Ο “Δρόμος του Ατλαντικού” και το Τροντχάϊμ!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 11^ο

(συνέχεια από Ålesund, το ξαναγεννημένο Art Nouveau διαμάντι της Νορβηγίας!)

28-29 Μαΐου 2023

Αφήσαμε το Ålesund με βροχή για ένα ταξίδι 350 χιλιομέτρων και περίπου 6.30 ωρών καθαρής οδήγησης (των πορθμείων περιλαμβανομένων). Ένα ταξίδι στο μεγαλύτερο μέρος του βροχερό.

110χμ μετά την αναχώρησή μας, αφού ανεβήκαμε βουνά, κατεβήκαμε στη θάλασσα, κάναμε μια παράκαμψη λίγων χιλιομέτρων προκειμένου να περάσουμε το “Δρόμο του Ατλαντικού”.

Ο “Δρόμος του Ατλαντικού” (Atlanterhavsvegen) ή ο δρόμος Νο 64 είναι ένας δρόμος μόνο 8,3χμ. Φτιαγμένος να ενώνει τα νησάκια του αρχιπελάγους ανάμεσα στην ηπειρωτική Νορβηγία και το νησί Averøya. Έχει 8 γέφυρες

με τη μεγαλύτερη να είναι η Storseisundbrua με μήκος 260μ,

ενώ η πιο γνωστή και εμβληματική είναι η Hulvågbrua, αυτή με την εντυπωσιακή καμπύλη.

Σταθήκαμε πολύ τυχεροί γιατί όλη την ώρα που ήμασταν στην περιοχή του “Δρόμου του Ατλαντικού” δεν έβρεχε,

αν και είχε πολύ αέρα και ψοφόκρυο.

Έτσι μπορέσαμε να κάνουμε 2-3 στάσεις για τη θέα και τις (πολλές) φωτογραφίες και βίντεο.

Ο δρόμος δόθηκε σε κυκλοφορία το 1989. Ένα μέρος των εξόδων κατασκευής προήλθε από διόδια. Και εδώ βλέπουμε πως αντιμετωπίζει η κάθε κοινωνία διάφορα κοινωνικά θέματα. Δέκα χρόνια μετά, το χρέος είχε αποσβεστεί και έτσι το 1999 οι μπάρες των διοδίων έπεσαν. Πως γίνεται στη χώρα μας; Καμιά σχέση!

Φτάσαμε μέχρι το τέλος του δρόμου και γυρίσαμε πίσω. 

Έτσι περάσαμε και πάλι τον εντυπωσιακό αυτό δρόμο, ξαναβγήκαμε στην αρχική μας διαδρομή και πήραμε πάλι το δρόμο προς τα βορειοανατολικά. Γύρω στα 30χμ μετά κάναμε την επόμενη στάση.

Η Γέφυρα Μπέργκσοισουντ (Bergsøysundbrua) είναι μια πλωτή γέφυρα, στο στενό Bergsøysund μεταξύ των νησιών Aspøya και Bergsøya, που έχει μήκος 931 μέτρα.

Στην αρχή της έχει ένα χώρο στάθμευσης με πάγκους και εξαρτήματα από την κατασκευή της, που παίζουν ρόλο γλυπτών. Εκεί κάναμε τη μικρή μας στάση.

Γύρω στις 3 ώρες μετά και πάντα υπό βροχή, μπήκαμε στο Τροντχάϊμ. 

Βρήκαμε τον ξενώνα προσκυνητών του Αγίου Όλαφ, όπου είχαμε κλείσει δωμάτιο και ανεβάσαμε τα πράγματα, ελπίζοντας να σταματήσει για λίγο η βροχή, πράγμα που συνέβη λίγη ώρα μετά. Ώρα για την πρώτη γνωριμία με την πόλη.

Όταν σχεδίαζα το ταξίδι είχα ένα δίλημμα. Θα φτάναμε μέχρι το Ålesund στα βόρεια ή θα ανεβαίναμε μέχρι το Trondheim; Οι πληροφορίες που είχα ήταν σχετικά αντιφατικές αλλά έπαιξε ρόλο που θέλαμε να περάσουμε το Δρόμο του Ατλαντικού και τελικά είπαμε να φτάσουμε μέχρι το Trondheim, ελπίζοντας πως θα άξιζε τα παραπάνω χιλιόμετρα. Και τελικά τι καλά που κάναμε.

Κάουπάνγκεν-Νίδαρος-Τροντχάϊμ, άλλη μια παλιά πρωτεύουσα του βασιλείου

Το Τρόντχαϊμ ιδρύθηκε το 997 ως εμπορικός σταθμός και ονομάστηκε Κάουπανγκεν (αγορά ή τόπος συναλλαγών) από τον Βασιλιά των Βίκινγκ Όλαφ Τρίγκβασον. Λίγο αργότερα ονομάστηκε Nidaros (η πόλη στις εκβολές του Νιντέλβα), χρησιμοποιείτο ως έδρα του βασιλιά και ήταν η πρωτεύουσα της Νορβηγίας μέχρι το 1217. Τον Μεσαίωνα άλλαξε σε Trondheim και από τότε άλλαξε κάποιες φορές σε Nidaros ή Trondheim για να αποκτήσει οριστικά το σημερινό της όνομα το 1931. Παρ’ όλα αυτά το παλιό όνομα Nidaros διατηρείται σε θρησκευτικό επίπεδο.

Σήμερα, με πληθυσμό που φτάνει σχεδόν τις 200.000, βρίσκεται στη νότια όχθη του ομώνυμου φιόρδ, είναι η τρίτη σε μέγεθος πόλη της χώρας και σημαντικό λιμάνι. Στην πόλη δεσπόζουν το Νορβηγικό Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας (NTNU), το Ίδρυμα Επιστημονικής και Βιομηχανικής Έρευνας (SINTEF), το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Σ. Ολαφ και άλλα ιδρύματα με τεχνολογικό προσανατολισμό.

Ο ξενώνας μας ήταν πίσω από τον καθεδρικό

και κοντά στο ποτάμι. Για εκεί ξεκινήσαμε.

Όταν πλησιάσαμε μείναμε με το στόμα ανοικτό. Τι εικόνες ήταν αυτές!

Και παρακάτω θα γίνονταν ακόμα πιο μαγικές! Τα νερά του ποταμού ήρεμα, σχεδόν “στάσιμα” και οι πολύχρωμες παλιές αποθήκες να καθρεφτίζονται δημιουργώντας εικόνες παραμυθιού.

Μπροστά μας είδαμε την ξύλινη “γέφυρα της παλιάς πόλης” (Bybrua ή Gamle Bybro) κατασκευασμένη το 1861 στη θέση παλιότερης της δεκαετίας του 1680.

Για να την προσεγγίσουμε αναγκαστικά μπήκαμε λίγο πιο μέσα και βγήκαμε στη γέφυρα,

που σήμερα είναι μόνο για πεζούς και ποδήλατα.

Από τη γέφυρα οι εικόνες και προς τις δύο όχθες του ποταμού

με τη γέφυρα Bakke (Bakke bru), κατασκευασμένη το 1927 στο βάθος.

Κατά μήκος του ποταμού, μπροστά από τις αποθήκες, δεν υπάρχει δρόμος.

Έτσι χρειάζεται κάθε τόσο να απομακρύνεσαι ένα τετράγωνο από το ποτάμι και να ξαναβγαίνεις σε αυτό από ανοίγματα που υπάρχουν ανάμεσα στα κτίρια.

Το κάναμε κάμποσες φορές και πάντα αυτό που βλέπαμε ήταν μαγικό.

Πότε μακρυά,

πότε δίπλα στο ποτάμι, πάντα από τη δεξιά μεριά του, φτάσαμε στη γέφυρα Bakke, που είναι αυτή που χρησιμοποιούν τα αυτοκίνητα.

Περάσαμε από πάνω της,

βγήκαμε στην αριστερή μεριά του ποταμού και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Περάσαμε από την ενδιαφέρουσα γκαλερί σύγχρονης τέχνης K.U.K. (Kjøpmannsgata Ung Kunst)

και τη Δημοτική Βιβλιοθήκη,

είδαμε από κάποια ανοίγματα το ποτάμι με τα πολύχρωμα κτίρια και από αυτή τη μεριά

και αφού περάσαμε άλλη μια φορά από τη γέφυρα της παλιάς πόλης, γυρίσαμε στο δωμάτιο, κουρασμένοι, αλλά τόσο εντυπωσιασμένοι από την ομορφιά της πόλης αυτής.

Την επομένη θα φεύγαμε αλλά πριν φύγουμε θα κάναμε μια ακόμα βόλτα, στο κέντρο αυτή τη φορά, για να δούμε και αυτή την πλευρά της.

Το επόμενο πρωί ξημέρωσε βροχερό. Μετά από ένα γερό πρωινό, φορτώσαμε, αλλά αφήσαμε το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ για να πάμε να δούμε τον καθεδρικό, που ήταν εκεί δίπλα.

Ανηφορίσαμε μέσα από το νεκροταφείο-πάρκο

και φτάσαμε.

Επιβλητικός και στιβαρός πέτρινος ναός, συνδυάζει ύστερη ρωμανική και γοτθική αρχιτεκτονική.

Ο καθεδρικός ναός του Τρόντχαϊμ, γνωστός ως Καθεδρικός Ναός Νιδάρος (Nidarosdomen), είναι το εθνικό ιερό της Νορβηγίας, ο βορειότερος μεσαιωνικός καθεδρικός ναός στον κόσμο και χτίστηκε πάνω στον τάφο του Αγίου Όλαφ μεταξύ 1070 και 1300. Αποτελούσε τον τόπο στέψης των βασιλιάδων της Νορβηγίας, αλλά και προσκυνηματικό προορισμό, κάτι που συνεχίζεται και σήμερα (υπάρχει το μονοπάτι του Αγίου Όλαφ -St. Olavsleden, που έχει δύο βασικές διαδρομές: Τη St. Olavsleden, από το Selånger της Σουηδίας, περίπου 564χμ και την Gudbrandsdalsleden, από το Όσλο, περίπου 643χμ).

Μπήκαμε μαζί με αρκετό ακόμα κόσμο. Όπως όλοι οι προτεσταντικοί ναοί είναι λιτός ως προς τη διακόσμηση,

αν και τα λίγα διακοσμητικά στοιχεία είναι όμορφα,

αλλά οι αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες και τα βιτρό παράθυρα είναι εντυπωσιακά. 

Βγαίνοντας πήγα μέχρι τον ξενώνα να πάρω το αυτοκίνητο και γύρισα να πάρω τη Σοφία για να κατέβουμε στο κέντρο της πόλης. Επειδή ο ναός είναι μόνο δύο τετράγωνα από την κεντρική πλατεία (Torvet), άφησα το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ μπροστά του και ξεκινήσαμε. 

Πήραμε τον κεντρικό δρόμο Munkegata, που πάει στην πλατεία και συνεχίζει μετά απ’ αυτή.

Το πρώτο ενδιαφέρον κτίριο που είδαμε στα δεξιά μας είναι το Νέο Δημαρχείο του Τρόντχαϊμ (Trondheim rådhus), σε νεοαναγεννησιακό στιλ με φρουριακή εμφάνιση.

Γύρω του και απέναντι έχει όμορφα κτίρια με διάφορες χρήσεις.

Στην επόμενη γωνία και απέναντι ένα ζευγάρι ελάφια είναι μπροστά από το μοντέρνο κτίριο 

που στεγάζει την Κομητειακή διοίκηση (Fylkeshuset)

ενώ στο ίδιο κτίριο στεγάζεται και το Επαρχιακό Δικαστήριο (tingrett),

στην είσοδο του οποίου υπάρχει το γλυπτό ενός άνδρα, ενώ δεξιά και αριστερά είναι από τρεις ανάγλυφες και έγχρωμες φιγούρες.

Ακριβώς σε αυτή τη γωνία του κτιρίου είναι ένα μικρό, περίεργο κτίσμα, σαν κλειστό πηγάδι και μια πλάκα από πάνω μνημονεύει την 7η Οκτωβρίου του 1942, όταν οι κατοχικές Γερμανικές δυνάμεις επέβαλαν στρατιωτικό νόμο και εκτέλεσαν 10 Νορβηγούς πολίτες. Το γεγονός αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια ενός ευρύτερου κύματος καταστολής στην περιοχή.

Στην επόμενη γωνία φτάσαμε στην πλατεία. Βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Kongens gate και Munkegata, έχει τετράγωνο σχήμα,

ένα γύρο όμορφα κτίρια,

ενδιαφέρουσες κατασκευές,

όπως το μουσικό σιντριβάνι "Water Music", 

έργο του Fritz Røed (1928-2002), του 1981.

και στο κέντρο της μια μεγάλη στήλη, στην κορυφή της οποίας είναι το άγαλμα του Βίκινγκ βασιλιά και ιδρυτή της πόλης Όλαφ Τρίγκβασον (Olav Tryggvason), έργο του Wilhelm Rasmussen (1879–1965), του 1921.

Συνεχίζοντας στην Munkegata μετά την πλατεία συναντάμε, αν όχι το πιο ενδιαφέρον κτίριο της πόλης, μετά τον καθεδρικό, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα.

Το παλάτι Stiftsgården, η βασιλική κατοικία στο Τρόντχαϊμ, που χτίστηκε το 1774-1778 για την Cecilie Christine Schøller (1720–1786), πουλήθηκε στο κράτος το 1800 και από τότε χρησιμοποιείται από μέλη της βασιλικής οικογένειας και τους καλεσμένους τους. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα ξύλινα κτίρια στη Βόρεια Ευρώπη.

Η βροχή δεν έλεγε να κοπάσει, είχαμε δει αρκετά και αποφασίσαμε να το τελειώσουμε εκεί

και να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής για να φτάσουμε σχετικά κοντά στο αεροδρόμιο του Όσλο, όπου και θα κάναμε και την τελευταία διανυκτέρευση στη Νορβηγία.

Καλό δρόμο!

(το ταξίδι συνεχίζεται )

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας