Προς τα βόρεια, στον τόπο των φιόρδ!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 9^ο

(συνέχεια από Bergen, η «πύλη για τα φιόρδ»!)

25-26 Μαΐου 2023

Φύγαμε από το Μπέργκεν με βροχή,

κάτι που δεν άλλαξε όλη τη μέρα. Προορισμός για εκείνη τη μέρα το μικρό, αλλά πολύ τουριστικό χωριό Geiranger, που βρίσκεται στην άκρη του ομώνυμου φιόρδ, που με τη σειρά του είναι παρακλάδι του μεγάλου Storfjorden.

Είχαμε μπροστά μας περίπου 350χμ μέχρι το χωριό Hellesylt, απ’ όπου θα παίρναμε το πλοίο για το Geiranger.

Η διαδρομή μας ανέβαινε σε χιονισμένα βουνά και κατέβαινε στο επίπεδο της θάλασσας δίπλα σε φιόρδ. Από καταπράσινα τοπία γεμάτα έλατα

μέχρι παγωμένα εδάφη

με βρύα και λειχήνες (είδος Τούνδρας)

και πολλά σημεία με μοναδική θέα προς τα φιόρδ.

Γύρω στις 6 ώρες απ’ όταν φύγαμε από το Μπέργκεν φτάσαμε στο Hellesylt, φυσικά με βροχή. Εκεί περιμέναμε περίπου μιάμιση ώρα μέχρι να έρθει το πλοίο που θα μας έπαιρνε. Σε αυτό το διάστημα, παρά τη βροχή,

έκανα μερικές βόλτες στο χωριό που είναι πολύ όμορφο.

Το κύριο και πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του είναι ο επιβλητικός καταρράκτης στο κέντρο του 

και η πέτρινη γέφυρα, κάτω από την οποία κυλούν τα νερά του προς τη θάλασσα.

Έχει όμορφα κτίρια

και ένα χαριτωμένο γλυπτό ενός κοριτσιού με μια κατσίκα και το κατσικάκι της. Ο τίτλος του είναι “På saltsteinen” (“στην πέτρα από αλάτι”) και είναι έργο του Arne Martin Hansen (γ. 1941), του 1985.

Το πλοίο έφτασε, μπήκαμε

και η κρουαζιέρα άρχισε.

Όπως έχω γράψει και σε προηγούμενη ανάρτηση, τα διάφορα πορθμεία χρεώνουν όσο τα διόδια, εκτός κάποιων περιπτώσεων και σε μια τέτοια είχαμε πέσει. Το συγκεκριμένο πλοίο ουσιαστικά έκανε κρουαζιέρα. Δεν χρέωνε το αυτοκίνητο αλλά για τα άτομα του έδινε και καταλάβαινε. Περίπου 110-120€ το άτομο για ένα ταξίδι διάρκειας περίπου 1.30h. Ένα ταξίδι σε αργό ρυθμό, τύπου κρουαζιέρας με επεξηγήσεις από τα μεγάφωνα. Αν το γνωρίζαμε δεν θα είχαμε κλείσει την κρουαζιέρα της επομένης μέρας, που θα ήταν περίπου σαν αυτή που κάναμε εκείνη την ώρα.

Η κρουαζιέρα μας ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, παρ’ όλη τη βροχή.

Απότομες ακτές που “γκρεμίζονται” μέσα στο νερό και χιονισμένες βουνοκορφές γύρω

και παντού καταρράκτες. Μικροί ή μεγάλοι, μονοί ή πολλαπλοί, παντού γύρω καταρράκτες.

Και ένα μικρό χωριό

μέχρι που φτάσαμε στο Geiranger.

Με πολύ βροχή κάναμε κάποια χιλιόμετρα μέχρι να φτάσουμε στο κάμπινγκ που είχαμε κλείσει.

Βρήκαμε το “καλυβάκι” μας, που ήταν υπερπολυτελές και πάνω στο νερό με υπέροχη θέα.

Πολύ κουρασμένοι από το ταξίδι της ημέρας, φάγαμε αυτά που είχαμε μαζί και πέσαμε νωρίς να ξεκουραστούμε.

Η μέρα ξημέρωσε με ήλιο. Οι εικόνες από την μπαλκονόπορτα υπέροχες. Στο λιμάνι του Geiranger ένα μεγάλο κρουαζιερόπλοιο και διάφορα μικρά σκαφάκια πήγαιναν κι έρχονταν την ώρα που ένα πλοίο του Νορβηγικού Πολεμικού Ναυτικού έφτανε στο λιμάνι.

Αφού φάγαμε κάτι για πρωινό, παραδώσαμε το καλυβάκι μας

και κατεβήκαμε στο λιμάνι. Από ένα σούπερ μάρκετ αγοράσαμε για μεσημεριανό φαγητό και λίγο πριν το μεσημέρι επιβιβαστήκαμε στο σκάφος που θα μας έκανε την κρουαζιέρα στο φιόρδ.

Με την ηλιόλουστη μέρα οι εικόνες ήταν διαφορετικές, πιο φωτεινές, πιο λαμπρές.

Φυσικά οι καταρράκτες είναι και πάλι οι “πρωταγωνιστές”.

Κάποια στιγμή το σκάφος πλησίασε τα βράχια, έδεσε πρόχειρα και αποβίβασε μια μικρή ομάδα, που επρόκειτο να πάρουν μέρος σε κάποια δραστηριότητα. Σε περίπου μια ώρα και κάτι γυρίσαμε στο λιμάνι, πήραμε το αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για τη διαδρομή της μέρας. Επόμενος προορισμός η πόλη Ålesund, 100 και κάτι χιλιόμετρα βόρεια, βορειοδυτικά.

Από το Geiranger πήραμε τον ανηφορικό και γεμάτο φουρκέτες δρόμο και μετά από περίπου 7χμ φτάσαμε στο Ørnesvingen Viewpoint.

Ένας καταρράκτης στο δρόμο, ένα πάρκινγκ και μια εξέδρα πάνω από το χάος.

Από κάτω το μεγαλείο του φιόρδ Geiranger με το χωριό στα αριστερά, εκεί που τελειώνει. Φυσικά σταματήσαμε και κατεβήκαμε. Τέτοιο θέαμα δεν το χάνεις. Αφού το απολαύσαμε και φυσικά το απαθανατίσαμε πολλάκις, μπήκαμε στο αυτοκίνητο και συνεχίσαμε για να σταματήσουμε 11χμ μετά όταν δύο τρολ μας “έκαναν νόημα” να σταματήσουμε (!!!!). Ή μάλλον τα τρολ ήταν τρία.

Πάνω σε μια τσιμεντένια κατασκευή ήταν ένα ζευγάρι τρολ, αλλά η γυναίκα κρατά ένα μωρό. Άρα τρία. Είχαμε φτάσει στο φράγμα Bergedammen, λίγο πριν το χωριό Eidsdal. Κάναμε μια μικρή στάση και συνεχίσαμε. Άλλα 7χμ και στο Eidsdal πήραμε το πορθμείο για απέναντι.

Άλλα 80χμ περίπου και γύρω στη μιάμιση ώρα μπήκαμε στο Ålesund. Βρήκαμε το δωμάτιο που είχαμε κλείσει και αφού ανεβάσαμε τα πράγματά μας βγήκα να βρω σούπερ μάρκετ για ψώνια αλλά και για μια πρώτη γνωριμία με την πόλη.

Αλλά αυτά στο επόμενο. 

(το ταξίδι συνεχίζεται )

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας

Ένας “Γάμος...Ματωμένος” στην Κάρυστο!

 19 Ιουλίου 2026

Κυριακή βράδυ πάμε ξανά στο Υπαίθριο Θέατρο

και αυτή τη φορά θέατρο από την Ομάδα Ενηλίκων στο εμβληματικό έργο του μεγάλου Ισπανού

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα “Ματωμένος Γάμος”, ένα από τα σπουδαιότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας.

Ένα έργο δύσκολο, ποιητικό

και πολυπρόσωπο,

μια σύγχρονη τραγωδία,

που από πρώτη ματιά μοιάζει να είναι “αταίριαστο” με την ραστώνη και την ανεμελιά της καλοκαιρινής ατμόσφαιρας.

Και όμως…...

Είδαμε μια παράσταση, που πρώτ’ απ’ όλα, ήταν εικαστικά εξαιρετική, χάριν στην ευρηματική σκηνοθεσία της Πετρούλας Μαντζουκίδου

και τα σκηνικά της Ευαγγελίας Αθανασίου. Σημαντική ήταν η συμβολή του Κωνσταντίνου Θώμα στους φωτισμούς, τον ήχο και σαν βοηθός σκηνοθέτη.

Γενικά η παράσταση πήγε πολύ καλά

με τον χορό να ξεχωρίζει. Δεν θα σταθώ ξεχωριστά στους ηθοποιούς. Όλοι καλοί

με κάποιους σταθερές αξίες

αλλά και μια θετική έκπληξη, τον Στέφανο Μπάστα.

Κάτι που θα ήθελα να επισημάνω ήταν η επίσης θετική έκπληξη Μαρία Πολυμέρου με την πολύ καλή φωνή.

Άλλη μια παράσταση ενός ερασιτεχνικού σχήματος, που πολλές φορές έχει επαγγελματικό αποτέλεσμα

και είναι μια όαση πολιτισμού και δροσιάς για όσους, τυχερούς, έχουν τη δυνατότητα να βρίσκονται στην Κάρυστο για να την απολαύσουν στο εξαιρετικό μικρό θέατρο της πόλης, δίπλα στη θάλασσα.

Ματωμένος Γάμος, Κάρυστος 19/7/2026 Δύο μικρές σκηνές

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας

Bergen, η «πύλη για τα φιόρδ»!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 8^ο

(συνέχεια από Bergen,η «πόλη των επτά βουνών»!)

24 Μαΐου 2023

Ένα άλλο προσωνύμιο της πόλης είναι «πύλη για τα φιόρδ», μιας και είναι κοντά στην είσοδο των μεγάλων φιόρδ και πολλοί την χρησιμοποιούν σαν βάση για την επίσκεψη σε αυτά.

Το επόμενο πρωί διαπιστώσαμε πως το Μπέργκεν ήρθε “στα ίσα” του. Βροχή! Τι άλλο;

Bergen, η «πόλη των επτά βουνών»!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 7^ο

(συνέχεια από Bergen, πρώτες «μουσκεμένες» εικόνες!)

23 Μαΐου 2023

Ξημέρωσε η άλλη μέρα και ναι, ήταν ηλιόλουστη(!!!!). Στον τόπο που βρέχει (σχεδόν) πάντα. Βέβαια ήταν ήλιος με δόντια. Σαν να ήμασταν στον τόπο μας Αλκυονίδες μέρες. Ποιος άραγε από τους Θεούς του Σκανδιναβικού Πανθέου μας είχε ευλογήσει; Τυχεροί; Θάλεγα κάτι άλλο αλλά δεν κάνει.

Φάγαμε ένα πολύ πλούσιο πρωινό και ξεκινήσαμε. Η μέρα προβλεπόταν γεμάτη Μπέργκεν για τα καλά. Έπρεπε να εκμεταλλευτούμε τη λιακάδα.

«Σωτηρία με λένε»!

 5 Ιουλίου 2026

Την 1η Κυριακή του Ιούλη, το βράδυ,

Πιρουέτες…...στο “Βυθό”!

 1 Ιουλίου 2026

Πρώτο βραδάκι του Ιουλίου και βρισκόμαστε στη δροσιά του υπαίθριου δημοτικού θεάτρου της Καρύστου δίπλα στη θάλασσα.

Το "στέκι" της Monachus monachus!

Ένα δεκαήμερο στις «νήσους των Μαγνήτων»! μέρος 3ο

(συνέχεια από “Πεπάρηθος”, το πιο πράσινο ελληνικό νησί!)

10-13 Ιουνίου 2026

H μεσογειακή φώκια μοναχός (Monachus monachus), είναι το ένα από τα δύο εναπομείναντα είδη φώκιας μοναχού. Παλαιότερα ήταν εξαπλωμένη σε όλες τις ακτές της Μεσογείου, της Μαύρης Θάλασσας και του ανατολικού Ατλαντικού. Σήμερα, με αριθμό μικρότερο από 600 ζώα, συγκαταλέγεται στα σπανιότερα και πλέον απειλούμενα είδη του πλανήτη. Ο μισός περίπου πληθυσμός, γύρω στα 250-300 άτομα, ζει στην Ελλάδα.

Σημαντικό βήμα για την προστασία της μεσογειακής φώκιας και των βιοτόπων της αποτέλεσε η ανακήρυξη της περιοχής των Βορείων Σποράδων σε προστατευόμενη και η ίδρυση το 1992 του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Αλοννήσου Βορείων Σποράδων (ΕΘΠΑΒΣ), του 1ου από τα δύο τέτοια πάρκα στην Ελλάδα. Καθοριστική υπήρξε η συμβολή της μη κερδοσκοπικής, μη κυβερνητικής οργάνωσης ΜOm / Εταιρία για τη Μελέτη και Προστασία της Μεσογειακής Φώκιας στην οργάνωση και λειτουργία δραστηριοτήτων όπως η ενημέρωση του κοινού και η παρακολούθηση της κατάστασης του πληθυσμού της Μεσογειακής φώκιας, σε συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές. Σύμφωνα με τα στοιχεία του οργανισμού, τουλάχιστον 55 διαφορετικά ενήλικα ζώα έχουν αναγνωριστεί να συχνάζουν στην περιοχή του θαλάσσιου πάρκου, ενώ υπολογίζεται γεννιούνται άλλα οχτώ τον χρόνο. Στο πάρκο περιλαμβάνονται η Αλόννησός και πολλά μικρότερα νησιά, ακατοίκητες νησίδες και βραχονησίδες γύρω της. (πληροφορίες εδώ και εδώ) 

“Πεπάρηθος”, το πιο πράσινο ελληνικό νησί!

Ένα δεκαήμερο στις «νήσους των Μαγνήτων»! μέρος 2ο

(συνέχεια από Στο νησί του «Αγίου των γραμμάτων»!)

6-9 Ιουνίου 2026

Πεπάρηθος ήταν η ονομασία της Σκοπέλου στα αρχαία χρόνια. Σύμφωνα με την παράδοση Κρήτες με αρχηγό τον Στάφυλο, γιο του Διονύσου και της Αριάδνης, πρωτοκατοίκησαν το νησί, ενώ πήρε το όνομα του από τον αδελφό του Στάφυλου, Πεπάρηθο. Το σημερινό όνομα Σκόπελος το βρίσκουμε σε πηγές για πρώτη φορά στα Ελληνιστικά χρόνια. Στα Ρωμαίκά χρόνια και πιο συγκεκριμένα στον 4ο αι μαρτύρησε στο νησί ο Άγιος Ρηγίνος, προστάτης του σήμερα. Μέχρι το 1830, που πέρασε στο Ελληνικό κράτος, πέρασαν από τη Σκόπελο Βυζαντινοί, Ενετοί και Τούρκοι.

Στην αρχαιότητα το νησί ήταν πολύ γνωστό για τον εξαιρετικής ποιότητας “Πεπαρήθιο οίνο”, ενώ οι Σκοπελίτες του σήμερα ασχολούνται με την αλιεία, την κτηνοτροφία (σκοπελίτικο κατσίκι), την παραγωγή εξαιρετικού ελαιολάδου και τις τελευταίες δεκαετίες τον τουρισμό. Είναι πια πολύ τουριστικό το νησί, όχι βέβαια όσο η Σκιάθος, αλλά και αυτό ακολουθεί κατά βήμα.

Στο νησί του «Αγίου των γραμμάτων»!

Ένα δεκαήμερο στις «νήσους των Μαγνήτων»! μέρος 1ο

3-6 Ιουνίου 2026

Πριν το ταξίδι στις «νήσους των Μαγνήτων»

«Μαγνήτων νήσοι» ονομάζονταν κατά την αρχαιότητα τα νησιά που σήμερα ονομάζουμε Σποράδες ή Βόρειες Σποράδες και αποτελούνται από τη Σκιάθο, τη Σκόπελο, την Αλόννησο και τα πολλά μικρά νησάκια γύρω και ανάμεσα από αυτά τα τρία. Στις Σποράδες εντάσσεται και η Σκύρος, που όμως βρίσκεται αρκετά νότια από τα άλλα και ανήκει στην Εύβοια σε αντίθεση με αυτά που ανήκουν στη Μαγνησία.

Ήταν το πολύ μακρινό 1989 που πήγαμε για ένα τετραήμερο στην Σκόπελο και από εκεί κάναμε και μια ημερήσια στην Αλόννησο. Την Σκιάθο την είχαμε αφήσει απ’ έξω, κάτι που δεν άλλαξε όλα αυτά τα χρόνια. Η ιδέα για μια επίσκεψη στο νησί του «Αγίου των γραμμάτων», του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ήταν πάντα στα σχέδιά μας. Φυσικά σε συνδυασμό με τα άλλα δύο νησιά των Σποράδων μιας και την Αλόννησο δεν την είχαμε δει ουσιαστικά σε εκείνη την εκδρομή, ενώ τη Σκόπελο που την είχαμε δει καλά χρειαζόταν μια ανανέωση μετά από 37 χρόνια. Μ’ αυτά και μ’ αυτά αποφασίσαμε για ένα 10ήμερο στο πρώτο μισό του Ιούνη. Έτσι ξεκίνησα την αναζήτηση, για δρομολόγια και διαμονές.

«Αλέξης Ακριθάκης. Μια γραμμή κύμα»!

 25 Απριλίου 2026

Λίγες μέρες μετά το Πάσχα πήγαμε στο Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς