Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 2η – β. στα βόρεια

(συνέχεια από Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 2^η - α.  «ΚΥΚΛΑΔΙΤΙΣΣΕΣ»)

 

17 Μαρτίου 2026

 

 

Βγαίνοντας από το μουσείο προχωρήσαμε προς τα δυτικά. Σε περίπου 50μ συναντήσαμε τον πάνω Σταθμό του τελεφερίκ που

μεταφέρει επιβάτες και αποσκευές από το λιμάνι κάτω, στα Φηρά.

Ο παλιός τρόπος ανάβασης (φυσικά είναι σε χρήση και σήμερα για πεζούς και γαϊδούρια) είναι τα περίπου 600 Σκαλιά των Καραβολάδων.

Λίγα μέτρα από το τελεφερίκ και μας κόπηκε η ανάσα. Γκρεμός που καταλήγει στη θάλασσα,

μπροστά το ηφαίστειο,

αριστερά η πόλη που «κατρακυλά» στον γκρεμό

με την Ορθόδοξη Μητρόπολη της Υπαπαντής στο «φρύδι» του γκρεμού,

ενώ δεξιά είναι η περιοχή με τον Άγιο Στυλιανό,

τον Καθολικό Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή και τη Μονή Δομηνικανίδων Αδελφών Αγία Αικατερίνη.

Ακριβώς από κάτω βλέπουμε τη σκάλα

και το λιμάνι.

Κάτσαμε αρκετή ώρα θαυμάζοντας αυτό που βλέπαμε και βγάζοντας πολλές, πάρα πολλές φωτογραφίες (και ας μην έχουμε instagram). Ευτυχώς δεν είχε κόσμο. Από έγκυρες πληροφορίες το καλοκαίρι σε αυτό (και πολλά ακόμα) το σημείο έχει μποτιλιάρισμα σε βαθμό να σε πιάσει κρίση.

Με πολύ κόπο γυρίσαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για μια βόλτα στα βόρεια του νησιού, να δούμε όσα μας «επιτρέπονταν» και μπορούσαμε (αναπηρικό αμαξίδιο γαρ) . 

Πρώτη στάση στο Φηροστεφάνι. Πρόκειται για χωριό βόρεια των Φηρών με τα οποία έχει πια ενωθεί και αποτελεί προάστιό τους. Βόρεια του Φηροστεφανιού είναι δύο οικισμοί.

Ανατολικά ο Βουρβούλος, η επόμενή μας στάση

και δυτικά το Ημεροβίγλι, στο ψηλότερο σημείο της καλδέρας, τρίτη μας στάση. Το χωριό έχει πάρει το όνομα του από «βίγλα» (πύργο-παρατηρητήριο) που υπήρχε εκεί και επέβλεπε και τη δυτική (καλδέρα) και την ανατολική μεριά (Έξω Μεριά) του νησιού. Στη δυτική άκρη του οικισμού υπάρχει ο βράχος Σκάρος, στον οποίο στις αρχές του 13^ου αι οι Ενετοί έχτισαν ένα από τα 5 κάστρα (καστέλια) του νησιού, που μέχρι τον 18^ο αι ήταν η πρωτεύουσα της Σαντορίνης, αν και μετά την έκρηξη του υποθαλάσσιου ηφαιστείου Κολούμπος, ανατολικά της Σαντορίνης το 1650 και τις μεγάλες καταστροφές που προκάλεσε, άρχισε η σταδιακή εγκατάλειψη του.

Συνεχίσαμε την πορεία μας προς τα βόρεια, πότε βλέποντας αριστερά την καλδέρα, αλλά κυρίως προς τα πιο ομαλά εδάφη στα δεξιά και περνώντας από εντυπωσιακά σημεία από άποψη γεωλογίας,

μέχρι που φτάσαμε στο παραδοσιακό χωριό Φοινικιά. Λίγες φωτογραφίες

και μετά από λιγότερο από 2χμ μπήκαμε στην Οία ή Απάνω Μεριά. Είναι στο βορειοδυτικότερο άκρο του νησιού χτισμένη κι αυτή στην άκρη της καλδέρας και επί Φραγκοκρατίας ήταν κι εδώ ένα από τα πέντε καστέλια του νησιού. Το Καστέλι του Αγίου Νικολάου.

Αν και δεν ήταν καθόλου εύκολο να παρκάρεις και να μπεις με αναπηρικό αμαξίδιο μέσα στο οικισμό,

οι λίγες εικόνες που είδαμε ήταν πολύ όμορφες. Το χωριό είναι πολύ γνωστό για τα υπόσκαφα σπίτια του και διάσημο για το ηλιοβασίλεμά του. Ως εκ τούτου είναι πάρα πολύ τουριστικοποιημένο και αυτό το κάνει (τουλάχιστον για εμένα) κάπως απωθητικό. Προσπαθήσαμε να κατέβουμε στο επίνειό του το Αμμούδι, αλλά απαγορεύονταν. Θέλαμε να κάτσουμε κάπου για ένα καφέ, αλλά στάθηκε αδύνατο να βρούμε κάπου να παρκάρουμε.

Η συνέχεια ήταν διαδρομή επιστροφής, αλλά από την ανατολική (έξω) μεριά του νησιού. Περάσαμε έξω από τα χωριά Κολούμπος και Βουρβούλος

και στο ύψος των Φηρών κάναμε αριστερά για να κατέβουμε στο λιμανάκι που βρίσκεται αντιδιαμετρικά των Φηρών και ονομάζεται Έξω Γιαλός Θήρας. Γραφικός και έρημος, σε αντίθεση με το καλοκαίρι που διοργανώνονται ατέλειωτα πάρτι και γίνεται ο κακός χαμός.

Βγήκαμε ξανά στον κεντρικό δρόμο και μετά τον Καρτεράδο κάναμε αριστερά προς αεροδρόμιο. Περάσαμε έξω από την είσοδό του και ακολουθώντας το δρόμο που πάει δίπλα του κάναμε αριστερά προς Μονόλιθο.

Στο σημείο που στρίψαμε είναι ένας βράχος στον οποίο είναι χτισμένη η εκκλησία του αγίου Ιωάννου. Ο βράχος αυτός (Μονόλιθος) έχει δώσει το όνομα στο οικισμό που πηγαίναμε.

Εκεί κάναμε μια στάση να δούμε από κοντά ένα αμπέλι, που με τον ιδιαίτερο τρόπο που διαμορφώνουν τα κλήματα οι σαντορινιοί, κάνει αυτά τα αμπέλια μοναδικά. Διαμορφώνουν λοιπόν τα κλήματα με τέτοιο τρόπο, που θυμίζουν καλάθια ή κοφίνια, για την προστασία τους από τους ισχυρούς ανέμους που πνέουν στο Αιγαίο.

Στον Μονόλιθο, με την μεγάλη παραλία με μαύρη άμμο, λειτουργεί σήμερα το μοναδικό από τα 9 που υπήρχαν κάποτε, εργοστάσιο επεξεργασίας της ντομάτας, που ανήκει στην Ένωση Συνεταιρισμών Θηραϊκών Προϊόντων.

Εκεί κάτσαμε για φαΐ. Φρέσκο ψάρι, παντζάρια και υπέροχη φάβα «παντρεμένη» (με καραμελωμένα κρεμμύδια).

Το γεύμα έκλεισε με κερασμένη νοστιμότατη καρυδόπιτα.

Είχε αρχίσει να βρέχει σαν σηκωθήκαμε να φύγουμε. Ναι, βρέχει και στις Κυκλάδες(!!!!).

Πήραμε το δρόμο δίπλα στο αεροδρόμιο, από την ανατολική του μεριά και λίγο μετά φτάσαμε στο Καμάρι. Πρόκειται για οικισμό που αναπτύχθηκε μετά τον σεισμό του 1956, όταν οι κάτοικοι της Μέσα Γωνιάς, που καταστράφηκε τελείως κατέβηκαν στην περιοχή του Καμαρίου. Στην αρχαιότητα σε αυτή τη θέση υπήρχε το επίνειο της Αρχαίας Θήρας και είχε το όνομα Οία.

Σήμερα είναι ένας μεγάλος παραθεριστικός οικισμός με αμμουδιά με μαύρη άμμο, που καταλήγει προς τα νότια στον μεγάλο ορεινό όγκο του Μέσα Βουνού. 

Κάτι το ψιλόβροχο, κάτι που σαν οικισμός μου φάνηκε παντελώς αδιάφορος, αποφασίσαμε να μην κατέβουμε για καφέ, αλλά να πάρουμε ένα στο χέρι και να συνεχίσουμε. Έτσι και κάναμε.

Όπως έχουμε πει η Περίσσα (εκεί που μέναμε) είναι δίπλα στο Καμάρι, αλλά λόγω του εμποδίου του Μέσα Βουνού δεν επικοινωνούν και χρειάζεται να κάνει κανείς κύκλο μεγαλύτερο των 10χμ (αρκετά μεγάλη απόσταση για τα δεδομένα ενός τόσο μικρού νησιού).

Κάναμε μια ακόμα στάση έξω από το Μεγαλοχώρι, εκεί που είχαμε σταματήσει και την προηγούμενη για να θαυμάσουμε εικόνες της καλδέρας και όχι μόνο.

Γυρίσαμε στο δωμάτιό μας και ξαπλώσαμε να ξεκουραστούμε.

Το βράδυ δεν βγήκαμε. Εγώ πετάχτηκα μέχρι την πλατεία της Περίσσας να πάρω κάτι για φαγητό.

Ο φωτισμένος Τίμιος Σταυρός ήταν ένα πολύ ωραίο φινάλε μιας πολύ ενδιαφέρουσας μέρας.

Καλή συνέχεια και πάλι!

(το ταξίδι συνεχίζεται )

 

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας

 

 

 

Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 2η - α. «ΚΥΚΛΑΔΙΤΙΣΣΕΣ»

(συνέχεια από Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 1^η)

 

17 Μαρτίου 2026

 

Για τη 2^η μέρα στο νησί είχαμε προγραμματίσει κατ’ αρχάς μια επίσκεψη στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θήρας στα Φηρά.

Μετά το πρωινό μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για την πρωτεύουσα του νησιού.

Όπως όλοι οι οικισμοί του νησιού, έτσι και τα Φηρά  έχουν τεράστιο κυκλοφοριακό πρόβλημα, κυρίως όσον αφορά το πάρκινγκ. Τελικά μετά από κάμποσες βόλτες βρήκαμε να παρκάρουμε πίσω από το ΚΤΕΛ. Από εκεί έπρεπε να ανέβουμε δύσκολες ανηφόρες, που γίνονται ακόμα πιο δύσκολες όταν έχεις να χειριστείς αναπηρικό αμαξίδιο σε δρόμους με καλντερίμι. Το μουσείο βρίσκεται στο πιο ψηλό σημείο του οικισμού, πολύ κοντά στο σταθμό του τελεφερίκ.

Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 1η

 16 Μαρτίου 2026

 

 

Στη νότια άκρη των Κυκλάδων και αρκετά κοντά στην Κρήτη είναι ένα νησί σε σχήμα πεταλοειδές ή μισοφέγγαρου, διάσημο στα πέρατα του πλανήτη.

Πριν κάποιες χιλιάδες χρόνια πριν ήταν κυκλικό και γι αυτό το είπαν Στρογγύλη. Στα σπλάχνα του όμως τίποτα δεν ήταν ήσυχο, η φωτιά έκαιγε και κατά καιρούς, αυτό το ηφαίστειο έκανε μία και ξέρναγε καταστροφή. Έτσι έκανε και τότε, γύρω στα 1631π.Χ., που μια τεράστια έκρηξη εξαφάνισε ένα μεγάλο μέρος του αφήνοντας μόνο ένα μισοφέγγαρο στην ανατολική του μεριά, κάποια μικρά νησάκια στη δυτική και ανάμεσά τους το κενό που άφησε η λάβα που έφυγε και που ονομάζεται Καλδέρα ή Καλντέρα, κενό που καλύφθηκε από το θαλασσινό νερό. Επειδή όμως αγαπούσε τα δίποδα πλασματάκια που ζούσαν πάνω του και δημιουργούσαν έναν υπέροχο πολιτισμό, έκανε κάμποσους σεισμούς πριν την έκρηξη και αυτοί, ερμηνεύοντας σωστά τα σημάδια, σηκώθηκαν και έφυγαν. Γι αυτό, παρ’ όλη την καταστροφή δεν βρέθηκαν σκελετοί, όπως έγινε αιώνες μετά στην Πομπηία. Λένε μάλιστα κάποιοι ειδικοί (κάποιοι άλλοι το αμφισβητούν), πως η έκρηξη αυτή στάθηκε η αιτία να καταστραφεί ο άλλος υπέροχος πολιτισμός, αυτός της Μινωικής Κρήτης.

Αυτό που απέμεινε το βαφτίσανε Θήρα, από το όνομα του Σπαρτιάτη, πρώτου αποικιστή. Τον Μεσαίωνα οι διερχόμενοι σταυροφόροι σταματούσαν για ανεφοδιασμό εκεί που σήμερα είναι η Περίσσα. Από την εκκλησία της Αγίας Ειρήνης, που υπήρχε εκεί, οι Φράγκοι αποκάλεσαν το νησί Σάντα Ιρίνα. Οι ντόπιοι συνήθισαν αυτό το όνομα και με μια μικρή παραφθορά το έκαναν Σαντορίνη, όνομα που ισχύει ακόμα και σήμερα, αν και μετά την απελευθέρωση πήρε επίσημα και πάλι το αρχαίο του όνομα Θήρα. Το ρόλο της «νονάς» του νησιού διεκδικεί και ο ναός της Αγ. Ειρήνης που βρίσκεται στο νησάκι της Θηρασιάς, απέναντι από τη Σαντορίνη, στη δυτική πλευρά της καλδέρας.

Σήμερα, μέσα στην Καλδέρα, που φτάνει σε βάθος τα 1500μ έχουν δημιουργηθεί δύο νησάκια, η Παλιά και η Νέα Καμένη, που είναι ο ενεργός κρατήρας του ηφαιστείου, που κατά καιρούς βγάζει υλικά, που εναποθέτει πάνω στα νησάκια, μεγαλώνοντάς τα με αυτόν τον τρόπο.

Άγρια, «δωρική» ομορφιά!

1 Μαρτίου 2026

 

 

Ήρθε η ώρα της επιστροφής από την Κάρυστο και διαλέξαμε για άλλη μια φορά το δρομολόγιο από Νέα Στύρα για Αγία Μαρίνα στην απέναντι ακτή της Αττικής.

Φρεατίων αφήγησις 2!

Το 2020, μέσα σε εκείνη την εφιαλτική κλεισούρα της καραντίνας, για να γεμίσω το χρόνο μου, πέρναγα ώρες κοιτάζοντας φωτογραφίες από τα περασμένα χρόνια και τα ταξίδια. Τότε συνειδητοποίησα πως ανάμεσα στα αξιοθέατα που φωτογράφιζα, τράβαγα και φωτογραφίες από καπάκια φρεατίων που μου έκαναν εντύπωση, κυρίως από εικαστική άποψη. Έτσι το 2021 έκανα μια ανάρτηση παρουσιάζοντας καπάκια φρεατίων από τα ταξίδια μας στο εξωτερικό στο διάστημα μεταξύ 2008-2019. (Φρεατίων αφήγησις !). Από τότε στα ταξίδια μου φωτογραφίζω καπάκια φρεατίων, ανεξαρτήτως της εικαστικής τους εντύπωσης.

Ταξίδι στην Αίγυπτο. Έγινε κι αυτό!

 4-12 Φεβρουαρίου 2026

 

Όσοι μας γνωρίζουν ξέρουν πως λατρεύουμε τα ταξίδια όσο τίποτα άλλο. Τα οργανώνουμε και τα πραγματοποιούμε σχεδόν πάντα μόνοι μας. Άλλα εύκολα, άλλα όχι και τόσο, άλλα δύσκολα και τέλος κάποια «ανέφικτα», όσο κι αν λαχταράμε να τα κάνουμε. Αυτό βέβαια έχει να κάνει με τις προσωπικές μας ανάγκες, κάτι που μπορεί να είναι και τις περισσότερες φορές είναι, διαφορετικό για την πλειοψηφία. Επειδή χρησιμοποιούμε αναπηρικό αμαξίδιο βασική αιτία για το πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι ένα ταξίδι είναι οι υποδομές πρόσβασης του προορισμού. Υπάρχουν όμως και άλλοι παράγοντες. Το κλίμα (οι θερμοκρασίες σε συνδυασμό με την υγρασία των χωρών της Ν.Α. Ασίας είναι απαγορευτικές για το πρόβλημα της Σοφίας) ή οι συνθήκες υγιεινής είναι εξ ίσου σημαντικοί παράγοντες.

Ένα από τα «ανέφικτα» ταξίδια ήταν αυτό στην Αίγυπτο. Έλα όμως που τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου στη Γκίζα ήταν η χαριστική βολή στην επιφυλακτικότητα μας και έστω και με πολύ σκέψη και άγχος αποφασίσαμε να πάμε μερικές μέρες στην Αλεξάνδρεια και το Κάϊρο.

Δεν θα περιγράψω εδώ το πώς περάσαμε. Το αφήνω για όταν θα γράψω αναλυτικά γι αυτό το ταξίδι. Θα πω μόνο πως πήγαν όλα καλά και γυρίσαμε αλώβητοι διαγράφοντας τελικά το ταξίδι στην Αίγυπτο από τα «ανέφικτα». Για τη Σοφία ήταν τα καλύτερο που έχει κάνει ποτέ, κυρίως λόγω του ότι πιστεύαμε πως δεν θα το κάνουμε ποτέ.

Νάμαστε μόνο καλά και να κάνουμε κι άλλα ταξίδια, εφικτά και «ανέφικτα».

 

Αναμονή παρέα με Μυταρά και Κένταρχο!

8 Δεκεμβρίου 2025

Περιμένοντας να μας δει ο γιατρός χαζεύω του πίνακες που είναι ένα γύρω στην αίθουσα αναμονής. Δύο από αυτούς μου έκαναν εντύπωση και τους φωτογράφισα. Ένας του Δημήτρη Μυταρά (1934-2017) 

Στο νησί της Ναυμαχίας…άλλη μια φορά!

 16 Ιανουαρίου 2026

 

 

Είναι κάποια γεγονότα που καθορίζουν την ιστορία ενός τόπου ή και την ιστορία γενικότερα και βέβαια συνδέονται με τον τόπο στον οποίο έγιναν. Η Ελληνική ιστορία έχει πολλά τέτοια. Π.χ. οι μάχες των Περσικών πολέμων. Μια από αυτές έγινε το 480 π.Χ. Στο στενό ανάμεσα στη Σαλαμίνα και την Αττική έγινε η ναυμαχία ανάμεσα στον Περσικό και τον Ελληνικό στόλο με νίκη του ελληνικού. Αυτή ήταν και η αρχή του τέλους των Περσικών πολέμων και της αποτυχίας των Περσών να διεισδύσουν και να κατακτήσουν Ευρωπαϊκά εδάφη.

Καλό ταξίδι φίλε Νίκο!

 26 Ιανουαρίου 2026

 

 

Το Σάββατο που μας πέρασε (24/1/26) έφυγε από κοντά μας ένας σπουδαίος καλλιτέχνης και διανοητής και πάνω απ’ όλα ένας πολύτιμος φίλος. Ο Νίκος Ζήβας πάλεψε γερά με το τέρας αλλά νικήθηκε. Για όσους τον γνωρίσαμε και μας τίμησε με τη φιλία και την αγάπη του θα είναι πάντα εδώ.

Εκεί που ζούσαν νάνοι ελέφαντες!

Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 3ο

(συνέχεια από Στο νησί του Πανορμίτη! β΄)

27-28 Μαΐου 2022

 

 

Λίγο μετά τις 8 το βράδυ

Το κορίτσι με τα περιστέρια!

 17 Νοεμβρίου 2025

Ένα ενδιαφέρον γκράφιτι στον τοίχο σχολείου της Νέας Ιωνίας, απέναντι από την πύλη Δ΄ του ΟΑΚΑ και που φαίνεται όταν περνάς από τη Σπύρου Λούη. Δυστυχώς δεν βρήκα καμιά πληροφορία για τη δημιουργία του.

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας

Στο νησί του Πανορμίτη! β΄

 Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 2ο

(συνέχεια από Στονησί του Πανορμίτη! α΄)

26-27 Μαΐου 2022

 

 

Στην άλλη άκρη του νησιού στο νότο είναι ένας πολύ κλειστός κόλπος. Πάνορμο τον λένε. Εκεί βρίσκεται ένα από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα των Δωδεκανήσων και του Αιγαίου ολόκληρου. Είναι το μοναστήρι του Ταξιάρχη, του Αρχάγγελου Μιχαήλ, που λόγω της θέσης του τον λένε απλά «Πανορμίτη».

Ήταν το πολύ μακρινό 1980, που έκανα τη θητεία μου στο Παρθένι της Λέρου, όταν είδα το όνομα αυτό γραμμένο στο πλάι του καραβιού που ένωνε τα νησιά των Δωδεκανήσων, του θρυλικού «Πανορμίτη» και το άκουσα σαν μικρό όνομα σε κάποιους φαντάρους από τα γύρω νησιά. Με εντυπωσίασε πολύ, ρώτησα και έμαθα.

Αν και δεν είναι γνωστό πότε χτίστηκε το μοναστήρι, υπάρχουν ενδείξεις ότι ανεγέρθη γύρω στο 450 μ.Χ., στο σημείο όπου βρισκόταν αρχαίος ναός του Απόλλωνα. Το καθολικό της Μονής πήρε τη σημερινή του μορφή τον 18ο αιώνα και το καμπαναριό, που είναι χτισμένο σε ρυθμό μπαρόκ, είναι του 1911.

Παιδεία & Τεχνολογία!

 17 Οκτωβρίου 2025

Στον πιο κεντρικό δρόμο του Περιστερίου, στην Παναγή Τσαλδάρη απέναντι από το δημαρχείο και την Ευαγγελίστρια,

Στο νησί του Πανορμίτη! α΄

Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 1ο

 

24-26 Μαΐου 2022

 

Ήταν Απρίλης του 2003 και το υπέροχο ταξίδι στη Φινλανδική Λαπωνία έφτανε στο τέλος του. Στο αεροπλάνο από το Ivalo προς το Ελσίνκι, στο δρόμο της επιστροφής, πιάνουμε κουβέντα με έναν Φινλανδό, που κάθεται δίπλα μου.

-Από πού είστε;

-Από την Ελλάδα

-Πολύ όμορφη χώρα. Έχω πάει 3 φορές. Στην Κω, τη Ρόδο και τη Σαντορίνη.

-Εγώ δεν έχω πάει σε κανένα από αυτά τα νησιά

Με κοιτάζει σαν να βλέπει εξωγήινο.

-Και τι θέλετε εδώ πάνω;

-Που να σου εξηγώ.

 

Πέρασαν 19 ολόκληρα χρόνια και η κατάσταση για μένα δεν έχει αλλάξει. Έχω βρεθεί σε 40 χώρες εκτός Ελλάδας και σε αυτά τα νησιά δεν αξιώθηκα. Αφήνω στην άκρη κάποιες αντικειμενικές δυσκολίες (και όμως υπάρχουν κι αυτές) και λέω στη Σοφία: Φέτος μετά την Ιταλία θα πάμε Δωδεκάνησα και μάλιστα Ρόδο. Δεν παίρνει αναβολή. Η Σοφία εδώ και καιρό μου το λέει και έτσι δεν έχει αντίρρηση. Κάνουμε προγράμματα για Απρίλιο και Ιούνιο, αλλά ως γνωστό «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει». Μια σοβαρή αναποδιά μας αναγκάζει να ακυρώσουμε το ταξίδι στην Ιταλία και αφού την αποκαθιστούμε «σκάει» ο γάμος. Γάμος δικού μας παιδιού μέσα στο ταξίδι στα Δωδεκάνησα. Νέα αλλαγή. Ψάξιμο, ακυρώσεις, νέες κρατήσεις, αλλαγές σε ξενοδοχεία και το ταξίδι τακτοποιείται, έστω και με κάποια οικονομική επιβάρυνση.

Νοτιάς και κουτσομούρες!

 3 Ιανουαρίου 2026

 

Είναι κάποιοι τόποι, που τους απαξιώνεις, έτσι χωρίς λόγο και τους κρατάς έξω από τα εκδρομικά σου σχέδια, ακόμα κι αν είναι δίπλα σου.

Ένας τέτοιος τόπος για μένα ήταν η Κινέτα. Θυμάμαι μικρό παιδί τη μακαρίτισσα τη μάνα μου να πηγαίνει εκεί για μπάνιο. Σαν τις περισσότερες οικογένειες εκείνα τα χρόνια δεν είχαμε αυτοκίνητο. Έτσι για τα καλοκαιρινά μας μπάνια χρησιμοποιούσαμε τα μέσα συγκοινωνίας ή κάποια πρακτορεία που έβαζαν (και βάζουν ακόμα) πούλμαν για τις διάφορες παραλίες της Αττικής.

2025, μια πολύ δύσκολη χρονιά!

Ίσως η δυσκολότερη χρονιά της ζωής μου, μιας και σε προσωπικό επίπεδο ήρθαν έτσι τα πράγματα που σε όποιον και να το πεις δεν θα το πιστέψει.

Για το πρώτο μισό αυτής της χρονιάς είχαμε προγραμματίσει αρκετά ταξίδια εκτός και κυρίως εντός. Για τον Ιανουάριο ένα τετραήμερο σε Μεσσηνία και Ηλεία, για το Πάσχα δύο εβδομάδες στη Νότια Ιταλία (Καμπανία και Απουλία) με τους Ελβετούς φίλους μας, ταξίδι το οποίο θα συνεχίζονταν για άλλη μια εβδομάδα στην Ιθάκη και για τον Μάϊο και τον Ιούνιο ένα 20μερο σε Σποράδες και μετά ορεινή Λάρισα.

Αλλά όπως είναι γνωστό, «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός βάζει τα γέλια». Από ότι φάνηκε στη συνέχεια, δεν έβαλε απλά τα γέλια. Ξεκαρδίστηκε.

Τον Μάρτιο ένα τσεκάπ ρουτίνας και κάποιες εξετάσεις δείχνουν σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά και ξεκινάνε διάφορες εξετάσεις και απόφαση για χειρουργείο bypass. Φυσικά από εκεί και πέρα ακυρώνονται όλα τα σχέδια για ταξίδι.

Το χειρουργείο διπλού bypass προγραμματίστηκε και πραγματοποιήθηκε στις 30 Απριλίου. Όλα πήγαν μια χαρά με την επέμβαση αλλά το ίδιο βράδυ φεύγει από τη ζωή, μετά από χρόνια ταλαιπωρίας από ΧΑΠ, ο κατά 3,5 χρόνια μικρότερος αδελφός μου, γεγονός που μου κρατάνε κρυφό για 4 μέρες. Πρώτο χαστούκι σε μια πολύ δύσκολη για την υγεία μου στιγμή. Βγαίνω από το νοσοκομείο και δύο μέρες μετά μπαίνει ο μικρός μου αδελφός με επιθετική επιδείνωση καρκίνου, που κατά τ’ άλλα φαινόταν να πηγαίνει καλά. Τρεις μέρες μετά και 10 από το «φευγιό» του μεσαίου μας, φεύγει και αυτός αφήνοντάς με μόνο και με ανείπωτο πόνο. Πώς να παλέψεις τόσα χαστούκια μαζί; Η οικογένειά μου, οι νύφες μου, τα ανίψια μου, παρά το δικό τους πόνο, «πέφτουν» όλοι μαζί πάνω μου να με προστατέψουν όσο γίνεται απ’ αυτήν την «κατάρα».

Η αποθεραπεία, σωματική και ψυχική, ήταν μακρά. Δύο μήνες να μην μπορώ να κάνω σχεδόν τίποτα από τις συνηθισμένες μου ασχολίες. Τι να κάνουμε όμως. Τουλάχιστον από άποψη υγείας φαίνεται πως γλυτώσαμε τα χειρότερα (προς το παρόν).

Αφού πέρασε το καλοκαίρι και τα πράγματα κάπως στρώσανε, μπορέσαμε να κάνουμε κάποια ταξίδια μέσα στον Οκτώβριο.

Η χρονιά τελείωσε γενικά με ταξιδιωτική απραξία εκτός από μια ημερήσια εκδρομή. 

“Αιολικό” στη Μικρή Αγορά του ΚΠΙΣΝ!

 22 Νοεμβρίου 2025

Το 2025 συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη γέννηση του παγκοσμίως γνωστού εικαστικού και όχι μόνο, καλλιτέχνη Παναγιώτη Βασιλάκη,

Ο “Πύργος των Βιβλίων”!

 22 Νοεμβρίου 2025

Η συμμετοχή μας σε μια εκδήλωση μας έφερε στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ-SNFCC) και πιο συγκεκριμένα στο ισόγειο της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος.

Μικρή επίσκεψη στον Τροφώνιο!

 13 Νοεμβρίου 2025

-Τροφώνιος, Έρκυνα, Λιβαδειά.

-Ώπα! Τα δύο πρώτα τι είναι; Και τι σχέση έχουν με τη Λιβαδειά;

-Ξέρω, τη Λιβαδειά την ξέρουν όλοι για τα σουβλάκια της. Έλα όμως που ο Τροφώνιος και η Έρκυνα ταυτίζονται με τη Λιβαδειά.

-Και ποιοι ήταν αυτοί;

-Ο Τροφώνιος ήταν μυθικός αρχιτέκτονας και στη Λιβαδειά λατρευόταν σαν χθόνιος θεός και μάντης, που είχε το μαντείο του εκεί. Η Έρκυνα ήταν κόρη του, συντρόφισσα της κόρης της θεάς Δήμητρας Περσεφόνης και Νύμφη της ομώνυμης πηγής στη Λιβαδειά. Σήμερα με αυτό το όνομα είναι γνωστό το ποτάμι που πηγάζει στην περιοχή της Κρύας και διασχίζει τη Λιβαδειά. Είναι από τα πιο όμορφα αστικά φυσικά τοπία στη χώρα μας. (ένας φανταστικός διάλογος)

“Ζωντανοί Θησαυροί”….στην Κάρυστο!

 18 Σεπτεμβρίου 2025

Μέσα Σεπτέμβρη, λίγο πριν φύγουμε από την Κάρυστο το είδαμε. Στον εξωτερικό μαντρότοιχο του 2ου δημοτικού σχολείου, ακριβώς απέναντι από το Μπούρτζι

Η Ιερή πόλη των Μακεδόνων!

«Από το Λαύριο στην Τιμισοάρα, μια απόφαση δρόμος»

2022-Ταξίδι στη Βόρεια Ελλάδα και τα Βαλκάνια, μέρος 18^ο -τελευταίο

(συνέχεια από Οδηγώνταςγύρω από το βουνό των Θεών!)

31 Οκτωβρίου 2022

Ημέρα επιστροφής, αλλά όπως το συνηθίζουμε και όλο και κάπου πηγαίνουμε καθ’ οδόν, για εκείνη τη μέρα είχαμε αποφασίσει να ξαναπάμε στο Δίον. Είχαν περάσει σχεδόν 30 χρόνια από την πρώτη μας επίσκεψη (Μακεδονία 1993) και μια επανάληψη ήταν επιβεβλημένη. Άλλωστε σε τέτοιους χώρους μια επίσκεψη δεν είναι ποτέ αρκετή και ακόμα περισσότερο, περιττή.

Δίον, ένας από τους εμβληματικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Βόρειας Ελλάδας και της χώρας γενικότερα, η Ιερή πόλη των Αρχαίων Μακεδόνων.

Οδηγώντας γύρω από το βουνό των Θεών!

«Από το Λαύριο στην Τιμισοάρα, μια απόφαση δρόμος»

2022-Ταξίδι στη Βόρεια Ελλάδα και τα Βαλκάνια, μέρος 17^ο

(συνέχεια από Στην πόλη του Σακουλέβα!)

30 Οκτωβρίου 2022

Φεύγοντας από τη Φλώρινα και μετά από 2.30 ώρες φτάσαμε στο ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει για δύο βράδια στη Λεπτοκαρυά Πιερίας. Φάγαμε στο ξενοδοχείο και πέσαμε νωρίς να ξεκουραστούμε. Η μέρα ήταν πολύ “μεγάλη” και κουραστική, γεμάτη όμως με πολύ ενδιαφέρουσες εικόνες.

Το επόμενο πρωί, αφού φάγαμε το πρωινό μας και ήπιαμε τον πρώτο καφέ της μέρας ξεκινήσαμε.

Πολλά χρόνια πριν (Μακεδονία 1993) κάναμε διακοπές στα παράλια της Πιερίας. Είχαμε τότε ανέβει στον Όλυμπο, αλλά είχαμε κάνει και κάποιες διαδρομές γύρω από το Θεϊκό βουνό, κυρίως στα βόρεια και τα δυτικά του. Μας είχαν κάνει μεγάλη εντύπωση τα τοπία, όπως τα μοναδικά Στενά της Πέτρας, μεταξύ Ολύμπου και Πιερίων αλλά και κάποια υπέροχα χωριά, όπως ο Άγιος Δημήτρις Πιερίας ή το Λιβάδι Ελασσόνας. Αν και ξαναβρεθήκαμε στην περιοχή της Πιερίας και του Ολύμπου το 2005 (Στη γη των Θεών!), στο Λιβάδι και τον Άγιο Δημήτρη δεν είχαμε ξαναπάει. Έτσι σε αυτό το ταξίδι είπαμε να ξαναδούμε διάφορα ενδιαφέροντα που είχαμε πάει τότε, όπως αυτά τα χωριά και να το συνδυάσουμε με τη νότια πλευρά του Ολύμπου, που δεν την είχαμε επισκεφτεί ποτέ.

Αυτή τη διαδρομή θα κάναμε εκείνη τη μέρα ξεκινώντας από τα νότια του βουνού, περιοχή που ανήκει στο νομό Λάρισας.