Χρώμα και σχέδια στους τοίχους της Πάτρας!

 15 Απριλίου & 31 Δεκεμβρίου 2023

 

Αυτές τις μέρες, με την ευκαιρία της παρουσίασης κάποιων τοιχογραφιών (murals) από την Αθήνα (Μουσικοί και μπαλαρίνες κάπου στον Κεραμεικό!) και διαβάζοντας πως τώρα πραγματοποιείται στην Πάτρα το «ArtWalk 11 | ANO KATO, Everything Changes», που αλλάζει μορφή και τρόπους έκφρασης, εξ’ ου και το «ΑΝΩ ΚΑΤΩ» θυμήθηκα ένα φάκελο κάπου στον υπολογιστή που είχα βάλει κάποιες φωτογραφίες τοιχογραφιών, που είχα βγάλει το 2023, μιας και εκείνη τη χρονιά περάσαμε και τις γιορτές του Πάσχα, αλλά και αυτές των Χριστουγέννων στην Αχαϊκή πρωτεύουσα. Τις είχα συγκεντρώσει εκεί προκειμένου να κάνω μια μικρή παρουσίαση, αλλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο τις είχα διαγράψει από τη μνήμη μου. Φωτογραφίζοντας όμως ένα έργο του Gera1 στο Μεταξουργείο («It's Yours!» στο Μεταξουργείο!)

θυμήθηκα αυτό, του ίδιου, που είχα φωτογραφίσει στην Πάτρα. Έτσι ξέθαψα το φάκελο και ξεκίνησα το ψάξιμο για πληροφορίες σχετικά με τα έργα. Μια δουλειά με αρκετό ψάξιμο.

Η Πάτρα από τον Οκτώβριο του 2014, όταν ξεκίνησε ο θεσμός ArtWalk / Street Art Festival, στα πλαίσια του RE-culture 3, μετατράπηκε σε ένα απέραντο καμβά, που σχεδόν κάθε χρόνο είναι διαθέσιμος σε σπουδαίους Έλληνες και ξένους street artists. Αποτέλεσμα πάνω από 10 χρόνια έντονης street art δραστηριότητας με πάνω από 70, πολύ μεγάλων διαστάσεων έργα (κάπου διάβασα για 78), με ποικίλα θέματα και τεχνοτροπίες.

Εκείνη λοιπόν τη χρονιά φωτογράφισα 6 έργα που έγιναν από διαφορετικούς καλλιτέχνες από το 2016 ως το 2020.

Η παρουσίαση γίνεται με χρονολογική σειρά κατασκευής.

1.     Not enough space

Επί της οδού Κανακάρη, έργο του 2016 από τους καλλιτέχνες Freakasso και Rkuan.

Όπως ανέφερε η ομάδα πίσω από την φοβερή δημιουργία:

«Με τη συνεργασία του Inkognito Creative Lab, του graffitistore.gr και της Flame, δημιουργήσαμε καθαρά από δική μας πρωτοβουλία μια νέα τοιχογραφία σε κεντρικό κτίριο της πόλης που επιτεύχθηκε έπειτα από διάφορες δυσκολίες!»

(Αυτό για τις «δυσκολίες» αποκτά νόημα μετά από 10 χρόνια, μιας και όπως διάβασα πρόσφατα η τοιχογραφία «εξαφανίστηκε»!!!!!! Σε κάποιους φαίνεται δεν άρεσε ή κάτι εμπόδιζε).

2.     Insinuation of a truth (Υπαινιγμός μιας αλήθειας) ή "Ψηλά το κεφάλι"

Το βρήκα και με τους δύο τίτλους.

Στην οδό Λευκωσίας 19 έργο του street artist, Dimitris Taxis, του 2018.

3.     Sin & Sensibility

Δημιουργήθηκε το 2018 από τον γνωστό Έλληνα street artist AP.SET (Αλέξανδρο Τζούκα) στην οδό Αθηνών 77

Η σύγχρονη ζωή, οι ακόλουθοι, οι σχέσεις, η γέννηση και η αμαρτία στο προσκήνιο και στο θεαθήναι.

Φόβος, προσοχή, έλλειψη αυτοπεποίθησης και ευαισθησία κάτω από την επιφάνεια, με τον συμβολισμό ενός από τους μύθους του Αισώπου ‘H αλεπού και το κοράκι’ να συνομιλεί με το υποσυνείδητο, εγκλωβίζοντας την εύθραυστη ψυχή σε πρέπει και σε παραμέτρους.

«Πρόσεξε τους κόλακες γιατί θα την πατήσεις» Αίσωπος.

4.        Reminder

Έργο του 2018, του Βασίλη «Bilos» Μανθόπουλου. Βρίσκεται στην Κύπρου 11.

Στη βάση του έργου υπάρχει κι άλλο που δεν μοιάζει να έχει σχέση με το παραπάνω. Δεν μπόρεσα να βρω στοιχεία.

5.        Medirerranean

Έργο του 2020, του εικαστικού Κλεομένη Κωστόπουλου (KLE) στην οδό Αγίας Σοφίας 18, η οποία είναι αφιερωμένη στους Μεσογειακούς Παράκτιους Αγώνες 2019.

6.     Stare Down

Έργο του Gera1, του 2020 στην οδό Κορίνθου 161

 

Μιας όμως και η Πάτρα, όπως όλες οι πόλεις, αποτελεί πεδίο δράσης διαφόρων «γκραφιτάδων»

φωτογράφισα και μερικά ακόμα έργα που δεν εντάσσονται στο ArtWalk,

όπως ένα έργο του Taish σε ρολό καταστήματος. Ο street artist Taish (κατά κόσμον Γιώργος Δημητρακάς) είναι ένας γνωστός Έλληνας graffiti artist με έντονη παρουσία και ξεχωριστά έργα (murals) στον αστικό ιστό της Πάτρας

Στο εμβληματικό κτίριο του «Παραρτήματος» (όσοι περάσαμε τη δεκαετία του 1970 από εκεί έχουμε να θυμόμαστε πολλά) πάντα βλέπει κανείς πολλά γκράφιτι και συνθήματα, συνήθως αντιεξουσιαστικού περιεχομένου.

Εντύπωση μου έκανε ένα με κάποια λόγια της αλησμόνητης Κατερίνας Γώγου, που προσπαθεί να «αποκαταστήσει» το παρεξηγημένο μαύρο (χρώμα).

Φυσικά υπάρχουν πάρα πολλά ακόμα να δει κανείς στην πόλη της Πάτρας. Άλλωστε δεν έκανα κάποια προσπάθεια να τα βρω. Όσα πέσανε στην αντίληψή μου.

Αν βρεθείτε στην πόλη αυτή της Πελοποννήσου θυμηθείτε να κοιτάξετε λίγο ψηλά. Σίγουρα θα δείτε και θα θαυμάσετε κι εσείς κάποιο από τα πολλά αυτά έργα, που κάνουν την, ομολογουμένως πολύ όμορφη Πάτρα ακόμα πιο όμορφη.

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας

Χάλκη, το νησί της Ειρήνης και της Φιλίας των Νέων!

Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 13ο

(συνέχεια από Ρόδος,η αρχιτεκτονική της Ιταλοκρατίας!)

6 Ιουνίου 2022

Η ημέρα της εκδρομής στη Χάλκη ξημέρωσε. Αφού φάγαμε το πρωινό μας μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε. Περίπου 40χμ Ν.Δ. και γύρω στα 45΄ ακολουθώντας τον παραλιακό δρόμο

φτάσαμε στο λιμάνι Κάμειρος Σκάλα για να πάρουμε το καραβάκι που θα μας πήγαινε στο νησί της Χάλκης, το νησί που έχει ανακηρυχθεί από την UNESCO ως “Το νησί της Ειρήνης και της Φιλίας των Νέων όλου του Κόσμου”, με αποτέλεσμα να το επισκέπτεται μεγάλος αριθμός νέων από όλο τον κόσμο. Για την προέλευση του ονόματος του υπάρχουν δύο εκδοχές. Είτε από τα ορυχεία και τα εργαστήρια επεξεργασίας χαλκού που υπήρχαν στο νησί κατά την αρχαιότητα, είτε από τη φοινικική λέξη “κάρκι” ή “κάλχι” που σημαίνει “πορφύρα”, το όστρακο που υπήρχε άφθονο στις ακτές του νησιού τότε και το οποίο εμπορεύονταν οι Φοίνικες.

Είναι μικρό νησί δυτικά και πολύ κοντά (περίπου 5ν.μ. από το ακρωτήρι Αρμενιστής) στο μέσο της δυτικής ακτής της Ρόδου. Έχει 475 μόνιμους κάτοικους και έναν οικισμό, το Εμπορειός ή Νημποριός, που είναι και το λιμάνι του. Ο οικισμός αυτός έχει παραδοσιακή αρχιτεκτονική με πολύχρωμα νεοκλασικά κτίρια, δίνοντας την εντύπωση πως είναι μια μικρογραφία της Σύμης.

Φεύγοντας από το λιμάνι της Καμείρου-Σκάλας είδαμε ψηλά στα αριστερά μας το Κάστρο της Κρητινίας, που είχαμε επισκεφτεί τέσσερεις μέρες πριν,

και στη διαδρομή περάσαμε από κοντά από διάφορα ξερονήσια

με σημαντικότερο το μεγαλύτερο από αυτά, την Αλιμιά.

Μιάμιση ώρα αφ’ ότου φύγαμε

φάνηκε το λιμάνι της Χάλκης. Από μακριά ακόμα φαινόταν πόσο όμορφο είναι και όσο πλησιάζαμε οι εικόνες γινόταν ακόμα πιο εντυπωσιακές. 

Οι τρεις ανεμόμυλοι ψηλά στα αριστερά,

το Δημαρχείο με τον πύργο του ρολογιού στο κέντρο

και ο Άγιος Νικόλαος με το υπέροχο καμπαναριό προς τα δεξιά. 

Το πλοίο έδεσε 

και εμείς κατεβήκαμε με το στόμα ανοικτό από την ομορφιά που αντίκριζαν τα μάτια μας.

Κάναμε την πρώτη βόλτα μας κατά μήκος του λιμανιού

μέχρι την άκρη του. Υπάρχουν σπίτια χωρίς επίχρισμα και χρώμα διατηρώντας τη δωρική ομορφιά της πέτρας.

Ένα τέτοιο είναι το σπίτι του Δημήτρη Κρεμαστινού (1942-2020), του καρδιολόγου, βουλευτή και υπουργού Υγείας, που γεννήθηκε στη Χάλκη.

Κάτσαμε σε ένα καφέ για ένα ακόμα καφέ

και όμορφες εικόνες του λιμανιού. Μιας και τα ενδιαφέροντα του οικισμού είναι προσβάσιμα με σκάλες άφησα τη Σοφία για λίγο και εγώ πήγα να δω κάποια από αυτά

ξεκινώντας από τον Άγιο Νικόλαο, τον προστάτη του νησιού. Ο ναός χτίστηκε το 1861 πάνω στα ερείπια παλαιότερου.

Στην κορυφή της σκάλας που ξεκινά από το δρόμο του γιαλού στέκει, ή καλύτερα «λογχίζει» τον ουρανό το ψηλότερο καμπαναριό των Δωδεκανήσων, φτιαγμένο το 1894 από τον Ροδίτη Ελευθέριο Σελλά,

όπως μαρτυρά σχετική επιγραφή.

Στη βάση του είναι η είσοδος στην αυλή του ναού

στρωμένη με ένα βοτσαλωτό «χαλί» με κύριο θέμα τον δικέφαλο αετό.

Μπαίνοντας στην αυλή μένεις με το στόμα ανοικτό. Όλη ένα «περσικό χαλί» φτιαγμένο από χιλιάδες άσπρα και μαύρα βότσαλα (αραιά και που και μερικά χρωματιστά) σμιλεμένα από τα κύματα του Αιγαίου. Γεωμετρικά σχέδια,

ρόδακες διαφόρων τύπων

και άλλος δικέφαλος,

κυπαρίσσια και άλλα φυτά με πουλιά στις κορυφές τους και άλλα μοτίβα συνθέτουν αυτό το υπέροχο κατασκεύασμα, που από μόνο του αποτελεί λόγο επίσκεψης. Ευτυχώς δηλαδή γιατί η εκκλησία ήταν κλειστή. Έτσι περιορίστηκα στους εξωτερικούς χώρους. Την αυλή,

τη βρύση σε μια άκρη της

και τα σύμβολα, παγανιστικά θα έλεγα, πάνω από το ιερό.

Βγαίνοντας απέναντι από το καμπαναριό ξεκινάνε πολύ στενά καλντερίμια, που οδηγούν στο εσωτερικό του οικισμού.

Αφού περπάτησα λίγο στα στενάκια

κατέβηκα

στο λιμάνι

με σκοπό να ανέβω προς το Δημαρχείο και το Ρολόϊ.

Πήρα τον ανήφορο μέσα από όμορφα σπίτια

μέχρι που φτάνοντας στην ανηφόρα με τα σκαλιά που πάει προς τον προορισμό μου

είδα πως στον ίδιο χώρο με το ρολόϊ είναι και μια θολωτή κατασκευή, βυθισμένη όμως σε επίπεδο κάτω από το έδαφος. Πρόκειται για το Σαρέντζι, παλιά θολωτή δεξαμενή, που έχοντας γίνει σκουπιδότοπος, ο Δήμος αποφάσισε να την ανακαινίσει και να την κάνει εκθεσιακό χώρο. Έτσι προχώρησε στο έργο, το ίδιο που περιλάμβανε και την ανακαίνιση του Ρολογιού. Τα δύο γειτονικά κτίσματα έγιναν «καινούρια», με το ένα να αποκτά νέα χρήση.

Αν και τα έργα δεν έχουν τελειώσει, μπήκα στο Σαρέντζι και πραγματικά είναι πολύ ενδιαφέρον. Φαντάζομαι μια έκθεση έργων τέχνης εκεί μέσα και μου αρέσει πολύ η εικόνα που έφτιαξα με τη φαντασία μου.

Δεξιά από το Ρολόϊ

στέκει το πολύ όμορφο Δημαρχείο με τη διπλή κλίμακα.

Κατέβηκα ξανά

και πέρασα από το ηρώο του νησιού πηγαίνοντας στη Σοφία. Της περιέγραψα αυτά που είδα, της έδειξα και τις φωτογραφίες και σηκωθήκαμε. Πήγαμε μέχρι τη βάση της σκάλας που ανεβαίνει στον Άγιο Νικόλαο για να δει ότι μπορούσε από την εκκλησία και κυρίως το καμπαναριό και κάτσαμε σε ένα από τα εστιατόρια του λιμανιού.

Απολαύσαμε το γεύμα μας που είχε σαν κύριο πιάτο το Συμιακό γαριδάκι,

αλλά ζαλιστήκαμε από τις φωνές ενός πλανόδιου πωλητή λουλουδιών και φυτών, που όσο περίμενε για το καράβι θεώρησε σωστό να διαλαλεί την πραμάτια του από το μεγάφωνο.

Δίπλα εκεί που φάγαμε είναι άλλο ένα όμορφο κτίριο του λιμανιού. Κτίριο της Ιταλοκρατίας στεγάζει σήμερα στον όροφο το ταχυδρομείο του νησιού και στο ισόγειο τις τουριστικές πληροφορίες.

Εκεί που φάγαμε ήπιαμε και τον απογευματινό μας καφέ μέχρι να έρθει το καράβι.

Αποχαιρετήσαμε την πανέμορφη μικρούλα Χάλκη και προχωρημένο απόγευμα φτάσαμε στο δωμάτιό μας. Αράξαμε και δεν ξαναβγήκαμε. Την επόμενη θα την αφιερώναμε στα χωριά της βόρειας Ρόδου. 

(το ταξίδι συνεχίζεται )

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας