Στο νησί του Πανορμίτη! β΄

 Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 2ο

(συνέχεια από Στονησί του Πανορμίτη! α΄)

26-27 Μαΐου 2022

 

 

Στην άλλη άκρη του νησιού στο νότο είναι ένας πολύ κλειστός κόλπος. Πάνορμο τον λένε. Εκεί βρίσκεται ένα από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα των Δωδεκανήσων και του Αιγαίου ολόκληρου. Είναι το μοναστήρι του Ταξιάρχη, του Αρχάγγελου Μιχαήλ, που λόγω της θέσης του τον λένε απλά «Πανορμίτη».

Ήταν το πολύ μακρινό 1980, που έκανα τη θητεία μου στο Παρθένι της Λέρου, όταν είδα το όνομα αυτό γραμμένο στο πλάι του καραβιού που ένωνε τα νησιά των Δωδεκανήσων, του θρυλικού «Πανορμίτη» και το άκουσα σαν μικρό όνομα σε κάποιους φαντάρους από τα γύρω νησιά. Με εντυπωσίασε πολύ, ρώτησα και έμαθα.

Αν και δεν είναι γνωστό πότε χτίστηκε το μοναστήρι, υπάρχουν ενδείξεις ότι ανεγέρθη γύρω στο 450 μ.Χ., στο σημείο όπου βρισκόταν αρχαίος ναός του Απόλλωνα. Το καθολικό της Μονής πήρε τη σημερινή του μορφή τον 18ο αιώνα και το καμπαναριό, που είναι χτισμένο σε ρυθμό μπαρόκ, είναι του 1911.

Για εκεί ξεκινήσαμε εκείνη τη μέρα. Η απόσταση μέχρι το μοναστήρι είναι περίπου 20χμ.

Πρώτη στάση πάνω από το Γιαλό για την καθιερωμένη φωτογραφία. Είναι αδύνατο να αντισταθώ σε αυτή την εικόνα. Η διαδρομή είναι όμορφη με αρκετό πράσινο και πολλές στροφές.

Ένα γραφικό ξωκλήσι μας «έγνεψε» για μια ακόμα στάση. Δυστυχώς ήταν κλειστό.

Λίγο παρακάτω είδαμε το μοναστήρι και τον κλειστό κόλπο μπροστά του.

Σε λίγα λεπτά παρκάραμε δίπλα από την εντυπωσιακή είσοδο

με το μοναδικό καμπαναριό πάνωθε της.

Αν και υπήρχαν σκαλωσιές και εργάτες που δούλευαν εκεί, η ομορφιά της δεν κρυβόταν.

Μπήκαμε στον προαύλιο χώρο, όπου είναι το καθολικό της μονής,

η μονόκλιτη βασιλική του Ταξιάρχη.

Το εσωτερικό του είναι κατάγραφο από τοιχογραφίες που έγιναν κυρίως από ένα ντόπιο αγιογράφο, τον Νεόφυτο.

Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η τεράστια, 2μ ύψους εικόνα του Ταξιάρχη, όλη καλυμμένη με ασήμι. Είναι ο προστάτης του νησιού, αλλά και των ναυτικών των Δωδεκανήσων.

Όλος ο ναός είναι γεμάτος τάματα. Είχε σχετικό κόσμο μιας και είχε έρθει το καράβι από τη Ρόδο. Καθημερινά αυτό το δρομολόγιο, όπως και αυτό από την Κω, αλλά και μικρότερα σκάφη από τα γύρω νησιά, φέρνουν πολύ κόσμο. Φαντάζομαι τι θα γίνεται το καλοκαίρι και στη γιορτή του μοναστηριού.

Βγήκαμε από το ναό και κάναμε βόλτα στους γύρω χώρους.

Έξω από το μοναστήρι κάτσαμε σε ένα καφενείο για καφέ

και μετά συνεχίσαμε να μαζεύουμε όμορφες εικόνες από τους υπόλοιπους χώρους ένα γύρο.

Είχε έρθει η ώρα να συνεχίσουμε τις βόλτες μας στο νησί.

Σειρά είχε η παραλία της Μαραθούντας, μια όμορφη μικρή παραλία στη νοτιοανατολική Σύμη. Από εκεί ανεβήκαμε και πάλι στο δρόμο Σύμης-Πανορμίτη

και επόμενη στάση στο ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία,

που ήταν ανοικτό.

Από εκεί έχει ωραία θέα προς τον Πανορμίτη από τη μια

και την Μαραθούντα από την άλλη.

Περίπου 10χμ από τον Πανορμίτη είναι ο «Μεγάλος Σωτήρης», όπως αποκαλούν οι Συμιακοί την Ιερά Μονή του Μεγάλου Σωτήρος, ένα από τα παλιά μοναστήρια του νησιού, χωρίς να είναι γνωστό το πότε ιδρύθηκε. Σήμερα δεν υπάρχει μοναστική κοινότητα σ’ αυτό και είμασταν πολύ τυχεροί που το βρήκαμε ανοικτό επειδή γίνονταν εργασίες.

Μπήκαμε να το δούμε.

Στους εξωτερικούς χώρους είναι εντυπωσιακή η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, όπου κυριαρχούν τα τόξα, οι καμάρες 

και το βοτσαλωτό δάπεδο.

Το καθολικό,

η μονόχωρη βασιλική της Μεταμόρφωσης,

είναι κατάγραφη από τοιχογραφίες, που σύμφωνα με σχετική επιγραφή έγιναν το 1727.

Έχει ακόμα πολύ ενδιαφέρον τέμπλο

και πολύ όμορφο βοτσαλωτό δάπεδο.

Βγήκαμε και μπήκαμε στο αυτοκίνητο για να συνεχίσουμε.

Περίπου 8χμ προς τα βόρεια

και αφού είδαμε ένα μνημείο για τους εκτελεσμένους από τους Γερμανούς του Πανορμίτη

και το ξωκλήσι της Παναγίας Στρατερής, αφήσαμε το δρόμο που πάει στη Σύμη και το Γιαλό

και κάναμε αριστερά προς τα ΒΔ. Μετά από περίπου 2χμ φτάσαμε στο άλλο μεγάλο προσκύνημα του νησιού, τη Μονή Ρουκουνιώτη, το καστρομονάστηρο που οι ντόπιοι αποκαλούν «Μιχαήλη».

Η μονή Αρχάγγελου Μιχαήλ «Ρουκουνιώτη», που βρίσκεται στην περιοχή «Ρούκουνα» (εξ ου και το προσωνύμιο) θεωρείται η αρχαιότερη μονή του νησιού γιατί σύμφωνα με την παράδοση ιδρύθηκε τον 5^ο αι. η στενόμακρη μορφή του παλιού ναού υποδηλώνει πως πιθανά χτίστηκε πάνω σε αρχαίο ναό.

Το μοναδικό χαρακτηριστικό σε αυτό το μοναστήρι είναι τα δύο καθολικά που είναι χτισμένα το ένα πάνω από το άλλο, σαν να είναι ένα διώροφο καθολικό. Κάτω το παλιό που φαίνεται πως ήταν αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα και το νεότερο από πάνω στον Ταξιάρχη.

Όταν μπήκαμε είδαμε πως έχει γίνει εκτεταμένη συντήρηση με πολύ προσοχή και σεβασμό με πολλές κατατοπιστικές πινακίδες, κάτι που σπάνια έχουμε δει σε τέτοια μνημεία.

Αφού περάσαμε από την Εστία-Μαγειρείο του 15^ου αι ανεβήκαμε λίγα σκαλιά

και μπήκαμε στο νέο Καθολικό, που φτιάχτηκε τον 17^ο αι.

και αγιογραφήθηκε το 1738 από τον Γρηγόριο Συμαίο.

Της ίδιας εποχής είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλο.

Αξιόλογα έργα ξυλογλυπτικής είναι ακόμα ο άμβωνας, που στηρίζεται σε ολόσωμο λέοντα,

το εικονοστάσι της εικόνας του Ταξιάρχη,

εικόνα που φτιάχτηκε το 1618 από τον Στελιανό Γενίτη, από τον Χάνδακα της Κρήτης (σημερινό Ηράκλειο) κ.α.

Ενδιαφέρον είναι και το πάτωμα με τα βοτσαλωτά μοτίβα.

Στη συνέχεια κατεβήκαμε στο από κάτω επίπεδο για να δούμε τον παλιό ναό

και περάσαμε από το Αρκοσόλιο, δηλ. τον τάφο των ηγουμένων Κυρίλλου και Γαβριήλ του 19^ου αι.

Ο παλιός ναός

διατηρεί αρκετές από τις τοιχογραφίες του σε αρκετά καλή κατάσταση,

καθώς και το ξυλόγλυπτο τέμπλο του.

Κάπου εκεί τελείωσε η επίσκεψή μας σε αυτό το τόσο ξεχωριστό μοναστήρι.

Το μεσημέρι όμως είχε προχωρήσει και εμείς πεινάγαμε.

Περίπου 3χμ ακόμα πιο ΒΔ φτάσαμε στην παραλία Τολί. Εκεί κάτσαμε για φαγητό πάνω από την παραλία και φάγαμε για άλλη μια φορά το μοναδικό γαριδάκι. Όχι πως και τα υπόλοιπα δεν ήταν υπέροχα.

Αφού φάγαμε και ξαποστάσαμε μπήκαμε στο αυτοκίνητο για την επιστροφή.

Μια μικρή στάση έξω από το Χωριό

μας φιλοδώρησε όμορφες εικόνες του.

Στο Γιαλό κάναμε μια μικρή βόλτα και μετά πήγαμε στο δωμάτιο για ξεκούραση.

Το βράδυ βγήκαμε στο νυχτερινό Γιαλό.

Οι εικόνες ήταν μαγικές,

ιδιαίτερα στο λιμάνι.

Η τελευταία μέρα στο νησί πέρασε με ξεκούραση , μερικές βόλτες στο Γιαλό και το μεσημέρι στο Πέδι για φαγητό.

Το Πέδι είναι ένας από τους άλλους δύο οικισμούς του νησιού, έχει περίπου 100 κάτοικους και βρίσκεται στο αμέσως διπλανό, προς τα ανατολικά, κόλπο μετά το λιμάνι, από το οποίο απέχει περίπου 4χμ.

Παλιός ψαράδικος οικισμός

έχει παρόμοια αρχιτεκτονική με το Γιαλό

και θα μπορούσε κανείς να το χαρακτηρίσει μια «μικρογραφία του Γιαλού».

Χαλαρώσαμε απολαμβάνοντας νόστιμα καλούδια και όμορφες εικόνες και γυρίσαμε στο δωμάτιο.

Όταν πια ο ήλιος έδυε φορτώσαμε, χαιρετήσαμε τους εξαιρετικούς ιδιοκτήτες του ξενώνα και κατεβήκαμε στο λιμάνι για την αναχώρησή μας.

Λίγο πριν ανάψουν τα φώτα

φάνηκε το καράβι που θα μας έπαιρνε από αυτό το πανέμορφο μέρος, ένα από τα ομορφότερα που έχω πάει ποτέ, που μας έκλεψε την καρδιά.

Σειρά είχε η Τήλος. Καλή συνέχεια!

(το ταξίδι συνεχίζεται )

 

 

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας