Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 3η

(συνέχεια από Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 2η - β. στα βόρεια)

 

18 Μαρτίου 2026

 

Η τρίτη μέρα ήταν αφιερωμένη στο νότιο κομμάτι του νησιού και στο σημαντικότερο, κατά τη γνώμη μου, αξιοθέατο και ένα από τα σημαντικότερα της Ελλάδας γενικότερα. Την προϊστορική πόλη του Ακρωτηρίου.

Είναι ένας από τους σημαντικότερους προϊστορικούς οικισμούς του Αιγαίου, που κατοικήθηκε από το 4500 π.Χ. περίπου μέχρι τον 17ο αιώνα π.Χ. Στους 3 τελευταίους αιώνες  επεκτάθηκε και σταδιακά εξελίχθηκε σε ένα από τα κύρια αστικά κέντρα και λιμάνια του Αιγαίου. Η μεγάλη έκταση του οικισμού, το περίτεχνο σύστημα αποστράγγισης, τα περίτεχνα πολυώροφα κτίρια με τις υπέροχες τοιχογραφίες, έπιπλα και σκεύη, δείχνουν τη μεγάλη του ανάπτυξη και ευημερία. Το Ακρωτήρι είχε εμπορικές σχέσεις με την Κρήτη, την ηπειρωτική Ελλάδα, τα Δωδεκάνησα, την Κύπρο, τη Συρία και την Αίγυπτο. Η ζωή της πόλης έλαβε απότομο τέλος στα τέλη του 17ου αιώνα π.Χ., όταν οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν λόγω ισχυρών σεισμών. Ακολούθησε η έκρηξη. Τα ηφαιστειακά υλικά κάλυψαν ολόκληρο το νησί και την ίδια την πόλη.

Αυτά τα υλικά, ωστόσο, έχουν προστατεύσει μέχρι σήμερα τα κτίρια

και το περιεχόμενό τους, όπως ακριβώς, πολλούς αιώνες μετά, στην Πομπηία.

Τα πρώτα στοιχεία κατοίκησης του χώρου άρχισαν να έρχονται σποραδικά στο φως από Γάλλους, κυρίως μηχανικούς, το δεύτερο μισό του 19^ου αι., όταν η ανάγκη για θηραϊκή γη στην κατασκευή της διώρυγας του Σουέζ από τους Γάλλους, τους έφερε στο νησί.

Η συστηματική ανασκαφή άρχισε το 1967 από τον καθηγητή Σπυρίδωνα Μαρινάτο και όταν αυτός πέθανε το 1974 ανέλαβε την ανασκαφή ο καθηγητής Χρήστος Ντούμας.

Ο χώρος έχει καλυφθεί από ένα σύγχρονο στέγαστρο και ένας ξύλινος διάδρομος ορίζει τη διαδρομή επίσκεψης, κατά μήκος του οποίου υπάρχουν αρκετές κατατοπιστικές πινακίδες. Εξωτερικά ο χώρος δεν φαίνεται σαν τέτοιος μιας και το στέγαστρο έχει καλυφθεί με πέτρα, ξύλο και χώμα.

Παρκάραμε απ’ έξω, πήραμε εισιτήρια και μπήκαμε.

Η (πανοραμική) εικόνα μπαίνοντας είναι πολύ εντυπωσιακή,

ενώ μια μεγάλη μακέτα του χώρου, δίνει μια πρώτη, αλλά γενική εικόνα του.

Ξεκινήσαμε πηγαίνοντας προς τα δεξιά.

Πρώτα βλέπει κανείς την Ξεστή 4,που είναι ένα μεγαλόπρεπο τριώροφο οικοδόμημα,

το μεγαλύτερο που ανασκάφηκε ως τώρα.

Όλες του οι όψεις είναι επενδυμένες με λαξευτούς ορθογώνιους όγκους τόφου. Τα θραύσματα των τοιχογραφιών που ήλθαν στο φως ως σήμερα ανήκουν σε μία σύνθεση που στόλιζε το κλιμακοστάσιο της εισόδου και απεικονίζουν πομπή δωροφόρων ανδρών σε φυσικό μέγεθος να ανεβαίνουν σε βαθμίδες κλίμακας. Πρόκειται πιθανότατα για δημόσιο κτήριο, όπως αποδεικνύουν το ασυνήθιστα μεγάλο του μέγεθος, η εντυπωσιακή εξωτερική του εμφάνιση και ο τοιχογραφικός του διάκοσμος.*

Ακολουθεί η Πλατεία του Κενοταφίου,

το βόρειο κτίριο του Τομέα Δ με το κλιμακοστάσιο

και τα κτίρια του Τομέα Α,

στα δωμάτια των οποίων βρέθηκαν μεγάλοι πίθοι,

αλλά και «ξύλινα κρεβάτια», δηλ. τα αρνητικά τους που είχαν εγκλωβιστεί στο στρώμα της ελαφρόπετρας και στα οποία με έκχυση γύψου κατασκεύασαν εκμαγεία, που τα βλέπουμε σήμερα.

Στη συνέχεια η Οικία των Γυναικών. Στο κτήριο αυτό βρέθηκε η τοιχογραφία των Γυναικών και των Παπύρων στην οποία οφείλει και το όνομά του. Πρόκειται για ένα μεγάλο διώροφο οικοδόμημα, το πιο ενδιαφέρον αρχιτεκτονικό στοιχείο του οποίου είναι ο φωταγωγός στο κέντρο του.*

Η Δυτική Οικία είναι ένα σχετικά μικρό, αλλά καλά οργανωμένο κτίριο.

Στο ισόγειο υπάρχουν αποθήκες, εργαστήρια, κουζίνα και εγκατάσταση μύλου. Ο πρώτος όροφος καταλαμβάνεται από έναν ευρύχωρο θάλαμο που χρησιμοποιείται για υφαντικές δραστηριότητες, ένα δωμάτιο για την αποθήκευση κυρίως πήλινων σκευών, μια τουαλέτα και δύο δωμάτια, το ένα δίπλα στο άλλο, διακοσμημένα με υπέροχες τοιχογραφίες. Το πρώτο ήταν διακοσμημένο με τις δύο τοιχογραφίες των Ψαράδων, την τοιχογραφία της Νεαρής Ιέρειας και τη διάσημη μικροσκοπική ζωφόρο του Στόλου. Η τελευταία διέτρεχε και τους τέσσερις τοίχους και απεικόνιζε ένα μεγάλο υπερπόντιο ταξίδι, κατά τη διάρκεια του οποίου ο στόλος επισκέφθηκε πολλά λιμάνια και πόλεις. Το βραχώδες τοπίο, η διαμόρφωση του λιμανιού και τα πολυώροφα κτίρια ταυτίζουν το λιμάνι, που είναι ο τελικός προορισμός του στόλου, με τον προϊστορικό οικισμό στο Ακρωτήρι. Οι τοίχοι του δεύτερου δωματίου ήταν διακοσμημένοι με ένα μόνο μοτίβο που επαναλαμβανόταν οκτώ φορές. Αυτό το μοτίβο ταυτίζεται με την καμπίνα στην πρύμνη των πλοίων που απεικονίζονται στη μικροσκοπική ζωφόρο.*

Συνεχίζοντας βλέπουμε το δυτικό κτίριο του Τομέα Δ

με το Άνδηρο των κλινών δίπλα του. Εκεί είχαν τοποθετήσει πρόχειρα κάποια αντικείμενα μετά το σεισμό και πριν την έκρηξη. Ανάμεσά τους και τα τρία κρεβάτια.

Το κτίριο Γ,

την Ξεστή 3, ένα μεγάλο, διώροφο τουλάχιστον, κτήριο με 14 δωμάτια σε κάθε όροφο. Πολλά από τα δωμάτια συνδέονται μεταξύ τους με πολύθυρα και είναι τοιχογραφημένα. Σε ένα από αυτά υπάρχει "δεξαμενή καθαρμών", χώρος που θεωρείται ιερός. Οι πιο ενδιαφέρουσες από τις τοιχογραφίες είναι εκείνες των Κροκοσυλλεκτριών και του Βωμού. Η πρώτη απεικονίζει τρεις γυναίκες σε αγρό με ανθισμένους κρόκους και ένα βωμό, ενώ η δεύτερη γυναίκες που μαζεύουν κρόκους και τους προσφέρουν σε καθιστή θεότητα πλαισιωμένη από πίθηκο και γρύπα. Οι αρχιτεκτονικές ιδιορρυθμίες του κτηρίου και τα θέματα των τοιχογραφιών οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στην Ξεστή 3 τελούνταν κάποιες τελετές.*

Το τελευταίο κτίριο ήταν η ιδιότυπη Οικία των θρανίων.

Εκεί τελείωσε η περιήγησή μας στον μοναδικό αυτόν αρχαιολογικό χώρο.

 

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο για να συνεχίσουμε τη βόλτα μας. Περίπου 1,5χμ Ν.Δ. είναι η Κόκκινη παραλία.

Φτάσαμε στο πάρκινγκ, αλλά δεν συνεχίσαμε στο μονοπάτι, που λίγες εκατοντάδες μέτρα μετά φτάνει στην παραλία. Αρκεστήκαμε στο κάτασπρο ξωκλήσι στο κάθετο κόκκινο βράχο και στην αγριεμένη θάλασσα, που έδερνε τα βράχια της ακτής.

Φύγαμε και γυρνώντας έξω από τον αρχαιολογικό χώρο κάναμε δεξιά

και λίγα μέτρα πιο κάτω φτάσαμε στο μικρό λιμανάκι-παραλία που είναι εκεί κοντά. Λίγες φωτογραφίες και συνεχίζουμε.

Περίπου 2χμ προς τα βόρεια είναι το χωριό Ακρωτήρι. Εκεί κάναμε αριστερά και περίπου μετά από 5χμ φτάσαμε στον επόμενο προορισμό μας.

Μέχρις εκεί απολαύσαμε τη διαδρομή με την άγρια ακτογραμμή στο εσωτερικό της καλδέρας

με το Ασπρονήσι σε πρώτο πλάνο και στο φόντο πίσω του την Παλιά Καμμένη και τη Θηρασιά και δεξιά τη Νέα Καμμένη.

Φτάσαμε λοιπόν στο νοτιοδυτικότερο άκρο του νησιού όπου στέκει ένας πολύ όμορφος Φάρος. Πρωτολειτούργησε το 1892 με πετρέλαιο, σταμάτησε τη λειτουργεία του στη διάρκεια της κατοχής, για λόγους ασφαλείας, ξαναλειτούργησε το 1945, ενώ στη δεκαετία του 1980 έγινε ηλεκτρικός. Σήμερα λειτουργεί αυτόνομα με φωτοβολταϊκά. Δυστυχώς δεν είναι επισκέψιμος αλλά υπάρχει η δυνατότητα να κάνεις κάποια βόλτα στα βράχια γύρω του.

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Σταματήσαμε σε ένα αμπέλι να δούμε λίγα ακόμα κλήματα-«καλάθια»

και λίγο μετά σε κάποιο σημείο που πάνω στο δρόμο είναι το ξωκλήσι του Αγ. Ιωάννη και σε πολύ κοντινή απόσταση άλλα δύο.

Φτάσαμε στο χωριό Ακρωτήρι και κάναμε κάποιες στάσεις για φωτογραφίες. Είναι πολύ εντυπωσιακό το ενετικό κάστρο στο κέντρο του, ένα ακόμα από τα 5 καστέλια εκείνων των χρόνων.

Συνεχίσαμε μέχρι το Μεγαλοχώρι, που το περάσαμε με το αυτοκίνητο, χωρίς να μπορούμε να σταματήσουμε κάπου.

Μόνο στην άκρη του σταμάτησα για κάποιες ακόμα φωτογραφίες δύο εκκλησιών που είναι κοντά η μία στην άλλη (πάρα πολλές εκκλησίες η Σαντορίνη!) και βγήκαμε στο δρόμο. Ακολουθώντας νότια πορεία φτάσαμε για άλλη μια φορά στη Βλυχάδα για ψαράκι στην ψαροταβέρνα που είχαμε φάει την πρώτη μέρα.

Μετά το φαγητό βγάλαμε μερικές φωτογραφίες την αφρισμένη θάλασσα στην παραλία της και γυρίσαμε στο δωμάτιο για ξεκούραση και άραγμα.

Εκεί τελείωσε και η τρίτη μέρα στο νησί. Σιγά-σιγά το ταξίδι μας τελείωνε. Είχαμε ακόμα μια μέρα και επιστρέφαμε στο σπίτι μας. Με το καλό.

----------------
*Οι περιγραφές αυτών των κτιρίων είναι από την ιστοσελίδα για το Ακρωτήρι του Υπουργείου Πολιτισμού. Οι υπόλοιπες περιγραφές από τις πινακίδες του χώρου.

(το ταξίδι συνεχίζεται )

 

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας

 

 

 

Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 2η – β. στα βόρεια

(συνέχεια από Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 2^η - α.  «ΚΥΚΛΑΔΙΤΙΣΣΕΣ»)

 

17 Μαρτίου 2026

 

 

Βγαίνοντας από το μουσείο προχωρήσαμε προς τα δυτικά. Σε περίπου 50μ συναντήσαμε τον πάνω Σταθμό του τελεφερίκ

Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 2η - α. «ΚΥΚΛΑΔΙΤΙΣΣΕΣ»

(συνέχεια από Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 1^η)

 

17 Μαρτίου 2026

 

Για τη 2^η μέρα στο νησί είχαμε προγραμματίσει κατ’ αρχάς μια επίσκεψη στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θήρας στα Φηρά.

Μετά το πρωινό μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για την πρωτεύουσα του νησιού.

Όπως όλοι οι οικισμοί του νησιού, έτσι και τα Φηρά  έχουν τεράστιο κυκλοφοριακό πρόβλημα, κυρίως όσον αφορά το πάρκινγκ. Τελικά μετά από κάμποσες βόλτες βρήκαμε να παρκάρουμε πίσω από το ΚΤΕΛ. Από εκεί έπρεπε να ανέβουμε δύσκολες ανηφόρες, που γίνονται ακόμα πιο δύσκολες όταν έχεις να χειριστείς αναπηρικό αμαξίδιο σε δρόμους με καλντερίμι. Το μουσείο βρίσκεται στο πιο ψηλό σημείο του οικισμού, πολύ κοντά στο σταθμό του τελεφερίκ.

Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 1η

 16 Μαρτίου 2026

 

 

Στη νότια άκρη των Κυκλάδων και αρκετά κοντά στην Κρήτη είναι ένα νησί σε σχήμα πεταλοειδές ή μισοφέγγαρου, διάσημο στα πέρατα του πλανήτη.

Πριν κάποιες χιλιάδες χρόνια πριν ήταν κυκλικό και γι αυτό το είπαν Στρογγύλη. Στα σπλάχνα του όμως τίποτα δεν ήταν ήσυχο, η φωτιά έκαιγε και κατά καιρούς, αυτό το ηφαίστειο έκανε μία και ξέρναγε καταστροφή. Έτσι έκανε και τότε, γύρω στα 1631π.Χ., που μια τεράστια έκρηξη εξαφάνισε ένα μεγάλο μέρος του αφήνοντας μόνο ένα μισοφέγγαρο στην ανατολική του μεριά, κάποια μικρά νησάκια στη δυτική και ανάμεσά τους το κενό που άφησε η λάβα που έφυγε και που ονομάζεται Καλδέρα ή Καλντέρα, κενό που καλύφθηκε από το θαλασσινό νερό. Επειδή όμως αγαπούσε τα δίποδα πλασματάκια που ζούσαν πάνω του και δημιουργούσαν έναν υπέροχο πολιτισμό, έκανε κάμποσους σεισμούς πριν την έκρηξη και αυτοί, ερμηνεύοντας σωστά τα σημάδια, σηκώθηκαν και έφυγαν. Γι αυτό, παρ’ όλη την καταστροφή δεν βρέθηκαν σκελετοί, όπως έγινε αιώνες μετά στην Πομπηία. Λένε μάλιστα κάποιοι ειδικοί (κάποιοι άλλοι το αμφισβητούν), πως η έκρηξη αυτή στάθηκε η αιτία να καταστραφεί ο άλλος υπέροχος πολιτισμός, αυτός της Μινωικής Κρήτης.

Αυτό που απέμεινε το βαφτίσανε Θήρα, από το όνομα του Σπαρτιάτη, πρώτου αποικιστή. Τον Μεσαίωνα οι διερχόμενοι σταυροφόροι σταματούσαν για ανεφοδιασμό εκεί που σήμερα είναι η Περίσσα. Από την εκκλησία της Αγίας Ειρήνης, που υπήρχε εκεί, οι Φράγκοι αποκάλεσαν το νησί Σάντα Ιρίνα. Οι ντόπιοι συνήθισαν αυτό το όνομα και με μια μικρή παραφθορά το έκαναν Σαντορίνη, όνομα που ισχύει ακόμα και σήμερα, αν και μετά την απελευθέρωση πήρε επίσημα και πάλι το αρχαίο του όνομα Θήρα. Το ρόλο της «νονάς» του νησιού διεκδικεί και ο ναός της Αγ. Ειρήνης που βρίσκεται στο νησάκι της Θηρασιάς, απέναντι από τη Σαντορίνη, στη δυτική πλευρά της καλδέρας.

Σήμερα, μέσα στην Καλδέρα, που φτάνει σε βάθος τα 1500μ έχουν δημιουργηθεί δύο νησάκια, η Παλιά και η Νέα Καμένη, που είναι ο ενεργός κρατήρας του ηφαιστείου, που κατά καιρούς βγάζει υλικά, που εναποθέτει πάνω στα νησάκια, μεγαλώνοντάς τα με αυτόν τον τρόπο.

Άγρια, «δωρική» ομορφιά!

1 Μαρτίου 2026

 

 

Ήρθε η ώρα της επιστροφής από την Κάρυστο και διαλέξαμε για άλλη μια φορά το δρομολόγιο από Νέα Στύρα για Αγία Μαρίνα στην απέναντι ακτή της Αττικής.

Φρεατίων αφήγησις 2!

Το 2020, μέσα σε εκείνη την εφιαλτική κλεισούρα της καραντίνας, για να γεμίσω το χρόνο μου, πέρναγα ώρες κοιτάζοντας φωτογραφίες από τα περασμένα χρόνια και τα ταξίδια. Τότε συνειδητοποίησα πως ανάμεσα στα αξιοθέατα που φωτογράφιζα, τράβαγα και φωτογραφίες από καπάκια φρεατίων που μου έκαναν εντύπωση, κυρίως από εικαστική άποψη. Έτσι το 2021 έκανα μια ανάρτηση παρουσιάζοντας καπάκια φρεατίων από τα ταξίδια μας στο εξωτερικό στο διάστημα μεταξύ 2008-2019. (Φρεατίων αφήγησις !). Από τότε στα ταξίδια μου φωτογραφίζω καπάκια φρεατίων, ανεξαρτήτως της εικαστικής τους εντύπωσης.

Ταξίδι στην Αίγυπτο. Έγινε κι αυτό!

 4-12 Φεβρουαρίου 2026

 

Όσοι μας γνωρίζουν ξέρουν πως λατρεύουμε τα ταξίδια όσο τίποτα άλλο. Τα οργανώνουμε και τα πραγματοποιούμε σχεδόν πάντα μόνοι μας. Άλλα εύκολα, άλλα όχι και τόσο, άλλα δύσκολα και τέλος κάποια «ανέφικτα», όσο κι αν λαχταράμε να τα κάνουμε. Αυτό βέβαια έχει να κάνει με τις προσωπικές μας ανάγκες, κάτι που μπορεί να είναι και τις περισσότερες φορές είναι, διαφορετικό για την πλειοψηφία. Επειδή χρησιμοποιούμε αναπηρικό αμαξίδιο βασική αιτία για το πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι ένα ταξίδι είναι οι υποδομές πρόσβασης του προορισμού. Υπάρχουν όμως και άλλοι παράγοντες. Το κλίμα (οι θερμοκρασίες σε συνδυασμό με την υγρασία των χωρών της Ν.Α. Ασίας είναι απαγορευτικές για το πρόβλημα της Σοφίας) ή οι συνθήκες υγιεινής είναι εξ ίσου σημαντικοί παράγοντες.

Ένα από τα «ανέφικτα» ταξίδια ήταν αυτό στην Αίγυπτο. Έλα όμως που τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου στη Γκίζα ήταν η χαριστική βολή στην επιφυλακτικότητα μας και έστω και με πολύ σκέψη και άγχος αποφασίσαμε να πάμε μερικές μέρες στην Αλεξάνδρεια και το Κάϊρο.

Δεν θα περιγράψω εδώ το πώς περάσαμε. Το αφήνω για όταν θα γράψω αναλυτικά γι αυτό το ταξίδι. Θα πω μόνο πως πήγαν όλα καλά και γυρίσαμε αλώβητοι διαγράφοντας τελικά το ταξίδι στην Αίγυπτο από τα «ανέφικτα». Για τη Σοφία ήταν τα καλύτερο που έχει κάνει ποτέ, κυρίως λόγω του ότι πιστεύαμε πως δεν θα το κάνουμε ποτέ.

Νάμαστε μόνο καλά και να κάνουμε κι άλλα ταξίδια, εφικτά και «ανέφικτα».

 

Αναμονή παρέα με Μυταρά και Κένταρχο!

8 Δεκεμβρίου 2025

Περιμένοντας να μας δει ο γιατρός χαζεύω του πίνακες που είναι ένα γύρω στην αίθουσα αναμονής. Δύο από αυτούς μου έκαναν εντύπωση και τους φωτογράφισα. Ένας του Δημήτρη Μυταρά (1934-2017) 

Στο νησί της Ναυμαχίας…άλλη μια φορά!

 16 Ιανουαρίου 2026

 

 

Είναι κάποια γεγονότα που καθορίζουν την ιστορία ενός τόπου ή και την ιστορία γενικότερα και βέβαια συνδέονται με τον τόπο στον οποίο έγιναν. Η Ελληνική ιστορία έχει πολλά τέτοια. Π.χ. οι μάχες των Περσικών πολέμων. Μια από αυτές έγινε το 480 π.Χ. Στο στενό ανάμεσα στη Σαλαμίνα και την Αττική έγινε η ναυμαχία ανάμεσα στον Περσικό και τον Ελληνικό στόλο με νίκη του ελληνικού. Αυτή ήταν και η αρχή του τέλους των Περσικών πολέμων και της αποτυχίας των Περσών να διεισδύσουν και να κατακτήσουν Ευρωπαϊκά εδάφη.

Καλό ταξίδι φίλε Νίκο!

 26 Ιανουαρίου 2026

 

 

Το Σάββατο που μας πέρασε (24/1/26) έφυγε από κοντά μας ένας σπουδαίος καλλιτέχνης και διανοητής και πάνω απ’ όλα ένας πολύτιμος φίλος. Ο Νίκος Ζήβας πάλεψε γερά με το τέρας αλλά νικήθηκε. Για όσους τον γνωρίσαμε και μας τίμησε με τη φιλία και την αγάπη του θα είναι πάντα εδώ.

Εκεί που ζούσαν νάνοι ελέφαντες!

Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 3ο

(συνέχεια από Στο νησί του Πανορμίτη! β΄)

27-28 Μαΐου 2022

 

 

Λίγο μετά τις 8 το βράδυ

Το κορίτσι με τα περιστέρια!

 17 Νοεμβρίου 2025

Ένα ενδιαφέρον γκράφιτι στον τοίχο σχολείου της Νέας Ιωνίας, απέναντι από την πύλη Δ΄ του ΟΑΚΑ και που φαίνεται όταν περνάς από τη Σπύρου Λούη. Δυστυχώς δεν βρήκα καμιά πληροφορία για τη δημιουργία του.

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας

Στο νησί του Πανορμίτη! β΄

 Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 2ο

(συνέχεια από Στονησί του Πανορμίτη! α΄)

26-27 Μαΐου 2022

 

 

Στην άλλη άκρη του νησιού στο νότο είναι ένας πολύ κλειστός κόλπος. Πάνορμο τον λένε. Εκεί βρίσκεται ένα από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα των Δωδεκανήσων και του Αιγαίου ολόκληρου. Είναι το μοναστήρι του Ταξιάρχη, του Αρχάγγελου Μιχαήλ, που λόγω της θέσης του τον λένε απλά «Πανορμίτη».

Ήταν το πολύ μακρινό 1980, που έκανα τη θητεία μου στο Παρθένι της Λέρου, όταν είδα το όνομα αυτό γραμμένο στο πλάι του καραβιού που ένωνε τα νησιά των Δωδεκανήσων, του θρυλικού «Πανορμίτη» και το άκουσα σαν μικρό όνομα σε κάποιους φαντάρους από τα γύρω νησιά. Με εντυπωσίασε πολύ, ρώτησα και έμαθα.

Αν και δεν είναι γνωστό πότε χτίστηκε το μοναστήρι, υπάρχουν ενδείξεις ότι ανεγέρθη γύρω στο 450 μ.Χ., στο σημείο όπου βρισκόταν αρχαίος ναός του Απόλλωνα. Το καθολικό της Μονής πήρε τη σημερινή του μορφή τον 18ο αιώνα και το καμπαναριό, που είναι χτισμένο σε ρυθμό μπαρόκ, είναι του 1911.

Παιδεία & Τεχνολογία!

 17 Οκτωβρίου 2025

Στον πιο κεντρικό δρόμο του Περιστερίου, στην Παναγή Τσαλδάρη απέναντι από το δημαρχείο και την Ευαγγελίστρια,

Στο νησί του Πανορμίτη! α΄

Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 1ο

 

24-26 Μαΐου 2022

 

Ήταν Απρίλης του 2003 και το υπέροχο ταξίδι στη Φινλανδική Λαπωνία έφτανε στο τέλος του. Στο αεροπλάνο από το Ivalo προς το Ελσίνκι, στο δρόμο της επιστροφής, πιάνουμε κουβέντα με έναν Φινλανδό, που κάθεται δίπλα μου.

-Από πού είστε;

-Από την Ελλάδα

-Πολύ όμορφη χώρα. Έχω πάει 3 φορές. Στην Κω, τη Ρόδο και τη Σαντορίνη.

-Εγώ δεν έχω πάει σε κανένα από αυτά τα νησιά

Με κοιτάζει σαν να βλέπει εξωγήινο.

-Και τι θέλετε εδώ πάνω;

-Που να σου εξηγώ.

 

Πέρασαν 19 ολόκληρα χρόνια και η κατάσταση για μένα δεν έχει αλλάξει. Έχω βρεθεί σε 40 χώρες εκτός Ελλάδας και σε αυτά τα νησιά δεν αξιώθηκα. Αφήνω στην άκρη κάποιες αντικειμενικές δυσκολίες (και όμως υπάρχουν κι αυτές) και λέω στη Σοφία: Φέτος μετά την Ιταλία θα πάμε Δωδεκάνησα και μάλιστα Ρόδο. Δεν παίρνει αναβολή. Η Σοφία εδώ και καιρό μου το λέει και έτσι δεν έχει αντίρρηση. Κάνουμε προγράμματα για Απρίλιο και Ιούνιο, αλλά ως γνωστό «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει». Μια σοβαρή αναποδιά μας αναγκάζει να ακυρώσουμε το ταξίδι στην Ιταλία και αφού την αποκαθιστούμε «σκάει» ο γάμος. Γάμος δικού μας παιδιού μέσα στο ταξίδι στα Δωδεκάνησα. Νέα αλλαγή. Ψάξιμο, ακυρώσεις, νέες κρατήσεις, αλλαγές σε ξενοδοχεία και το ταξίδι τακτοποιείται, έστω και με κάποια οικονομική επιβάρυνση.

Νοτιάς και κουτσομούρες!

 3 Ιανουαρίου 2026

 

Είναι κάποιοι τόποι, που τους απαξιώνεις, έτσι χωρίς λόγο και τους κρατάς έξω από τα εκδρομικά σου σχέδια, ακόμα κι αν είναι δίπλα σου.

Ένας τέτοιος τόπος για μένα ήταν η Κινέτα. Θυμάμαι μικρό παιδί τη μακαρίτισσα τη μάνα μου να πηγαίνει εκεί για μπάνιο. Σαν τις περισσότερες οικογένειες εκείνα τα χρόνια δεν είχαμε αυτοκίνητο. Έτσι για τα καλοκαιρινά μας μπάνια χρησιμοποιούσαμε τα μέσα συγκοινωνίας ή κάποια πρακτορεία που έβαζαν (και βάζουν ακόμα) πούλμαν για τις διάφορες παραλίες της Αττικής.

2025, μια πολύ δύσκολη χρονιά!

Ίσως η δυσκολότερη χρονιά της ζωής μου, μιας και σε προσωπικό επίπεδο ήρθαν έτσι τα πράγματα που σε όποιον και να το πεις δεν θα το πιστέψει.

Για το πρώτο μισό αυτής της χρονιάς είχαμε προγραμματίσει αρκετά ταξίδια εκτός και κυρίως εντός. Για τον Ιανουάριο ένα τετραήμερο σε Μεσσηνία και Ηλεία, για το Πάσχα δύο εβδομάδες στη Νότια Ιταλία (Καμπανία και Απουλία) με τους Ελβετούς φίλους μας, ταξίδι το οποίο θα συνεχίζονταν για άλλη μια εβδομάδα στην Ιθάκη και για τον Μάϊο και τον Ιούνιο ένα 20μερο σε Σποράδες και μετά ορεινή Λάρισα.

Αλλά όπως είναι γνωστό, «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός βάζει τα γέλια». Από ότι φάνηκε στη συνέχεια, δεν έβαλε απλά τα γέλια. Ξεκαρδίστηκε.

Τον Μάρτιο ένα τσεκάπ ρουτίνας και κάποιες εξετάσεις δείχνουν σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά και ξεκινάνε διάφορες εξετάσεις και απόφαση για χειρουργείο bypass. Φυσικά από εκεί και πέρα ακυρώνονται όλα τα σχέδια για ταξίδι.

Το χειρουργείο διπλού bypass προγραμματίστηκε και πραγματοποιήθηκε στις 30 Απριλίου. Όλα πήγαν μια χαρά με την επέμβαση αλλά το ίδιο βράδυ φεύγει από τη ζωή, μετά από χρόνια ταλαιπωρίας από ΧΑΠ, ο κατά 3,5 χρόνια μικρότερος αδελφός μου, γεγονός που μου κρατάνε κρυφό για 4 μέρες. Πρώτο χαστούκι σε μια πολύ δύσκολη για την υγεία μου στιγμή. Βγαίνω από το νοσοκομείο και δύο μέρες μετά μπαίνει ο μικρός μου αδελφός με επιθετική επιδείνωση καρκίνου, που κατά τ’ άλλα φαινόταν να πηγαίνει καλά. Τρεις μέρες μετά και 10 από το «φευγιό» του μεσαίου μας, φεύγει και αυτός αφήνοντάς με μόνο και με ανείπωτο πόνο. Πώς να παλέψεις τόσα χαστούκια μαζί; Η οικογένειά μου, οι νύφες μου, τα ανίψια μου, παρά το δικό τους πόνο, «πέφτουν» όλοι μαζί πάνω μου να με προστατέψουν όσο γίνεται απ’ αυτήν την «κατάρα».

Η αποθεραπεία, σωματική και ψυχική, ήταν μακρά. Δύο μήνες να μην μπορώ να κάνω σχεδόν τίποτα από τις συνηθισμένες μου ασχολίες. Τι να κάνουμε όμως. Τουλάχιστον από άποψη υγείας φαίνεται πως γλυτώσαμε τα χειρότερα (προς το παρόν).

Αφού πέρασε το καλοκαίρι και τα πράγματα κάπως στρώσανε, μπορέσαμε να κάνουμε κάποια ταξίδια μέσα στον Οκτώβριο.

Η χρονιά τελείωσε γενικά με ταξιδιωτική απραξία εκτός από μια ημερήσια εκδρομή.