Bergen, η «πύλη για τα φιόρδ»!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 8^ο

(συνέχεια από Bergen,η «πόλη των επτά βουνών»!)

24 Μαΐου 2023

Ένα άλλο προσωνύμιο της πόλης είναι «πύλη για τα φιόρδ», μιας και είναι κοντά στην είσοδο των μεγάλων φιόρδ και πολλοί την χρησιμοποιούν σαν βάση για την επίσκεψη σε αυτά.

Το επόμενο πρωί διαπιστώσαμε πως το Μπέργκεν ήρθε “στα ίσα” του. Βροχή! Τι άλλο;

Μετά από ένα ακόμα πολύ πλούσιο πρωινό βάλαμε αδιάβροχα, πήραμε ομπρέλες και ξεκινήσαμε.

Οι εικόνες μουντές και “μουσκεμένες”. Έχουν κι αυτές τη χάρη τους. Στην ψαραγορά μπήκαμε μέσα.

Αφ’ ενός γιατί είναι στεγασμένη και αφ’ ετέρου για μερικές ακόμα “ψαροεικόνες”.

Βγαίνοντας περάσαμε για άλλη μια φορά ανάμεσα από τους πάγκους με φαγητό του δρόμου από διάφορες γωνιές του πλανήτη,

ένα κατάστημα με αναμνηστικά με θέμα από τα Moomins, τα Σκανδιναβικά παραμύθια, καρτούν, ταινίες κλπ με τις φιγούρες που μοιάζουν με ιπποποταμάκια

και μπροστά από τα ξύλινα κτίρια του Bryggen, κάποια από τα οποία έχουν στην πρόσοψη μικρές ξύλινες φιγούρες, έναν άγγελο, ένα ψαρά, ένα μονόκερο κ.ά. 

Φτάσαμε στον πρώτο προορισμό της ημέρας, που θα μας προφύλαγε και από τη βροχή. Το Μουσείο του Bryggen.

Στο Bryggen τόσο τα παλαιότερα ξύλινα κτίρια όσο και τα πολιτιστικά στρώματα που βρίσκονται κάτω από το έδαφος περιλαμβάνονται στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Το 1955, για άλλη μια φορά, τμήματα του Bryggen κάηκαν. Μετά την πυρκαγιά υπήρξε μια έντονη συζήτηση για το μέλλον του και πολλοί από τους κατοίκους της πόλης ήθελαν να κατεδαφίσουν ο,τι είχε απομείνει.

Όμως οι αρχαιολόγοι ξεκίνησαν ανασκαφή στα καμμένα

που κράτησε 13 χρόνια

και αποκάλυψε

εκατοντάδες χιλιάδες αντικείμενα

που δίνουν μια εικόνα

για την καθημερινή ζωή στην πόλη κατά τον Μεσαίωνα. Οι νέες και μέχρι τότε άγνωστες ιστορίες της πόλης που ανακαλύπτονταν, οδήγησαν στην αλλαγή της κοινής γνώμης και το Bryggen γλύτωσε την κατεδάφιση, ενώ το 1976 ιδρύθηκε το ομώνυμο Μουσείο. Χτίστηκε από τον αρχιτέκτονα Øivind Maurseth, πάνω στα ερείπια παλαιότερων κτιρίων του Μπέργκεν του 12ου αιώνα.

Στεγάζει ένα τεράστιο αριθμό αντικειμένων

και κεραμικών,

παρέχοντας μια ζωντανή εικόνα για το εμπόριο,

τη ναυτιλία,

τη χειροτεχνία

και την καθημερινή ζωή στον Μεσαίωνα,

από το Μπέργκεν και τη Ν.Δ. Νορβηγία (το Vestlandet).

Η κύρια έκθεση έχει τίτλο “Κάτω από το έδαφος” (Under Jorden) και μας φέρνει πιο κοντά στην καθημερινή ζωή των μεσαιωνικών κατοίκων.

Ρουνικές επιγραφές (ίσως τα σημαντικότερα εκθέματα)

με κουτσομπολιά,

ποιήματα και ξόρκια μας μιλούν για την πίστη και την αγάπη, ενώ κεραμικά από την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή δείχνουν ένα εκτεταμένο και διεθνές εμπορικό δίκτυο.

Εξαιρετικά σημαντικό είναι το μοναδικό ένδυμα Guddal - ένα εύρημα σχεδόν χιλίων ετών, το οποίο είναι ένα από τα εξαιρετικά λίγα σχετικά άθικτα κομμάτια νορβηγικής μεσαιωνικής ενδυμασίας.

Τέλος έχει και μια αρκετά μεγάλη και ενδιαφέρουσα έκθεση με παλιές φωτογραφίες

Όταν βγήκαμε από το μουσείο η βροχή είχε κάπως κόψει και έτσι κάναμε δεξιά συνεχίζοντας στην αποβάθρα προς το κάστρο Bergenhus (Bergenhus festning)

με τον πύργο Rozenkrantz (Rosenkrantztårnet) για να τα επισκεφτούμε.

Πριν φτάσουμε στο κάστρο σταματήσαμε να χαζέψουμε το Statsraad Lehmkuhl,

ένα εντυπωσιακό τρικάταρτο ιστιοφόρο, που κατασκευάστηκε στη Γερμανία το 1914, είναι εκπαιδευτικό και ανήκει στο ομώνυμο ίδρυμα. (για την ιστορία του εδώ)

Φτάσαμε στο κάστρο και μπήκαμε. Ανήκει στο Νορβηγικό πολεμικό ναυτικό και φαινόταν από τμήματα ναυτών που μπαίνανε και βγαίνανε σε παράταξη.

Πρόκειται για ένα από τα παλαιότερα κτίσματα της Νορβηγίας, χτισμένο στα μέσα του 13ου αι, όταν το Μπέργκεν ήταν πρωτεύουσα της Νορβηγίας και χρησίμευσε σαν έδρα των Νορβηγών ηγεμόνων.

Χαζέψαμε ένα γύρω, αλλά, αν και η βροχή δυνάμωνε, αποφασίσαμε να μην μπούμε στους επισκέψιμους χώρους, κυρίως του πύργου.

Για να αποφύγουμε λίγο τη βροχή χωθήκαμε σε ένα σουβενιράδικο και μετά από περίπου μια ώρα, που έκοψε πάλι η βροχή βγήκαμε έχοντας ψωνίσει δυο τρία μπιχλιμπίδια μόνο.

Επειδή ο καιρός ήταν βαρύς, γυρίσαμε στο δωμάτιο για να ξεκουραστούμε και ξαναβγήκαμε το απόγευμα. 

Φτάσαμε στην πλατεία Vågsallmenninge, με τη βροχή να έχει σταματήσει τελείως.

Εκεί είδαμε ένα εντυπωσιακό γλυπτό-σιντριβάνι, το "Resonance" (Αντήχηση). Πρόκειται για ένα κεραμικό βάζο ύψους 3 μέτρων του 2003, έργο του Magne Furuholmen (γ. 1962), εικαστικού καλλιτέχνη και μουσικού, γνωστού και ως μέλος του μουσικού συγκροτήματος a-ha.

Αν κανείς πηγαίνει από την αποβάθρα προς το μνημείο του ναύτη, 

δίπλα από την είσοδο του πολυτελούς καταστήματος μόδας Høyer, θα δει το γλυπτό ενός άστεγου άντρα. Είναι έργο του Arne Mæland του 1999 και η επιγραφή του στα νορβηγικά αναφέρει: «Κανείς δεν είναι μόνο αυτό που βλέπεις».

Φτάσαμε για άλλη μια φορά μέχρι το παλιό Δημαρχείο και γυρίσαμε στην αποβάθρα.

Σκοπεύοντας να πάμε από την πίσω μεριά του Bryggen, φτάσαμε στα πρώτα, τούβλινα κτίρια, πριν από τα ξύλινα του Bryggen,

και κάναμε δεξιά την ανηφόρα.

Το πρώτο κτίριο εκεί είναι το Χανσεατικό μουσείο (Det Hanseatiske Museum), μπανταρισμένο λόγω συντήρησης,

με το πίσω κομμάτι του, το υπέροχο κόκκινο ξύλινο Finnegården, σε πολύ καλή κατάσταση και χωρίς σκαλωσιές.

Λίγο πιο πάνω κάναμε αριστερά και βρεθήκαμε πίσω από τα ξύλινα κτίρια του Bryggen. Οι εικόνες θυμίζουν χωριό.

Στο τέλος του είναι ένα παράρτημα του Χανσεατικού μουσείου. Είναι το Σέτστουνε (Schøtstuene), το συγκρότημα κτιρίων, όπου διαβιούσαν οι έμποροι της Χανσεατικής ένωσης. Είχε αίθουσα συγκέντρωσης, μαγειρεία (στα υπόλοιπα κτίρια του Bryggen απαγορεύονταν η χρήση φωτιάς για ευνόητους λόγους) τραπεζαρία και κοιτώνες.

Δίπλα του είναι η εκκλησία της Παναγίας (Mariakirken), που είχαμε επισκεφτεί την προηγούμενη.

Πήραμε το δρόμο για το δωμάτιο μας, περνώντας για τελευταία φορά από το Bryggen

και απολαμβάνοντας για άλλη μια και τελευταία φορά τις εικόνες του λιμανιού, χωρίς βροχή.

Την επομένη θα αφήναμε την υπέροχη αυτή πόλη για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας πιο βόρεια.

Καλή συνέχεια!

(το ταξίδι συνεχίζεται )

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας

Bergen, η «πόλη των επτά βουνών»!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 7^ο

(συνέχεια από Bergen, πρώτες «μουσκεμένες» εικόνες!)

23 Μαΐου 2023

Ξημέρωσε η άλλη μέρα και ναι, ήταν ηλιόλουστη(!!!!). Στον τόπο που βρέχει (σχεδόν) πάντα. Βέβαια ήταν ήλιος με δόντια. Σαν να ήμασταν στον τόπο μας Αλκυονίδες μέρες. Ποιος άραγε από τους Θεούς του Σκανδιναβικού Πανθέου μας είχε ευλογήσει; Τυχεροί; Θάλεγα κάτι άλλο αλλά δεν κάνει.

Φάγαμε ένα πολύ πλούσιο πρωινό και ξεκινήσαμε. Η μέρα προβλεπόταν γεμάτη Μπέργκεν για τα καλά. Έπρεπε να εκμεταλλευτούμε τη λιακάδα.

«Σωτηρία με λένε»!

 5 Ιουλίου 2026

Την 1η Κυριακή του Ιούλη, το βράδυ,

Πιρουέτες…...στο “Βυθό”!

 1 Ιουλίου 2026

Πρώτο βραδάκι του Ιουλίου και βρισκόμαστε στη δροσιά του υπαίθριου δημοτικού θεάτρου της Καρύστου δίπλα στη θάλασσα.

Το "στέκι" της Monachus monachus!

Ένα δεκαήμερο στις «νήσους των Μαγνήτων»! μέρος 3ο

(συνέχεια από “Πεπάρηθος”, το πιο πράσινο ελληνικό νησί!)

10-13 Ιουνίου 2026

H μεσογειακή φώκια μοναχός (Monachus monachus), είναι το ένα από τα δύο εναπομείναντα είδη φώκιας μοναχού. Παλαιότερα ήταν εξαπλωμένη σε όλες τις ακτές της Μεσογείου, της Μαύρης Θάλασσας και του ανατολικού Ατλαντικού. Σήμερα, με αριθμό μικρότερο από 600 ζώα, συγκαταλέγεται στα σπανιότερα και πλέον απειλούμενα είδη του πλανήτη. Ο μισός περίπου πληθυσμός, γύρω στα 250-300 άτομα, ζει στην Ελλάδα.

Σημαντικό βήμα για την προστασία της μεσογειακής φώκιας και των βιοτόπων της αποτέλεσε η ανακήρυξη της περιοχής των Βορείων Σποράδων σε προστατευόμενη και η ίδρυση το 1992 του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Αλοννήσου Βορείων Σποράδων (ΕΘΠΑΒΣ), του 1ου από τα δύο τέτοια πάρκα στην Ελλάδα. Καθοριστική υπήρξε η συμβολή της μη κερδοσκοπικής, μη κυβερνητικής οργάνωσης ΜOm / Εταιρία για τη Μελέτη και Προστασία της Μεσογειακής Φώκιας στην οργάνωση και λειτουργία δραστηριοτήτων όπως η ενημέρωση του κοινού και η παρακολούθηση της κατάστασης του πληθυσμού της Μεσογειακής φώκιας, σε συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές. Σύμφωνα με τα στοιχεία του οργανισμού, τουλάχιστον 55 διαφορετικά ενήλικα ζώα έχουν αναγνωριστεί να συχνάζουν στην περιοχή του θαλάσσιου πάρκου, ενώ υπολογίζεται γεννιούνται άλλα οχτώ τον χρόνο. Στο πάρκο περιλαμβάνονται η Αλόννησός και πολλά μικρότερα νησιά, ακατοίκητες νησίδες και βραχονησίδες γύρω της. (πληροφορίες εδώ και εδώ) 

“Πεπάρηθος”, το πιο πράσινο ελληνικό νησί!

Ένα δεκαήμερο στις «νήσους των Μαγνήτων»! μέρος 2ο

(συνέχεια από Στο νησί του «Αγίου των γραμμάτων»!)

6-9 Ιουνίου 2026

Πεπάρηθος ήταν η ονομασία της Σκοπέλου στα αρχαία χρόνια. Σύμφωνα με την παράδοση Κρήτες με αρχηγό τον Στάφυλο, γιο του Διονύσου και της Αριάδνης, πρωτοκατοίκησαν το νησί, ενώ πήρε το όνομα του από τον αδελφό του Στάφυλου, Πεπάρηθο. Το σημερινό όνομα Σκόπελος το βρίσκουμε σε πηγές για πρώτη φορά στα Ελληνιστικά χρόνια. Στα Ρωμαίκά χρόνια και πιο συγκεκριμένα στον 4ο αι μαρτύρησε στο νησί ο Άγιος Ρηγίνος, προστάτης του σήμερα. Μέχρι το 1830, που πέρασε στο Ελληνικό κράτος, πέρασαν από τη Σκόπελο Βυζαντινοί, Ενετοί και Τούρκοι.

Στην αρχαιότητα το νησί ήταν πολύ γνωστό για τον εξαιρετικής ποιότητας “Πεπαρήθιο οίνο”, ενώ οι Σκοπελίτες του σήμερα ασχολούνται με την αλιεία, την κτηνοτροφία (σκοπελίτικο κατσίκι), την παραγωγή εξαιρετικού ελαιολάδου και τις τελευταίες δεκαετίες τον τουρισμό. Είναι πια πολύ τουριστικό το νησί, όχι βέβαια όσο η Σκιάθος, αλλά και αυτό ακολουθεί κατά βήμα.

Στο νησί του «Αγίου των γραμμάτων»!

Ένα δεκαήμερο στις «νήσους των Μαγνήτων»! μέρος 1ο

3-6 Ιουνίου 2026

Πριν το ταξίδι στις «νήσους των Μαγνήτων»

«Μαγνήτων νήσοι» ονομάζονταν κατά την αρχαιότητα τα νησιά που σήμερα ονομάζουμε Σποράδες ή Βόρειες Σποράδες και αποτελούνται από τη Σκιάθο, τη Σκόπελο, την Αλόννησο και τα πολλά μικρά νησάκια γύρω και ανάμεσα από αυτά τα τρία. Στις Σποράδες εντάσσεται και η Σκύρος, που όμως βρίσκεται αρκετά νότια από τα άλλα και ανήκει στην Εύβοια σε αντίθεση με αυτά που ανήκουν στη Μαγνησία.

Ήταν το πολύ μακρινό 1989 που πήγαμε για ένα τετραήμερο στην Σκόπελο και από εκεί κάναμε και μια ημερήσια στην Αλόννησο. Την Σκιάθο την είχαμε αφήσει απ’ έξω, κάτι που δεν άλλαξε όλα αυτά τα χρόνια. Η ιδέα για μια επίσκεψη στο νησί του «Αγίου των γραμμάτων», του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ήταν πάντα στα σχέδιά μας. Φυσικά σε συνδυασμό με τα άλλα δύο νησιά των Σποράδων μιας και την Αλόννησο δεν την είχαμε δει ουσιαστικά σε εκείνη την εκδρομή, ενώ τη Σκόπελο που την είχαμε δει καλά χρειαζόταν μια ανανέωση μετά από 37 χρόνια. Μ’ αυτά και μ’ αυτά αποφασίσαμε για ένα 10ήμερο στο πρώτο μισό του Ιούνη. Έτσι ξεκίνησα την αναζήτηση, για δρομολόγια και διαμονές.