Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2019

ΑΡΜΑ=1141!

7 Δεκεμβρίου 2019


Ήταν Οκτώβριος του 2010, όταν κάναμε μια ημερήσια εκδρομή στο Ληλάντιο, ανατολικά και πολύ κοντά στη Χαλκίδα. Εκεί τον 8ο αι π.Χ. έγινε η μεγάλη μάχη, μεταξύ των γειτονισσών Χαλκίδας και Ερέτριας, για τη διεκδίκηση του Ληλαντίου, της μεγαλύτερης πεδινής έκτασης του νησιού. Σήμερα κάποια απομεινάρια, πολύ μεταγενέστερα, «μιλούν» για τη μεγάλη σημασία του ελέγχου του κάμπου.
Αυτά είναι οι δίδυμοι πύργοι του Μύτικα
και το Καστέλι, πάνω από τα Φύλλα, το χωριό καταγωγής του Αντρέα Μιαούλη (υπάρχει και ένας πύργος στο Βασιλικό, τον οποίο δεν έχω δει). Όλα αυτά τα κτίσματα είναι της εποχής της Φραγκοκρατίας.
Σε εκείνη την εκδρομή, βασικός μας προορισμός ήταν ένα παλιό μοναστήρι, του οποίου σώζεται μόνο το καθολικό και βρίσκεται περίπου 10χμ ανατολικά των Φύλλων, συνολικά λίγο παραπάνω από 20χμ από τη Χαλκίδα.
Το μοναστήρι αυτό είναι ο Άγιος Γεώργιος Αρμά. Το είχαμε βρει όμως κλειστό  και φύγαμε κάνοντας την ευχή, κάποια άλλη φορά να ξαναπάμε.
Καιρό τώρα το μελετούσα και ψάχνοντας στο ίντερνετ βρήκα κάποιο τηλέφωνο επικοινωνίας. Πήρα, μίλησα με τον μοναδικό μοναχό και έμαθα πως θα μπορούσαμε να πάμε για επίσκεψη. Έτσι «κλείδωσε» άλλη μια εκδρομή στο μοναστήρι.
Τον τελευταίο καιρό βαλθήκαμε να αγιάσουμε! Να ανησυχήσω γιατρέ μου;
Σάββατο πρωί, με συννεφιά αλλά καλό καιρό ξεκινήσαμε. Παρακάμψαμε τη Χαλκίδα, στρίψαμε δεξιά προς Νότια Εύβοια και στο ύψος του Μύτικα κάναμε αριστερά. Η περιοχή έχει ένα πολύ ιδιαίτερο χαρακτηριστικό.
 Όλα τα χωράφια είναι κάτω από το επίπεδο του δρόμου, κάποια πάνω από 2μ. Αυτό γιατί πριν κάμποσες δεκαετίας η ανάγκη για την κατασκευή τούβλων και κεραμιδιών, οδήγησε στο να πάρουν το χώμα. Έτσι βλέπεις αμπέλια (η περιοχή έχει πολλά αμπέλια και οινοποιεία, κάποια από αυτά επισκέψιμα https://disaki.blogspot.com/2017/08/blog-post_27.html) και ελιές κατά κύριο λόγο.
Έξω από το χωριό κάναμε την πρώτη στάση για να φωτογραφίσω τους πύργους, για άλλη μια φορά.
Δεύτερη στάση έξω από τα Φύλλα για φωτογραφίες του κάστρου και χωθήκαμε στο πευκοδάσος.
Ωραία φιδογυριστή διαδρομή
και σε κάποιο σημείο που περιτριγυρίζεται από πευκόφυτους λόφους είδαμε το μοναστήρι.
Από τότε που είχαμε έρθει και είχα μπει λάθρα στον περίβολο για λίγες φωτογραφίες, έχουν γίνει αρκετά έργα.
Έγινε η μάντρα, κτίστηκαν κάποια κτίρια και καλλωπίστηκε ο χώρος. Ο μοναχός ήταν εκεί και μας είπε να μπούμε να δούμε τον ναό. Μπήκαμε από την πλαϊνή είσοδο του νάρθηκα. Αφήσαμε την πόρτα ανοικτή για να μπει λίγο φως, μιας και ήταν σκοτεινά.
Όταν τα μάτια μας συνήθισαν στο χαμηλό φως, είδαμε πως ο νάρθηκας ήταν γεμάτος τοιχογραφίες από το ύψος πάνω από την πόρτα μέχρι τον τρούλο. Υπάρχει κάπου μια κτητορική επιγραφή, που μάλλον αναφέρεται στην κατασκευή και την αγιογράφηση του νάρθηκα, που είναι μεταγενέστερος του ναού και αναφέρει το έτος 7145 από κτήσεως κόσμου, δηλ. 1637.
Εδώ να πούμε λίγο για το όνομα της μονής. ΑΡΜΑ. Κανείς δεν είναι σίγουρος για το τι ακριβώς σημαίνει. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, που είναι πολύ ισχυρή και την ασπάζεται, εκτός των άλλων και ο μοναχός, το ΑΡΜΑ είναι η ελληνική γραφή του αριθμού 1141, δηλ ο χρόνος ίδρυσης του μοναστηριού.
Υπάρχουν άλλες δύο απόψεις. Η μία πως πρόκειται για παραφθορά του ΖΡΜΕ (ελληνική γραφή του 7145, που είπαμε πιο πάνω) και η άλλη πως πρόκειται για τοπωνύμιο της περιοχής, που με την πάροδο του χρόνου ξεχάστηκε. Δεν έχει καμία σημασία βέβαια, ποια είναι η σωστή, μιας και δεν υπάρχουν τεκμήρια. Ας δεχτούμε λοιπόν αυτήν της προφορικής παράδοσης. ΑΡΜΑ=1141!
Από τον νάρθηκα μπήκαμε στον στενό μεταβατικό χώρο,
στον οποίο επίσης σώζονται κάποιες τοιχογραφίες και στη συνέχεια μπήκαμε στο ναό.
Αρχιτεκτονικά ανήκει στον «σύνθετο τετρακιόνιο εγγεγραμμένου σταυροειδούς με τρούλο» τύπο.
Μέσα και έξω ο ναός έχει ενσωματωμένα αρχαία λείψανα, όπως οι κολώνες με τα κιονόκρανα.
Έχει τριμερές ιερό
και δεν σώζεται καμία τοιχογραφία (κάπου διάβασα για κάποια σπαράγματα, αλλά όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα).
Εξωτερικά, σε διάφορα σημεία, κυρίως στη μεριά του ιερού έχει ενσωματωμένα κάποια όμορφα διακοσμητικά στοιχεία.
Τελειώνοντας με τον ναό βγήκαμε στον κήπο 
και κεραστήκαμε πολύ νόστιμα μανταρίνια από τις δυο μανταρινιές εκεί έξω.
Αποχαιρετήσαμε το μοναχό και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Μια μικρή βόλτα προς το βουνό και μετά θάλασσα.
Στο Λευκαντί κάτσαμε δίπλα στη θάλασσα για κουτσομούρες. Στην επιστροφή κάναμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο στην Στερεοελλαδίτικη πλευρά της παραλίας της Χαλκίδας και βραδάκι φτάσαμε στο σπίτι μας.
Δεν μπορώ να πω, η ευχή πραγματοποιήθηκε! Και σε άλλα με υγεία!



Θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλιά σας



Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2019

Κάστρα, χάνια και παλάτια στην Ανατολική έρημο!


Αμμωνίτες, Ναβαταίοι και Άγιοι Τόποι! -Ταξίδι στην Ιορδανία 4ο μέρος

10 Μαρτίου 2019


Στα ανατολικά και νοτιοανατολικά του Αμμάν, εκτείνεται μια μεγάλη ερημική έκταση, μέχρι το Ιράκ στα ανατολικά και τη Σαουδική Αραβία προς τα νοτιοανατολικά. Σε αυτή την περιοχή υπάρχουν αρκετά κτίσματα, που είναι γνωστά με τη γενική ονομασία «Κάστρα της ερήμου».

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2019

Προβατίνα, λουκουμάκι και καφές στα Ανατολικά του Παρνασσού!


28 Νοεμβρίου 2019


Ο «Γηρυόνης» ήλθε και αμόλησε τα νερένια του βόδια, που τα κάνανε μαντάρα σε πολλές περιοχές της χώρας. Πολύ νερό! Και μπορεί εμείς στην Αθήνα να μην είχαμε σοβαρά προβλήματα αλλά μουχλιάσαμε. Έτσι, σαν βγήκε την Τετάρτη ο ήλιος, το αποφασίσαμε. Αύριο πάμε βόλτα.
Από καιρό σκεφτόμουνα μια ημερήσια στα χωριά του Ανατολικού Παρνασσού. Όχι πως δεν έχουμε πάει αλλά κάποια πράγματα δεν τα είχαμε δει, όπως είναι και πολλά ακόμα που πρέπει να δούμε, στην ίδια περιοχή.

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2019

Θεσσαλονίκη, πέντε μέρες, έτσι χωρίς πρόγραμμα! 5



21 Οκτωβρίου 2019


Ξημέρωσε η Δευτέρα, η τελευταία μέρα στη Σαλονίκη. Η πτήση μας ήταν το βράδυ και είχαμε κανονίσει με το ξενοδοχείο να μείνουμε μέχρι το απόγευμα. Οι βαλίτσες ήταν σχεδόν έτοιμες και εμείς, αφού φάγαμε ένα γερό πρωινό, ήμασταν έτοιμοι για βόλτες στην πόλη, έτσι, χωρίς πρόγραμμα, όπως κάναμε και τις προηγούμενες μέρες.

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2019

Θεσσαλονίκη, πέντε μέρες, έτσι χωρίς πρόγραμμα! 4



20 Οκτωβρίου 2019


Η Κυριακή ξημέρωσε ακόμα πιο λαμπρή. Όμορφη μέρα, μέρα για βόλτες. Τη μέρα εκείνη θα βλέπαμε κάποιους ιντερνετικούς φίλους, που δεν τους γνωρίζαμε εκ του φυσικού. Κοινό μας πάθος, τι άλλο, τα ταξίδια. Είναι και καθηγητές, οπότε υπάρχει άλλο ένα κοινό.

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2019

Θεσσαλονίκη, πέντε μέρες, έτσι χωρίς πρόγραμμα! 3

(συνέχεια από Θεσσαλονίκη, πέντε μέρες, έτσι χωρίς πρόγραμμα! 2)

19 Οκτωβρίου 2019
  

«Κίνησε ο Εβραίος να πάει στο παζάρι κι ήταν ημέρα Σάββατο», λέει μια παροιμία και ήταν για μας ακριβώς αυτό που συναντήσαμε την 3η μέρα του ταξιδιού μας στη Θεσσαλονίκη.

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2019

Θεσσαλονίκη, πέντε μέρες, έτσι χωρίς πρόγραμμα! 2



Η μέρα ξημέρωσε λαμπρή. Το «γαϊδουροκαλόκαιρο» καλά κρατεί. Τελειώνει ο Οκτώβρης και οι θερμοκρασίες πάνω από 25. Αν και δεν είναι πολύ φυσιολογικό για ταξίδι είναι τέλειο.

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2019

Οδηγώντας στη Σικελία!


το 500σαράκι μας

Πάει ένας μήνας που γύρισα από το ταξίδι μιας εβδομάδας στη Δυτική Σικελία (3-10/10/2019). Μείναμε στο Παλέρμο 7 μέρες και τις 4 πρώτες τις αφιερώσαμε στην πόλη. Τις 3 τελευταίες νοικιάσαμε ένα αυτοκίνητο για να κάνουμε κάποιες μακρινές ή κοντινές, ημερήσιες εκδρομές. Το σύνολο κάτι παραπάνω από 900 χμ.
Αν και έχω οδηγήσει σε 18 χώρες εκτός Ελλάδας (της Ιταλίας συμπεριλαμβανομένης, αλλά μόνο στο Βορά), η εμπειρία από τους Σικελικούς δρόμους και κυρίως τους οδηγούς ήταν κάτι ξεχωριστό, κάτι μη αναμενόμενο.
Οι δρόμοι εκτός πόλης είναι από άθλιοι έως καλοί. Πολύ καλό δρόμο δεν είδα.
Οι επαρχιακοί είναι όπως κι εδώ και σε κάποια σημεία με πολλά «σαμάρια» και μπαλώματα, ενώ δεν έλειπαν και οι λακούβες. Ο αυτοκινητόδρομος που πάει Κατάνια είναι υπερυψωμένος σε πολύ μεγάλο μήκος. Αυτό σημαίνει πως είναι σαν μια γέφυρα πολλών δεκάδων χιλιομέτρων. Και όπως σε όλες τις γέφυρες υπάρχουν συνδέσεις μεταξύ των τμημάτων της. Αισθανόμουνα σα να ήμουν σε τρένο του παλιού καιρού. Ήταν τόσο πολλά και συνεχόμενα τα «σαμάρια». Σκέφτηκα πως αν σέρνεις πίσω σου τροχόσπιτο ή μπαγκαζιέρα, θα σε διαλύσει. Ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι του αυτοκινητόδρομου ήταν από τα χειρότερα οδοστρώματα που έχω οδηγήσει ποτέ. Βέβαια συναντήσαμε πολλά έργα. Ελπίζω σε λίγα χρόνια να έχει γίνει κι αυτός ένας καλός αυτοκινητόδρομος. Και κάτι καλό. Δεν έχει διόδια. Τα μόνα που πληρώσαμε ήταν κάτι λιγότερο από 1 ΕΥΡΩ πλησιάζοντας την Cefalu, στο κομμάτι του δρόμου που πάει στη Μεσίνα. Δεν ξέρω αν συνεχίζοντας έχει και άλλα μιας και η Cefalu ήταν ο προορισμός μας.

Οι Σικελοί, σαν οδηγοί, μοιάζουν εν πολλοίς στους Έλληνες (όπως και σε πολλά άλλα), σε κάποιες συμπεριφορές καλύτεροι και σε κάποιες χειρότεροι.
Η εμπειρία μου από τους Ιταλούς οδηγούς είναι αρκετά θετική, ως προς την οδηγική τους συμπεριφορά. Έτσι πηγαίνοντας στη Σικελία, περίμενα κάτι ανάλογο. Σε κάποια πράγματα ήταν όντως έτσι. Σταματάνε στις διαβάσεις για τους πεζούς, δεν προσπερνάνε από δεξιά, δεν μπαίνουν ανάποδα σε μονόδρομους, δεν περνάνε με κόκκινο (αν και το είδα κι αυτό αλλά σε πολύ μικρό βαθμό).
Οι οδηγοί των μηχανών είναι λίγο πιο «έλληνες». Προσπερνάνε από δεξιά, περνάνε με κόκκινο (αρκετά συχνά), παρκάρουν σε πεζοδρόμια, αλλά φοράνε κράνος (οι περισσότεροι).
Όλοι όμως θεωρούν απλά διακοσμητικά στοιχεία τις πινακίδες ορίου ταχύτητας και απαγόρευσης προσπέρασης στους δρόμους εκτός πόλης, αυτοκινητόδρομους και επαρχιακούς.
Το ίδιο διακοσμητικά στοιχεία της πόλης θεωρούν τα ΣΤΟΠ και τις πινακίδες παραχώρησης προτεραιότητας. Όποιος πρόλαβε τον Κύριο είδε, όποιος δεν πρόλαβε, μπορεί και να δει το χάρο με τα μάτια του. Δεν έχω δει τόσο επιθετικούς οδηγούς στην Ευρώπη, ούτε στα Βαλκάνια. Κάποιες στιγμές μου θύμιζε η κατάσταση Τεχεράνη.
Όσον αφορά το παρκάρισμα, άλλη μια περίπτωση αλά ελληνικά και σε κάποιες περιπτώσεις χειρότερα. Είδα σταματημένα σε διαβάσεις, σε ράμπες και σε θέσεις στάθμευσης ΑΜΕΑ. Όχι τόσο όσο εδώ αλλά αρκετά έντονο. Σε μια περίπτωση ο τύπος είχε παρκάρει μισό μέτρο από το πεζοδρόμιο και πάνω στη στροφή. Ούτε στον ένα ούτε στον άλλο δρόμο. Και ήταν μέσα και κάπνιζε το τσιγαράκι του. Το λεωφορείο που ήθελε να στρίψει κόρναρε, κορνάρανε και άλλοι αυτός στην κοσμάρα του. Αναγκάστηκε το λεωφορείο που ανέβαινε στο αντίθετο ρεύμα να σταματήσει για να μπορέσει το άλλο να στρίψει (!!!). Αυτό όμως που δεν παίζονται είναι το διπλοπαρκάρισμα. Πάει σύννεφο. Και δεν μιλάμε για το δπλοπαρκάρισμα για να πάρεις τσιγάρα από το περίπτερο. Έξω από ένα LIDL ήταν διπλοπαρκαρισμένα για ψώνια από το Σούπερ Μάρκετ. Είδα κυρίες φορτωμένες με ψώνια να βγαίνουν και να μπαίνουν στο αυτοκίνητο.
Αυτές είναι οι εμπειρίες μου από το εβδομαδιαίο ταξίδι στη Σικελία. Θέλησα να τις μοιραστώ με όσους πρόκειται να ταξιδέψουν εκεί και να οδηγήσουν. Όχι για να τους αποτρέψω αλλά απλά να το έχουν υπ’ όψη.
Κατά τα άλλα ήταν ένα υπέροχο ταξίδι, που με άγχωσε κάπως περισσότερο τις τρεις μέρες που οδηγούσα.





Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2019

Θεσσαλονίκη, πέντε μέρες, έτσι χωρίς πρόγραμμα! 1


Όλα ξεκίνησαν, μερικούς μήνες πριν, όταν μια συνάδελφος της κόρης μας, την ενημέρωσε για μια θέση Χοροθεραπεύτριας που θα προέκυπτε στη Θεσσαλονίκη. Έχοντας στείλει αρκετά βιογραφικά, χωρίς αποτέλεσμα, φρόντισε να κάνει τη σχετική αίτηση και αρχές Ιουλίου, μας πήρε τηλέφωνο να μας ανακοινώσει πως την πήραν.
Μέσα Ιουλίου την αποχαιρετίσαμε στο σταθμό Λαρίσης. Σε αυτούς τους τρεις μήνες ήρθε δυο φορές και την είδαμε. Τέλη Αυγούστου αποφασίσαμε να πάμε κι εμείς στα μέσα Οκτωβρίου. Κλείσαμε αεροπορικά και ξενοδοχείο κι έτσι προέκυψε αυτό το ταξίδι.

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2019

Εννιά χρόνια παρέα με το δισάκι μου!


4 Νοεμβρίου 2019



Πέρασαν εννιά χρόνια και στο δισάκι μου έβαλα πολλές εικόνες, νοσταλγικές στιγμές, αναπολήσεις, μυρωδιές, γεύσεις, μελωδίες, αλλά και κάποιες, λίγες, άσκημες στιγμές. Το άφησα όμως ανοικτό να βάλεις το χέρι και να ανασύρεις ότι σου κάνει κέφι, ότι θα σου φανεί χρήσιμο. Γιατί έτσι νοιώθω πως αξίζει τον κόπο το γλυκό του βάρος.
Πάνω από 500.000 άνθρωποι, φίλοι, γνωστοί, άγνωστοι περαστικοί και άγνωστοι, που τελικά γίναμε φίλοι, το έχουν επισκεφτεί τα εννιά αυτά χρόνια.
Νάμαστε καλά να συνεχίζουμε να το γεμίζουμε, γιατί ο κόσμος μας είναι πολύ μεγάλος και στη μικρή μας ζωή έχουμε να αποκομίσουμε κι άλλες ακόμα εμπειρίες. Τώρα πολλές, λίγες, κανείς δεν ξέρει. Ας ευχηθούμε νάναι πολλές και κυρίως νάναι καλές!
Χρόνια πολλά καλό μου δισάκι!








Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2019

Πετρούπολη-Λένινγκραντ-Αγία Πετρούπολη! 5 (τελευταίο)


Λευκές Νύχτες, Μέρος 16ο (τελευταίο)

4-5 Ιουλίου 2015

Τελευταία μέρα του ταξιδιού και μετά τις κατραπακιές της προηγούμενης μέρας είπαμε να το πάρουμε χαλαρά. Πήγαμε λοιπόν να δούμε κάποιες από τις γέφυρες του ποταμού Fontanka.

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2019

Πετρούπολη-Λένινγκραντ-Αγία Πετρούπολη! 3


Λευκές Νύχτες, Μέρος 14ο



2 Ιουλίου 2015


Η Τρίτη μέρα στην πόλη ήταν κατά κύριο λόγο αφιερωμένη στα δύο νησιά, το Βασιλιέφσκι (Васи́льевский о́стров) και το Πέτρου-Παύλου (Петропавловский о́стров).

Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2019

Πετρούπολη-Λένινγκραντ-Αγία Πετρούπολη! 2


Λευκές Νύχτες, Μέρος 13ο


1 Ιουλίου 2015


Η Πετρούπολη υπήρξε η πραγματοποίηση του ονείρου ενός βασιλιά που ήθελε να ξεφύγει η χώρα του από τη μιζέρια και τη στασιμότητα  στην οποία βρισκόταν, να τη μεταρρυθμίσει, να αναδιοργανώσει το κράτος και το στρατό και να δημιουργήσει ,ένα ισχυρό ναυτικό. Για να γίνει αυτό το τελευταίο έπρεπε να ανοίξει μια «πόρτα», ένα λιμάνι προς την Ευρώπη. 

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2019

Nana Simopoulos, World Jazz στην Κάρυστο!


18 Αυγούστου 2019



Κυριακή βράδυ στην πλατεία της Καρύστου είναι αραδιασμένα τα όργανα της μπάντας που σε λίγα λεπτά θα παίξει. Λίγος ο κόσμος στις καρέκλες. Οι περισσότεροι παραθεριστές προτιμούν τα ουζάδικα και τα μπαράκια της παραλίας. Ίσως φταίει και το είδος της μουσικής που θα ακούσουμε. World Jazz!! Χάθηκε κανένα νησιώτικο βρε αδερφέ να μερακλώσουμε καλοκαιριάτικα!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...