Πηγαίνοντας προς τα βόρεια της Ρόδου!

Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 7ο

(συνέχεια από Στο νησί του Ήλιου! στα νότια β΄)

2 Ιουνίου 2022

Μετά το πρωινό φορτώσαμε και ξεκινήσαμε. Είχαμε προγραμματίσει τις επόμενες 9 νύχτες να μέναμε στην Ιαλυσσό και πιο συγκεκριμένα στην Ίξια, κοντά στην πόλη της Ρόδου που έχει και τα περισσότερα αξιοθέατα, αλλά να πάμε και μια ημερήσια στη Χάλκη (είχαμε προγραμματίσει και μια για Καστελόριζο, αλλά ο καιρός είχε άλλες διαθέσεις).

Πηγαίνοντας όμως στα βόρεια θέλαμε να περάσουμε να δούμε και κάποια από τα χωριά, που ήταν στο δρόμο μας.

Πήραμε Β.Δ. κατεύθυνση και λίγο πριν τα Λάερμα είδαμε την πέτρινη στήλη προς τιμή του 32χρονου Σωτήρη Κουφού, γραμματέα της κοινότητας Λαέρμων, που το 1992 πάλεψε για τρία μερόνυχτα με τις φλόγες στο δάσος των Σιαννών, όπου και έχασε τη ζωή του. Η στήλη έγινε με πρωτοβουλία του Γ. Ζίγδη.

Περίπου 30χμ από την αναχώρησή μας περάσαμε από το χωριό Άγιος Ισίδωρος

και συνεχίζοντας μετά από 7χμ φτάσαμε στο μοναστήρι του ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου του Αρταμίτου. Ιδρύθηκε τον 9ο αι στη θέση Αρταμύτιον του όρους Ατταβύρου, του υψηλότερου όρους του νησιού, όπου στην αρχαιότητα υπήρχε ιερό της Αρτέμιδος. Στη δωρική διάλεκτο Αρταμίτια ονομάζονταν οι εορτές προς τιμήν της θεάς Αρτέμιδος.

Το μοναστήρι εγκαταλείφθηκε και ερημώθηκε κατά την τουρκοκρατία και ξαναλειτούργησε κατά το β΄μισό του 19ου αι,

οπότε κτίστηκε το καθολικό και τα κελιά

ενώ το περίτεχνο τέμπλο και το περίτεχνο, επιχρυσωμένο και επιζωγραφισμένο προσκυνητάρι με την εικόνα της Παναγίας λίγα χρόνια μετά.

Μπήκαμε στο καθολικό

και είδαμε ακόμα κάποια ενδιαφέροντα.

Στην αυλή έχει μια μεγάλη, γέρικη ελιά,

αρκετά κεραμικά αγγεία,

ενώ γύρω είναι κήποι με καλλιέργειες του μοναστηριού.

Στο βράχο από πάνω στέκουν μεγάλοι σταυροί, κάτι σαν αναπαράσταση του Γολγοθά.

Σειρά είχε ο Έμπωνας, το οινοπαραγωγικό κέντρο του νησιού, με τα επισκέψιμα οινοποιεία και συνεχίζοντας προς τα δυτικά

φτάσαμε στην Κρητηνία, που είναι κτισμένη σε ύψωμα και έχει πανοραμική θέα στη θάλασσα.

Αρχικά, ο οικισμός ήταν παραθαλάσσιος (στην τωρινή θέση Κάμειρος Σκάλα), αλλά κατά τα μεταβυζαντινά χρόνια μεταφέρθηκε πιο ορεινά, για περισσότερη ασφάλεια από τους πειρατές. Είχε δημιουργηθεί από Κρήτες πρόσφυγες, εξ ου και το όνομα που σημαίνει «Νέα Κρήτη».

Σταματήσαμε στη βρύση, που έφτιαξαν οι Ιταλοί το 1914

και κάτσαμε στην παχιά σκιά του πλάτανου, που είναι στην “πλατεία των δασκάλων Σ. Χατζηπαπάκη-Α.Αμβροσιάδη”, για ένα καφέ.

Δίπλα είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου,

δυστυχώς κλειστή,

αλλά και άλλα ενδιαφέροντα κτίρια.

Στην έξοδο του χωριού προς το κάστρο είναι το Λαογραφικό Μουσείο του.

Λίγο μετά το χωριό στέκει επιβλητικό το Κάστρο της Κρητηνίας

ή Κάστελλος, που άρχισε να κατασκευάζεται το 1472 από τον Giorgio Orsini, 

του οποίου το οικόσημο είναι σε εμφανές σημείο, για την προστασία των κατοίκων από τις επιθέσεις του τουρκικού στόλου και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε τον 16ο αι.

Εποπτεύει το πέλαγος προς τα δυτικά και τα ξερονήσια,

αλλά και προς την βορειοδυτική ακτογραμμή του νησιού.

Στο εσωτερικό του υπάρχουν ερείπια διαφόρων κτισμάτων.

Άφησα τη Σοφία στο αυτοκίνητο για μια σύντομη επίσκεψη και αφού γύρισα

κατεβήκαμε στην Κάμειρο Σκάλα και πήραμε τον παραλιακό μέχρι την τουριστική περιοχή Ίξια της Ιαλυσού, αρκετά κοντά στην πόλη της Ρόδου. Ήταν απόγευμα σαν φτάσαμε, βρήκαμε το ξενοδοχείο μας, ανεβάσαμε τα πράγματα και κατεβήκαμε για να φάμε εκεί δίπλα. Έχει πολλά μαγαζιά, όλα βέβαια πολύ τουριστικά, αλλά στην ανάγκη τι να κάνεις;

Βραδάκι ανεβήκαμε στο δωμάτιο και απολαύσαμε από το μπαλκόνι ένα καταπληκτικό ηλιοβασίλεμα, υπέροχη καληνύχτα και μοναδικό καλωσόρισμα στα βόρεια του νησιού. 

(το ταξίδι συνεχίζεται )

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας