Νοτιάς και κουτσομούρες!

 3 Ιανουαρίου 2026

 

Είναι κάποιοι τόποι, που τους απαξιώνεις, έτσι χωρίς λόγο και τους κρατάς έξω από τα εκδρομικά σου σχέδια, ακόμα κι αν είναι δίπλα σου.

Ένας τέτοιος τόπος για μένα ήταν η Κινέτα. Θυμάμαι μικρό παιδί τη μακαρίτισσα τη μάνα μου να πηγαίνει εκεί για μπάνιο. Σαν τις περισσότερες οικογένειες εκείνα τα χρόνια δεν είχαμε αυτοκίνητο. Έτσι για τα καλοκαιρινά μας μπάνια χρησιμοποιούσαμε τα μέσα συγκοινωνίας ή κάποια πρακτορεία που έβαζαν (και βάζουν ακόμα) πούλμαν για τις διάφορες παραλίες της Αττικής.

Ένας από τους δημοφιλείς προορισμούς ήταν και η Κινέτα με την τεράστια παραλία της. Δεν θυμάμαι, αλλά ίσως να είχα πάει και εγώ κάποια φορά με τη μητέρα μου.

Τον Οκτώβριο που μας πέρασε, φεύγοντας για Πάτρα, περνώντας τα τούνελ της Κακιάς Σκάλας, μετά τα Μέγαρα, πρόσεξα την πινακίδα εξόδου προς Κινέτα και σκέφτηκα:

-Γιατί τόσα χρόνια δεν έχουμε πάει μέχρις εκεί να δούμε πως είναι;

Έτσι, σήμερα, την τρίτη μέρα του νέου χρόνου, μια μέρα που προσπαθούμε κάθε χρόνο να κάνουμε μια εκδρομή, αποφασίσαμε να πάμε στην Κινέτα για ψαράκι και καφέ.

Ο ουρανός ήταν βαρύς και ο ισχυρός νοτιάς είχε ανεβάσει αρκετά τη θερμοκρασία, μετά το ψοφόκρυο της Πρωτοχρονιάς.

Λίγο πριν το μεσημέρι φύγαμε και περίπου μετά από μια ώρα και 64χμ φτάσαμε στην παραλία της Κινέτας.

Είναι από τις μεγαλύτερες σε μήκος της Αττικής και εκείνη την ώρα αρκετά φουρτουνιασμένη λόγω του νοτιά.

Πίσω μας είναι τα Γεράνεια, το βουνό της περιοχής 

Άλλωστε βρισκόμασταν πολύ κοντά στην Κακιά Σκάλα (Σκιρωνίδες Πέτρες), το μέρος όπου τα Γεράνεια κατεβαίνουν σχεδόν κάθετα στη θάλασσα, δυσκολεύοντας πολύ την επικοινωνία Αθήνας Κορίνθου.

Μετά τις φωτογραφίες χωθήκαμε σε ένα πολύ καλό μαγαζί και φάγαμε εξαιρετικά, κυρίως τις πεντανόστιμες κουτσομούρες. Το κέρασμα λουκουμάδες ταίριαζε απόλυτα με τους καφέδες που παραγγείλαμε και απολαύσαμε.

Σούρουπο ήταν όταν γυρίσαμε στο σπίτι μας μετά την πρώτη εκδρομή της νέας χρονιάς.

Καλή, ταξιδιάρικη χρονιά να έχουμε!

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας