Στο νησί του Ήλιου! στα νότια α΄

Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 4ο

(συνέχεια από Εκεί που ζούσαν νάνοι ελέφαντες!)

29-30 Μαΐου 2022

Λίγο μετά τις 10 το επόμενο πρωί

μπαίναμε στο εντυπωσιακό λιμάνι της Ρόδου. Κατεβήκαμε και πήραμε κατευθείαν το δρόμο προς τα νότια με πρώτη στάση, μετά από περίπου 10χμ, στις Πηγές της Καλλιθέας.

Ιαματικές πηγές γνωστές από την αρχαιότητα αξιοποιήθηκαν από τους Ιταλούς κατά την περίοδο της Ιταλοκρατίας όταν το 1928 οι αρχιτέκτονες Πιέτρο Λομπάρντι και Αρμάντο Μπερναμπίτη ανέλαβαν τα σχέδια, ο πρώτος

και τη διακόσμηση ο δεύτερος, δημιουργώντας ένα συγκρότημα κτιρίων που πολλά εμπνέονται από την οθωμανική αρχιτεκτονική και τα χαμάμ, με πλούσια διακοσμημένα μωσαϊκά δάπεδα (βοτσαλωτά). Διαμορφώνεται σε επίπεδα που φτάνουν μέχρι της θάλασσα, όπου υπάρχει μικρή παραλία.

Με πολλά δέντρα και λουλούδια το συγκρότημα είναι απόλυτα ενταγμένο στο περιβάλλον. Από το 1967 ως το 2007 ήταν εγκαταλελειμμένο και σε μαύρο χάλι. Από το 2007 και αφού έγινε εκτεταμένη συντήρηση και αποκατάσταση λειτουργεί και πάλι.

Αφήσαμε το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ, περάσαμε την εντυπωσιακή είσοδο,

τον πρώτο χώρο με το σιντριβάνι

και από τις βοτσαλωτές σκάλες κατεβήκαμε

εκεί που είναι το κυκλικό κτίσμα σαν χαμάμ (ροτόντα).

Είναι εξ ίσου εντυπωσιακό και αυτό.

Κάπου εκεί τελειώσαμε, έχοντας κατά νου να ξαναέρθουμε κάποια στιγμή σε επόμενη μέρα.

Περίπου 20χμ ακόμα, κοντά στο χωριό Αρχάγγελος φτάσαμε στο μοναστήρι της Παναγίας Τσαμπίκας (της κάτω ή της χαμηλής).

Περίπου 3χμ από εκεί είναι η Μονή της Παναγίας της Τσαμπίκας ή “Kυράς Ψηλής” ή “Άνω Tσαμπίκας”, όπως είναι επίσης γνωστή. Είναι ένα από τα γνωστότερα προσκυνήματα στα Δωδεκάνησα και τα άτομα που φέρουν το όνομα “Τσαμπίκα” και “Τσαμπίκος” δεν είναι σπάνια στο νησί με το οποίο και ταυτίζονται. Σχεδόν κατά 100% κατάγονται από τη Ρόδο.

Η “Κάτω Τσαμπίκα” που σταματήσαμε εμείς είναι σχεδόν πάνω στο δρόμο Ρόδου-Λίνδου. Δεν είναι γνωστό πότε κτίστηκε παρά μόνο πως ανακαινίστηκε το 1760.

Είχε πολύ κόσμο γιατί ετοιμάζονταν για μια βάφτιση.

Μπορέσαμε όμως να μπούμε στο ναό

με το εντυπωσιακό ξυλόγλυπτο τέμπλο, του 18ου αι. 

Περίπου 25χμ μετά, πάντα προς τα νότια και αφού περάσαμε έξω από τη Λίνδο, φτάσαμε στους Πεύκους

όπου βρήκαμε το ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει, ανεβάσαμε πράγματα και κάτσαμε στο εστιατόριο να τσιμπήσουμε κάτι πριν γυρίσουμε στο δωμάτιο για να ξεκουραστούμε.

Απόγευμα πήραμε το αυτοκίνητο και κάναμε μια βόλτα στη γύρω περιοχή για μια πρώτη γνωριμία και επαφή με τον τόπο. 

Έχοντας πιει τον πρώτο καφέ της ημέρας ξεκινήσαμε τη γνωριμία μας με το νοτιοανατολικό μέρος του νησιού. Πρώτη μας στάση στο κοσμοπολίτικο Κιοτάρι με τα υπερπολυτελή ξενοδοχεία, τα ξενοδοχεία των all inclusive και τα ακριβά εστιατόρια. Φυσικά τίποτα από αυτά δεν μας αφορούσε.

Ήρθαμε να δούμε την παραλία, που ένας βράχος τη χωρίζει στα δύο

και την εκκλησία της Μεταμόρφωσης.

Μια πέτρινη εκκλησία χωρίς τοιχογραφίες,

αλλά μια πολύ ενδιαφέρουσα τοιχοποιία στην οποία έχουν ενσωματωθεί πολύ ωραία κιονόκρανα, ενώ έχει πολύ όμορφα βοτσαλωτά πατώματα, μέσα

και έξω. Κάπου διάβασα πως είναι του 11ου-12ου αι, αλλά δεν μπόρεσα να το διασταυρώσω και το αναφέρω με κάθε επιφύλαξη.

Ένα περίεργο και κατά τη γνώμη μου, αταίριαστο κτίριο τράβηξε τη ματιά μου. Τι άλλο θα δούμε.

Από εκεί κάναμε δεξιά προς το εσωτερικό του νησιού για να πάμε στο Ασκληπιείο.

Περίπου 4χμ μετά φτάσαμε και σταματήσαμε στην πλατεία, όπου είναι η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που είναι και η καρδιά του χωριού.

Το Ασκληπιό ή Ασκληπιείο είναι σχετικά μακριά από τη θάλασσα και γι αυτό λιγότερο τουριστικό από τους “διάσημους” γείτονες του.

Η εκκλησία της Κοίμησης με το όμορφο καμπαναριό είναι το σημαντικότερο αξιοθέατο του. Κτίστηκε τον 11ο αι

και είναι κατάγραφος με τοιχογραφίες των 13ου-16ου αι.

Μπήκαμε και μείναμε με ανοικτό το στόμα.

Αν εξαιρέσεις τα σημεία που η τοιχογραφία έχει καταστραφεί, δεν υπάρχει χιλιοστό που να μην είναι τοιχογραφημένο.

Ξεχωρίζουν ο τρούλος,

η Πλατυτέρα στο ιερό

και κυρίως η μεγάλη τοιχογραφία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

Έχει όμορφο τέμπλο,

κάποιες φορητές εικόνες,

και βοτσαλωτό δάπεδο,

ενώ σε διπλανό χώρο

εκτίθενται κάποιες ακόμα εικόνες, άλλα κειμήλια

και αρχιτεκτονικά μέλη.

Σε ξεχωριστό κτίριο στεγάζεται ένα λαογραφικό μουσείο

με τα συνήθη, για τέτοιου είδους μουσείο εκθέματα.

Στην κορυφή του λόφου πάνω από τον οικισμό στέκει το ερειπωμένο μεσαιωνικό/βυζαντινό κάστρο.

Γυρίσαμε πίσω στο Κιοτάρι και πήραμε πάλι τον παραλιακό και μετά από περίπου 12χμ κάναμε πάλι δεξιά για 2χμ και μπήκαμε

στο όμορφο και ήσυχο χωριό Λαχανιά με την όμορφη πλατεία με τα πλατάνια και τα άσπρα σπίτια.

Η παραλία του έχει άμμο και βότσαλο.

Συνεχίσαμε ακόμα πιο νότια.

Η επόμενη στάση ήταν το Πλημμύρι, μια περιοχή σημαντικής οικολογικής σημασίας μιας και είναι τόπος αναπαραγωγής της θαλάσσιας χελώνας Caretta Caretta. Στα βορειοανατολικά της υπάρχει καταφύγιο αλιευτικών σκαφών. Στην περιοχή υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα διαφόρων εποχών.

Το σημαντικότερο αξιοθέατο είναι ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής. Χτίστηκε τον 18ο-19ο αι πάνω στα ερείπια ρωμαϊκού κτίσματος

και διάφορα αρχαία αρχιτεκτονικά μέλη έχουν χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή του.

Αν και κλειστή είναι πολύ ενδιαφέρουσα απ’ έξω με το βοτσαλωτό δάπεδο

αλλά και από την πίσω και την πλαϊνή μεριά.

Από το Πλημμύρι μπήκαμε στο εσωτερικό του νησιού προς τα δυτικά προς το χωριό Κατταβιά. Πριν φτάσουμε εκεί σταματήσαμε στον Άγιο Μάρκο και το Παλιό Εργοστάσιο Μεταξιού.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 οι Ιταλοί αποφάσισαν να εκσυγχρονίσουν και να αναπτύξουν την αγροτική παραγωγή της Κατταβιάς. Κατασκεύασαν ολόκληρο οικισμό με ένα μοναστήρι γύρω από το οποίο υπήρχαν σπίτια, ακόμα και σχολείο. Όλα αυτά για να προσελκύσει Ιταλούς αποίκους, που δούλευαν στα χωράφια. Δούλευαν επίσης το εργοστάσιο επεξεργασίας μεταξιού που έφτιαξαν επίσης στην ίδια περιοχή. Όταν έπεσε το Ιταλικό φασιστικό καθεστώς η Ρόδος πέρασε στις Γερμανικές δυνάμεις κατοχής. Μετέτρεψαν το μοναστήρι σε αποθήκη πυρομαχικών και το εργοστάσιο σε φυλακή και στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Στη συνέχεια τα κτίρια αυτά σιγά-σιγά ερειπώθηκαν. Τα τελευταία χρόνια γίνονται προσπάθειες να αναστηλώσουν κάποια από αυτά,

όπως ο ναός του Αγίου Μάρκου

και τα γύρω του, όπου στεγάζεται και ένα καφέ.

Αυτό που έχει ερειπωθεί τελείως είναι το εργοστάσιο, που πέρα από τη βασική του χρήση έχει και ιστορική σημασία λόγω των θηριωδιών και των εκτελέσεων που έγιναν σε αυτό από τους Γερμανούς.

Από την Κατταβιά κάναμε αριστερά και μετά από περίπου 11χμ φτάσαμε στο νοτιότερο σημείο του νησιού.

Εκεί είναι ένα μικρό νησί, το Πρασονήσι, που ανάλογα με την εποχή το νησί είναι “νησί” ή “χερσόνησος”. Μια στενή λωρίδα άμμου, περίπου 500μ ενώνει το νησί με τη Ρόδο όταν η στάθμη της θάλασσας πέφτει και η οποία εξαφανίζεται όταν έχει πλημμυρίδα.

Οι άνεμοι που φυσούν στην περιοχή κάνουν το Πρασονήσι ιδανικό για σέρφινγκ και κάϊτ σέρφινγκ και γι αυτό γίνεται ο κακός χαμός από κόσμο.

Λόγω της πολυκοσμίας αποφασίσαμε να μην αναζητήσουμε εστιατόριο και να γυρίσουμε στο Πλημμύρι όπου είχαμε δει ένα ψαρομάγαζο δίπλα στη Ζωοδόχου Πηγή.

Περάσαμε από την Κατταβιά, όπου κάναμε μια μικρή στάση και αφού χαθήκαμε σε ένα κακοτράχαλο χωματόδρομο για 2-3χμ

κάναμε άλλη μια στάση στο ενδιαφέρον ξωκλήσι του αγίου Παύλου,

που παραδόξως ήταν ανοικτό.

Στο Πλημμύρι κάτσαμε στο ψαρομάγαζο και φάγαμε ωραίο ψαράκι

απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τη θέα στη θάλασσα.

Προχωρημένο απομεσήμερο γυρίσαμε στο δωμάτιό μας για ξεκούραση. Όμως η μέρα δεν είχε τελειώσει ακόμα. 

(το ταξίδι συνεχίζεται )

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας