Ρόδος, η παλιά πόλη! β΄

Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 9ο

(συνέχεια από Ρόδος,η παλιά πόλη! α΄)

3 Ιουνίου 2022

Αφού ξαποστάσαμε λίγο κάναμε την επόμενη επίσκεψη.

Απέναντι από το αρχαιολογικό μουσείο είναι ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της πόλης. Η Παναγία του Κάστρου.

Η Παναγία του Κάστρου, η βυζαντινή μητρόπολη της Ρόδου, χρονολογείται στον 11ο αιώνα. Αρχικά ήταν σταυροειδής εγγεγραμμένος ναός με τρούλο ο οποίος κατέρρευσε πιθανότατα στον σεισμό του 1303.

Οι Ιωαννίτες Ιππότες την μετασκεύασαν σε τρίκλιτη βασιλική.

Στο εσωτερικό του ναού σώζονται αποσπασματικά τοιχογραφίες διαφόρων εποχών.

Κατά την Τουρκοκρατία (1523-1912), η εκκλησία μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος με την ονομασία Καντουρί.

Το 1940, η ιταλική διοίκηση της Δωδεκανήσου (1912-1943) προχώρησε στην καθαίρεση όλων των στοιχείων της Τουρκοκρατίας.

Η αυλή στα βόρεια του ναού

χρησιμοποιήθηκε ως υπαίθρια έκθεση παλαιοχριστιανικών και βυζαντινών αρχιτεκτονικών μελών.

Σήμερα δεν λειτουργεί σαν ναός ή τέμενος, αλλά σαν μουσείο εκκλησιαστικής,

κυρίως μεταβυζαντινής τέχνης.

Η επίσκεψή μας ήταν σύντομη αλλά ενδιαφέρουσα.

Βγαίνοντας γυρίσαμε προς τα πίσω στο ιπποτικό κτήριο της Οπλοθήκης.

Στην Κοσμητική Συλλογή Ρόδου,που ιδρύθηκε το 1966.

Τα εκθέματα (κεντήματα, ξυλόγλυπτα, υάλινα, μετάλλινα και κεραμικά) καλύπτουν μία χρονική περίοδο τεσσάρων αιώνων (μέσα 16ου-20ου αι.).

Είχε έρθει η ώρα να κάτσουμε να φάμε και να ξαποστάσουμε.

Στη νότια μεριά του καταλύματος της Γλώσσας της Ωβέρνης υπάρχει σήμερα ένα εστιατόριο με το ίδιο όνομα.

Στεγάζεται στην ολόδροση και καταπράσινη αυλή του.

Εκεί κάτσαμε κι εμείς. Τσιμπήσαμε κάτι νόστιμο, ήπιαμε και ένα καφέ και πέρασε η ώρα ξεκούραστα και δροσερά. 

Αφού ξαποστάσαμε πήραμε τους δρόμους και τα πλακόστρωτα της πόλης προς τα νότια.

Περάσαμε από την πλατεία Ευδήμου που είναι ασφυκτικά γεμάτη με τραπεζοκαθίσματα των εστιατορίων που είναι ένα γύρο, με εξαίρεση ένα οικόπεδο στο οποίο υπάρχουν κάποια ερείπια

και φτάσαμε στην πλατεία Ιπποκράτους.

Στο κέντρο της δεσπόζει το σιντριβάνι (αν και αναφέρεται σαν μεσαιωνικό φαίνεται πως κατασκευάστηκε από τους Ιταλούς, από τον Αρχιτέκτονα Armando Bernabiti, μετά τη μεγάλη φωτιά του 1924. περισσότερα εδώ) που αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία συνάντησης για ντόπιους και ξένους,

ενώ γύρω έχει όμορφα κτίρια

με πιο εντυπωσιακό το Μέγαρο Καστελανία, του 15ου αι, που λειτούργησε επί Τάγματος των Ιωαννιτών Ιπποτών ως το Δικαστήριο εμπορικών και ναυτικών υποθέσεων, καθώς και ως χρηματιστήριο ή τόπος συνάντησης εμπόρων.

Στο πίσω μέρος του το κτίριο έχει καμάρες και στεγάζει τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Ρόδου. Κοντά στην πλατεία είναι η Πύλη της Θάλασσας, που την αφήσαμε όμως για το τέλος.

Αφιερώσαμε λίγο χρόνο για να δούμε τις εικόνες ένα γύρο και να τις απαθανατίσουμε και συνεχίσαμε

για την επόμενη εμβληματική πλατεία, αυτή των Εβραίων Μαρτύρων. Βρίσκεται στην παλιά Εβραϊκή γειτονιά της πόλης και διαθέτει

ένα σιντριβάνι με τρεις ιππόκαμπους

και ένα μνημείο, όπου αναγράφεται σε διάφορες γλώσσες το γεγονός του εκτοπισμού σε ναζιστικά στρατόπεδα 1604 Εβραίων από τη Ρόδο και την Κω, τον Ιούλιο του 1944.

Από εκεί, μετά από λίγα μέτρα φτάσαμε στην Παναγία του Μπούργκου.

Πρόκειται για τα ερείπια τρίκλιτης Καθολικής Βασιλικής του 14ου αι, που έφτιαξαν οι Ιππότες και ήταν “εκκλησία του άστεως”, δηλ της πόλης, εξ ου και το “μπούργκου”. Το 1480 η Παναγία του Κάστρου έπαψε να είναι ο καθεδρικός της πόλης και ο συγκεκριμένος ναός έγινε ο καθεδρικός αφιερωμένος στην Αγία Αικατερίνη.

Βρίσκεται κοντά στην Πύλη της Παναγίας,

που βγαίνει στον παραθαλάσσιο δρόμο. Σήμερα στα ερείπια πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Πήραμε το δρόμο του γυρισμού περνώντας πρώτα από την Πύλη της Θάλασσας.

Είναι ίσως η εντυπωσιακότερη από τις πύλες της οχυρωμένης πόλης με τους δύο πύργους και την ανάγλυφη παράσταση ανάμεσά τους, από την έξω (της θάλασσας) μεριά. Κατασκευάστηκε το 1478 και χρησίμευε ως κύριο σημείο πρόσβασης για τους ταξιδιώτες και τους εμπόρους που έφταναν από τη θάλασσα.

Είναι το ίδιο εντυπωσιακή και από τη μέσα μεριά.

Κάπου εκεί τελείωσε η γνωριμία με την παλιά πόλη για εκείνη τη μέρα. Είχαμε ακόμα να δούμε πολλά.

Με το λεωφορείο γυρίσαμε στο ξενοδοχείο μας και δεν ξαναβγήκαμε. Το βράδυ δύο πιττόγυρα από κάπου κοντά και δύο μπύρες έκλεισαν τη μέρα μας.

Μια μέρα αρκετά κουραστική, αλλά τόσο γεμάτη με εμπειρίες και εικόνες μιας μεσαιωνικής πραγματικότητας, εικόνες μοναδικές, που κάνουν τη Ρόδο και ιδιαίτερα την πόλη της να ξεχωρίζει, άσχετα με τον έντονο τουριστικό χαρακτήρα του τώρα. 

(το ταξίδι συνεχίζεται )

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας

“Αφανείς Ναύτες” στην Καρυστία!

 30 Αυγούστου - 6 Σεπτεμβρίου 2026

Δύο είναι τα μνημεία για τον “Αφανή Ναύτη” στην Καρυστία, στη Νότια Εύβοια και αποτελούν φόρο τιμής σε όλους τους χαμένους ναυτικούς της περιοχής που αφιέρωσαν τη ζωή τους στη θάλασσα.

Ρόδος, η παλιά πόλη! α΄

Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 8ο

(συνέχεια από Πηγαίνονταςπρος τα βόρεια της Ρόδου!)

3 Ιουνίου 2022

Είχε έρθει η μέρα που θα επισκεπτόμασταν την παλιά πόλη της Ρόδου, το διαμάντι αυτό της χώρας μας και ένα από τα μνημεία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Λόγω της ομολογουμένως σχεδόν αδύνατης εύρεσης χώρου στάθμευσης και αφού το ψάξαμε λίγο, μαθαίνοντας πως τα λεωφορεία έχουν ράμπες για ΑΜΕΑ και τις χρησιμοποιούν, αποφασίσαμε να κατέβουμε στην πόλη με λεωφορείο.

Μετά το πραγματικά καλό πρωινό, ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε. Περίπου 300μ από το ξενοδοχείο είναι η στάση. Το λεωφορείο ήρθε, μπήκαμε και μετά από περίπου 20΄ κατεβήκαμε στο τέρμα, πολύ κοντά στην παλιά πόλη.

Για εκεί ξεκινήσαμε.

“Memory in Transit - Μνήμη Διέλευσης”!

 1 Σεπτεμβρίου 2026

Στα πλαίσια του 9ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, που διοργανώνει η Κινηματογραφική Λέσχη Καρύστου στον Θερινό Κινηματογράφο της πόλης “Σίνε Αύρα”, με τίτλο “Ξένος εδώ, ξένος εκεί, όπου κι αν πάω ξένος…”

Πηγαίνοντας προς τα βόρεια της Ρόδου!

Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 7ο

(συνέχεια από Στο νησί του Ήλιου! στα νότια β΄)

2 Ιουνίου 2022

Μετά το πρωινό φορτώσαμε και ξεκινήσαμε. Είχαμε προγραμματίσει τις επόμενες 9 νύχτες να μέναμε στην Ιαλυσσό και πιο συγκεκριμένα στην Ίξια, κοντά στην πόλη της Ρόδου που έχει και τα περισσότερα αξιοθέατα, αλλά να πάμε και μια ημερήσια στη Χάλκη (είχαμε προγραμματίσει και μια για Καστελόριζο, αλλά ο καιρός είχε άλλες διαθέσεις).

Πηγαίνοντας όμως στα βόρεια θέλαμε να περάσουμε να δούμε και κάποια από τα χωριά, που ήταν στο δρόμο μας.

Στο νησί του Ήλιου! στα νότια β΄

Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 6ο

(συνέχεια από Σούρουπο στη Λίνδο!)

31 Μαΐου-1 Ιουνίου 2022

Η επόμενη μέρα ήταν αφιερωμένη σε μεσόγεια χωριά του νότου της Ρόδου αλλά και κάποια στη δυτική του μεριά.

Σούρουπο στη Λίνδο!

Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 5ο

(συνέχεια από Στο νησί του Ήλιου! στα νότια α΄)

30 Μαΐου 2022

Απόγευμα ξεκινήσαμε να επισκεφθούμε τη Λίνδο. Το χωριό θεωρείται το πιο ζεστό μέρος όλης της Ευρώπης και γι αυτό, αν και τέλη Μάη, καλό είναι να το αποφεύγει κανείς τις μεσημεριανές ώρες. Ή νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα είναι καλύτερα. Εμείς διαλέξαμε το δεύτερο.

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία οι Κάμειρος, Ιάλυσος και Λίνδος, γιοι του Κέρκαφου, γιου του Θεού Ήλιου και της Νύμφης Ρόδου μοίρασαν το νησί στα τρία και έχτισαν από μια πόλη στην οποία έδωσαν ο καθένας το όνομά του. Ένας άλλος μύθος αναφέρει ότι η Λίνδος ιδρύθηκε από τον Δαναό και τις 50 κόρες του, τις Δαναΐδες.

Αναφέρεται, επίσης, ότι η πόλη συμμετείχε στον Τρωικό Πόλεμο, με ηγεμόνα τον Τληπόλεμο.

Τα αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν μια ιστορία που ξεκινά μερικές χιλιάδες χρόνια πριν με την μεγάλη ακμή της την αρχαϊκή περίοδο (7ος-6ος αι π.Χ.), όταν η πόλη εξελίχθηκε σε μεγάλη εμπορική και ναυτική δύναμη, υπό τη διακυβέρνηση του τυράννου Κλεόβουλου (6ος αι π.Χ.). Ήταν μάλιστα τόση η ναυτική της δύναμη, που της αποδίδουν τη δημιουργία του πρώτου Ναυτικού Δίκαιου (“Νόμος Ροδίων Ναυτικός”), του σύνολου των κανόνων που ρύθμιζαν τις σχέσεις των ναυτικών και των εμπόρων, που εμπορεύονταν μέσω της θάλασσας.

Η αρχαία Λίνδος ήταν χτισμένη στη θέση του σημερινού οικισμού και είναι ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Ρόδου και ο τρίτος σε επισκεψιμότητα της Ελλάδας, μετά την Ακρόπολη των Αθηνών και το Ανάκτορο της Κνωσού.

Η Λίνδος υπήρξε μέλος της Δωρικής Εξαπόλεως (μιας συμπολιτείας με πολιτικό και θρησκευτικό χαρακτήρα), ενώ η σημασία της άρχισε σταδιακά να μειώνεται μετά την ίδρυση της Ρόδου, το 407 π.Χ.

Από τη Ρόδο και από τη Λίνδο πέρασαν και άφησαν το σημάδι τους οι Αρχαίοι Έλληνες, οι Ρωμαίοι, οι Βυζαντινοί και οι Ιωαννίτες Ιππότες.

Στο νησί του Ήλιου! στα νότια α΄

Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 4ο

(συνέχεια από Εκεί που ζούσαν νάνοι ελέφαντες!)

29-30 Μαΐου 2022

Λίγο μετά τις 10 το επόμενο πρωί

Με καλούς φίλους στον Πλατανιστό!

 3 Αυγούστου 2026

Η Ε. και ο Λ. , καλοί φίλοι από τη Θεσσαλονίκη, αποφάσισαν να περάσουν μερικές μέρες στη Νότια Εύβοια, στην οποία δεν είχαν έρθει ποτέ. Στον προγραμματισμό τους έβαλαν και λίγες μέρες στην Κάρυστο. Το γεγονός ο, τι είχε μελτέμια δεν στάθηκε ικανό να τους χαλάσει τις διακοπές. Βρεθήκαμε λοιπόν μετά από κάποια χρόνια που είχαμε να βρεθούμε απ’ όταν πήγαμε τελευταία φορά στη Θεσσαλονίκη.

Μεταξύ άλλων πήγαμε δυο ημερήσιες εκδρομές να τους δείξουμε ορισμένες ομορφιές του τόπου και να φάμε ντόπιες λιχουδιές. Τη μια μέρα πήγαμε στο Παραδείσι για φαΐ και μετά στον Άγιο Δημήτρη για καφέ (Η παραλία του Αγίου Δημητρίου με μελτέμι!).

Την άλλη πήγαμε στον Πλατανιστό.

Η παραλία του Αγίου Δημητρίου με μελτέμι!

 2 Αυγούστου 2026

Το φαράγγι του Αγίου Δημητρίου

Ένας “Γάμος...Ματωμένος” στην Κάρυστο!

 19 Ιουλίου 2026

Κυριακή βράδυ πάμε ξανά στο Υπαίθριο Θέατρο

«Σωτηρία με λένε»!

 5 Ιουλίου 2026

Την 1η Κυριακή του Ιούλη, το βράδυ,

Πιρουέτες…...στο “Βυθό”!

 1 Ιουλίου 2026

Πρώτο βραδάκι του Ιουλίου και βρισκόμαστε στη δροσιά του υπαίθριου δημοτικού θεάτρου της Καρύστου δίπλα στη θάλασσα.

Το "στέκι" της Monachus monachus!

Ένα δεκαήμερο στις «νήσους των Μαγνήτων»! μέρος 3ο

(συνέχεια από “Πεπάρηθος”, το πιο πράσινο ελληνικό νησί!)

10-13 Ιουνίου 2026

H μεσογειακή φώκια μοναχός (Monachus monachus), είναι το ένα από τα δύο εναπομείναντα είδη φώκιας μοναχού. Παλαιότερα ήταν εξαπλωμένη σε όλες τις ακτές της Μεσογείου, της Μαύρης Θάλασσας και του ανατολικού Ατλαντικού. Σήμερα, με αριθμό μικρότερο από 600 ζώα, συγκαταλέγεται στα σπανιότερα και πλέον απειλούμενα είδη του πλανήτη. Ο μισός περίπου πληθυσμός, γύρω στα 250-300 άτομα, ζει στην Ελλάδα.

Σημαντικό βήμα για την προστασία της μεσογειακής φώκιας και των βιοτόπων της αποτέλεσε η ανακήρυξη της περιοχής των Βορείων Σποράδων σε προστατευόμενη και η ίδρυση το 1992 του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Αλοννήσου Βορείων Σποράδων (ΕΘΠΑΒΣ), του 1ου από τα δύο τέτοια πάρκα στην Ελλάδα. Καθοριστική υπήρξε η συμβολή της μη κερδοσκοπικής, μη κυβερνητικής οργάνωσης ΜOm / Εταιρία για τη Μελέτη και Προστασία της Μεσογειακής Φώκιας στην οργάνωση και λειτουργία δραστηριοτήτων όπως η ενημέρωση του κοινού και η παρακολούθηση της κατάστασης του πληθυσμού της Μεσογειακής φώκιας, σε συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές. Σύμφωνα με τα στοιχεία του οργανισμού, τουλάχιστον 55 διαφορετικά ενήλικα ζώα έχουν αναγνωριστεί να συχνάζουν στην περιοχή του θαλάσσιου πάρκου, ενώ υπολογίζεται γεννιούνται άλλα οχτώ τον χρόνο. Στο πάρκο περιλαμβάνονται η Αλόννησός και πολλά μικρότερα νησιά, ακατοίκητες νησίδες και βραχονησίδες γύρω της. (πληροφορίες εδώ και εδώ) 

“Πεπάρηθος”, το πιο πράσινο ελληνικό νησί!

Ένα δεκαήμερο στις «νήσους των Μαγνήτων»! μέρος 2ο

(συνέχεια από Στο νησί του «Αγίου των γραμμάτων»!)

6-9 Ιουνίου 2026

Πεπάρηθος ήταν η ονομασία της Σκοπέλου στα αρχαία χρόνια. Σύμφωνα με την παράδοση Κρήτες με αρχηγό τον Στάφυλο, γιο του Διονύσου και της Αριάδνης, πρωτοκατοίκησαν το νησί, ενώ πήρε το όνομα του από τον αδελφό του Στάφυλου, Πεπάρηθο. Το σημερινό όνομα Σκόπελος το βρίσκουμε σε πηγές για πρώτη φορά στα Ελληνιστικά χρόνια. Στα Ρωμαίκά χρόνια και πιο συγκεκριμένα στον 4ο αι μαρτύρησε στο νησί ο Άγιος Ρηγίνος, προστάτης του σήμερα. Μέχρι το 1830, που πέρασε στο Ελληνικό κράτος, πέρασαν από τη Σκόπελο Βυζαντινοί, Ενετοί και Τούρκοι.

Στην αρχαιότητα το νησί ήταν πολύ γνωστό για τον εξαιρετικής ποιότητας “Πεπαρήθιο οίνο”, ενώ οι Σκοπελίτες του σήμερα ασχολούνται με την αλιεία, την κτηνοτροφία (σκοπελίτικο κατσίκι), την παραγωγή εξαιρετικού ελαιολάδου και τις τελευταίες δεκαετίες τον τουρισμό. Είναι πια πολύ τουριστικό το νησί, όχι βέβαια όσο η Σκιάθος, αλλά και αυτό ακολουθεί κατά βήμα.