Ένας “Γάμος...Ματωμένος” στην Κάρυστο!

 19 Ιουλίου 2026

Κυριακή βράδυ πάμε ξανά στο Υπαίθριο Θέατρο

και αυτή τη φορά θέατρο από την Ομάδα Ενηλίκων στο εμβληματικό έργο του μεγάλου Ισπανού

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα “Ματωμένος Γάμος”, ένα από τα σπουδαιότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας.

Ένα έργο δύσκολο, ποιητικό

και πολυπρόσωπο,

μια σύγχρονη τραγωδία,

που από πρώτη ματιά μοιάζει να είναι “αταίριαστο” με την ραστώνη και την ανεμελιά της καλοκαιρινής ατμόσφαιρας.

Και όμως…...

Είδαμε μια παράσταση, που πρώτ’ απ’ όλα, ήταν εικαστικά εξαιρετική, χάριν στην ευρηματική σκηνοθεσία της Πετρούλας Μαντζουκίδου

και τα σκηνικά της Ευαγγελίας Αθανασίου. Σημαντική ήταν η συμβολή του Κωνσταντίνου Θώμα στους φωτισμούς, τον ήχο και σαν βοηθός σκηνοθέτη.

Γενικά η παράσταση πήγε πολύ καλά

με τον χορό να ξεχωρίζει. Δεν θα σταθώ ξεχωριστά στους ηθοποιούς. Όλοι καλοί

με κάποιους σταθερές αξίες

αλλά και μια θετική έκπληξη, τον Στέφανο Μπάστα.

Κάτι που θα ήθελα να επισημάνω ήταν η επίσης θετική έκπληξη Μαρία Πολυμέρου με την πολύ καλή φωνή.

Άλλη μια παράσταση ενός ερασιτεχνικού σχήματος, που πολλές φορές έχει επαγγελματικό αποτέλεσμα

και είναι μια όαση πολιτισμού και δροσιάς για όσους, τυχερούς, έχουν τη δυνατότητα να βρίσκονται στην Κάρυστο για να την απολαύσουν στο εξαιρετικό μικρό θέατρο της πόλης, δίπλα στη θάλασσα.

Ματωμένος Γάμος, Κάρυστος 19/7/2026 Δύο μικρές σκηνές

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας

Bergen, η «πύλη για τα φιόρδ»!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 8^ο

(συνέχεια από Bergen,η «πόλη των επτά βουνών»!)

24 Μαΐου 2023

Ένα άλλο προσωνύμιο της πόλης είναι «πύλη για τα φιόρδ», μιας και είναι κοντά στην είσοδο των μεγάλων φιόρδ και πολλοί την χρησιμοποιούν σαν βάση για την επίσκεψη σε αυτά.

Το επόμενο πρωί διαπιστώσαμε πως το Μπέργκεν ήρθε “στα ίσα” του. Βροχή! Τι άλλο;

Bergen, η «πόλη των επτά βουνών»!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 7^ο

(συνέχεια από Bergen, πρώτες «μουσκεμένες» εικόνες!)

23 Μαΐου 2023

Ξημέρωσε η άλλη μέρα και ναι, ήταν ηλιόλουστη(!!!!). Στον τόπο που βρέχει (σχεδόν) πάντα. Βέβαια ήταν ήλιος με δόντια. Σαν να ήμασταν στον τόπο μας Αλκυονίδες μέρες. Ποιος άραγε από τους Θεούς του Σκανδιναβικού Πανθέου μας είχε ευλογήσει; Τυχεροί; Θάλεγα κάτι άλλο αλλά δεν κάνει.

Φάγαμε ένα πολύ πλούσιο πρωινό και ξεκινήσαμε. Η μέρα προβλεπόταν γεμάτη Μπέργκεν για τα καλά. Έπρεπε να εκμεταλλευτούμε τη λιακάδα.

«Σωτηρία με λένε»!

 5 Ιουλίου 2026

Την 1η Κυριακή του Ιούλη, το βράδυ,

Πιρουέτες…...στο “Βυθό”!

 1 Ιουλίου 2026

Πρώτο βραδάκι του Ιουλίου και βρισκόμαστε στη δροσιά του υπαίθριου δημοτικού θεάτρου της Καρύστου δίπλα στη θάλασσα.

Το "στέκι" της Monachus monachus!

Ένα δεκαήμερο στις «νήσους των Μαγνήτων»! μέρος 3ο

(συνέχεια από “Πεπάρηθος”, το πιο πράσινο ελληνικό νησί!)

10-13 Ιουνίου 2026

H μεσογειακή φώκια μοναχός (Monachus monachus), είναι το ένα από τα δύο εναπομείναντα είδη φώκιας μοναχού. Παλαιότερα ήταν εξαπλωμένη σε όλες τις ακτές της Μεσογείου, της Μαύρης Θάλασσας και του ανατολικού Ατλαντικού. Σήμερα, με αριθμό μικρότερο από 600 ζώα, συγκαταλέγεται στα σπανιότερα και πλέον απειλούμενα είδη του πλανήτη. Ο μισός περίπου πληθυσμός, γύρω στα 250-300 άτομα, ζει στην Ελλάδα.

Σημαντικό βήμα για την προστασία της μεσογειακής φώκιας και των βιοτόπων της αποτέλεσε η ανακήρυξη της περιοχής των Βορείων Σποράδων σε προστατευόμενη και η ίδρυση το 1992 του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Αλοννήσου Βορείων Σποράδων (ΕΘΠΑΒΣ), του 1ου από τα δύο τέτοια πάρκα στην Ελλάδα. Καθοριστική υπήρξε η συμβολή της μη κερδοσκοπικής, μη κυβερνητικής οργάνωσης ΜOm / Εταιρία για τη Μελέτη και Προστασία της Μεσογειακής Φώκιας στην οργάνωση και λειτουργία δραστηριοτήτων όπως η ενημέρωση του κοινού και η παρακολούθηση της κατάστασης του πληθυσμού της Μεσογειακής φώκιας, σε συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές. Σύμφωνα με τα στοιχεία του οργανισμού, τουλάχιστον 55 διαφορετικά ενήλικα ζώα έχουν αναγνωριστεί να συχνάζουν στην περιοχή του θαλάσσιου πάρκου, ενώ υπολογίζεται γεννιούνται άλλα οχτώ τον χρόνο. Στο πάρκο περιλαμβάνονται η Αλόννησός και πολλά μικρότερα νησιά, ακατοίκητες νησίδες και βραχονησίδες γύρω της. (πληροφορίες εδώ και εδώ) 

“Πεπάρηθος”, το πιο πράσινο ελληνικό νησί!

Ένα δεκαήμερο στις «νήσους των Μαγνήτων»! μέρος 2ο

(συνέχεια από Στο νησί του «Αγίου των γραμμάτων»!)

6-9 Ιουνίου 2026

Πεπάρηθος ήταν η ονομασία της Σκοπέλου στα αρχαία χρόνια. Σύμφωνα με την παράδοση Κρήτες με αρχηγό τον Στάφυλο, γιο του Διονύσου και της Αριάδνης, πρωτοκατοίκησαν το νησί, ενώ πήρε το όνομα του από τον αδελφό του Στάφυλου, Πεπάρηθο. Το σημερινό όνομα Σκόπελος το βρίσκουμε σε πηγές για πρώτη φορά στα Ελληνιστικά χρόνια. Στα Ρωμαίκά χρόνια και πιο συγκεκριμένα στον 4ο αι μαρτύρησε στο νησί ο Άγιος Ρηγίνος, προστάτης του σήμερα. Μέχρι το 1830, που πέρασε στο Ελληνικό κράτος, πέρασαν από τη Σκόπελο Βυζαντινοί, Ενετοί και Τούρκοι.

Στην αρχαιότητα το νησί ήταν πολύ γνωστό για τον εξαιρετικής ποιότητας “Πεπαρήθιο οίνο”, ενώ οι Σκοπελίτες του σήμερα ασχολούνται με την αλιεία, την κτηνοτροφία (σκοπελίτικο κατσίκι), την παραγωγή εξαιρετικού ελαιολάδου και τις τελευταίες δεκαετίες τον τουρισμό. Είναι πια πολύ τουριστικό το νησί, όχι βέβαια όσο η Σκιάθος, αλλά και αυτό ακολουθεί κατά βήμα.

Στο νησί του «Αγίου των γραμμάτων»!

Ένα δεκαήμερο στις «νήσους των Μαγνήτων»! μέρος 1ο

3-6 Ιουνίου 2026

Πριν το ταξίδι στις «νήσους των Μαγνήτων»

«Μαγνήτων νήσοι» ονομάζονταν κατά την αρχαιότητα τα νησιά που σήμερα ονομάζουμε Σποράδες ή Βόρειες Σποράδες και αποτελούνται από τη Σκιάθο, τη Σκόπελο, την Αλόννησο και τα πολλά μικρά νησάκια γύρω και ανάμεσα από αυτά τα τρία. Στις Σποράδες εντάσσεται και η Σκύρος, που όμως βρίσκεται αρκετά νότια από τα άλλα και ανήκει στην Εύβοια σε αντίθεση με αυτά που ανήκουν στη Μαγνησία.

Ήταν το πολύ μακρινό 1989 που πήγαμε για ένα τετραήμερο στην Σκόπελο και από εκεί κάναμε και μια ημερήσια στην Αλόννησο. Την Σκιάθο την είχαμε αφήσει απ’ έξω, κάτι που δεν άλλαξε όλα αυτά τα χρόνια. Η ιδέα για μια επίσκεψη στο νησί του «Αγίου των γραμμάτων», του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ήταν πάντα στα σχέδιά μας. Φυσικά σε συνδυασμό με τα άλλα δύο νησιά των Σποράδων μιας και την Αλόννησο δεν την είχαμε δει ουσιαστικά σε εκείνη την εκδρομή, ενώ τη Σκόπελο που την είχαμε δει καλά χρειαζόταν μια ανανέωση μετά από 37 χρόνια. Μ’ αυτά και μ’ αυτά αποφασίσαμε για ένα 10ήμερο στο πρώτο μισό του Ιούνη. Έτσι ξεκίνησα την αναζήτηση, για δρομολόγια και διαμονές.

«Αλέξης Ακριθάκης. Μια γραμμή κύμα»!

 25 Απριλίου 2026

Λίγες μέρες μετά το Πάσχα πήγαμε στο Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς

Επιστροφή με λίγο Γκιώνα και λίγο Παρνασσό!

Οίτη, Βαρδούσια, Γκιώνα, Παρνασσός. Ένα τριήμερο στα βουνά της Φωκίδας. Ημέρα 3η

(Συνέχεια από Μια μέρα στα Βαρδούσια!)

14 Μαΐου 2026

 

 

Ημέρα επιστροφής η Πέμπτη, αλλά στο δρόμο για το σπίτι μας θα σταματούσαμε και σε άλλα χωριά της Φωκίδας (και της Φθιώτιδας), ελπίζοντας να βρούμε κάπου να κάτσουμε για φαγητό.

Μετά το πλούσιο πρωινό, πληρώσαμε, φορτώσαμε και αφού χαιρετήσαμε τον φιλόξενο ξενοδόχο μας, ξεκινήσαμε.

Μια μέρα στα Βαρδούσια!

Οίτη, Βαρδούσια, Γκιώνα, Παρνασσός. Ένα τριήμερο στα βουνά της Φωκίδας. Ημέρα 2η

(Συνέχεια από Οίτη, Βαρδούσια, Γκιώνα, Παρνασσός. Ένα τριήμερο στα βουνά της Φωκίδας! Ημέρα 1η)

13 Μαΐου 2026 

Βαρδούσια: το 2^ο ψηλότερο βουνό της Στερεάς Ελλάδας και το 7^ο της Ελλάδας με ύψος που φτάνει τα 2495μ. Ανήκει σχεδόν αποκλειστικά στη Φωκίδα, με ένα μικρό κομμάτι του να ανήκει στη Φθιώτιδα. Οι αρχαίοι το ονόμαζαν «Κόραξ», όνομα που επιβιώνει μέχρι σήμερα, μιας και η ψηλότερη κορυφή ονομάζεται «Κόρακας», ενώ ο Στράβωνας το ονόμαζε «Μέγιστον Όρος», λόγω του ύψους του. Είναι πλούσιο σε νερά και χλωρίδα και χλωρίδα με τα έλατα, τις βελανιδιές και τους κέδρους να κυριαρχούν. Λόγω της εποχής το κίτρινο χρώμα και το άρωμα των σπάρτων είναι πανταχού παρόντα.

Οίτη, Βαρδούσια, Γκιώνα, Παρνασσός. Ένα τριήμερο στα βουνά της Φωκίδας! Ημέρα 1η

 12 Μαΐου 2026

 

 

Ο νομός της Φωκίδας (πρώην νομός, σήμερα Περιφερειακή ενότητα) είναι ένα εξαιρετικά προικισμένο μέρος της πατρίδας μας. Στην επικράτειά του θα βρεις πρώτ’ απ’ όλα τους Δελφούς. Και μόνο γι αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ένας ιδιαίτερα ενδιαφέρον νομός. Θα βρεις 4 εντυπωσιακά βουνά της Στερεάς Ελλάδας, τη Γκιώνα και τα Βαρδούσια εξ ολοκλήρου σ’ αυτόν, μεγάλο μέρος του Παρνασσού και μικρό της Οίτης. Δεν είναι όμως μόνο τα βουνίσια τοπία. Είναι η Άμφισσα, η ενδιαφέρουσα πρωτεύουσα του, ο μοναδικός ελαιώνας, ο μεγαλύτερος συνεχόμενος ελαιώνας των Βαλκανίων με πάνω από 1.200.00 ελαιόδεντρα και ηλικία πολλών αιώνων, ίσως και χιλιετιών και φυσικά το παραλιακό μέτωπο στη βόρεια πλευρά του Κορινθιακού κόλπου, με «αστέρι» το Γαλαξείδι. Άλλη μια μοναδικότητα είναι το μοναδικό κατοικημένο νησί του Κορινθιακού, τα Τριζόνια.

Στους Δελφούς και το Γαλαξείδι έχουμε πάει κάποιες φορές παλιότερα, στα πλαίσια κυρίως κάποιας ημερήσιας εκδρομής.

Το 1994 πήγαμε για ένα τριήμερο στην Παύλιανη της Φθιώτιδας και κατεβήκαμε μέχρι τη Στρώμη και μέχρι τον Αθανάσιο Διάκο, τα χωριά αυτά της Φωκίδας. Ήταν η πρώτη φορά που βλέπαμε λίγο το ορεινό τοπίο αυτού του νομού και πολύ μας άρεσε (Οίτη, Γκιώνα, Βαρδούσια, ένα τριήμερο στα χωριά τους!). Από τότε ήταν στόχος να ξαναπάμε.

Το 2007 πήγαμε ένα διήμερο και με βάση την Ιτέα ανεβήκαμε μέχρι το Λιδωρίκι και κάναμε το γύρο της λίμνης του Μόρνου (Στην καρδιά της Ρούμελης!!!).

Την εβδομάδα αμέσως μετά το Πάσχα του 2023, γυρνώντας από Πάτρα, όπου είχαμε περάσει τις γιορτές, επισκεφτήκαμε για πρώτη φορά τα Τριζόνια και με βάση το Γαλαξείδι, αφιερώσαμε ένα τριήμερο, κυρίως στα παράλια αλλά είδαμε και κάποια από τα χωριά τα ορεινά (Λίγο ακόμα από Φωκίδα και επιστροφή!). Είχαμε κατά νου να γνωρίσουμε περισσότερα, αλλά κάθε μέρα έβρεχε και έτσι πήρε για άλλη μια φορά αναβολή το σχέδιο.

Περάσανε 4 χρόνια και μετά το «χειμωνιάτικο» τριήμερο της Πρωτομαγιάς με το ασυνήθιστο ψοφόκρυο, αποφασίσαμε, αφού συμβουλευτήκαμε τις μετεωρολογικές προβλέψεις, να πάμε για ένα τριήμερο στα βουνά της Φωκίδας, έχοντας σα βάση το Λιδωρίκι.

Άλλος για τη Μουσουνίτσα!

                                                                                                         12 Μαΐου 2026

Στον Αθανάσιο Διάκο

Μνημείο για τον Π. Μικρόπουλο, έναν ήρωα 19 χρονών!

 10 Μαΐου 2026

 

Την Κυριακή που μας πέρασε έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου για τον ΕΠΟΝίτη Παναγιώτη Μικρόπουλο, στη συμβολή της οδού Μαρίνου Αντύπα με αυτήν που φέρει το όνομά του (Π. Μικροπούλου) στο Νέο Ηράκλειο. 

Bergen, πρώτες «μουσκεμένες» εικόνες!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 6^ο

(συνέχεια από Πλησιάζοντας το Bergen!)

22 Μαΐου 2023

 

 

Στην περιοχή Arstad του Bergen, στη συνοικία Fantoft, βρίσκεται ακόμα μία από τις ξύλινες εκκλησίες της Νορβηγίας, η Fantoft stavkyrkje. Πρόκειται για σύγχρονη ανακατασκευή μετά τον εμπρησμό της παλιότερης στις 6 Ιουνίου 1992. Ήταν η πρώτη σε μια σειρά εμπρησμών εκκλησιών από μέλη της «πρώιμης νορβηγικής black metal σκηνής» (!!!!!!!) (είπατε κάτι για ταλιμπάν; Τελικά «ταλιμπάν» υπάρχουν σε όλες τις θρησκείες και ιδεολογίες). Η κατασκευή άρχισε αμέσως μετά τον εμπρησμό και κράτησε περίπου 6 χρόνια.

Η αρχική εκκλησία χτίστηκε γύρω στο έτος 1150 στο Fortun in Sogn, ένα χωριό κοντά στο εσωτερικό ή ανατολικό άκρο του Sognefjord. Το 1879, η νέα εκκλησία Fortun (Fortun kyrkje) κατασκευάστηκε ως αντικατάσταση της μεσαιωνικής ξύλινης εκκλησίας. Η ξύλινη εκκλησία Fantoft απειλούνταν με κατεδάφιση, όπως και εκατοντάδες άλλες ξύλινες εκκλησίες στη Νορβηγία. Τελικά αγοράστηκε από τον πρόξενο Fredrik Georg Gade και σώθηκε μεταφέροντας την σε κομμάτια στη Fana κοντά στο Bergen το 1883.

Πλησιάζοντας το Bergen!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 5^ο

(συνέχεια από Φιόρδ, βουνά, καταρράκτες …και άλλα μαγικά!)

21-22 Μαΐου 2023

 

Το επόμενο πρωί, αφού φάγαμε το πρωινό μας, φορτώσαμε και ξεκινήσαμε. Προορισμός μας το χωριό Røldal, γύρω στα 234χμ νότια.

Περάσαμε για άλλη μια φορά (και τελευταία) τα χωριά Flåm και Gudvangen, που σημαίνει πως περάσαμε ξανά τα δύο μεγάλα τούνελ και συνεχίσαμε νότια. Φτάσαμε στο δεύτερο μακρύτερο φιόρδ της χώρας, το Hardangerfjord και ακολουθήσαμε το στενό παρακλάδι του το Sørfjorden, στην άκρη του οποίου είναι η πόλη Odda.

Φιόρδ, βουνά, καταρράκτες …και άλλα μαγικά!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 4^ο

(συνέχεια από Εθνική γιορτή, διήμερη αργία!)

19-20 Μαΐου 2023

 

Το επόμενο πρωί, αφού πήραμε το πρωινό μας και ήπιαμε τον πρώτο καφέ της ημέρας, φορτώσαμε και ξεκινήσαμε το οδικό μας ταξίδι στη Νορβηγία. Το επόμενο τετραήμερο θα ταξιδεύαμε δυτικά-βορειοδυτικά «κυνηγώντας» καταρράκτες, ξύλινες εκκλησίες και φιόρδ, οδηγώντας μέσα στη μαγική Νορβηγική ύπαιθρο. Ανεβήκαμε και κατεβήκαμε βουνά, άλλα χιονισμένα και άλλα όχι, περάσαμε από λίμνες, ποτάμια και εντυπωσιακούς καταρράκτες. Ταξιδέψαμε με πλοίο σε φιόρδ, με τρένο σε φαράγγι με καταρράκτες και περάσαμε από τούνελ «ων ουκ έστιν αριθμός». Τούνελ μικρά, μεσαία, μεγάλα και πολύ μεγάλα. Μέχρι και από το μεγαλύτερο οδικό τούνελ του κόσμου, το Lærdalstunnelen, μήκους 24,5χμ περάσαμε 3 φορές (!!!!). Εμπειρία μοναδική, αλλά όχι για κλειστοφοβικούς. Το απόγευμα της τέταρτης μέρας φτάσαμε στο Bergen, την «πρωτεύουσα των φιόρδ».

Γέννημα, θρέμμα και καμάρι της Καισαριανής!

 22 Μαρτίου 2026

 

 

Η Καισαριανή, η γειτονιά αυτή της Αθήνας στους πρόποδες του Υμηττού, έχει κάποια σημαντικά πράγματα για τα οποία καμαρώνει. Πρώτα απ’ όλα για τους ήρωες που εκτελέστηκαν στο μαρτυρικό σκοπευτήριό της, όπως οι 200 κομμουνιστές της Πρωτομαγιάς του 1944. Η Μικρασιάτικη ρίζα των κατοίκων της είναι άλλο ένα. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, ή μάλλον κάποιος άλλος για τον οποίο καμαρώνει και αυτός ακούει στο όνομα Μιχάλης Κρητικόπουλος.

Περιμένοντας το Άγιο Φως!

 Μεγάλο Σάββατο 11 Απριλίου 2026

Τα καΐκια φεύγουν 

Ανοιξιάτικη νυχτερινή γαλήνη!

 Μεγάλο Σάββατο 11 Απριλίου 2026

Στην Κάρυστο, 

Παγκόσμια Ημέρα Μνημείων και Τοποθεσιών 2026!

Η 18η Απριλίου κάθε χρόνου έχει ορισθεί από την UNESCO και το Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών (ΙCOMOS) ως Παγκόσμια Ημέρα Μνημείων και Τοποθεσιών (International Day for Monuments and Sites). Η πρόταση έγινε στις 18 Απριλίου του 1982, κατά τη διάρκεια ενός συμποσίου του ICOMOS στην Τυνησία και υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση της UNESCO τον Νοέμβριο του 1983.

Παγκόσμια Ημέρα Μνημείων και Τοποθεσιών 2026
Το θέμα που επιλέχθηκε για το έτος 2026 είναι «Επείγουσα πρόληψη των καταστροφών για τη ζώσα κληρονομιά σε περιβάλλον συγκρούσεων και καταστροφών». Περισσότερα εδώ
Στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, που βρίσκεται σε εξέλιξη, έχουν επιβεβαιωθεί από την UNESCO ζημιές σε διάφορα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς του Ιράν. Ένα από αυτά είναι το Παλάτι Τσεχέλ Σοτούν στο Ισφαχάν. 

Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 4η & επιστροφή

(συνέχεια από Στρογγύλη, Θήρα,Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 3η)

 

19-20 Μαρτίου 2026

 

Μετά την επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο του Ακρωτηρίου είχε έρθει η ώρα να πάμε τη σημερινή μέρα να δούμε το Μουσείο Προϊστορικής Θήρας στα Φηρά. Το μουσείο αυτό, κάλλιστα θα μπορούσε να βρίσκεται δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο, μιας και τα περισσότερα εκθέματα προέρχονται από τις ανασκαφές στο Ακρωτήρι.

Το μουσείο είναι σχετικά νέο, μιας και εγκαινιάστηκε στις αρχές του 2000. Οι εκθέσεις αναπτύσσονται σε δύο ορόφους. Στον κάτω όροφο βρίσκονται οι τοιχογραφίες από το ακρωτήρι. Το κτίριο είναι σύγχρονο με ότι και αν σημαίνει αυτό και μεταξύ άλλων υπάρχει ασανσέρ για τη μετακίνηση όσων δεν μπορούν μέσω της σκάλας. Όλα τέλεια μέχρις εδώ. Αλλά εδώ είναι Ελλάδα. Τους χειμωνιάτικους και ανοιξιάτικους μήνες ο όροφος με τις τοιχογραφίες είναι κλειστός λόγω έλλειψης προσωπικού (!!!!). Αλλά μην νομίζετε πως και το καλοκαίρι που ανοίγει, ένα άτομο με αναπηρία μπορεί να τον επισκεφτεί. Το ασανσέρ είναι χαλασμένο εδώ και χρόνια (!!!!!!!!). Ναι στο σημαντικότερο μουσείο της “ναυαρχίδας” του ελληνικού τουρισμού το ασανσέρ δεν δουλεύει. Όλοι οι υπεύθυνοι σε όποια βαθμίδα κι αν βρίσκονται, μέχρι την υπουργάρα, που ξέρει να τσιμεντώνει την ακρόπολη, δεν μπορούν εδώ και χρόνια να φτιάξουν ένα ασανσέρ. Να πω πως ντρέπομαι για την πατρίδα μου, λίγο θα είναι. Και αφού τα είπα και κάπως ξαλάφρωσα, ας πούμε και γι αυτά που είδαμε την τελευταία μέρα του ταξιδιού μας στη Σαντορίνη.

Οι Άγιοι Θεόδωροι του κοιμητηρίου!

 31 Μαρτίου 2026

 

Πάνε κάμποσα χρόνια που πήγα σε μια κηδεία

Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 3η

(συνέχεια από Στρογγύλη, Θήρα, Σάντα Ιρίνα, Σαντορίνη! ημέρα 2η - β. στα βόρεια)

 

18 Μαρτίου 2026

 

Η τρίτη μέρα ήταν αφιερωμένη στο νότιο κομμάτι του νησιού και στο σημαντικότερο, κατά τη γνώμη μου, αξιοθέατο και ένα από τα σημαντικότερα της Ελλάδας γενικότερα. Την προϊστορική πόλη του Ακρωτηρίου.

Είναι ένας από τους σημαντικότερους προϊστορικούς οικισμούς του Αιγαίου, που κατοικήθηκε από το 4500 π.Χ. περίπου μέχρι τον 17ο αιώνα π.Χ. Στους 3 τελευταίους αιώνες  επεκτάθηκε και σταδιακά εξελίχθηκε σε ένα από τα κύρια αστικά κέντρα και λιμάνια του Αιγαίου. Η μεγάλη έκταση του οικισμού, το περίτεχνο σύστημα αποστράγγισης, τα περίτεχνα πολυώροφα κτίρια με τις υπέροχες τοιχογραφίες, έπιπλα και σκεύη, δείχνουν τη μεγάλη του ανάπτυξη και ευημερία. Το Ακρωτήρι είχε εμπορικές σχέσεις με την Κρήτη, την ηπειρωτική Ελλάδα, τα Δωδεκάνησα, την Κύπρο, τη Συρία και την Αίγυπτο. Η ζωή της πόλης έλαβε απότομο τέλος στα τέλη του 17ου αιώνα π.Χ., όταν οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν λόγω ισχυρών σεισμών. Ακολούθησε η έκρηξη. Τα ηφαιστειακά υλικά κάλυψαν ολόκληρο το νησί και την ίδια την πόλη.