“Πεπάρηθος”, το πιο πράσινο ελληνικό νησί!

Ένα δεκαήμερο στις «νήσους των Μαγνήτων»! μέρος 2ο

(συνέχεια από Στο νησί του «Αγίου των γραμμάτων»!)

6-9 Ιουνίου 2026

Πεπάρηθος ήταν η ονομασία της Σκοπέλου στα αρχαία χρόνια. Σύμφωνα με την παράδοση Κρήτες με αρχηγό τον Στάφυλο, γιο του Διονύσου και της Αριάδνης, πρωτοκατοίκησαν το νησί, ενώ πήρε το όνομα του από τον αδελφό του Στάφυλου, Πεπάρηθο. Το σημερινό όνομα Σκόπελος το βρίσκουμε σε πηγές για πρώτη φορά στα Ελληνιστικά χρόνια. Στα Ρωμαίκά χρόνια και πιο συγκεκριμένα στον 4ο αι μαρτύρησε στο νησί ο Άγιος Ρηγίνος, προστάτης του σήμερα. Μέχρι το 1830, που πέρασε στο Ελληνικό κράτος, πέρασαν από τη Σκόπελο Βυζαντινοί, Ενετοί και Τούρκοι.

Στην αρχαιότητα το νησί ήταν πολύ γνωστό για τον εξαιρετικής ποιότητας “Πεπαρήθιο οίνο”, ενώ οι Σκοπελίτες του σήμερα ασχολούνται με την αλιεία, την κτηνοτροφία (σκοπελίτικο κατσίκι), την παραγωγή εξαιρετικού ελαιολάδου και τις τελευταίες δεκαετίες τον τουρισμό. Είναι πια πολύ τουριστικό το νησί, όχι βέβαια όσο η Σκιάθος, αλλά και αυτό ακολουθεί κατά βήμα.

Στις 11.00 φύγαμε από τη Σκιάθο με το ταχύπλοο και μετά από 10 λεπτά πιάσαμε στο Λουτράκι, το επίνειο της Γλώσσας Σκοπέλου, που είναι το 2ο λιμάνι του νησιού μετά τη Χώρα και βρίσκεται στη δυτικά άκρη του. Υπάρχει και 3ο λιμάνι, αυτό στον Αγνώντα, που χρησιμοποιείται όταν ο καιρός δεν επιτρέπει την προσέγγιση στη Χώρα. Εκεί στο Αγνώντα είχαμε κλείσει δωμάτιο και για εκεί ξεκινήσαμε αμέσως μόλις κατεβήκαμε στο Λουτράκι. 25Χμ μέσα σε πυκνό πευκοδάσος, έχοντας συνεχώς στα δεξιά μας τη θάλασσα, ήταν οι πρώτες εικόνες από τη Σκόπελο.

Ο Αγνώντας στην πραγματικότητα είναι ένας παραθεριστικός οικισμός με ένα λιμανάκι, μια παραλία με βότσαλο, δύο ταβέρνες-εστιατόρια και δύο καφέ. Όλα τα υπόλοιπα κτίσματα είναι ενοικιαζόμενα δωμάτια.

Βρήκαμε το κατάλυμα μας, ένα πολύ ωραίο στούντιο με ένα υπέροχο κήπο γεμάτο λουλούδια και μία κερασιά και μια ροδακινιά φορτωμένες νοστιμότατους καρπούς. Φάγαμε αρκετά φρούτα τις μέρες που μείναμε εκεί.

Ξεφορτώσαμε και μιας και είχε μεσημεριάσει πετάχτηκα μέχρι το ένα καφενείο και πήρα μια σκοπελίτικη τυρόπιτα για να σπάσουμε την πείνα μας πριν ξεκουραστούμε.

Το απόγευμα έκατσα για καφέ στη βεράντα του δωματίου μας χαζεύοντας τα χελιδόνια που πηγαινοέρχονταν σαν τρελά.

Είχε σουρουπώσει όταν κατεβήκαμε και κάτσαμε σε μια από τις δύο ταβέρνες για φαγητό.

Οι εικόνες του δειλινού ήταν μαγικές και το φαγητό πολύ καλό κλείνοντας υπέροχα την πρώτη μέρα στη Σκόπελο.

Για να πάει κανείς από τον Αγνώντα στη Σκόπελο έχει δύο επιλογές, που είναι και οι δύο περίπου 7,5χμ. Η μία πάει σχεδόν παράλληλα με τη νοτιοανατολική ακτή του νησιού μέχρι τον Στάφυλο και στη συνέχεια κάνει αριστερά προς τα βόρεια, ενώ η 2η πάει σχεδόν τελείως βόρεια, μέσα από το βουνό.

Για την επόμενη μέρα είχαμε αποφασίσει να πάμε από τη 2η και να γυρίσουμε από την πρώτη, μια διαδρομή, που αν τη δει κανείς στο χάρτη, θυμίζει “σταγόνα”.

Ξεκινήσαμε μετά το πρωινό μας με σκοπό να σταματήσουμε στο μοναστήρι του Αγίου Ρηγίνου, του προστάτη του νησιού.

Πήραμε λοιπόν το δρόμο που πάει μέσα από το βουνό και περίπου στα 5χμ κάναμε αριστερά για περίπου 350μ

και σταματήσαμε έξω από το μοναστήρι. Κτίστηκε τον 17ο ή αρχές του 18ου αι, μάλλον σε ερείπια παλιότερου βυζαντινού κτίσματος, που με τη σειρά του φαίνεται πως κτίστηκε σε ερείπια αρχαιοελληνικού ναού.

Μου έκανε εντύπωση πως όλα τα κτίρια είναι καινούργια

και όπως είδαμε και στο εσωτερικό του καθολικού

οι τοιχογραφίες είναι ακόμα πιο σύγχρονες. Όπως μας εξήγησε ο φύλακας το μοναστήρι σχεδόν καταστράφηκε από σεισμό και ξανακτίστηκε τη δεκαετία του 1960 και γι αυτό είναι καινούργιο.

Σε ξεχωριστό χώρο πίσω από το καθολικό είναι ο τάφος του αγίου,

με πλήθος εικόνων-αφιερωμάτων ένα γύρο και πολλά τάματα δεξιά και αριστερά. Το μοναστήρι δεν είναι προσβάσιμο για άτομα με κινητικές δυσκολίες και γι αυτό η Σοφία έκατσε στο αυτοκίνητο και περίμενε.

Γύρισα και φύγαμε για να συνεχίσουμε την κατάφυτη διαδρομή μας

Μπήκαμε στη Χώρα της Σκοπέλου ή απλά Σκόπελο και παρκάραμε στο λιμάνι.

Χαρακτηρισμένη Παραδοσιακός Οικισμός είναι πραγματικά εντυπωσιακή χτισμένη αμφιθεατρικά σκαρφαλώνει από το λιμάνι μέχρι το κάστρο με τα σπίτια με τις κεραμοσκεπές να της δίνουν χρώμα και χάρη.

Πιο όμορφη και πολυφωτογραφημένη “γωνιά” της, η άκρη του λιμανιού με την εκκλησία της “Παναγίτσας του Πύργου”, ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου με τον μικρό ναό των Αγίων Πάντων μπροστά του και λίγο χαμηλότερα αυτόν του Αγ. Ιωάννη του Χρυσόστομου.

Είχαμε κατά νου να κάτσουμε κάπου εκεί στο λιμάνι για φαΐ αλλά δεν μας ενέπνευσε κάτι και είπαμε να πάμε προς τα πίσω και θα βλέπαμε.

Πήραμε τον άλλο δρόμο από αυτόν που είχαμε έρθει

και φτάσαμε στον Στάφυλο.

Τα αυτοκίνητα πρέπει να μείνουν ψηλά και από μονοπάτι να φτάσει όποιος θέλει στην παραλία.

Έτσι είδαμε και βγάλαμε κάποιες φωτογραφίες από ψηλά και συνεχίσαμε.

Περάσαμε τον Αγνώντα και συνεχίσαμε προς Γλώσσα. Αυτό μέχρι τον Πάνορμο. Εκεί ο δρόμος περνάει ακριβώς δίπλα από την βοτσαλωτή παραλία και έχει κάποια εστιατόρια.

Σε ένα από αυτά κάτσαμε πάνω ακριβώς από την παραλία και φάγαμε πολύ καλά. Ήπιαμε και τον καφέ μας και απογευματάκι γυρίσαμε στο δωμάτιο. Αράξαμε και δεν βγήκαμε καθόλου. 

Την τρίτη ημέρα στο νησί πήγαμε προς τα βορειοδυτικά.

Περάσαμε από τον Πάνορμο και κατεβήκαμε στο Νέο Κλήμα.

Οικισμός που δημιουργήθηκε στη θέση Έλιος το 1981 από κατοίκους του Κλήματος μετά από το σεισμό του 1965 και τις κατολισθήσεις που τον ακολούθησαν. Μεταξύ άλλων έχει ένα λιμανάκι, για ψαρόβαρκες και τουριστικά σκάφη και μεγάλη όμορφη παραλία που βλέπει δυτικά, χαρίζοντας έτσι υπέροχο ηλιοβασίλεμα.

Στο λιμάνι στέκει από το 2022 ένα μνημείο με τρία δελφίνια και τίτλο “Ευοίωνοι πλόες” χωρίς στοιχεία για το δημιουργό του.

Ανεβήκαμε πάλι στον κεντρικό δρόμο και κάναμε μια μικρή στάση για φωτογραφίες στο Κλήμα, ένα από τα πιο γραφικά χωριά του νησιού.

Συνεχίσαμε προς Γλώσσα και πριν μπούμε στο χωριό στρίψαμε δεξιά με προορισμό το ξωκκλήσι του Αγιάννη του Πρόδρομου πάνω στο βράχο. Είναι ίσως η πιο γνωστή εικόνα του νησιού, που έγινε παγκόσμια γνωστή μετά τα γυρίσματα της ταινίας Mama Mia, σκηνές της οποίας γυρίστηκαν σε Πήλιο, Σκιάθο και κυρίως Σκόπελο. Η ταινία υπήρξε σημαντική ώθηση στην τουριστική ανάπτυξη της Σκοπέλου.

Οι πληροφορίες που είχα με είχαν ομολογουμένως προβληματίσει. Ο δρόμος είναι ασφάλτινος, αλλά με πολλές στροφές και στενός, Φτάνοντας ο χώρος στάθμευσης είναι περιορισμένος και άρα προβληματικός. Και μπορεί να ήμασταν εκτός σεζόν, το νησί όμως είχε αρκετό κόσμο. Και το κερασάκι στην τούρτα είναι τα 110 σκαλιά μέχρι την εκκλησία. Από την άλλη το 1989 είχαμε ανέβει και τώρα η Σοφία θα έπρεπε να περιμένει στο αυτοκίνητο, αν ήθελα να ανέβω εγώ.

Έτσι όταν το είδαμε από ψηλά, βγάλαμε μερικές φωτογραφίες και αποφασίσαμε πως μας φτάνει αυτό και γυρίσαμε πίσω.

Πριν φτάσουμε στη Γλώσσα κάνα άλλη μια παράκαμψη προς τα δεξιά για να πάμε να δούμε το μοναστήρι των Ταξιαρχών, λίγο πιο βόρεια από το χωριό. Ιδρύθηκε το 1672 είχε σημαντική ανάπτυξη, αλλά στα τέλη του 19ου αι έπαψε να λειτουργεί.

Αποτελείται από τον περίβολο,

το καθολικό,

που ευτυχώς ήταν ανοικτό, κελιά και ένα μικρό οστεοφυλάκιο.

Από εκεί γυρίσαμε, περάσαμε έξω από τη Γλώσσα

και κατεβήκαμε στο Λουτράκι, το επίνειο της Γλώσσας και 2ο λιμάνι του νησιού.

Στο Λουτράκι είδαμε δύο μνημεία,

ένα εκ των οποίων αυτό του 2020 για τον χάλκινο ολυμπιονίκη της κωπηλασίας στην Αθήνα του 2004 Νικόλαο Σκιαθίτη, που έχει καταγωγή από το Λουτράκι.

Θέλαμε πολύ να μπούμε να περπατήσουμε στη Γλώσσα, αν και δεν ξέρω πόσο προσβάσιμη είναι, μιας και θα έπρεπε να αφήσουμε το αυτοκίνητο απ’ έξω, αλλά είχε πολύ ζέστη και αυτό για τη Σοφία είναι απαγορευτικό.

Έτσι αρκεστήκαμε σε διάφορες πανοραμικές φωτογραφίες από διάφορα σημεία και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Σταματήσαμε στον Πάνορμο για φαΐ στο ίδιο εστιατόριο που είχαμε κάτσει και την προηγουμένη. Φάγαμε ωραία, ήπιαμε και τον καφέ μας και γυρίσαμε στο δωμάτιο να ξεκουραστούμε.

Αργά το απόγευμα κατεβήκαμε στη Σκόπελο,

να δούμε όσο θα μπορούσαμε, χωρίς τη ζέστη της ημέρας. Αφήσαμε το αυτοκίνητο στο λιμάνι και ξεκινήσαμε. Μπήκαμε μέσα στην πόλη και περπατήσαμε στα σοκάκια, όπου δεν είχε σκαλιά.

Πολύ όμορφη αρχιτεκτονική με νησιώτικο, αλλά και βορειοελλαδίτικο-βαλκανικό ύφος στα σπίτια με σαχνισιά.

Αλλά αυτό που κυριαρχεί είναι ο τουριστικός χαρακτήρας με δεκάδες καφέ, εστιατόρια και κυρίως “σουβενιράδικα”.

Περάσαμε και από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου.

Στην παραλία είδαμε το σύμπλεγμα των μνημείων,

ένα ηλιακό ρολόι

και το Δημαρχείο.

Φυσικά στην άκρη του λιμανιού δεσπόζει η Παναγίτσα του Πύργου.

Έξω από το λιμάνι έχει πολλούς βράχους στη θάλασσα, στους οποίους ο καθένας μπορεί να δώσει όποιο σχήμα και όνομα φαντάζεται.

Εκεί στην άκρη του λιμανιού κάτσαμε και απολαύσαμε Σκοπελίτικο στιφάδο με ντόπιο κατσίκι και ντόπια δαμάσκηνα, μια υπέροχη λιχουδιά, που θα χάναμε πολλά αν δεν την δοκιμάζαμε.

Είχε βραδιάσει για τα καλά όταν σηκωθήκαμε να φύγουμε.

Υπέροχες οι τελευταίες, νυχτερινές εικόνες μας συνόδεψαν μέχρι το αυτοκίνητο και σε λιγότερο από μισή ώρα ήμασταν στο δωμάτιο. 

Τελευταία μέρα στη Σκόπελο αποφασίσαμε να την αφιερώσουμε σε προσκυνηματικό τουρισμό, μιας και η Σκόπελος βρίθει εκκλησιών και μοναστηριών.

Το όρος Παλούκι με υψόμετρο 565 μέτρα είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό του νησιού μετά τη Δέλφη (680 μέτρα). Βρίσκεται στην νοτιοανατολική πλευρά του, ακριβώς απέναντι από την Πόλη της Σκοπέλου. Είναι γνωστό ως το μικρό “Άγιον Όρος” της Σκοπέλου (και των Σποράδων) καθώς φιλοξενεί ήδη από τον 13ο αιώνα πλήθος μοναστηριών και εκκλησιών.

Εκείνη τη μέρα επισκεφτήκαμε 4 μοναστήρια, ευτυχώς όλα ανοικτά, αλλά δυστυχώς κανένα προσβάσιμο. Έτσι η Σοφία είδε μόνο ότι φαινόταν απ’ έξω και περίμενε στο αυτοκίνητο όση ώρα εγώ “έτρεχα” για μια γρήγορη ματιά.

Μπαίνοντας στη Χώρα κάναμε δεξιά και λίγο μετά αρχίσαμε να ανηφορίζουμε. Σε διασταύρωση πήραμε τη δεξιά διαδρομή και αρχίσαμε να στριφογυρίζουμε στο δρόμο που φιδοσέρνονταν προς τα πάνω του Παλουκιού.

Στα αριστερά μας είδαμε στην πλαγιά το καστρομονάστηρο της Ευαγγελίστριας, που όμως θα επισκεπτόμασταν τελευταίο.

Πρώτος προορισμός μας τα δύο γειτονικά μοναστήρια (απέχουν μόνο γύρω στα 300μ), το καστρομονάστηρο της Αγίας Βαρβάρας και αυτό του Τιμίου Προδρόμου.

Φτάσαμε στο μοναστήρι της Αγίας Βαρβάρας. Πραγματικό κάστρο, που χτίστηκε το 1648,

είναι πάρα πολύ εντυπωσιακό. Μια αλλοδαπή μοναχή ξεναγούσε εκείνη την ώρα ένα ζευγάρι ξένων. Ήταν ευγενέστατη αλλά και “κέρβερος” όσον αφορά την απαγόρευση φωτογράφισης στο εσωτερικό του καθολικού.

Έτσι δεν έχω καμιά φωτογραφία από το πολύ ωραίο τέμπλο. Με κέρασε λουκούμι και νερό και μου έδωσε λουκούμι να πάω στη Σοφία.

Σειρά είχε το μοναστήρι του Πρόδρομου.

Ιδρύθηκε το 1612, διαλύθηκε από τους Βαυαρούς το 1834

και στα τέλη του 19ου αι ξανασυστάθηκε.

Στο καθολικό

έχει ένα υπέροχο ξυλόγλυπτο,

επίχρυσο και πολύχρωμο τέμπλο

και ένα εικονοστάσι παρόμοιας τεχνοτροπίας,

ενώ έχει όμορφο αύλειο χώρο

με ωραία αντικείμενα.

Από εκεί φαίνεται πολύ όμορφη η γειτονική Αγ. Βαρβάρα

και η Χώρα με το καράβι αραγμένο στο λιμάνι της.

Στο κατέβασμα μας σταματήσαμε να δούμε το μοναστήρι της Μεταμόρφωσης, που είχαμε προσπεράσει ανεβαίνοντας.

Για να μην αφήνω συνέχεια τη Σοφία στο αυτοκίνητο απλά μπήκα

και έβγαλα μερικές φωτογραφίες χωρίς να μπω στο καθολικό.

Συνεχίσαμε το κατέβασμα,

είδαμε το καράβι να φεύγει, στη διαστάυρωση πριν μπούμε στη Χώρα κάναμε δεξιά

και μετά από περίπου 3χμ φτάσαμε στο μοναστήρι της Ευαγγελίστριας.

Η Μονή της Ευαγγελιστρίας, γνωστή και σαν “Μονή του Δαπόντε”, επειδή εκεί μόνασε ο σημαντικός Σκοπελίτης λόγιος, συγγραφέας, ποιητής και Αγιορείτης μοναχός Καισάριος Δαπόντες, χτίστηκε το 1712, πάνω στα ερείπια παλαιότερου Βυζαντινού Μοναστηριού , από τον πατέρα του χατζη-Στεφανή Δαπόντε.

Οι παραστάδες στις θύρες και τα παράθυρα του καθολικού είναι μαρμάρινες με πλούσιο διάκοσμο,

ενώ μέσα στον ναό

έχει ένα εντυπωσιακό ξυλόγλυπτο και επίχρυσο τέμπλο

και ένα δεσποτικό θρόνο, έργα του 1777.

Πήραμε το δρόμο

του γυρισμού στη Χώρα

για ψώνια. Μεταξύ άλλων πήραμε από ένα φούρνο κάποια καλούδια για να κάτσουμε στο δωμάτιο να τσιμπήσουμε για μεσημέρι.

Το τελευταίο βράδυ στη Σκόπελο κατεβήκαμε στην παραλία και κάτσαμε στο δεύτερο εστιατόριο που υπάρχει στον Αγνώντα, ένα ψαρομάγαζο. Αν και ακριβό απολαύσαμε ψαράκι

και τοπική μπύρα στο τελευταίο μας δείπνο στο νησί.

Το ταξίδι μας θα συνεχίζονταν την επομένη στο 3ο από τα νησιά των Σποράδων, την Αλόννησο. Καλή συνέχεια!

(το ταξίδι συνεχίζεται )

 

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας