Πλησιάζοντας το Bergen!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 5^ο

(συνέχεια από Φιόρδ, βουνά, καταρράκτες …και άλλα μαγικά!)

21-22 Μαΐου 2023

 

Το επόμενο πρωί, αφού φάγαμε το πρωινό μας, φορτώσαμε και ξεκινήσαμε. Προορισμός μας το χωριό Røldal, γύρω στα 234χμ νότια.

Περάσαμε για άλλη μια φορά (και τελευταία) τα χωριά Flåm και Gudvangen, που σημαίνει πως περάσαμε ξανά τα δύο μεγάλα τούνελ και συνεχίσαμε νότια. Φτάσαμε στο δεύτερο μακρύτερο φιόρδ της χώρας, το Hardangerfjord και ακολουθήσαμε το στενό παρακλάδι του το Sørfjorden, στην άκρη του οποίου είναι η πόλη Odda.

Λίγο μετά την είσοδό μας στο Sørfjorden 

κάναμε την πρώτη στάση της ημέρας σε ένα εντυπωσιακό χώρο ανάπαυσης και πάρκινγκ, το Espenes. Εντυπωσιακό τόσο από άποψη τοπίου και εικόνων,

όσο και από την εξαιρετική, μοντέρνα αρχιτεκτονική των χώρων εξυπηρέτησης.

Μετά τη μικρή στάση συνεχίσαμε για την Odda.

Η διαδρομή δίπλα στο φιόρδ υπέροχη

με τα χιονισμένα βουνά

και τους καταρράκτες απέναντι να μας συνοδεύουν συνεχώς.

Φτάσαμε στην Odda και αράξαμε στο λιμάνι. Η εικόνα των πολύχρωμων σπιτιών που «κατρακυλούν» πάνω από το νερό είναι υπέροχη,

που γίνεται ακόμα πιο εντυπωσιακή από τους καγιάκερς που κωπηλατούν στα ήρεμα νερά του φιόρδ.

Η Odda, με πληθυσμό λίγο λιγότερο από 5000, κατοικείται εδώ και αιώνες. Αν και βιομηχανική πόλη, από τον 19^ο αι άρχισε να προσελκύει τουρίστες.  

Κάναμε μια μικρή βόλτα και κάτσαμε σε μια πλατεία που είχε ένα τμήμα της με πάγκους και από πάνω τέντα για προστασία.

Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι το μεγάλο γλυπτό ενός αλόγου,

ενώ η εικόνα συμπληρώνεται από την ολόλευκη εκκλησία εκεί δίπλα.

Από ένα παρακείμενο σούπερ μάρκετ ψώνισα σάντουιτς να φάμε για μεσημέρι εκεί και ένα ψημένο κοτόπουλο για το βράδυ.

Η επόμενη στάση, γύρω στα 15χμ νότια, ήταν σε ένα αξιοθέατο, από αυτά που αποδεικνύουν πως η Νορβηγία δεν σταματά ποτέ να σε εκπλήσσει. Ένα από τα πιο όμορφα και εντυπωσιακά όλου του ταξιδιού.

Ο διπλός καταρράκτης Latefossen.

Τι ορμή! Τι δύναμη! Και τι ομορφιά!

Τα νερά τους περνούν κάτω από το δρόμο και χύνονται στον ορμητικό ποταμό Grønsdalslona.

Κάτσαμε αρκετή ώρα θαυμάζοντας αυτό το υπέροχο θαύμα της φύσης και μπήκαμε στο αυτοκίνητο

για το τελευταίο μέρος του ταξιδιού εκείνης της μέρας.

Γύρω στα 27χμ νότια είναι το χωριό Røldal, στη βόρεια άκρη της στενόμακρης λίμνης Røldalsvatnet.

Δίπλα ακριβώς στη λίμνη είναι ένα κάμπινγκ, στο οποίο είχαμε κλείσει ένα ξύλινο σπιτάκι. Μην πάει το μυαλό σας σε καμμιά καλύβα.

Πολυτέλεια και όλες οι ανέσεις ενός κανονικού σπιτιού, γι αυτό και η τιμή του όση ή και περισσότερη από ένα τρίστερο ή και καμμιά φορά τετράστερο ξενοδοχείο. Εκεί θα μέναμε για ένα βράδυ.

Επειδή το απόγευμα είχε προχωρήσει κάτσαμε να ξεκουραστούμε.

Εγώ βγήκα για μερικές φωτογραφίες πριν πέσει ο ήλιος.

Το πρωί τσιμπήσαμε κάτι και ξεκινήσαμε να φύγουμε από το κάμπινγκ, αλλά όχι από το χωριό, μιας και υπάρχει εκεί μία ακόμα ξύλινη εκκλησία, που εκτός των άλλων ήταν και αυτή ένας από τους λόγους που είχαμε έρθει μέχρι εδώ κάτω. Περάσαμε πριν και πήραμε από ένα μαγαζί δύο καφέδες να ανοίξει το μάτι μας και στη συνέχεια πήγαμε να τη δούμε.

Η Røldal stavkyrkje φτιάχτηκε γύρω στα 1250 και από τότε έχουν γίνει κάποιες προσθήκες. Διάφορα στοιχεία την κάνουν να ξεχωρίζει από άλλες παρόμοιες.

Πρώτα απ’ όλα είναι μια εν ενεργεία ενοριακή εκκλησία με το νεκροταφείο γύρω της. Το άλλο είναι πως σε αντίθεση με τις περισσότερες του είδους της, που είναι λιτές και χωρίς διάκοσμο εσωτερικά,

αυτή έχει πολύ ενδιαφέροντα βωμό

και ωραία φυτική διακόσμηση στην οροφή και τους τοίχους.

Ευτυχώς ήταν ανοικτή όταν πήγαμε, αλλά μέσα ήταν μια ομάδα ανθρώπων, που κάποιος τους μιλούσε, κάτι σαν ξενάγηση. Έτσι δεν μπορούσαμε να πλησιάσουμε στο βωμό και τους τοίχους για να δούμε λεπτομέρειες.

Δεν πειράζει όμως, αρκεί που την είδαμε.

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής ακολουθώντας αντίστροφα τη διαδρομή της προηγούμενης μέρας.

Λίγα μέτρα πριν φτάσουμε στο διπλό καταρράκτη Latefossen σταματήσαμε να δούμε ένα άλλο, επίσης εντυπωσιακό, στην απέναντι μεριά του δρόμου και του ποταμού.

Είναι ο Espelandsfossen. Τον είχαμε δει την προηγούμενη φεύγοντας από τον Latefossen, αλλά είχε κίνηση και δεν μπορούσα να σταματήσω, πράγμα που έκανα εκείνη τη μέρα.

Λίγα μέτρα μετά σταματήσαμε και πάλι στον Latefossen, μιας και αυτό το θαύμα δύσκολα χορταίνεις να το θαυμάζεις.

Από εκεί μέχρι την Odda, ο δρόμος είναι ο ίδιος με αυτόν της προηγούμενης μέρας. Στην Odda κάναμε αριστερά και ακολουθώντας Β.Δ. πορεία για περίπου 40χμ,

φτάσαμε στο χωριό Jondal, που είναι στο Hardangerfjord.

Ο δρόμος μας έφερε στην αποβάθρα για να μπούμε στο φέρι που θα μας περνούσε απέναντι στο χωριό Tørvikbygd, για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας. 

Όσο να περάσουμε απέναντι ας πούμε για άλλο ένα στοιχείο για όσους κινούνται στους δρόμους της Νορβηγίας. Πέρα από το γεγονός πως υπάρχουν ελάχιστα κομμάτια αυτοκινητόδρομου, η οδηγική συμπεριφορά είναι προσαρμοσμένη σε αυτές τις συνθήκες και έτσι γενικά η οδήγηση είναι άνετη και ασφαλής, αρκεί να μην έχεις διάθεση για «ταρζανιές». Ένα χαρακτηριστικό, που έχει να κάνει με τη μορφολογία της χώρας είναι τα πορθμεία (φέριμποτ). Λόγω των πολλών φιόρδ και των νησιών, ειδικά στα δυτικά, πολλές φορές ο δρόμος που ακολουθείς καταλήγει σε μια αποβάθρα, που κάποιο πορθμείο θα σε πάρει να σε περάσει απέναντι για να συνεχίσεις το δρόμο σου. Οι περισσότερες διαδρομές είναι μικρότερες από μισή ώρα, γι αυτό και θα δεις πως οι περισσότεροι οδηγοί δεν βγαίνουν από τα αυτοκίνητά τους. Εκεί γενικά δεν πληρώνεις τίποτα. Απλά φωτογραφίζουν την πινακίδα σου και πληρώνεις συνολικά μαζί με τα διόδια. Βέβαια υπάρχουν και κάποια πορθμεία στα οποία πληρώνεις και μάλιστα ακριβά, αλλά αυτά είναι λίγα και αφορούν μεγαλύτερες διαδρομές.

Όμως φτάσαμε στο Tørvikbygd. Ώρα να συνεχίσουμε βορειοδυτικά.

Επόμενη στάση το χωριό Steine.

Σταματήσαμε γιατί φτάνοντας εκεί

είδαμε άλλον ένα εντυπωσιακό καταρράκτη, τον Steinsdalsfossen.

Ένα μονοπάτι οδηγεί στην πίσω μεριά του και βλέπεις τα νερά που γκρεμίζονται με ορμή, γεγονός που θυμίζει τον καταρράκτη της Έδεσσας, για όσους έχουν πάει.

Εκεί, σ’ ένα παγκάκι απέναντι από τον καταρράκτη κάτσαμε να κολατσίσουμε αυτά που είχαμε πάρει για μεσημέρι.

Μπήκαμε πάλι στο αυτοκίνητο και συνεχίσαμε. 

Θέλαμε ακόμα πάνω από μία ώρα μέχρι το Μπέργκεν. Είχαμε όμως κατά νου να σταματήσουμε σε ένα προάστιό του για να δούμε ένα ακόμα αξιοθέατο. Αλλά αυτά στη συνέχεια του ταξιδιού μας. 

Οι διαδρομές του τελευταίου 4ήμερου, από το Όσλο ως το Μπέργκεν

 

το ταξίδι συνεχίζεται

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας

 

 

 

 

Φιόρδ, βουνά, καταρράκτες …και άλλα μαγικά!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 4^ο

(συνέχεια από Εθνική γιορτή, διήμερη αργία!)

19-20 Μαΐου 2023

 

Το επόμενο πρωί, αφού πήραμε το πρωινό μας και ήπιαμε τον πρώτο καφέ της ημέρας, φορτώσαμε και ξεκινήσαμε το οδικό μας ταξίδι στη Νορβηγία. Το επόμενο τετραήμερο θα ταξιδεύαμε δυτικά-βορειοδυτικά «κυνηγώντας» καταρράκτες, ξύλινες εκκλησίες και φιόρδ, οδηγώντας μέσα στη μαγική Νορβηγική ύπαιθρο. Ανεβήκαμε και κατεβήκαμε βουνά, άλλα χιονισμένα και άλλα όχι, περάσαμε από λίμνες, ποτάμια και εντυπωσιακούς καταρράκτες. Ταξιδέψαμε με πλοίο σε φιόρδ, με τρένο σε φαράγγι με καταρράκτες και περάσαμε από τούνελ «ων ουκ έστιν αριθμός». Τούνελ μικρά, μεσαία, μεγάλα και πολύ μεγάλα. Μέχρι και από το μεγαλύτερο οδικό τούνελ του κόσμου, το Lærdalstunnelen, μήκους 24,5χμ περάσαμε 3 φορές (!!!!). Εμπειρία μοναδική, αλλά όχι για κλειστοφοβικούς. Το απόγευμα της τέταρτης μέρας φτάσαμε στο Bergen, την «πρωτεύουσα των φιόρδ».

Γέννημα, θρέμμα και καμάρι της Καισαριανής!

 22 Μαρτίου 2026

 

 

Η Καισαριανή, η γειτονιά αυτή της Αθήνας στους πρόποδες του Υμηττού, έχει κάποια σημαντικά πράγματα για τα οποία καμαρώνει. Πρώτα απ’ όλα για τους ήρωες που εκτελέστηκαν στο μαρτυρικό σκοπευτήριό της, όπως οι 200 κομμουνιστές της Πρωτομαγιάς του 1944. Η Μικρασιάτικη ρίζα των κατοίκων της είναι άλλο ένα. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, ή μάλλον κάποιος άλλος για τον οποίο καμαρώνει και αυτός ακούει στο όνομα Μιχάλης Κρητικόπουλος.

Περιμένοντας το Άγιο Φως!

 Μεγάλο Σάββατο 11 Απριλίου 2026

Τα καΐκια φεύγουν 

Ανοιξιάτικη νυχτερινή γαλήνη!

 Μεγάλο Σάββατο 11 Απριλίου 2026

Στην Κάρυστο, 

Παγκόσμια Ημέρα Μνημείων και Τοποθεσιών 2026!

Η 18η Απριλίου κάθε χρόνου έχει ορισθεί από την UNESCO και το Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών (ΙCOMOS) ως Παγκόσμια Ημέρα Μνημείων και Τοποθεσιών (International Day for Monuments and Sites). Η πρόταση έγινε στις 18 Απριλίου του 1982, κατά τη διάρκεια ενός συμποσίου του ICOMOS στην Τυνησία και υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση της UNESCO τον Νοέμβριο του 1983.

Παγκόσμια Ημέρα Μνημείων και Τοποθεσιών 2026
Το θέμα που επιλέχθηκε για το έτος 2026 είναι «Επείγουσα πρόληψη των καταστροφών για τη ζώσα κληρονομιά σε περιβάλλον συγκρούσεων και καταστροφών». Περισσότερα εδώ
Στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, που βρίσκεται σε εξέλιξη, έχουν επιβεβαιωθεί από την UNESCO ζημιές σε διάφορα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς του Ιράν. Ένα από αυτά είναι το Παλάτι Τσεχέλ Σοτούν στο Ισφαχάν. 

Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 4η & επιστροφή

(συνέχεια από Στρογγύλη, Θήρα,Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 3η)

 

19-20 Μαρτίου 2026

 

Μετά την επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο του Ακρωτηρίου είχε έρθει η ώρα να πάμε τη σημερινή μέρα να δούμε το Μουσείο Προϊστορικής Θήρας στα Φηρά. Το μουσείο αυτό, κάλλιστα θα μπορούσε να βρίσκεται δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο, μιας και τα περισσότερα εκθέματα προέρχονται από τις ανασκαφές στο Ακρωτήρι.

Το μουσείο είναι σχετικά νέο, μιας και εγκαινιάστηκε στις αρχές του 2000. Οι εκθέσεις αναπτύσσονται σε δύο ορόφους. Στον κάτω όροφο βρίσκονται οι τοιχογραφίες από το ακρωτήρι. Το κτίριο είναι σύγχρονο με ότι και αν σημαίνει αυτό και μεταξύ άλλων υπάρχει ασανσέρ για τη μετακίνηση όσων δεν μπορούν μέσω της σκάλας. Όλα τέλεια μέχρις εδώ. Αλλά εδώ είναι Ελλάδα. Τους χειμωνιάτικους και ανοιξιάτικους μήνες ο όροφος με τις τοιχογραφίες είναι κλειστός λόγω έλλειψης προσωπικού (!!!!). Αλλά μην νομίζετε πως και το καλοκαίρι που ανοίγει, ένα άτομο με αναπηρία μπορεί να τον επισκεφτεί. Το ασανσέρ είναι χαλασμένο εδώ και χρόνια (!!!!!!!!). Ναι στο σημαντικότερο μουσείο της “ναυαρχίδας” του ελληνικού τουρισμού το ασανσέρ δεν δουλεύει. Όλοι οι υπεύθυνοι σε όποια βαθμίδα κι αν βρίσκονται, μέχρι την υπουργάρα, που ξέρει να τσιμεντώνει την ακρόπολη, δεν μπορούν εδώ και χρόνια να φτιάξουν ένα ασανσέρ. Να πω πως ντρέπομαι για την πατρίδα μου, λίγο θα είναι. Και αφού τα είπα και κάπως ξαλάφρωσα, ας πούμε και γι αυτά που είδαμε την τελευταία μέρα του ταξιδιού μας στη Σαντορίνη.

Οι Άγιοι Θεόδωροι του κοιμητηρίου!

 31 Μαρτίου 2026

 

Πάνε κάμποσα χρόνια που πήγα σε μια κηδεία

Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 3η

(συνέχεια από Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 2η - β. στα βόρεια)

 

18 Μαρτίου 2026

 

Η τρίτη μέρα ήταν αφιερωμένη στο νότιο κομμάτι του νησιού και στο σημαντικότερο, κατά τη γνώμη μου, αξιοθέατο και ένα από τα σημαντικότερα της Ελλάδας γενικότερα. Την προϊστορική πόλη του Ακρωτηρίου.

Είναι ένας από τους σημαντικότερους προϊστορικούς οικισμούς του Αιγαίου, που κατοικήθηκε από το 4500 π.Χ. περίπου μέχρι τον 17ο αιώνα π.Χ. Στους 3 τελευταίους αιώνες  επεκτάθηκε και σταδιακά εξελίχθηκε σε ένα από τα κύρια αστικά κέντρα και λιμάνια του Αιγαίου. Η μεγάλη έκταση του οικισμού, το περίτεχνο σύστημα αποστράγγισης, τα περίτεχνα πολυώροφα κτίρια με τις υπέροχες τοιχογραφίες, έπιπλα και σκεύη, δείχνουν τη μεγάλη του ανάπτυξη και ευημερία. Το Ακρωτήρι είχε εμπορικές σχέσεις με την Κρήτη, την ηπειρωτική Ελλάδα, τα Δωδεκάνησα, την Κύπρο, τη Συρία και την Αίγυπτο. Η ζωή της πόλης έλαβε απότομο τέλος στα τέλη του 17ου αιώνα π.Χ., όταν οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν λόγω ισχυρών σεισμών. Ακολούθησε η έκρηξη. Τα ηφαιστειακά υλικά κάλυψαν ολόκληρο το νησί και την ίδια την πόλη.

Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 2η – β. στα βόρεια

(συνέχεια από Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 2^η - α.  «ΚΥΚΛΑΔΙΤΙΣΣΕΣ»)

 

17 Μαρτίου 2026

 

 

Βγαίνοντας από το μουσείο προχωρήσαμε προς τα δυτικά. Σε περίπου 50μ συναντήσαμε τον πάνω Σταθμό του τελεφερίκ

Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 2η - α. «ΚΥΚΛΑΔΙΤΙΣΣΕΣ»

(συνέχεια από Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 1^η)

 

17 Μαρτίου 2026

 

Για τη 2^η μέρα στο νησί είχαμε προγραμματίσει κατ’ αρχάς μια επίσκεψη στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θήρας στα Φηρά.

Μετά το πρωινό μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για την πρωτεύουσα του νησιού.

Όπως όλοι οι οικισμοί του νησιού, έτσι και τα Φηρά  έχουν τεράστιο κυκλοφοριακό πρόβλημα, κυρίως όσον αφορά το πάρκινγκ. Τελικά μετά από κάμποσες βόλτες βρήκαμε να παρκάρουμε πίσω από το ΚΤΕΛ. Από εκεί έπρεπε να ανέβουμε δύσκολες ανηφόρες, που γίνονται ακόμα πιο δύσκολες όταν έχεις να χειριστείς αναπηρικό αμαξίδιο σε δρόμους με καλντερίμι. Το μουσείο βρίσκεται στο πιο ψηλό σημείο του οικισμού, πολύ κοντά στο σταθμό του τελεφερίκ.

Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 1η

 16 Μαρτίου 2026

 

 

Στη νότια άκρη των Κυκλάδων και αρκετά κοντά στην Κρήτη είναι ένα νησί σε σχήμα πεταλοειδές ή μισοφέγγαρου, διάσημο στα πέρατα του πλανήτη.

Πριν κάποιες χιλιάδες χρόνια πριν ήταν κυκλικό και γι αυτό το είπαν Στρογγύλη. Στα σπλάχνα του όμως τίποτα δεν ήταν ήσυχο, η φωτιά έκαιγε και κατά καιρούς, αυτό το ηφαίστειο έκανε μία και ξέρναγε καταστροφή. Έτσι έκανε και τότε, γύρω στα 1631π.Χ., που μια τεράστια έκρηξη εξαφάνισε ένα μεγάλο μέρος του αφήνοντας μόνο ένα μισοφέγγαρο στην ανατολική του μεριά, κάποια μικρά νησάκια στη δυτική και ανάμεσά τους το κενό που άφησε η λάβα που έφυγε και που ονομάζεται Καλδέρα ή Καλντέρα, κενό που καλύφθηκε από το θαλασσινό νερό. Επειδή όμως αγαπούσε τα δίποδα πλασματάκια που ζούσαν πάνω του και δημιουργούσαν έναν υπέροχο πολιτισμό, έκανε κάμποσους σεισμούς πριν την έκρηξη και αυτοί, ερμηνεύοντας σωστά τα σημάδια, σηκώθηκαν και έφυγαν. Γι αυτό, παρ’ όλη την καταστροφή δεν βρέθηκαν σκελετοί, όπως έγινε αιώνες μετά στην Πομπηία. Λένε μάλιστα κάποιοι ειδικοί (κάποιοι άλλοι το αμφισβητούν), πως η έκρηξη αυτή στάθηκε η αιτία να καταστραφεί ο άλλος υπέροχος πολιτισμός, αυτός της Μινωικής Κρήτης.

Αυτό που απέμεινε το βαφτίσανε Θήρα, από το όνομα του Σπαρτιάτη, πρώτου αποικιστή. Τον Μεσαίωνα οι διερχόμενοι σταυροφόροι σταματούσαν για ανεφοδιασμό εκεί που σήμερα είναι η Περίσσα. Από την εκκλησία της Αγίας Ειρήνης, που υπήρχε εκεί, οι Φράγκοι αποκάλεσαν το νησί Σάντα Ιρίνα. Οι ντόπιοι συνήθισαν αυτό το όνομα και με μια μικρή παραφθορά το έκαναν Σαντορίνη, όνομα που ισχύει ακόμα και σήμερα, αν και μετά την απελευθέρωση πήρε επίσημα και πάλι το αρχαίο του όνομα Θήρα. Το ρόλο της «νονάς» του νησιού διεκδικεί και ο ναός της Αγ. Ειρήνης που βρίσκεται στο νησάκι της Θηρασιάς, απέναντι από τη Σαντορίνη, στη δυτική πλευρά της καλδέρας.

Σήμερα, μέσα στην Καλδέρα, που φτάνει σε βάθος τα 1500μ έχουν δημιουργηθεί δύο νησάκια, η Παλιά και η Νέα Καμένη, που είναι ο ενεργός κρατήρας του ηφαιστείου, που κατά καιρούς βγάζει υλικά, που εναποθέτει πάνω στα νησάκια, μεγαλώνοντάς τα με αυτόν τον τρόπο.

Άγρια, «δωρική» ομορφιά!

1 Μαρτίου 2026

 

 

Ήρθε η ώρα της επιστροφής από την Κάρυστο και διαλέξαμε για άλλη μια φορά το δρομολόγιο από Νέα Στύρα για Αγία Μαρίνα στην απέναντι ακτή της Αττικής.

Φρεατίων αφήγησις 2!

Το 2020, μέσα σε εκείνη την εφιαλτική κλεισούρα της καραντίνας, για να γεμίσω το χρόνο μου, πέρναγα ώρες κοιτάζοντας φωτογραφίες από τα περασμένα χρόνια και τα ταξίδια. Τότε συνειδητοποίησα πως ανάμεσα στα αξιοθέατα που φωτογράφιζα, τράβαγα και φωτογραφίες από καπάκια φρεατίων που μου έκαναν εντύπωση, κυρίως από εικαστική άποψη. Έτσι το 2021 έκανα μια ανάρτηση παρουσιάζοντας καπάκια φρεατίων από τα ταξίδια μας στο εξωτερικό στο διάστημα μεταξύ 2008-2019. (Φρεατίων αφήγησις !). Από τότε στα ταξίδια μου φωτογραφίζω καπάκια φρεατίων, ανεξαρτήτως της εικαστικής τους εντύπωσης.

Ταξίδι στην Αίγυπτο. Έγινε κι αυτό!

 4-12 Φεβρουαρίου 2026

 

Όσοι μας γνωρίζουν ξέρουν πως λατρεύουμε τα ταξίδια όσο τίποτα άλλο. Τα οργανώνουμε και τα πραγματοποιούμε σχεδόν πάντα μόνοι μας. Άλλα εύκολα, άλλα όχι και τόσο, άλλα δύσκολα και τέλος κάποια «ανέφικτα», όσο κι αν λαχταράμε να τα κάνουμε. Αυτό βέβαια έχει να κάνει με τις προσωπικές μας ανάγκες, κάτι που μπορεί να είναι και τις περισσότερες φορές είναι, διαφορετικό για την πλειοψηφία. Επειδή χρησιμοποιούμε αναπηρικό αμαξίδιο βασική αιτία για το πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι ένα ταξίδι είναι οι υποδομές πρόσβασης του προορισμού. Υπάρχουν όμως και άλλοι παράγοντες. Το κλίμα (οι θερμοκρασίες σε συνδυασμό με την υγρασία των χωρών της Ν.Α. Ασίας είναι απαγορευτικές για το πρόβλημα της Σοφίας) ή οι συνθήκες υγιεινής είναι εξ ίσου σημαντικοί παράγοντες.

Ένα από τα «ανέφικτα» ταξίδια ήταν αυτό στην Αίγυπτο. Έλα όμως που τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου στη Γκίζα ήταν η χαριστική βολή στην επιφυλακτικότητα μας και έστω και με πολύ σκέψη και άγχος αποφασίσαμε να πάμε μερικές μέρες στην Αλεξάνδρεια και το Κάϊρο.

Δεν θα περιγράψω εδώ το πώς περάσαμε. Το αφήνω για όταν θα γράψω αναλυτικά γι αυτό το ταξίδι. Θα πω μόνο πως πήγαν όλα καλά και γυρίσαμε αλώβητοι διαγράφοντας τελικά το ταξίδι στην Αίγυπτο από τα «ανέφικτα». Για τη Σοφία ήταν τα καλύτερο που έχει κάνει ποτέ, κυρίως λόγω του ότι πιστεύαμε πως δεν θα το κάνουμε ποτέ.

Νάμαστε μόνο καλά και να κάνουμε κι άλλα ταξίδια, εφικτά και «ανέφικτα».

 

Αναμονή παρέα με Μυταρά και Κένταρχο!

8 Δεκεμβρίου 2025

Περιμένοντας να μας δει ο γιατρός χαζεύω του πίνακες που είναι ένα γύρω στην αίθουσα αναμονής. Δύο από αυτούς μου έκαναν εντύπωση και τους φωτογράφισα. Ένας του Δημήτρη Μυταρά (1934-2017) 

Στο νησί της Ναυμαχίας…άλλη μια φορά!

 16 Ιανουαρίου 2026

 

 

Είναι κάποια γεγονότα που καθορίζουν την ιστορία ενός τόπου ή και την ιστορία γενικότερα και βέβαια συνδέονται με τον τόπο στον οποίο έγιναν. Η Ελληνική ιστορία έχει πολλά τέτοια. Π.χ. οι μάχες των Περσικών πολέμων. Μια από αυτές έγινε το 480 π.Χ. Στο στενό ανάμεσα στη Σαλαμίνα και την Αττική έγινε η ναυμαχία ανάμεσα στον Περσικό και τον Ελληνικό στόλο με νίκη του ελληνικού. Αυτή ήταν και η αρχή του τέλους των Περσικών πολέμων και της αποτυχίας των Περσών να διεισδύσουν και να κατακτήσουν Ευρωπαϊκά εδάφη.

Καλό ταξίδι φίλε Νίκο!

 26 Ιανουαρίου 2026

 

 

Το Σάββατο που μας πέρασε (24/1/26) έφυγε από κοντά μας ένας σπουδαίος καλλιτέχνης και διανοητής και πάνω απ’ όλα ένας πολύτιμος φίλος. Ο Νίκος Ζήβας πάλεψε γερά με το τέρας αλλά νικήθηκε. Για όσους τον γνωρίσαμε και μας τίμησε με τη φιλία και την αγάπη του θα είναι πάντα εδώ.