Φιόρδ, βουνά, καταρράκτες …και άλλα μαγικά!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 4^ο

(συνέχεια από Εθνική γιορτή, διήμερη αργία!)

19-20 Μαΐου 2023

 

Το επόμενο πρωί, αφού πήραμε το πρωινό μας και ήπιαμε τον πρώτο καφέ της ημέρας, φορτώσαμε και ξεκινήσαμε το οδικό μας ταξίδι στη Νορβηγία. Το επόμενο τετραήμερο θα ταξιδεύαμε δυτικά-βορειοδυτικά «κυνηγώντας» καταρράκτες, ξύλινες εκκλησίες και φιόρδ, οδηγώντας μέσα στη μαγική Νορβηγική ύπαιθρο. Ανεβήκαμε και κατεβήκαμε βουνά, άλλα χιονισμένα και άλλα όχι, περάσαμε από λίμνες, ποτάμια και εντυπωσιακούς καταρράκτες. Ταξιδέψαμε με πλοίο σε φιόρδ, με τρένο σε φαράγγι με καταρράκτες και περάσαμε από τούνελ «ων ουκ έστιν αριθμός». Τούνελ μικρά, μεσαία, μεγάλα και πολύ μεγάλα. Μέχρι και από το μεγαλύτερο οδικό τούνελ του κόσμου, το Lærdalstunnelen, μήκους 24,5χμ περάσαμε 3 φορές (!!!!). Εμπειρία μοναδική, αλλά όχι για κλειστοφοβικούς. Το απόγευμα της τέταρτης μέρας φτάσαμε στο Bergen, την «πρωτεύουσα των φιόρδ».

Περίπου 100χμ αφ’ ότου φύγαμε κάναμε την πρώτη μας στάση σε ένα υπέροχο τοπίο στη λίμνη Krøderen.

Μεγάλη στενόμακρη λίμνη, που στα ήρεμα νερά της καθρεφτίζονται τα γύρω χιονισμένα βουνά.

Λίγες φωτογραφίες και συνεχίζουμε. Ακολουθούμε τη λίμνη και λίγο μετά από τη βόρεια άκρη της

κάναμε μια μικρή στάση να δούμε τον ποταμό Hallingdalselva, που είναι ο βασικός τροφοδότης της λίμνης από τα βόρεια.

Περίπου άλλα 100χμ βόρεια και σταματάμε στο πάρκινγκ του Rjukandefossen. Πρόκειται για ένα μεγάλο και πολύ ορμητικό καταρράκτη ύψους 10-15μ, που για να τον δεις πρέπει να περπατήσεις μέσα στο χιονισμένο δάσος για λίγα λεπτά, κάτι που για τη Σοφία είναι αδύνατο. Έτσι την άφησα στο αυτοκίνητο και ακολουθώντας το μονοπάτι έφτασα.

Τι θέαμα!

Είχε και αρκετούς άλλους επισκέπτες. Για να μην αφήνω μόνη της τη Σοφία για πολύ δεν έκατσα.

Λίγες φωτογραφίες και βίντεο και ξανά πίσω.

Μετά από περίπου 50χμ σε χιονισμένα ορεινά τοπία

και αφού περάσαμε από το Borlo Bygdetun, ένα ιδιωτικό μουσείο για την περιοχή,

 

φτάσαμε στο σημαντικότερο αξιοθέατο της ημέρας και ένα από τα σημαντικότερα όλου του ταξιδιού.

Βλέπαμε μπροστά μας την Borgund stavkyrkje,

Η ξύλινη αυτή εκκλησία φτιάχτηκε αρχικά τον 12^ο αι, αλλά έχει υποστεί πολλές επεμβάσεις (επιδιορθώσεις, προσθήκες, συντηρήσεις κ.ά.) στο πέρασμα των αιώνων. Καθολική στα πρώτα χρόνια της ζωής της, σήμερα ανήκει στην Προτεσταντική Νορβηγική Εκκλησία. Για αιώνες ήταν ενοριακός ναός, ώσπου,

στα μέσα του 19^ου αι κατασκευάστηκε νέος ναός δίπλα στο παλιό. Έτσι ο παλιός λειτουργεί πια σαν μουσείο.

Ανάμεσα στις δύο εκκλησίες

στέκει το μοναδικό παλιό ξύλινο καμπαναριό. Εξωτερικά δύο είναι τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία.

Η φολιδωτή στέγη, που κατεβαίνει αρκετά χαμηλά

και κυρίως οι τέσσερεις στυλιζαρισμένες κεφαλές «δράκων», παγανιστικά, διακοσμητικά μοτίβα που υπάρχουν παρόμοια και στα πλοία των Βίκινγκς.

Εξωτερικά ακόμα, αλλά στεγασμένος υπάρχει ένας διάδρομος, που διατρέχει περιμετρικά όλο το κτίσμα.

Η κεντρική είσοδος είναι περίτεχνα σκαλισμένη.

Εσωτερικά είναι πολύ λιτός με τον βωμό να έχει μια εικόνα, σε «ναΐφ», απλοϊκό, θάλεγε κανείς στυλ.

Γύρω από την εκκλησία υπάρχει νεκροταφείο.

Μπήκαμε μέσα να τη δούμε, κάναμε τις βόλτες μας ένα γύρω, μπήκαμε και στη νέα εκκλησία και γυρίσαμε στο αυτοκίνητο για να συνεχίσουμε.

(Την παρουσίαση αυτής κι των άλλων 5 ξύλινων εκκλησιών που είδαμε στο ταξίδι μας μπορείτε να δείτε στο Stavkyrkje, οι ξύλινες εκκλησίες της Νορβηγίας!) 

Ακολουθήσαμε τον ιστορικό δρόμο που ενώνει το Borgund με το Lærdal

και μετά από περίπου 25χμ φτάσαμε στο χωριό Lærdalsøyri, που είναι το διοικητικό κέντρο του δήμου του Lærdal. Εκεί θα μέναμε για τα επόμενα 2 βράδια. Το χωριό αυτό βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Lærdalselvi, που εκβάλλει στο φιόρδ Lærdalsfjorden, που με τη σειρά του είναι ένα παρακλάδι του μακρύτερου και βαθύτερου φιόρδ της Νορβηγίας, του Sognefjorden, στην ανατολική του μεριά.

Κάναμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο μέσα στο χωριό

και γυρίσαμε στο κέντρο, όπου βρήκαμε το ξενοδοχείο μας. Ανεβάσαμε τα πράγματα στο δωμάτιο, όπου μας περίμενε μια υπέροχη έκπληξη.

Από το παράθυρό μας βλέπαμε και ακούγαμε έναν καταρράκτη (!!!!).

Στο σούπερ μάρκετ απέναντι από το ξενοδοχείο πήγα και ψώνισα κατιτίς για φαγητό και κάτσαμε μέσα να ξεκουραστούμε και να βάλουμε σε τάξη στο κεφάλι μας τις εικόνες της ημέρας, που ήταν πολλές και εντυπωσιακές. 

Το επόμενο πρωί, μετά από ένα γερό πρωινό και πριν φύγουμε για την εκδρομή της ημέρας

κάναμε μια βόλτα γύρω από το ξενοδοχείο, στο παλιό κομμάτι του χωριού. Γεμάτο με 161 ξύλινα, πολύ όμορφα σπίτια φτιαγμένα από το 1700 ως το 1800, έχει χαρακτηριστεί εθνικό «χωριό πολιτιστικής κληρονομιάς» και φυσικά είναι διατηρητέο.

Περίπου 40χμ Ν.Δ. είναι ένα χωριό, και αυτό στην άκρη ενός φιόρδ. Είναι το Flåm (προφέρεται Φλομ) και έχει κάτι λιγότερο από 300 κάτοικους, αλλά δέχεται περίπου μισό εκατομμύριο επισκέπτες το χρόνο (!!!),

κυρίως από θηριώδη κρουαζιερόπλοια. Τα πάντα σε αυτό το χωριό κινούνται στο ρυθμό που βαράει το νταούλι του υπερτουρισμού. Υπάρχουν πολλές έντονες φωνές διαμαρτυρίας και τα στοιχεία δείχνουν πως το καυσαέριο που εκπέμπουν τα κρουαζιερόπλοια στα Νορβηγικά φιόρδ είναι περισσότερο από αυτό που εκπέμπουν όλα τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν στους δρόμους (τα στοιχεία μιλούν για παλιότερα χρόνια που δεν κυριαρχούσαν τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα) και όταν φτάνει ένα από αυτά στο λιμάνι η ατμόσφαιρα επιβαρύνεται λες και πρόκειται για πόλη σε ώρα αιχμής. Ευτυχώς, που όπως όλη η χώρα, έχει πολύ πράσινο που την καθαρίζει.

Δύο είναι οι βασικές δραστηριότητες, που σχετίζονται με αυτό το χωριό. Η διαδρομή με πλοίο στα δύο φιόρδ-παρακλάδια κι αυτά του Sognefjorden, από το Flåm στο Gudvangen, ή το ανάποδο. Από τη μεριά του Gudvangen (δυτικά) είναι το Nærøyfjord και από τα ανατολικά το Aurlandsfjord, που καταλήγει στο Flåm.

Η δεύτερη δραστηριότητα (αυτή που κυρίως ενδιαφέρει τους επιβάτες των κρουαζιερόπλοιων) είναι η διαδρομή των περίπου 20χμ, που κάνει κανείς με το τρενάκι (Flåmsbana) μέχρι το σταθμό Myrdal. Περνά μέσα από ένα υπέροχο φαράγγι και κάνει μια στάση στους καταρράκτες Kjosfossen.

Για το Flåm ξεκινήσαμε κι εμείς με σκοπό να κάνουμε και τις δύο δραστηριότητες.

Για να φτάσουμε έπρεπε να περάσουμε το μήκους σχεδόν 25χμ Lærdalstunnelen, το μεγαλύτερο οδικό τούνελ του κόσμου. Φοβερή εμπειρία και αν και δεν είμαι κλειστοφοβικός, στην ιδέα και μόνο ένιωσα κάπως.

Είναι αρκετά σκοτεινό και σε τρία σημεία (περίπου ανά 6χμ) κάνει ένα πλάτωμα και φωτίζεται με γαλάζια χρώματα, που κάπως ανακουφίζουν το μάτι και το νου. Λίγο μετά αφού βγήκαμε συναντήσαμε το Aurlandsfjord.

Κάναμε μια μικρή στάση να θαυμάσουμε τη φύση γύρω μας και μετά από λίγα ακόμα χιλιόμετρα φτάσαμε στο Flåm.

Παρκάραμε και πήγαμε στο κέντρο πληροφόρησης και έκδοσης εισιτηρίων για τα σχετικά. Είχαμε σκοπό να πάρουμε το πλοίο από εκεί μέχρι το Gudvangen και να γυρίσουμε με το λεωφορείο. Μας ενημέρωσαν πως έπρεπε να κάνουμε το ανάποδο. Πήραμε τα εισιτήρια και πήγαμε να πάρουμε το λεωφορείο. Η οδική απόσταση των δύο χωριών είναι περίπου 15χμ και περιλαμβάνει άλλο ένα πολύ μεγάλο τούνελ, το τρίτο σε μέγεθος της χώρας, το Gudvangatunnelen, με μήκος περίπου 11,5χμ.

Και σε αυτό σε κάποια σημεία γαλάζια, αλλά και μωβ φωτισμοί.

Μπήκαμε στο καράβι και λίγη ώρα μετά το δίωρο ταξίδι ξεκίνησε.

Το ταξίδι αυτό κινείται στα δύο φιόρδ και η διαδρομή έχει το σχήμα ανάποδης διχάλας.

Το Nærøyfjord, από το οποίο ξεκινήσαμε είναι πολύ στενό και μοιάζει ώρες-ώρες με ποτάμι.

Σε όλη τη διαδρομή διασταυρωθήκαμε με άλλα πλοία, είδαμε κάποιους παραθαλάσσιους οικισμούς, για τους οποίους μας ενημέρωναν σχετικά οθόνες μέσα στο πλοίο

και μεγάλο αριθμό καταρρακτών, που κατρακυλούσαν τα νερά τους στη θάλασσα (μην ξεχνάμε πως τα φιόρδ είναι θάλασσα).

Στο Nærøyfjord είδαμε τους οικισμούς Bakka, Styvi, Dyrdal και κάποιες σκόρπιες εγκαταστάσεις

και αφού στρίψαμε και μπήκαμε στο Aurlandsfjord

είδαμε τα Undredal και Aurlandsvangen,

στο οποίο ήταν αραγμένο ένα υδροπλάνο.

Και σε αυτό το φιόρδ είδαμε καταρράκτες μέχρι που φτάσαμε στο Flåm,

όπου ήταν αραγμένο ένα κρουαζιερόπλοιο.

Κατεβήκαμε από το πλοίο και πήγαμε κατευθείαν στο σταθμό του τρένου.

Το πράσινο τρένο άρχισε να φιδοσέρνεται και να ανηφορίζει,

πρώτα πάνω από το χωριό

και μετά στην πλαγιά του φαραγγιού έχοντας απέναντι τις πλαγιές με τους καταρράκτες

και κάτω μας την κοιλάδα με το ποτάμι.

Κάποια στιγμή το τρένο συνάντησε το «αδερφάκι» του που κατέβαινε.

Μπαίνοντας σε ένα τούνελ, το τρένο σταμάτησε στην άκρη του. Κατεβήκαμε σε ένα τοπίο μαγικό.

Ένα σύμπλεγμα καταρρακτών να κατρακυλά στην πλαγιά, μουσική να ακούγεται μέσα από τα βράχια και μια «νεράϊδα» ντυμένη στα κόκκινα να εμφανίζεται και να χάνεται χορεύοντας στα βράχια.

Πολύ εντυπωσιακό θέαμα. Βρισκόμασταν στον καταρράκτη Kjosfossen και η «νεράϊδα» ήταν η «Χούλντρα» (Huldra), ένα άπιαστο πνεύμα του δάσους από τη σκανδιναβική μυθολογία, που σύμφωνα με την τοπική λαογραφία, παρασύρει άντρες στο δάσος για να τους αποπλανήσει. Τη Huldra υποδύονται σπουδαστές της Νορβηγικής Σχολής Μπαλέτου.

Ξαναμπήκαμε στο τρένο και συνεχίσαμε σε χιονισμένο πια τοπίο.

Λίγο μετά φτάσαμε στο σταθμό Myrdal.

Πρόκειται για κόμβο, όπου η γραμμή που κινούμασταν συναντά την κεντρική γραμμή Όσλο - Μπέργκεν.

Κατεβήκαν όσοι ήταν να κατέβουν και μπήκαν κάποιοι για να κατέβουν στο Flåm. Χωρίς στάσεις αυτή τη φορά φτάσαμε κάτω και πήγαμε στο πάρκινγκ να πάρουμε το αυτοκίνητο.

Ξανά από το μεγάλο τούνελ και σε λίγο φτάσαμε, προχωρημένο απόγευμα πια, στο ξενοδοχείο μας.

Το άλλο πρωί θα φεύγαμε και κινούμενοι προς τα νότια, μετά από πάνω από 230χμ θα φτάναμε στον επόμενο προορισμό μας.

 

το ταξίδι συνεχίζεται

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας