Επιστροφή με λίγο Γκιώνα και λίγο Παρνασσό!

Οίτη, Βαρδούσια, Γκιώνα, Παρνασσός. Ένα τριήμερο στα βουνά της Φωκίδας. Ημέρα 3η

(Συνέχεια από Μια μέρα στα Βαρδούσια!)

14 Μαΐου 2026

 

 

Ημέρα επιστροφής η Πέμπτη, αλλά στο δρόμο για το σπίτι μας θα σταματούσαμε και σε άλλα χωριά της Φωκίδας (και της Φθιώτιδας), ελπίζοντας να βρούμε κάπου να κάτσουμε για φαγητό.

Μετά το πλούσιο πρωινό, πληρώσαμε, φορτώσαμε και αφού χαιρετήσαμε τον φιλόξενο ξενοδόχο μας, ξεκινήσαμε.

Επειδή όμως δεν είχαμε δει το Λιδωρίκι, είπαμε να ξεκινήσουμε από αυτό. Είναι χτισμένο στη νοτιοδυτική μεριά της Γκιώνας σε υψόμετρο 560μ. Στα δυτικά του είναι η ανατολική όχθη της λίμνης του Μόρνου.

Μπήκαμε στο χωριό από τη νότια πλευρά και αφού βάλαμε βενζίνα, συνεχίσαμε τον κεντρικό δρόμο μέχρι την πλατεία.

Μεγάλα πλατάνια τη σκεπάζουν σχεδόν τελείως προσφέροντας μοναδική σκιά και δροσιά σε όσους κάθονται στα τραπεζάκια των καφενείων και στα παγκάκια.

Ωραία πέτρινα κτίρια,

η βρύση «Βαθειά», λίγα σκαλάκια κάτω από το επίπεδο της ομώνυμης πλατείας

και οι δύο προτομές, του μαθηματικού Δημητρίου Κάππου (1904-1985) και του στρατηγού Γεώργιου Καραϊσκάκη (1782-1827) είναι ένα γύρο.

Λίγα μέτρα παρακάτω

είναι άλλη μια μικρή πλατεία, στην οποία είχαμε κάτσει για φαγητό το πρώτο βράδυ του ταξιδιού μας. Εκεί είχα αφήσει και το αυτοκίνητο.

Μπήκαμε μέσα και βγαίνοντας από το χωριό βγάλαμε λίγες ακόμα, αποχαιρετιστήριες φωτογραφίες.

Πήραμε το δρόμο προς τα βόρεια, περνώντας από το Λευκαδίτι και φτάνοντας στη Συκιά,

όπου κάναμε μια μικρή στάση για φωτογραφίες στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, του 1881.

Το χωριό Συκέα ή Συκιά είναι χτισμένο στη δυτική πλαγιά της Γκιώνας, σε υψόμετρο 720μ. Τα δύο βασικά χαρακτηριστικά του χωριού είναι πρώτον οι μεγάλες ορθοπλαγιές και τα αναρριχητικά πεδία, που είναι από τα μεγαλύτερα στα Βαλκάνια και όλη την Ευρώπη και φτάνουν σε ύψος τα 1000μ με κάποια να έχουν αρνητική κλίση

και δεύτερο οι σπηλιές κάτω από το χωριό προς το «Λαζόρεμα». 

Μετά από 6.5χμ φτάσαμε στη διασταύρωση που πάει αριστερά Μουσουνίτσα και Αθανάσιο Διάκο. Εμείς κάναμε δεξιά προς Στρώμη και Καλοσκοπή

και μετά από 7χμ, αφού είχαμε περάσει τη Στρώμη τον είδαμε.

Ένας σχετικά μικρός αλλά εντυπωσιακός καταρράκτης στο Δρεμισόρεμα, παραπόταμο του Μόρνου. Τον καταρράκτη αυτόν το είχαμε δει παλιότερα δύο φορές και θέλαμε πολύ να τον ξαναδούμε. Είναι ο καταρράκτης της Κρέμασης. Φυσικά σταματήσαμε για να βγάλουμε φωτογραφίες και βίντεο.

Από τον καταρράκτη συνεχίσαμε προς τα Ν.Α. και μετά από 8,5χμ φτάσαμε στο πολύ όμορφο χωριό Καλοσκοπή. Σκαρφαλωμένη στα 1100μ στη βορειοανατολική πλευρά της Γκιώνας, μέσα σε ένα καταπράσινο τοπίο με πολλά νερά, αγναντεύει το λεκανοπέδιο του Βοιωτικού Κηφισού, εξ’ ου και το προσωνύμιο «Μπαλκόνι της Γκιώνας». Με μακρά και αγωνιστική ιστορία είναι ένα από τα «μαρτυρικά χωριά» του τόπου μας μιας και βομβαρδίστηκε αρκετές φορές στη διάρκεια της κατοχής ενώ το Πάσχα του 1944 και τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, το χωριό κάηκε δύο φορές από τους Γερμανούς κατακτητές. Η αρχική ονομασία της Καλοσκοπής ήταν Κουκουβίστα, όνομα το οποίο είναι σλαβικό και σημαίνει "Φωλιά του Γκιώνη " διότι βρισκόταν μέσα στον πυκνό λόγγο.

Στην πλατεία που σταματήσαμε είναι η εκκλησία του Αγ. Γεωργίου

και το παλιό Δημοτικό Σχολείο, που σήμερα στεγάζει το Πολιτιστικό Κέντρο Καλοσκοπής και τη μόνιμη λαογραφική του έκθεση. Δύο μνημεία βλέπει κανείς στην πλατεία.

Την προτομή του Άρη Βελουχιώτη, που τον 15αύγουστο του 1942 όρκισε με τον Παπαμίλτο ομάδα του ΕΛΑΣ

και στην κάτω μεριά της πλατείας το μνημείο για τον κληρικό και αγωνιστή της επανάστασης του 1821 Παπαντριά (Παπανδρέας Μώρης), που πολέμησε στο πλευρό του Αθ. Διάκου και του Οδ Ανδρούτσου. Το μνημείο είναι έργο του γλύπτη Νικόλα, του 1971.

Μετά τις πολλές φωτογραφίες, περπάτησα λίγο το πλακόστρωτο που πάει μέχρι την Κακοτράχη και είναι μέσα στην ανθισμένη βλάστηση.

Φυσικά δεν είδαμε άνθρωπο.

Μία ώρα μετά και περίπου 43χμ, αφού έχουμε μπει πια στον Παρνασσό φτάσαμε στον ή στην Επτάλοφο, που πριν το 1927 τη λέγανε Άνω Αγόριανη  (ή απλά Αγόριανη) και έτσι τη λένε ακόμα και σήμερα όλοι. Βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του Παρνασσού στα 830μ υψόμετρο, είναι πολύ όμορφο χωριό και ζει πια σχεδόν αποκλειστικά με τον τουρισμό, λόγω της εγγύτητας του με το χιονοδρομικό κέντρο και του κορεσμού της Αράχωβας, του χωριού που πρώτα συνδέθηκε με το χιονοδρομικό (αλλά και τους Δελφούς).

Μπαίνοντας στην Αγόριανη σταματήσαμε σε ένα σημείο από όπου ένα πλακόστρωτο μονοπάτι

οδηγεί σε μικρό καταρράκτη, μάλλον τεχνητό.

Στη συνέχεια στην πλατεία που σταματήσαμε,

ακολούθησα το πλακόστρωτο μονοπάτι που οδηγεί αρχικά στο γεφυράκι με την επιγραφή «Αγοριανη» και μετά από λίγα σκαλιά

στον εντυπωσιακό καταρράκτη του χωριού.

Στην πλατεία βλέπει κανείς τα δύο πλατάνια-βρύσες, που έχουν φτιάξει εδώ και πολλά χρόνια και αρκετά μαγαζιά (εστιατόρια και καφενεία), όλα κλειστά εκτός από ένα καφενείο. Σε αντίθεση με τα άλλα χωριά που είχαμε επισκεφθεί, είδαμε κάποιους ανθρώπους, αλλά μέχρις εκεί.

Στην Αγόριανη έχουμε πάει 2-3 φορές παλιότερα (μάλιστα κάποτε μείναμε Σαββατοκύριακο εκεί) και έτσι δεν υπήρχε λόγος για περισσότερες βόλτες.

Μπήκαμε πάλι στο αυτοκίνητο και πήραμε το δρόμο προς Λιλαία (Κάτω Αγόριανη) και από εκεί φτάσαμε στην Πολύδροσο ή μέχρι το 1928 Σουβάλα, που όμως και αυτό το χωριό οι ντόπιοι έτσι το λένε ακόμα.

Και αυτό στα Β.Α. του Παρνασσού στα 380μ υψόμετρο. Έχει πολλά νερά, πράγμα που οδήγησε το 1924 στην κατασκευή Υδροηλεκτρικού εργοστασίου και τον ηλεκτροφωτισμό του χωριού, μια εποχή που ήταν λίγα τα χωριά στη χώρα μας που είχαν αυτό το προνόμιο. Πολύ κοντά στο χωριό, σε ένα ειδυλλιακό χώρο, βρίσκονται οι πηγές του Βοιωτικού Κηφισού, που τον έχουμε επισκεφτεί παλιότερα δύο φορές, την τελευταία το 2010 (Στη γη που γέννησε τους Έλληνες!!). Το χωριό τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται τουριστικά και αυτό λόγω του χιονοδρομικού.

Όμορφο χωριό, αλλά και σ’ αυτό, όπως στην Αγόριανη, ανοικτό μόνο ένα καφενείο, αλλά κάποιοι άνθρωποι κυκλοφορούσαν.

Αφήσαμε πια τη Φωκίδα και μπαίνοντας στη Φθιώτιδα, η μόνη περίπτωση να βρούμε να φάμε ήταν η Αμφίκλεια. Και έτσι έγινε. Εκεί στην πλατεία ήταν ανοικτά δύο εστιατόρια. Κάτσαμε σε αυτό που είχαμε ξανακάτσει την τελευταία φορά που είχαμε βρεθεί εκεί και φάγαμε το ίδιο καλά.

Η Αμφίκλεια είναι κωμόπολη της Φθιώτιδας χτισμένη στα 400μ υψόμετρο στον Παρνασσό, έχοντας θέα προς την κοιλάδα του Βοιωτικού Κηφισού. Έχει λίγο πάνω από 2000 κάτοικους.

Η ιστορία της χάνεται στα βάθη του χρόνου. Καταστράφηκε από τους Πέρσες το 480π.Χ. και ξαναχτίστηκε, ενώ την αναφέρει και ο Παυσανίας. Κάποια στιγμή παράκμασε και ερημώθηκε. Πιθανά στα χρόνια της Φραγκοκρατίας σε αυτή τη θέση δημιουργήθηκε ένα χωριό, το Δαδί. Αυτό σιγά-σιγά μεγάλωσε και άκμασε με αποτέλεσμα στις αρχές του 20^ου αι. να έχει πάνω από 5000 ανθρώπους. Το 1915 άλλαξε το όνομα και πήρε και πάλι το αρχαίο της. Οι κάτοικοί της ασχολούνται με τις καλλιέργειες, την κτηνοτροφία, το εμπόριο και τον τουρισμό, λόγω της κοντινής απόστασης από το χιονοδρομικό.

Ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα είναι το μοναδικό Μουσείο Άρτου και Επαγγελμάτων, που το επισκέφτηκα πολλά χρόνια πριν, συνοδεύοντας μαθητές στα πλαίσια ενός προγράμματος.

Μετά το φαγητό πήγαμε λίγο πιο πέρα, στην ίδια πλατεία, για ένα καφέ και από εκεί φύγαμε χωρίς στάση για το σπίτι μας, όπου φτάσαμε γύρω στις εφτά. Κουρασμένοι αλλά πλήρεις.

Το ταξίδι αυτό το σχεδιάζαμε καιρό πριν, αλλά όλο και κάτι μας έκανε να το αναβάλουμε. Τελικά ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και το κάναμε. Οι προσδοκίες μας, όχι μόνο εκπληρώθηκαν, αλλά και ξεπεράστηκαν. Τα τοπία, τα χωριά, οι εικόνες ήταν το κάτι άλλο. Μοναδικό αρνητικό το γεγονός πως ήταν παντού ερημιά. Κυρίως έφταιγε πως ήταν καθημερινές και άνοιξη. Τα Σαββατοκύριακα και το καλοκαίρι τα πράγματα σίγουρα είναι αλλιώς. Δεν πειράζει όμως. Εμείς θα συνεχίσουμε να αναζητούμε τις εικόνες του τόπου μας απ’ άκρου σ’ άκρο και όλες τις εποχές. Μόνο να είμαστε καλά και να αντέχουμε. 

Οι διαδρομές της 3ης ημέρας

 

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας

 

 

 

Μια μέρα στα Βαρδούσια!

Οίτη, Βαρδούσια, Γκιώνα, Παρνασσός. Ένα τριήμερο στα βουνά της Φωκίδας. Ημέρα 2η

(Συνέχεια από Οίτη, Βαρδούσια, Γκιώνα, Παρνασσός. Ένα τριήμερο στα βουνά της Φωκίδας! Ημέρα 1η)

13 Μαΐου 2026 

Βαρδούσια: το 2^ο ψηλότερο βουνό της Στερεάς Ελλάδας και το 7^ο της Ελλάδας με ύψος που φτάνει τα 2495μ. Ανήκει σχεδόν αποκλειστικά στη Φωκίδα, με ένα μικρό κομμάτι του να ανήκει στη Φθιώτιδα. Οι αρχαίοι το ονόμαζαν «Κόραξ», όνομα που επιβιώνει μέχρι σήμερα, μιας και η ψηλότερη κορυφή ονομάζεται «Κόρακας», ενώ ο Στράβωνας το ονόμαζε «Μέγιστον Όρος», λόγω του ύψους του. Είναι πλούσιο σε νερά και χλωρίδα και χλωρίδα με τα έλατα, τις βελανιδιές και τους κέδρους να κυριαρχούν. Λόγω της εποχής το κίτρινο χρώμα και το άρωμα των σπάρτων είναι πανταχού παρόντα.

Οίτη, Βαρδούσια, Γκιώνα, Παρνασσός. Ένα τριήμερο στα βουνά της Φωκίδας! Ημέρα 1η

 12 Μαΐου 2026

 

 

Ο νομός της Φωκίδας (πρώην νομός, σήμερα Περιφερειακή ενότητα) είναι ένα εξαιρετικά προικισμένο μέρος της πατρίδας μας. Στην επικράτειά του θα βρεις πρώτ’ απ’ όλα τους Δελφούς. Και μόνο γι αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ένας ιδιαίτερα ενδιαφέρον νομός. Θα βρεις 4 εντυπωσιακά βουνά της Στερεάς Ελλάδας, τη Γκιώνα και τα Βαρδούσια εξ ολοκλήρου σ’ αυτόν, μεγάλο μέρος του Παρνασσού και μικρό της Οίτης. Δεν είναι όμως μόνο τα βουνίσια τοπία. Είναι η Άμφισσα, η ενδιαφέρουσα πρωτεύουσα του, ο μοναδικός ελαιώνας, ο μεγαλύτερος συνεχόμενος ελαιώνας των Βαλκανίων με πάνω από 1.200.00 ελαιόδεντρα και ηλικία πολλών αιώνων, ίσως και χιλιετιών και φυσικά το παραλιακό μέτωπο στη βόρεια πλευρά του Κορινθιακού κόλπου, με «αστέρι» το Γαλαξείδι. Άλλη μια μοναδικότητα είναι το μοναδικό κατοικημένο νησί του Κορινθιακού, τα Τριζόνια.

Στους Δελφούς και το Γαλαξείδι έχουμε πάει κάποιες φορές παλιότερα, στα πλαίσια κυρίως κάποιας ημερήσιας εκδρομής.

Το 1994 πήγαμε για ένα τριήμερο στην Παύλιανη της Φθιώτιδας και κατεβήκαμε μέχρι τη Στρώμη και μέχρι τον Αθανάσιο Διάκο, τα χωριά αυτά της Φωκίδας. Ήταν η πρώτη φορά που βλέπαμε λίγο το ορεινό τοπίο αυτού του νομού και πολύ μας άρεσε (Οίτη, Γκιώνα, Βαρδούσια, ένα τριήμερο στα χωριά τους!). Από τότε ήταν στόχος να ξαναπάμε.

Το 2007 πήγαμε ένα διήμερο και με βάση την Ιτέα ανεβήκαμε μέχρι το Λιδωρίκι και κάναμε το γύρο της λίμνης του Μόρνου (Στην καρδιά της Ρούμελης!!!).

Την εβδομάδα αμέσως μετά το Πάσχα του 2023, γυρνώντας από Πάτρα, όπου είχαμε περάσει τις γιορτές, επισκεφτήκαμε για πρώτη φορά τα Τριζόνια και με βάση το Γαλαξείδι, αφιερώσαμε ένα τριήμερο, κυρίως στα παράλια αλλά είδαμε και κάποια από τα χωριά τα ορεινά (Λίγο ακόμα από Φωκίδα και επιστροφή!). Είχαμε κατά νου να γνωρίσουμε περισσότερα, αλλά κάθε μέρα έβρεχε και έτσι πήρε για άλλη μια φορά αναβολή το σχέδιο.

Περάσανε 4 χρόνια και μετά το «χειμωνιάτικο» τριήμερο της Πρωτομαγιάς με το ασυνήθιστο ψοφόκρυο, αποφασίσαμε, αφού συμβουλευτήκαμε τις μετεωρολογικές προβλέψεις, να πάμε για ένα τριήμερο στα βουνά της Φωκίδας, έχοντας σα βάση το Λιδωρίκι.

Άλλος για τη Μουσουνίτσα!

                                                                                                         12 Μαΐου 2026

Στον Αθανάσιο Διάκο

Μνημείο για τον Π. Μικρόπουλο, έναν ήρωα 19 χρονών!

 10 Μαΐου 2026

 

Την Κυριακή που μας πέρασε έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου για τον ΕΠΟΝίτη Παναγιώτη Μικρόπουλο, στη συμβολή της οδού Μαρίνου Αντύπα με αυτήν που φέρει το όνομά του (Π. Μικροπούλου) στο Νέο Ηράκλειο. 

Bergen, πρώτες «μουσκεμένες» εικόνες!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 6^ο

(συνέχεια από Πλησιάζοντας το Bergen!)

22 Μαΐου 2023

 

 

Στην περιοχή Arstad του Bergen, στη συνοικία Fantoft, βρίσκεται ακόμα μία από τις ξύλινες εκκλησίες της Νορβηγίας, η Fantoft stavkyrkje. Πρόκειται για σύγχρονη ανακατασκευή μετά τον εμπρησμό της παλιότερης στις 6 Ιουνίου 1992. Ήταν η πρώτη σε μια σειρά εμπρησμών εκκλησιών από μέλη της «πρώιμης νορβηγικής black metal σκηνής» (!!!!!!!) (είπατε κάτι για ταλιμπάν; Τελικά «ταλιμπάν» υπάρχουν σε όλες τις θρησκείες και ιδεολογίες). Η κατασκευή άρχισε αμέσως μετά τον εμπρησμό και κράτησε περίπου 6 χρόνια.

Η αρχική εκκλησία χτίστηκε γύρω στο έτος 1150 στο Fortun in Sogn, ένα χωριό κοντά στο εσωτερικό ή ανατολικό άκρο του Sognefjord. Το 1879, η νέα εκκλησία Fortun (Fortun kyrkje) κατασκευάστηκε ως αντικατάσταση της μεσαιωνικής ξύλινης εκκλησίας. Η ξύλινη εκκλησία Fantoft απειλούνταν με κατεδάφιση, όπως και εκατοντάδες άλλες ξύλινες εκκλησίες στη Νορβηγία. Τελικά αγοράστηκε από τον πρόξενο Fredrik Georg Gade και σώθηκε μεταφέροντας την σε κομμάτια στη Fana κοντά στο Bergen το 1883.

Πλησιάζοντας το Bergen!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 5^ο

(συνέχεια από Φιόρδ, βουνά, καταρράκτες …και άλλα μαγικά!)

21-22 Μαΐου 2023

 

Το επόμενο πρωί, αφού φάγαμε το πρωινό μας, φορτώσαμε και ξεκινήσαμε. Προορισμός μας το χωριό Røldal, γύρω στα 234χμ νότια.

Περάσαμε για άλλη μια φορά (και τελευταία) τα χωριά Flåm και Gudvangen, που σημαίνει πως περάσαμε ξανά τα δύο μεγάλα τούνελ και συνεχίσαμε νότια. Φτάσαμε στο δεύτερο μακρύτερο φιόρδ της χώρας, το Hardangerfjord και ακολουθήσαμε το στενό παρακλάδι του το Sørfjorden, στην άκρη του οποίου είναι η πόλη Odda.

Φιόρδ, βουνά, καταρράκτες …και άλλα μαγικά!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 4^ο

(συνέχεια από Εθνική γιορτή, διήμερη αργία!)

19-20 Μαΐου 2023

 

Το επόμενο πρωί, αφού πήραμε το πρωινό μας και ήπιαμε τον πρώτο καφέ της ημέρας, φορτώσαμε και ξεκινήσαμε το οδικό μας ταξίδι στη Νορβηγία. Το επόμενο τετραήμερο θα ταξιδεύαμε δυτικά-βορειοδυτικά «κυνηγώντας» καταρράκτες, ξύλινες εκκλησίες και φιόρδ, οδηγώντας μέσα στη μαγική Νορβηγική ύπαιθρο. Ανεβήκαμε και κατεβήκαμε βουνά, άλλα χιονισμένα και άλλα όχι, περάσαμε από λίμνες, ποτάμια και εντυπωσιακούς καταρράκτες. Ταξιδέψαμε με πλοίο σε φιόρδ, με τρένο σε φαράγγι με καταρράκτες και περάσαμε από τούνελ «ων ουκ έστιν αριθμός». Τούνελ μικρά, μεσαία, μεγάλα και πολύ μεγάλα. Μέχρι και από το μεγαλύτερο οδικό τούνελ του κόσμου, το Lærdalstunnelen, μήκους 24,5χμ περάσαμε 3 φορές (!!!!). Εμπειρία μοναδική, αλλά όχι για κλειστοφοβικούς. Το απόγευμα της τέταρτης μέρας φτάσαμε στο Bergen, την «πρωτεύουσα των φιόρδ».

Γέννημα, θρέμμα και καμάρι της Καισαριανής!

 22 Μαρτίου 2026

 

 

Η Καισαριανή, η γειτονιά αυτή της Αθήνας στους πρόποδες του Υμηττού, έχει κάποια σημαντικά πράγματα για τα οποία καμαρώνει. Πρώτα απ’ όλα για τους ήρωες που εκτελέστηκαν στο μαρτυρικό σκοπευτήριό της, όπως οι 200 κομμουνιστές της Πρωτομαγιάς του 1944. Η Μικρασιάτικη ρίζα των κατοίκων της είναι άλλο ένα. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, ή μάλλον κάποιος άλλος για τον οποίο καμαρώνει και αυτός ακούει στο όνομα Μιχάλης Κρητικόπουλος.

Περιμένοντας το Άγιο Φως!

 Μεγάλο Σάββατο 11 Απριλίου 2026

Τα καΐκια φεύγουν 

Ανοιξιάτικη νυχτερινή γαλήνη!

 Μεγάλο Σάββατο 11 Απριλίου 2026

Στην Κάρυστο, 

Παγκόσμια Ημέρα Μνημείων και Τοποθεσιών 2026!

Η 18η Απριλίου κάθε χρόνου έχει ορισθεί από την UNESCO και το Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών (ΙCOMOS) ως Παγκόσμια Ημέρα Μνημείων και Τοποθεσιών (International Day for Monuments and Sites). Η πρόταση έγινε στις 18 Απριλίου του 1982, κατά τη διάρκεια ενός συμποσίου του ICOMOS στην Τυνησία και υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση της UNESCO τον Νοέμβριο του 1983.

Παγκόσμια Ημέρα Μνημείων και Τοποθεσιών 2026
Το θέμα που επιλέχθηκε για το έτος 2026 είναι «Επείγουσα πρόληψη των καταστροφών για τη ζώσα κληρονομιά σε περιβάλλον συγκρούσεων και καταστροφών». Περισσότερα εδώ
Στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, που βρίσκεται σε εξέλιξη, έχουν επιβεβαιωθεί από την UNESCO ζημιές σε διάφορα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς του Ιράν. Ένα από αυτά είναι το Παλάτι Τσεχέλ Σοτούν στο Ισφαχάν. 

Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 4η & επιστροφή

(συνέχεια από Στρογγύλη, Θήρα,Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 3η)

 

19-20 Μαρτίου 2026

 

Μετά την επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο του Ακρωτηρίου είχε έρθει η ώρα να πάμε τη σημερινή μέρα να δούμε το Μουσείο Προϊστορικής Θήρας στα Φηρά. Το μουσείο αυτό, κάλλιστα θα μπορούσε να βρίσκεται δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο, μιας και τα περισσότερα εκθέματα προέρχονται από τις ανασκαφές στο Ακρωτήρι.

Το μουσείο είναι σχετικά νέο, μιας και εγκαινιάστηκε στις αρχές του 2000. Οι εκθέσεις αναπτύσσονται σε δύο ορόφους. Στον κάτω όροφο βρίσκονται οι τοιχογραφίες από το ακρωτήρι. Το κτίριο είναι σύγχρονο με ότι και αν σημαίνει αυτό και μεταξύ άλλων υπάρχει ασανσέρ για τη μετακίνηση όσων δεν μπορούν μέσω της σκάλας. Όλα τέλεια μέχρις εδώ. Αλλά εδώ είναι Ελλάδα. Τους χειμωνιάτικους και ανοιξιάτικους μήνες ο όροφος με τις τοιχογραφίες είναι κλειστός λόγω έλλειψης προσωπικού (!!!!). Αλλά μην νομίζετε πως και το καλοκαίρι που ανοίγει, ένα άτομο με αναπηρία μπορεί να τον επισκεφτεί. Το ασανσέρ είναι χαλασμένο εδώ και χρόνια (!!!!!!!!). Ναι στο σημαντικότερο μουσείο της “ναυαρχίδας” του ελληνικού τουρισμού το ασανσέρ δεν δουλεύει. Όλοι οι υπεύθυνοι σε όποια βαθμίδα κι αν βρίσκονται, μέχρι την υπουργάρα, που ξέρει να τσιμεντώνει την ακρόπολη, δεν μπορούν εδώ και χρόνια να φτιάξουν ένα ασανσέρ. Να πω πως ντρέπομαι για την πατρίδα μου, λίγο θα είναι. Και αφού τα είπα και κάπως ξαλάφρωσα, ας πούμε και γι αυτά που είδαμε την τελευταία μέρα του ταξιδιού μας στη Σαντορίνη.

Οι Άγιοι Θεόδωροι του κοιμητηρίου!

 31 Μαρτίου 2026

 

Πάνε κάμποσα χρόνια που πήγα σε μια κηδεία

Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 3η

(συνέχεια από Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 2η - β. στα βόρεια)

 

18 Μαρτίου 2026

 

Η τρίτη μέρα ήταν αφιερωμένη στο νότιο κομμάτι του νησιού και στο σημαντικότερο, κατά τη γνώμη μου, αξιοθέατο και ένα από τα σημαντικότερα της Ελλάδας γενικότερα. Την προϊστορική πόλη του Ακρωτηρίου.

Είναι ένας από τους σημαντικότερους προϊστορικούς οικισμούς του Αιγαίου, που κατοικήθηκε από το 4500 π.Χ. περίπου μέχρι τον 17ο αιώνα π.Χ. Στους 3 τελευταίους αιώνες  επεκτάθηκε και σταδιακά εξελίχθηκε σε ένα από τα κύρια αστικά κέντρα και λιμάνια του Αιγαίου. Η μεγάλη έκταση του οικισμού, το περίτεχνο σύστημα αποστράγγισης, τα περίτεχνα πολυώροφα κτίρια με τις υπέροχες τοιχογραφίες, έπιπλα και σκεύη, δείχνουν τη μεγάλη του ανάπτυξη και ευημερία. Το Ακρωτήρι είχε εμπορικές σχέσεις με την Κρήτη, την ηπειρωτική Ελλάδα, τα Δωδεκάνησα, την Κύπρο, τη Συρία και την Αίγυπτο. Η ζωή της πόλης έλαβε απότομο τέλος στα τέλη του 17ου αιώνα π.Χ., όταν οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν λόγω ισχυρών σεισμών. Ακολούθησε η έκρηξη. Τα ηφαιστειακά υλικά κάλυψαν ολόκληρο το νησί και την ίδια την πόλη.

Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 2η – β. στα βόρεια

(συνέχεια από Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 2^η - α.  «ΚΥΚΛΑΔΙΤΙΣΣΕΣ»)

 

17 Μαρτίου 2026

 

 

Βγαίνοντας από το μουσείο προχωρήσαμε προς τα δυτικά. Σε περίπου 50μ συναντήσαμε τον πάνω Σταθμό του τελεφερίκ

Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 2η - α. «ΚΥΚΛΑΔΙΤΙΣΣΕΣ»

(συνέχεια από Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 1^η)

 

17 Μαρτίου 2026

 

Για τη 2^η μέρα στο νησί είχαμε προγραμματίσει κατ’ αρχάς μια επίσκεψη στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θήρας στα Φηρά.

Μετά το πρωινό μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για την πρωτεύουσα του νησιού.

Όπως όλοι οι οικισμοί του νησιού, έτσι και τα Φηρά  έχουν τεράστιο κυκλοφοριακό πρόβλημα, κυρίως όσον αφορά το πάρκινγκ. Τελικά μετά από κάμποσες βόλτες βρήκαμε να παρκάρουμε πίσω από το ΚΤΕΛ. Από εκεί έπρεπε να ανέβουμε δύσκολες ανηφόρες, που γίνονται ακόμα πιο δύσκολες όταν έχεις να χειριστείς αναπηρικό αμαξίδιο σε δρόμους με καλντερίμι. Το μουσείο βρίσκεται στο πιο ψηλό σημείο του οικισμού, πολύ κοντά στο σταθμό του τελεφερίκ.

Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 1η

 16 Μαρτίου 2026

 

 

Στη νότια άκρη των Κυκλάδων και αρκετά κοντά στην Κρήτη είναι ένα νησί σε σχήμα πεταλοειδές ή μισοφέγγαρου, διάσημο στα πέρατα του πλανήτη.

Πριν κάποιες χιλιάδες χρόνια πριν ήταν κυκλικό και γι αυτό το είπαν Στρογγύλη. Στα σπλάχνα του όμως τίποτα δεν ήταν ήσυχο, η φωτιά έκαιγε και κατά καιρούς, αυτό το ηφαίστειο έκανε μία και ξέρναγε καταστροφή. Έτσι έκανε και τότε, γύρω στα 1631π.Χ., που μια τεράστια έκρηξη εξαφάνισε ένα μεγάλο μέρος του αφήνοντας μόνο ένα μισοφέγγαρο στην ανατολική του μεριά, κάποια μικρά νησάκια στη δυτική και ανάμεσά τους το κενό που άφησε η λάβα που έφυγε και που ονομάζεται Καλδέρα ή Καλντέρα, κενό που καλύφθηκε από το θαλασσινό νερό. Επειδή όμως αγαπούσε τα δίποδα πλασματάκια που ζούσαν πάνω του και δημιουργούσαν έναν υπέροχο πολιτισμό, έκανε κάμποσους σεισμούς πριν την έκρηξη και αυτοί, ερμηνεύοντας σωστά τα σημάδια, σηκώθηκαν και έφυγαν. Γι αυτό, παρ’ όλη την καταστροφή δεν βρέθηκαν σκελετοί, όπως έγινε αιώνες μετά στην Πομπηία. Λένε μάλιστα κάποιοι ειδικοί (κάποιοι άλλοι το αμφισβητούν), πως η έκρηξη αυτή στάθηκε η αιτία να καταστραφεί ο άλλος υπέροχος πολιτισμός, αυτός της Μινωικής Κρήτης.

Αυτό που απέμεινε το βαφτίσανε Θήρα, από το όνομα του Σπαρτιάτη, πρώτου αποικιστή. Τον Μεσαίωνα οι διερχόμενοι σταυροφόροι σταματούσαν για ανεφοδιασμό εκεί που σήμερα είναι η Περίσσα. Από την εκκλησία της Αγίας Ειρήνης, που υπήρχε εκεί, οι Φράγκοι αποκάλεσαν το νησί Σάντα Ιρίνα. Οι ντόπιοι συνήθισαν αυτό το όνομα και με μια μικρή παραφθορά το έκαναν Σαντορίνη, όνομα που ισχύει ακόμα και σήμερα, αν και μετά την απελευθέρωση πήρε επίσημα και πάλι το αρχαίο του όνομα Θήρα. Το ρόλο της «νονάς» του νησιού διεκδικεί και ο ναός της Αγ. Ειρήνης που βρίσκεται στο νησάκι της Θηρασιάς, απέναντι από τη Σαντορίνη, στη δυτική πλευρά της καλδέρας.

Σήμερα, μέσα στην Καλδέρα, που φτάνει σε βάθος τα 1500μ έχουν δημιουργηθεί δύο νησάκια, η Παλιά και η Νέα Καμένη, που είναι ο ενεργός κρατήρας του ηφαιστείου, που κατά καιρούς βγάζει υλικά, που εναποθέτει πάνω στα νησάκια, μεγαλώνοντάς τα με αυτόν τον τρόπο.

Άγρια, «δωρική» ομορφιά!

1 Μαρτίου 2026

 

 

Ήρθε η ώρα της επιστροφής από την Κάρυστο και διαλέξαμε για άλλη μια φορά το δρομολόγιο από Νέα Στύρα για Αγία Μαρίνα στην απέναντι ακτή της Αττικής.

Φρεατίων αφήγησις 2!

Το 2020, μέσα σε εκείνη την εφιαλτική κλεισούρα της καραντίνας, για να γεμίσω το χρόνο μου, πέρναγα ώρες κοιτάζοντας φωτογραφίες από τα περασμένα χρόνια και τα ταξίδια. Τότε συνειδητοποίησα πως ανάμεσα στα αξιοθέατα που φωτογράφιζα, τράβαγα και φωτογραφίες από καπάκια φρεατίων που μου έκαναν εντύπωση, κυρίως από εικαστική άποψη. Έτσι το 2021 έκανα μια ανάρτηση παρουσιάζοντας καπάκια φρεατίων από τα ταξίδια μας στο εξωτερικό στο διάστημα μεταξύ 2008-2019. (Φρεατίων αφήγησις !). Από τότε στα ταξίδια μου φωτογραφίζω καπάκια φρεατίων, ανεξαρτήτως της εικαστικής τους εντύπωσης.