Στο νησί του Πανορμίτη! α΄

Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 1ο

 

24-26 Μαΐου 2022

 

Ήταν Απρίλης του 2003 και το υπέροχο ταξίδι στη Φινλανδική Λαπωνία έφτανε στο τέλος του. Στο αεροπλάνο από το Ivalo προς το Ελσίνκι, στο δρόμο της επιστροφής, πιάνουμε κουβέντα με έναν Φινλανδό, που κάθεται δίπλα μου.

-Από πού είστε;

-Από την Ελλάδα

-Πολύ όμορφη χώρα. Έχω πάει 3 φορές. Στην Κω, τη Ρόδο και τη Σαντορίνη.

-Εγώ δεν έχω πάει σε κανένα από αυτά τα νησιά

Με κοιτάζει σαν να βλέπει εξωγήινο.

-Και τι θέλετε εδώ πάνω;

-Που να σου εξηγώ.

 

Πέρασαν 19 ολόκληρα χρόνια και η κατάσταση για μένα δεν έχει αλλάξει. Έχω βρεθεί σε 40 χώρες εκτός Ελλάδας και σε αυτά τα νησιά δεν αξιώθηκα. Αφήνω στην άκρη κάποιες αντικειμενικές δυσκολίες (και όμως υπάρχουν κι αυτές) και λέω στη Σοφία: Φέτος μετά την Ιταλία θα πάμε Δωδεκάνησα και μάλιστα Ρόδο. Δεν παίρνει αναβολή. Η Σοφία εδώ και καιρό μου το λέει και έτσι δεν έχει αντίρρηση. Κάνουμε προγράμματα για Απρίλιο και Ιούνιο, αλλά ως γνωστό «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει». Μια σοβαρή αναποδιά μας αναγκάζει να ακυρώσουμε το ταξίδι στην Ιταλία και αφού την αποκαθιστούμε «σκάει» ο γάμος. Γάμος δικού μας παιδιού μέσα στο ταξίδι στα Δωδεκάνησα. Νέα αλλαγή. Ψάξιμο, ακυρώσεις, νέες κρατήσεις, αλλαγές σε ξενοδοχεία και το ταξίδι τακτοποιείται, έστω και με κάποια οικονομική επιβάρυνση.

Ο τελικός σχεδιασμός είναι: Αναχώρηση 24/5/2022 και επιστροφή 11/6/2022. 

1. Πειραιάς-Σύμη. Δύο νύχτες εκεί (στην ουσία 3 γεμάτες μέρες)

2. Σύμη-Τήλος. Δύο νύχτες εκεί (στην ουσία 1 μέρα)

3. Τήλος-Ρόδος. Τέσσερεις νύχτες κοντά στη Λίνδο για να γυρίσουμε και να δούμε τα νότια του νησιού

4. Εννέα νύχτες στην περιοχή της Ιαλυσού κοντά στην πόλη της Ρόδου, για να γνωρίσουμε την πόλη και το βόρειο κομμάτι του νησιού.

5. Μια ημερήσια εκδρομή στη Χάλκη (είχαμε προγραμματίσει και άλλη μία για Καστελόριζο, αλλά δεν την κάναμε).

6. Επιστροφή με ημερήσιο δρομολόγιο.

Συνολικά 19 μέρες σε 4 από τα νότια νησιά των Δωδεκανήσων.

Τελικά όλα πήγαν καλά και με εξαίρεση την εκδρομή στο Καστελόριζο, το πρόγραμμα βγήκε.

Έτσι, για να μην συμπληρωθεί 20ετία από εκείνη την κουβέντα στο αεροπλάνο, χωρίς να έχει αλλάξει κάτι.

 

Στο νησί του Πανορμίτη

Τρίτη, στις 3 το μεσημέρι, το πλοίο της Blue Star Ferries σηκώνει άγκυρα και το ταξίδι μας στα Νότια Δωδεκάνησα ξεκινάει.

Περάσαμε δίπλα από ένα «θηρίο» κρουαζιερόπλοιο και βγήκαμε στο πέλαγος. Ένα ταξίδι σε μια θάλασσα λάδι. Σε τόσο ήσυχη θάλασσα δεν έχω ταξιδέψει ποτέ.

Περάσαμε ανάμεσα από Τζιά και Κύθνο,

νότια της Σύρου

και λίγο πριν τις 11 το βράδυ δέσαμε στην Πάτμο.

Κάτι λιγότερο από μια ώρα μετά δέσαμε στους Λειψούς.

Η συνέχεια είχε Λέρο, Κάλυμνο και Κω αλλά εμείς είχαμε πέσει για λίγες ώρες ύπνο.

Γύρω στις 5.30 κατεβήκαμε στο υπέροχο νησί της Σύμης. Τι εικόνες ήταν αυτές!

Αν και μόλις ξημέρωνε και η πόλη ακόμα κοιμόταν, η ομορφιά της φαινόταν, αν και όχι σε όλο της το μεγαλείο.

Ήταν πολύ νωρίς για να τηλεφωνήσουμε στον ιδιοκτήτη του δωματίου που είχαμε κλείσει αλλά και όλα ήταν κλειστά. Πεινάγαμε αλλά ο φούρνος δεν είχε ακόμα βγάλει τα καλούδια του. Κάτσαμε στο λιμάνι σε ένα παγκάκι.

Ήταν όμως σα να κάθεσαι στην καλύτερη θέση στο θέατρο των υπέροχων εικόνων γύρω μας. Έτσι πέρασε η ώρα χωρίς να το καταλάβουμε. Κάναμε μια βόλτα στο λιμάνι γύρω γύρω.

Φτάσαμε στα βορειοδυτικά του, στο σημείο που είναι το μνημείο για την 8η Μαΐου του 1945, τη μέρα που στη Σύμη υπογράφηκε η παράδοση των Γερμανών στους Εγγλέζους και άνοιγε έτσι η προοπτική της ενσωμάτωσης των Δωδεκανήσων στο Ελληνικό κράτος 3 χρόνια αργότερα.

Το μνημείο αποτελείται από μια ανάγλυφη τριήρη με ενσωματωμένο το επίγραμμα του Ροδίτη ποιητή Φώτη Βαρέλη (1911-2012):

«Σήμερα κρυφομίλησε η Λευτεριά σε μένα,

πάψετε Δωδεκάνησα, να ’στε συλλογισμένα».

σκαλισμένη στο βράχο, ένα ηρώο και το περιστέρι της Ειρήνης, γλυπτό του Συμιακού γλύπτη Κώστα Βαλσάμη (1908-2003).

Γυρίσαμε στο κέντρο του λιμανιού, όπου δεσπόζουν δύο γλυπτά.

Αυτό του μικρού ψαρά “Μιχαλάκη”, έργο του Κ. Βαλσάμη

και αυτό του θρυλικού Συμιακού “γυμνού δύτη” (χωρίς σκάφανδρο), σφουγγαρά Στάθη Χατζή (1878-1936), που το 1913 βούτηξε στα 88μ για να βρει την άγκυρα ενός Ιταλικού θωρηκτού, διαδικασία που κράτησε με μια αναπνοή 3 λεπτών και 58 δευτερολέπτων, ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο κατόρθωμα στην παγκόσμια ιστορία (!!!!!). Το έργο είναι του Καλύμνιου γλύπτη Σακελλάρη Κουτούζη (γ.1950).

Εκεί δίπλα είναι μια άγκυρα

και το κτίριο του τελωνείου.

Συνεχίσαμε στη νότια πλευρά του λιμανιού μέχρι εκεί

που ξεκινά η “Καλή Στράτα”, η σκάλα που οδηγεί στην πάνω μεριά του λόφου, όπου στέκει το “Χωριό”, πάνω από τον “Γιαλό”, που βρισκόμασταν εμείς.

Είδαμε το κτίριο του “Αναγνωστηρίου Σύμης “Η ΑΙΓΛΗ””

και κάποια σπίτια ερειπωμένα, που πουλιόνταν.

Εκεί βρήκαμε ένα καφενείο, που μόλις είχε ανοίξει. Η τυρόπιτα και ο καφές ήταν ότι έπρεπε για εκείνη την ώρα.

Αφού στανιάραμε,

γυρίσαμε στο κέντρο του λιμανιού, όπου πίσω από το τελωνείο

και τη “γέφυρα”

είναι η υπερυψωμένη ωραία πλατεία 8ης Μαΐου.

Πήραμε τηλέφωνο

και περιμέναμε απέναντι από το κλειστό μαγαζί που πουλάει σφουγγάρια. Να πω εδώ πως η Σύμη έχει κι αυτή παράδοση στη σπογγαλιεία. Άλλωστε Συμιακά ήταν τα σφουγγαράδικα που το 1900 ανακάλυψαν το σπουδαίο ναυάγιο των Αντικυθήρων.

Ο ιδιοκτήτης του δωματίου ήρθε με το μηχανάκι του και μας βρήκε. Μπροστά αυτός και πίσω με το αυτοκίνητο εμείς φτάσαμε στο δωμάτιο,

που ήταν πολύ καλό. Ξαπλώσαμε λίγο να συνέλθουμε από το σχετικό ξενύχτι και σηκωθήκαμε λίγο πριν το μεσημέρι για να συνεχίσουμε τις βόλτες μας. 

Περάσαμε ξανά από το λιμάνι και ακολουθώντας τη βορεινή του πλευρά φτάσαμε στην άκρη,

εκεί που στέκει ο “πύργος του ρολογιού” και ακολουθώντας το δρόμο

σταματήσαμε δίπλα σε ένα μικρό καρνάγιο (ναυπηγείο) σε ένα μαγαζί για φαΐ.

Κάτσαμε δίπλα στο νερό, έχοντας ωραία θέα απέναντι

και στα δεκάδες ψάρια που όρμαγαν σε κάθε μπουκιά ψωμί, που κάποιος πετούσε στο νερό.

Φυσικά φάγαμε, τι άλλο; Συμιακό γαριδάκι. Μοιάζει με γόνο αλλά δεν είναι. Το μέγεθός του είναι πολύ μικρό και τρώγεται ολόκληρο. Η νοστιμιά του δεν περιγράφεται. Δυστυχώς είναι και πολύ ακριβό.

Μετά το φαγητό μπήκαμε πάλι στο αυτοκίνητο και συνεχίσαμε στο ίδιο δρόμο,

ώσπου φτάσαμε στο “Νημποριό” ή “Εμπορειός”.

Το Νημποριό αποτελεί την αρχαία πρωτεύουσα της Σύμης όπου ζούσε ο βασιλιάς της Νιρέας.

Αφού χαζέψαμε λίγο το όμορφο λιμανάκι γυρίσαμε από τον ίδιο δρόμο, που συνεχίζει στην απέναντι μεριά του λιμανιού και αρχίζει να ανηφορίζει με αρκετές φουρκέτες πηγαίνοντας στα διάφορα χωριά και οικισμούς του νησιού.

Η θέα του Γιαλού από ψηλά δεν περιγράφεται.

Φτάσαμε στην κορυφή του λόφου στα ψηλά του οποίου στέκει το “Χωριό”, η συνέχεια του Γιαλού

που εκτείνεται και προς το εσωτερικό και έχει φρουριακό χαρακτήρα με στενά σοκάκια και σπίτια νησιώτικου αλλά και νεοκλασικού χαρακτήρα. Η θέση και η μορφή του σχετίζονται με την προστασία από τους πειρατές και είναι παλιότερος οικισμός από το Γιαλό. Η κυκλοφορία οχημάτων μέσα στον οικισμό είναι περιορισμένη λόγω των στενών δρόμων.

Στο σημείο που σταματήσαμε έχει μια σειρά από ανεμόμυλους και είναι είσοδος γι αυτόν.

Εμείς δεν μπήκαμε, βγάλαμε κάμποσες φωτογραφίες και επιστρέψαμε στο δωμάτιό μας μιας και το μεσημέρι είχε περάσει προ πολλού.

Το βραδάκι κάναμε μια μικρή βόλτα ακόμα στο νυχτερινό Γιαλό και κάτσαμε να φάμε κάπου. Στο δωμάτιο έκανα λίγη δουλειά στον υπολογιστή και πέσαμε να ξεκουραστούμε.

Μέχρι να μας πάρει ο Μορφέας ας πούμε μερικά για τη Σύμη.

Μικρό νησί των Δωδεκανήσων ΒΔ της Ρόδου και πολύ κοντά στα Τούρκικα παράλια από τα οποία απέχει λιγότερο από 4 μίλια. Έχει περίπου 2600 μόνιμους κάτοικους που ζουν κυρίως στο Χωριό και το επίνειο του τον Γιαλό και δευτερευόντως στους δύο μικρούς οικισμούς Νημποριά και Πέδι. Λίγοι ακόμα ζουν σε κάποιους παραθεριστικούς οικισμούς.

Το νησί κατοικείται από τα προϊστορικά χρόνια και πρωτοκατοικήθηκε από τους Κάρες και τους Λέλεγες ή κατ’ άλλη άποψη από τους Κάρες και τους Φοίνικες

Στην αρχαιότητα ήταν επίσης γνωστή με τα ονόματα Καρική, Έλκουσα, Αίγλη και Μεταποντίς, Υπήρξε σχεδόν πάντα στην επικράτεια των Ροδίων, ενώ τον 5^ο αι π.Χ. πέρασε στην επικράτεια των Αθηναίων και στα κλασσικά χρόνια έγινε μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας. Η μετέπειτα ιστορία της ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με αυτή των υπολοίπων Δωδεκανήσων. Ρωμαϊκή και Βυζαντινή αυτοκρατορία, Ιωαννίτες Ιππότες (1309), Τούρκοι (1522), Ιταλοί (1912) και μεταξύ 1943-1947 άλλαζε χέρια μεταξύ Γερμανών και Άγγλων. Το 1948 τα Δωδεκάνησα ενσωματώθηκαν με την Ελλάδα.

Τον 19^ο αι η οικονομία του νησιού στηριζόταν στη θάλασσα. Ναυπηγεία, Ναυτιλία και σπογγαλιεία με μεγάλη ανάπτυξη και πλούτο με αποτέλεσμα όλα αυτά τα αρχοντικά που βλέπουμε γύρω μας και το γεγονός πως στις αρχές του 20^ου αι το νησί είχε 10πλάσιο πληθυσμό από ότι σήμερα, που έφτανε τις 25.000 ψυχές. Σήμερα η οικονομία του νησιού στηρίζεται κυρίως στον τουρισμό και μάλιστα στον ημερήσιο, που έρχεται από τη Ρόδο και την Κω.

Καληνύχτα!

 

Το άλλο πρωί βγήκα να ψωνίσω για πρωινό και με την ευκαιρία έκανα μια βόλτα στα στενάκια πίσω από την παραλία. Σε ένα άνοιγμα στέκουν δύο ενδιαφέροντα κτίρια.

Το 2^ο Δημοτικό Σχολείο-Πετρίδειο, του 1886

και δίπλα του ο Μητροπολιτικός ναός του Αγίου Ιωάννη

με τα εξαιρετικά βοτσαλωτά στην αυλή

και το υπέροχο πέτρινο καμπαναριό που το βλέπεις από παντού.

Δυστυχώς ήταν κλειστά.

Συνεχίζοντας βγήκα από το μπροστινό μέρος του ναού με τον βοτσαλωτό δικέφαλο αετό.

Άλλες όμορφες εικόνες εκεί.

Βγήκα στην πλατεία 8^ης Μαΐου, που στη μια μεριά του στέκει το Δημαρχείο. Εκεί κάπου ψώνισα και γύρισα στο δωμάτιο

απολαμβάνοντας τις εικόνες και από εκείνη τη μεριά.  

Αφού φάγαμε πρωινό και ήπιαμε τον καφέ μας ξεκινήσαμε να γνωρίσουμε το νησί. Αλλά αυτά σε επόμενο επεισόδιο.

 

(το ταξίδι συνεχίζεται )

 

 

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας