετά τις 2 φτάσαμε στις Αλυκές. Βρίσκονται 5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Βόλου και είναι χτισμένες πάνω στις Αρχαίες Παγασές, εκεί όπου σύμφωνα με τη μυθολογία ναυπηγήθηκε η μυθική Αργώ. Εκεί ήταν το ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει. Είχαμε καταλήξει να μείνουμε κάπου κοντά στο Βόλο αφενός για να μπορούμε να κάνουμε ημερήσιες εκδρομές προς τις διάφορες κατευθύνσεις του Πηλίου και αφετέρου φοβηθήκαμε μήπως και  κλειστούμε κάπου στο βουνό από μια έντονη χιονόπτωση. Η απόφασή μας αυτή αποδείχτηκε απόλυτα σωστή.

Τακτοποιηθήκαμε και κατεβήκαμε στο Βόλο αφενός για να φάμε, μιας και η ώρα είχε περάσει, αλλά και για μια πρώτη επαφή με την πόλη. Είχα βρεθεί άλλες 3 φορές στο Βόλο αλλά πάντα για φαΐ ή καφέ και ποτέ δεν την είχα περπατήσει. Και είναι τόσο ωραία πόλη! Φάγαμε σε ένα τσιπουράδικο στην παραλία και μετά βόλτα δίπλα στη θάλασσα. Φτάσαμε μέχρι το κτίριο του Πανεπιστημίου. Εκεί κοντά κάτσαμε και για τον απογευματινό μας καφέ. Από εκεί απολαύσαμε με ηρεμία τις χειμωνιάτικες εικόνες της θάλασσας. Αρκετά κουρασμένοι γυρίσαμε νωρίς το βράδυ στο ξενοδοχείο. Κάτσαμε κάμποσο για παρέα και πέσαμε να ξεκουραστούμε.

Το πρωί, μετά το πρωινό μας ξεκινήσαμε για την πρώτη μας βόλτα στο μυθικό βουνό των Κενταύρων. Ψιλόβρεχε αλλά εμείς είχαμε ακμαιότατο ηθικό! Πρώτα πήγαμε να δούμε το σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης, για τον οποίο είχαμε ακούσει πολλά και καλά. Και ήταν όλα έτσι.

Υπέροχος!! Θυμίζει Κεντρική Ευρώπη, είναι καλοδιατηρημένος και βέβαια σε χρήση! Βγάλαμε τις φωτογραφίες μας και συνεχίσαμε.

Σουηδία, μια μέρα στη Lund.

( Σελίδες από τα παλιά ταξιδιωτικά μου ημερολόγια )

 29 Ιουλίου 1996

Η Δευτέρα ήταν η μέρα της εκδρομής μας στη Σουηδία και πιο συγκεκριμένα στη Lund, «πανεπιστημιούπολη» περίπου 80.000 κατοίκων στη Ν. Σουηδία, τη Skania (Skåne στα Σουηδικά) όπου ήταν και το πανεπιστήμιο που είχε έρθει ο Γ…….
(βλ. http://disaki.blogspot.com/2011/11/blog-post_25.html )
Μετά το πρωινό πήγα στο Σιδηροδρομικό Σταθμό της Κοπεγχάγης, ένα όμορφο και πολύ καθαρό κτίριο  για να κάνω συνάλλαγμα σε Σουηδικές Κορώνες. Γύρισα στο ξενοδοχείο και από εκεί με το λεωφορείο πήγαμε ως το Christianborg, όπου και το παλιό χρηματιστήριο και από εκεί με τα πόδια στο λιμάνι να πάρουμε το ταχύπλοο καταμαράν για την τρίτη σε μέγεθος πόλη της Σουηδίας, το Malmo. Η θάλασσα λάδι και το ταξίδι των 45΄ λες και ήταν σε αυτοκινητόδρομο.

Απέναντι από το λιμάνι του Malmo το υπέροχο κτίριο του ταχυδρομείου και λίγο πιο πέρα ο σταθμός των τρένων που ήταν και η αφετηρία μας για τον τελικό μας προορισμό. Το μικρό ηλεκτρικό τρένο για την Lund, το Pagatagen,  όμορφο, αθόρυβο και χαρούμενα στολισμένο με τις χήνες του Νιλς Χόλγκερσεν, κατάπιε τα λιγότερα από 20 χιλιόμετρα της εντελώς επίπεδης διαδρομής σε 15 λεπτά. Το τοπίο, χαρακτηριστικό της Ν.Σουηδίας, καλλιεργημένο σε όλη του την έκταση και 1-2 χωριά που είδαμε είχαν τη χαρακτηριστική βορειοευρωπαϊκή αρχιτεκτονική.

Κοπεγχάγη. Καλώς σας βρήκαμε κύριε Άντερσεν!!

( Σελίδες από τα παλιά ταξιδιωτικά μου ημερολόγια )

25-31 Ιουλίου 1996

-Τελικά θα πάω στο πανεπιστήμιο της Lund για έξι μήνες και βλέπουμε. Οι εργασίες μου τους αρέσανε και με ενημέρωσαν ότι γίνομαι δεκτός.
-Lund; Και που πέφτει αυτή η πόλη;
-Στη Scania.
-Scania εγώ ξέρω μόνο φορτηγά και λεωφορεία.
-Εκεί τα φτιάχνουν.
-Και που είναι ρε Γ…… η Scania;
-Νότια Σουηδία.
Έτσι ο Γ….. έφυγε για Σουηδία και ένα μήνα μετά που ήρθε για λίγες μέρες να δει την οικογένειά του μας είπε και τι δε μας είπε! Και για τη Σουηδία και τη ζωή εκεί πάνω αλλά και για την απέναντι Δανία και την πρωτεύουσά της την Κοπεγχάγη. Έτσι μου καρφώθηκε η ιδέα και άρχισε να με τριβελίζει. Το καλοκαίρι ταξίδι στο βορρά. Σκανδιναβία! Άρχισα λοιπόν το ψάξιμο. Είδα τα πρακτορεία και δεν μου έκανε κανένα πρόγραμμα. Ένας φίλος που δούλευε σε πρακτορείο έψαξε για εισιτήρια και ξενοδοχείο. Πολύ ακριβά. Τη χρονιά εκείνη η Κοπεγχάγη ήταν πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης και ίσως αυτό να έπαιζε το ρόλο του. Αλλά έλα που εγώ είχα μουλαρώσει! Θα τα καταφέρουμε μωρέ!. Και τα καταφέραμε.

1η ημέρα
Πέμπτη 25 Ιουλίου 1996. Η ημέρα της κηδείας της Εθνικής μας σταρ, της Αλίκης και η Αθήνα καίγεται από τη ζέστη. Στις 3.30 το μεσημέρι με ένα Μπόινγκ 737-400 της Ο.Α. πετάγαμε για Κοπεγχάγη απευθείας πτήση. Η κόρη μου, στα 8 της έκανε το πρώτο της ταξίδι με αεροπλάνο και το πρώτο στο εξωτερικό και φοβόταν λίγο. Τρεις και μισή ώρες αργότερα κατεβαίναμε στο αεροδρόμιο της Δανέζικης πρωτεύουσας. Καλοκαίρι, βορράς και 6 το απόγευμα σχεδόν μεσημέρι. Θερμοκρασία ανοιξιάτικη. Γύρω στους 20. Τέλεια! Παίρνουμε ένα ταξί και πάμε στο ξενοδοχείο περνώντας μέσα από το κέντρο της πόλης που μας δίνει την καλύτερη πρώτη εντύπωση. Το ξενοδοχείο είναι στο κέντρο, παλιό κτίριο με τον τελευταίο όροφο, όπου και το δωμάτιό μας, σοφίτα. Αν και η πρώτη εικόνα του δωματίου με την επικλινή στέγη και τα μικρά παράθυρα μας απογοήτεψε λίγο, η καλή μας διάθεση σε συνδυασμό με τη θαυμάσια λιακάδα έξω δεν μας άφησαν περιθώρια για γκρίνια. Κατεβήκαμε στο δρόμο και χαζέψαμε λίγο την περιοχή. Η πρώτη μας εντύπωση αφορούσε τα πολλά, μα πάρα πολλά ποδήλατα. Τι ήταν αυτό; Άντρες, γυναίκες, γέροι, νέοι, παιδιά όλοι πάνω σε ένα ποδήλατο. Και όλα αυτά τα ποδήλατα κινούνταν σε ειδικούς ποδηλατοδρόμους, με τα δικά τους φανάρια. Και οι οδηγοί των αυτοκινήτων να σέβονται τους ποδηλάτες και τους πεζούς απόλυτα. Αλλά και οι πεζοί δεν παραβιάζουν τα σήματα και τα φανάρια.
Με ένα ταξί πήγαμε στην πλατεία του Δημαρχείου. Μεγάλη η πλατεία και γύρω όμορφα τούβλινα κτίρια  που στέγαζαν εταιρείες, σπίτια, γραφεία και στα ισόγεια μαγαζιά.

Η μια πλευρά της πλατείας καταλαμβάνεται από το μοναδικό Δημαρχείο. Τι λόγια να βρει να πει κανείς γι αυτό το κτίριο και να αποδώσει την πραγματικότητα. Μάλλον δεν υπάρχουν

Πολωνία, «έρωτας με την πρώτη ματιά»!!-Ταξίδι 3ο

16-21 Δεκεμβρίου 2008

ΜΕΡΟΣ Α΄ - ΝΟΤΙΑ ΠΟΛΩΝΙΑ

Ακριβώς ενάμιση χρόνο μετά, παραμονές Χριστουγέννων του 2008, ετοιμάστηκα με δύο συναδέλφους για χειμωνιάτικη, αυτή τη φορά, επίσκεψη στην Πολωνία. Η πτήση μας με Lufthansa προέβλεπε έξι ώρες στο Μόναχο. Φυσικά εμείς είχαμε διαλέξει τη συγκεκριμένη ανταπόκριση για να αξιοποιήσουμε το πέρασμά μας από τη Βαυαρική πρωτεύουσα, την οποία και επισκεφθήκαμε (βλ http://disaki.blogspot.com/2010/12/marienplatz.html ).

Στις 3 το μεσημέρι με πτήση Cityline της Lufthansa αναχωρήσαμε από το Μόναχο για την Κρακοβία, όπου φτάσαμε μια ώρα μετά. Μέχρι να πάρουμε τι αποσκευές μας και να βγούμε έξω είχε νυχτώσει για τα καλά. ΧΕΙΜΩΝΑΣ!!! Ο Myetek μας περίμενε. Φορτώσαμε τα πράγματα στο αυτοκίνητό του και ξεκινήσαμε για Κρακοβία. Η κίνηση απίστευτη!! Οι Πολωνοί οδηγοί είναι φοβεροί!! Είχα πάρει μια γερή δόση από δαύτους στο πρώτο μου ταξίδι. Ο φίλος μας είχε συνέχεια το κινητό στο αυτί. Αν δεν τον παίρνανε έπαιρνε αυτός! Το ραδιόφωνο στη διαπασών και οι ελιγμοί μέσα στο μποτιλιάρισμα για πολύ γερά νεύρα.

Πολωνία, «έρωτας με την πρώτη ματιά»!!-Ταξίδι 2ο

21-26 Ιουνίου 2007

ΜΕΡΟΣ Α΄ - ΒΑΡΣΟΒΙΑ
Δεν είχαν περάσει δύο χρόνια όταν βρέθηκα και πάλι στα ίδια μέρη. Αυτή τη φορά δεν ήμουν μόνος. Μια παρέα οκτώ ατόμων οργανώσαμε το ταξίδι μας επισκεπτόμενοι μέρη που είχα πάει την προηγούμενη φορά αλλά και άλλα που λαχταρούσα πραγματικά να πάω. Πάντα στον Νότο.
Με πτήση της Norwegian φτάσαμε νωρίς το μεσημέρι της μέρας του θερινού ηλιοστασίου (21 Ιουνίου, η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου για το βόρειο ημισφαίριο) στο αεροδρόμιο της Βαρσοβίας και με δύο ταξί φτάσαμε στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης για να αφήσουμε τις αποσκευές μας, μιας και το απόγευμα θα παίρναμε το intercity για την Κρακοβία. Από το σταθμό περπατώντας κινηθήκαμε προς τους Σαξονικούς κήπους, το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και από την Krakowskie Przedmiescie φτάσαμε στην πλατεία του Κάστρου. Τα μέρη για μένα γνώριμα και έμοιαζε σαν να ήμουν πάλι εκεί την προηγούμενη μέρα. Σα μικρό παιδί, γεμάτος ενθουσιασμό εξηγούσα στους άλλους αυτά που δύο χρόνια πριν είχα ανακαλύψει μόνος μου με τη βοήθεια όσων είχα διαβάσει. Στη βάση του μνημείου του Ζίγκμουντ Γ’ Βάζα μια ομάδα μαθητών μάζευε χρήματα για την εκδρομή που θέλαν να πάνε με το σχολείο τους. Όταν τους δώσαμε 20 ζλότι (περίπου 6 ΕΥΡΩ τότε) έγινε πανηγύρι! Μας κύκλωσαν και θέλανε να βγάλουν φωτογραφίες μαζί μας. Όταν τους είπαμε ότι είμαστε εκπαιδευτικοί και έχουμε έρθει να επισκεφθούμε σχολείο τότε έγινε το σώσε. Οι φωτογραφικές των κινητών πήραν κυριολεκτικά φωτιά. Το τι το διασκεδάσαμε δε λέγεται!!
Μετά το ευχάριστο αυτό συναπάντημα, χαζέψαμε την πλατεία, βγάλαμε άπειρες φωτογραφίες και προχωρήσαμε προς την πλατεία της παλιάς πόλης. Για άλλη μια φορά θαύμασα τον τρόπο που έφτιαξαν ξανά μια παλιά πόλη μέσα από ένα σωρό μπάζα! Οι προσόψεις των δύο κτιρίων που ήταν οι μόνες που έμειναν όρθιες απ’ όλη την περιοχή δύσκολα ξεχωρίζουν. Κάτσαμε στην πλατεία για φαΐ και μετά συνεχίσαμε προς το Barbakan και την Νέα Πόλη (Nowe Miasto).

Δυστυχώς όμως η ώρα πέρναγε και έπρεπε να γυρίσουμε στο σταθμό. Σιγά σιγά γυρίσαμε. Άλλοι με τα πόδια και εμείς με ένα ταξί. Ο ταξιτζής μίλαγε λίγο ελληνικά. Είχε κάνει δύο χρόνια κουβαλώντας λάσπη σε οικοδομές στη χώρα μας. Η φράση που ήξερε καλύτερα ήταν «φέρε λάσπη»!!! Δίπλα στο σταθμό είναι ένα πολύ όμορφο συγκρότημα γυάλινων κτιρίων (καμιά σχέση με γνωστή φίρμα του τόπου μας και τα τερατουργήματά της). Στο κτίριο αυτό βρίσκεται και το Hard Rock Cafe της Βαρσοβίας. Κάτσαμε σε ένα πολύ όμορφο καφέ ακούγοντας πολύ καλή τζαζ από ένα τρίο που έπαιζε σε μια σκηνή στο αίθριο μπροστά μας.

Πολωνία, «έρωτας με την πρώτη ματιά»!!-Ταξίδι 1ο

-Πολωνία; Πάλι; Κολιάτσου – Παγκράτι το έχεις κάνει!
Αυτή ήταν η συνηθισμένη αντίδραση γνωστών και φίλων όταν τους είπα ότι θα πάω στη Πολωνία. Τρεις φορές μέσα σε τρία χρόνια καταντά σχεδόν ύποπτο. Φαίνεται όμως ότι τα πάντα συνωμοτούσαν για να επισκεφτώ ξανά και ξανά τη χώρα που για μένα υπήρξε «έρωτας με την πρώτη ματιά». Έρωτας που αφορά τόσο τη χώρα αλλά ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους. Τρεις φορές λοιπόν κυρίως στο νότο της χώρας και σε διαφορετικές εποχές.

Ταξίδι 1ο

17-25 Σεπτεμβρίου 2005

ΜΕΡΟΣ Α΄- ΚΡΑΚΟΒΙΑ
Ήταν μέσα Σεπτεμβρίου του 2005 όταν με απευθείας πτήση της κρατικής εταιρείας της Πολωνίας LOT έφτανα στη Βαρσοβία χαράματα και από εκεί με δεύτερη εσωτερική πτήση στην Κρακοβία. Βροχερό το πρωινό και αφού άφησα τη βαλίτσα στο ξενοδοχείο, για να γλιτώσω τη βροχή αποφάσισα η πρώτη μου επίσκεψη να είναι στα αλατωρυχεία της Wieliszka.