Πλησιάζοντας το Bergen!

Στη Νορβηγία, τη γη των νερών και …. των Trolls! Μέρος 5^ο

(συνέχεια από Φιόρδ, βουνά, καταρράκτες …και άλλα μαγικά!)

21-22 Μαΐου 2023

 

Το επόμενο πρωί, αφού φάγαμε το πρωινό μας, φορτώσαμε και ξεκινήσαμε. Προορισμός μας το χωριό Røldal, γύρω στα 234χμ νότια.

Περάσαμε για άλλη μια φορά (και τελευταία) τα χωριά Flåm και Gudvangen, που σημαίνει πως περάσαμε ξανά τα δύο μεγάλα τούνελ και συνεχίσαμε νότια. Φτάσαμε στο δεύτερο μακρύτερο φιόρδ της χώρας, το Hardangerfjord και ακολουθήσαμε το στενό παρακλάδι του το Sørfjorden, στην άκρη του οποίου είναι η πόλη Odda.

Λίγο μετά την είσοδό μας στο Sørfjorden 

κάναμε την πρώτη στάση της ημέρας σε ένα εντυπωσιακό χώρο ανάπαυσης και πάρκινγκ, το Espenes. Εντυπωσιακό τόσο από άποψη τοπίου και εικόνων,

όσο και από την εξαιρετική, μοντέρνα αρχιτεκτονική των χώρων εξυπηρέτησης.

Μετά τη μικρή στάση συνεχίσαμε για την Odda.

Η διαδρομή δίπλα στο φιόρδ υπέροχη

με τα χιονισμένα βουνά

και τους καταρράκτες απέναντι να μας συνοδεύουν συνεχώς.

Φτάσαμε στην Odda και αράξαμε στο λιμάνι. Η εικόνα των πολύχρωμων σπιτιών που «κατρακυλούν» πάνω από το νερό είναι υπέροχη,

που γίνεται ακόμα πιο εντυπωσιακή από τους καγιάκερς που κωπηλατούν στα ήρεμα νερά του φιόρδ.

Η Odda, με πληθυσμό λίγο λιγότερο από 5000, κατοικείται εδώ και αιώνες. Αν και βιομηχανική πόλη, από τον 19^ο αι άρχισε να προσελκύει τουρίστες.  

Κάναμε μια μικρή βόλτα και κάτσαμε σε μια πλατεία που είχε ένα τμήμα της με πάγκους και από πάνω τέντα για προστασία.

Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι το μεγάλο γλυπτό ενός αλόγου,

ενώ η εικόνα συμπληρώνεται από την ολόλευκη εκκλησία εκεί δίπλα.

Από ένα παρακείμενο σούπερ μάρκετ ψώνισα σάντουιτς να φάμε για μεσημέρι εκεί και ένα ψημένο κοτόπουλο για το βράδυ.

Η επόμενη στάση, γύρω στα 15χμ νότια, ήταν σε ένα αξιοθέατο, από αυτά που αποδεικνύουν πως η Νορβηγία δεν σταματά ποτέ να σε εκπλήσσει. Ένα από τα πιο όμορφα και εντυπωσιακά όλου του ταξιδιού.

Ο διπλός καταρράκτης Latefossen.

Τι ορμή! Τι δύναμη! Και τι ομορφιά!

Τα νερά τους περνούν κάτω από το δρόμο και χύνονται στον ορμητικό ποταμό Grønsdalslona.

Κάτσαμε αρκετή ώρα θαυμάζοντας αυτό το υπέροχο θαύμα της φύσης και μπήκαμε στο αυτοκίνητο

για το τελευταίο μέρος του ταξιδιού εκείνης της μέρας.

Γύρω στα 27χμ νότια είναι το χωριό Røldal, στη βόρεια άκρη της στενόμακρης λίμνης Røldalsvatnet.

Δίπλα ακριβώς στη λίμνη είναι ένα κάμπινγκ, στο οποίο είχαμε κλείσει ένα ξύλινο σπιτάκι. Μην πάει το μυαλό σας σε καμμιά καλύβα.

Πολυτέλεια και όλες οι ανέσεις ενός κανονικού σπιτιού, γι αυτό και η τιμή του όση ή και περισσότερη από ένα τρίστερο ή και καμμιά φορά τετράστερο ξενοδοχείο. Εκεί θα μέναμε για ένα βράδυ.

Επειδή το απόγευμα είχε προχωρήσει κάτσαμε να ξεκουραστούμε.

Εγώ βγήκα για μερικές φωτογραφίες πριν πέσει ο ήλιος.

Το πρωί τσιμπήσαμε κάτι και ξεκινήσαμε να φύγουμε από το κάμπινγκ, αλλά όχι από το χωριό, μιας και υπάρχει εκεί μία ακόμα ξύλινη εκκλησία, που εκτός των άλλων ήταν και αυτή ένας από τους λόγους που είχαμε έρθει μέχρι εδώ κάτω. Περάσαμε πριν και πήραμε από ένα μαγαζί δύο καφέδες να ανοίξει το μάτι μας και στη συνέχεια πήγαμε να τη δούμε.

Η Røldal stavkyrkje φτιάχτηκε γύρω στα 1250 και από τότε έχουν γίνει κάποιες προσθήκες. Διάφορα στοιχεία την κάνουν να ξεχωρίζει από άλλες παρόμοιες.

Πρώτα απ’ όλα είναι μια εν ενεργεία ενοριακή εκκλησία με το νεκροταφείο γύρω της. Το άλλο είναι πως σε αντίθεση με τις περισσότερες του είδους της, που είναι λιτές και χωρίς διάκοσμο εσωτερικά,

αυτή έχει πολύ ενδιαφέροντα βωμό

και ωραία φυτική διακόσμηση στην οροφή και τους τοίχους.

Ευτυχώς ήταν ανοικτή όταν πήγαμε, αλλά μέσα ήταν μια ομάδα ανθρώπων, που κάποιος τους μιλούσε, κάτι σαν ξενάγηση. Έτσι δεν μπορούσαμε να πλησιάσουμε στο βωμό και τους τοίχους για να δούμε λεπτομέρειες.

Δεν πειράζει όμως, αρκεί που την είδαμε.

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής ακολουθώντας αντίστροφα τη διαδρομή της προηγούμενης μέρας.

Λίγα μέτρα πριν φτάσουμε στο διπλό καταρράκτη Latefossen σταματήσαμε να δούμε ένα άλλο, επίσης εντυπωσιακό, στην απέναντι μεριά του δρόμου και του ποταμού.

Είναι ο Espelandsfossen. Τον είχαμε δει την προηγούμενη φεύγοντας από τον Latefossen, αλλά είχε κίνηση και δεν μπορούσα να σταματήσω, πράγμα που έκανα εκείνη τη μέρα.

Λίγα μέτρα μετά σταματήσαμε και πάλι στον Latefossen, μιας και αυτό το θαύμα δύσκολα χορταίνεις να το θαυμάζεις.

Από εκεί μέχρι την Odda, ο δρόμος είναι ο ίδιος με αυτόν της προηγούμενης μέρας. Στην Odda κάναμε αριστερά και ακολουθώντας Β.Δ. πορεία για περίπου 40χμ,

φτάσαμε στο χωριό Jondal, που είναι στο Hardangerfjord.

Ο δρόμος μας έφερε στην αποβάθρα για να μπούμε στο φέρι που θα μας περνούσε απέναντι στο χωριό Tørvikbygd, για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας. 

Όσο να περάσουμε απέναντι ας πούμε για άλλο ένα στοιχείο για όσους κινούνται στους δρόμους της Νορβηγίας. Πέρα από το γεγονός πως υπάρχουν ελάχιστα κομμάτια αυτοκινητόδρομου, η οδηγική συμπεριφορά είναι προσαρμοσμένη σε αυτές τις συνθήκες και έτσι γενικά η οδήγηση είναι άνετη και ασφαλής, αρκεί να μην έχεις διάθεση για «ταρζανιές». Ένα χαρακτηριστικό, που έχει να κάνει με τη μορφολογία της χώρας είναι τα πορθμεία (φέριμποτ). Λόγω των πολλών φιόρδ και των νησιών, ειδικά στα δυτικά, πολλές φορές ο δρόμος που ακολουθείς καταλήγει σε μια αποβάθρα, που κάποιο πορθμείο θα σε πάρει να σε περάσει απέναντι για να συνεχίσεις το δρόμο σου. Οι περισσότερες διαδρομές είναι μικρότερες από μισή ώρα, γι αυτό και θα δεις πως οι περισσότεροι οδηγοί δεν βγαίνουν από τα αυτοκίνητά τους. Εκεί γενικά δεν πληρώνεις τίποτα. Απλά φωτογραφίζουν την πινακίδα σου και πληρώνεις συνολικά μαζί με τα διόδια. Βέβαια υπάρχουν και κάποια πορθμεία στα οποία πληρώνεις και μάλιστα ακριβά, αλλά αυτά είναι λίγα και αφορούν μεγαλύτερες διαδρομές.

Όμως φτάσαμε στο Tørvikbygd. Ώρα να συνεχίσουμε βορειοδυτικά.

Επόμενη στάση το χωριό Steine.

Σταματήσαμε γιατί φτάνοντας εκεί

είδαμε άλλον ένα εντυπωσιακό καταρράκτη, τον Steinsdalsfossen.

Ένα μονοπάτι οδηγεί στην πίσω μεριά του και βλέπεις τα νερά που γκρεμίζονται με ορμή, γεγονός που θυμίζει τον καταρράκτη της Έδεσσας, για όσους έχουν πάει.

Εκεί, σ’ ένα παγκάκι απέναντι από τον καταρράκτη κάτσαμε να κολατσίσουμε αυτά που είχαμε πάρει για μεσημέρι.

Μπήκαμε πάλι στο αυτοκίνητο και συνεχίσαμε. 

Θέλαμε ακόμα πάνω από μία ώρα μέχρι το Μπέργκεν. Είχαμε όμως κατά νου να σταματήσουμε σε ένα προάστιό του για να δούμε ένα ακόμα αξιοθέατο. Αλλά αυτά στη συνέχεια του ταξιδιού μας. 

Οι διαδρομές του τελευταίου 4ήμερου, από το Όσλο ως το Μπέργκεν

 

το ταξίδι συνεχίζεται

θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας