Ρόδος, η παλιά πόλη! β΄

Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 9ο

(συνέχεια από Ρόδος,η παλιά πόλη! α΄)

3 Ιουνίου 2022

Αφού ξαποστάσαμε λίγο κάναμε την επόμενη επίσκεψη.

Απέναντι από το αρχαιολογικό μουσείο είναι ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της πόλης. Η Παναγία του Κάστρου.

Η Παναγία του Κάστρου, η βυζαντινή μητρόπολη της Ρόδου, χρονολογείται στον 11ο αιώνα. Αρχικά ήταν σταυροειδής εγγεγραμμένος ναός με τρούλο ο οποίος κατέρρευσε πιθανότατα στον σεισμό του 1303.

Οι Ιωαννίτες Ιππότες την μετασκεύασαν σε τρίκλιτη βασιλική.

Στο εσωτερικό του ναού σώζονται αποσπασματικά τοιχογραφίες διαφόρων εποχών.

Κατά την Τουρκοκρατία (1523-1912), η εκκλησία μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος με την ονομασία Καντουρί.

Το 1940, η ιταλική διοίκηση της Δωδεκανήσου (1912-1943) προχώρησε στην καθαίρεση όλων των στοιχείων της Τουρκοκρατίας.

Η αυλή στα βόρεια του ναού

χρησιμοποιήθηκε ως υπαίθρια έκθεση παλαιοχριστιανικών και βυζαντινών αρχιτεκτονικών μελών.

Σήμερα δεν λειτουργεί σαν ναός ή τέμενος, αλλά σαν μουσείο εκκλησιαστικής,

κυρίως μεταβυζαντινής τέχνης.

Η επίσκεψή μας ήταν σύντομη αλλά ενδιαφέρουσα.

Βγαίνοντας γυρίσαμε προς τα πίσω στο ιπποτικό κτήριο της Οπλοθήκης.

Στην Κοσμητική Συλλογή Ρόδου,που ιδρύθηκε το 1966.

Τα εκθέματα (κεντήματα, ξυλόγλυπτα, υάλινα, μετάλλινα και κεραμικά) καλύπτουν μία χρονική περίοδο τεσσάρων αιώνων (μέσα 16ου-20ου αι.).

Είχε έρθει η ώρα να κάτσουμε να φάμε και να ξαποστάσουμε.

Στη νότια μεριά του καταλύματος της Γλώσσας της Ωβέρνης υπάρχει σήμερα ένα εστιατόριο με το ίδιο όνομα.

Στεγάζεται στην ολόδροση και καταπράσινη αυλή του.

Εκεί κάτσαμε κι εμείς. Τσιμπήσαμε κάτι νόστιμο, ήπιαμε και ένα καφέ και πέρασε η ώρα ξεκούραστα και δροσερά. 

Αφού ξαποστάσαμε πήραμε τους δρόμους και τα πλακόστρωτα της πόλης προς τα νότια.

Περάσαμε από την πλατεία Ευδήμου που είναι ασφυκτικά γεμάτη με τραπεζοκαθίσματα των εστιατορίων που είναι ένα γύρο, με εξαίρεση ένα οικόπεδο στο οποίο υπάρχουν κάποια ερείπια

και φτάσαμε στην πλατεία Ιπποκράτους.

Στο κέντρο της δεσπόζει το σιντριβάνι (αν και αναφέρεται σαν μεσαιωνικό φαίνεται πως κατασκευάστηκε από τους Ιταλούς, από τον Αρχιτέκτονα Armando Bernabiti, μετά τη μεγάλη φωτιά του 1924. περισσότερα εδώ) που αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία συνάντησης για ντόπιους και ξένους,

ενώ γύρω έχει όμορφα κτίρια

με πιο εντυπωσιακό το Μέγαρο Καστελανία, του 15ου αι, που λειτούργησε επί Τάγματος των Ιωαννιτών Ιπποτών ως το Δικαστήριο εμπορικών και ναυτικών υποθέσεων, καθώς και ως χρηματιστήριο ή τόπος συνάντησης εμπόρων.

Στο πίσω μέρος του το κτίριο έχει καμάρες και στεγάζει τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Ρόδου. Κοντά στην πλατεία είναι η Πύλη της Θάλασσας, που την αφήσαμε όμως για το τέλος.

Αφιερώσαμε λίγο χρόνο για να δούμε τις εικόνες ένα γύρο και να τις απαθανατίσουμε και συνεχίσαμε

για την επόμενη εμβληματική πλατεία, αυτή των Εβραίων Μαρτύρων. Βρίσκεται στην παλιά Εβραϊκή γειτονιά της πόλης και διαθέτει

ένα σιντριβάνι με τρεις ιππόκαμπους

και ένα μνημείο, όπου αναγράφεται σε διάφορες γλώσσες το γεγονός του εκτοπισμού σε ναζιστικά στρατόπεδα 1604 Εβραίων από τη Ρόδο και την Κω, τον Ιούλιο του 1944.

Από εκεί, μετά από λίγα μέτρα φτάσαμε στην Παναγία του Μπούργκου.

Πρόκειται για τα ερείπια τρίκλιτης Καθολικής Βασιλικής του 14ου αι, που έφτιαξαν οι Ιππότες και ήταν “εκκλησία του άστεως”, δηλ της πόλης, εξ ου και το “μπούργκου”. Το 1480 η Παναγία του Κάστρου έπαψε να είναι ο καθεδρικός της πόλης και ο συγκεκριμένος ναός έγινε ο καθεδρικός αφιερωμένος στην Αγία Αικατερίνη.

Βρίσκεται κοντά στην Πύλη της Παναγίας,

που βγαίνει στον παραθαλάσσιο δρόμο. Σήμερα στα ερείπια πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Πήραμε το δρόμο του γυρισμού περνώντας πρώτα από την Πύλη της Θάλασσας.

Είναι ίσως η εντυπωσιακότερη από τις πύλες της οχυρωμένης πόλης με τους δύο πύργους και την ανάγλυφη παράσταση ανάμεσά τους, από την έξω (της θάλασσας) μεριά. Κατασκευάστηκε το 1478 και χρησίμευε ως κύριο σημείο πρόσβασης για τους ταξιδιώτες και τους εμπόρους που έφταναν από τη θάλασσα.

Είναι το ίδιο εντυπωσιακή και από τη μέσα μεριά.

Κάπου εκεί τελείωσε η γνωριμία με την παλιά πόλη για εκείνη τη μέρα. Είχαμε ακόμα να δούμε πολλά.

Με το λεωφορείο γυρίσαμε στο ξενοδοχείο μας και δεν ξαναβγήκαμε. Το βράδυ δύο πιττόγυρα από κάπου κοντά και δύο μπύρες έκλεισαν τη μέρα μας.

Μια μέρα αρκετά κουραστική, αλλά τόσο γεμάτη με εμπειρίες και εικόνες μιας μεσαιωνικής πραγματικότητας, εικόνες μοναδικές, που κάνουν τη Ρόδο και ιδιαίτερα την πόλη της να ξεχωρίζει, άσχετα με τον έντονο τουριστικό χαρακτήρα του τώρα. 

(το ταξίδι συνεχίζεται )

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας