Η
Τρίτη μέρα στην πόλη ήταν κατά κύριο λόγο αφιερωμένη στα δύο νησιά, το Βασιλιέφσκι
(Васи́льевский о́стров) και το Πέτρου-Παύλου
(Петропавловский о́стров).
Η
Πετρούπολη υπήρξε η πραγματοποίηση του ονείρου ενός βασιλιά που ήθελε να
ξεφύγει η χώρα του από τη μιζέρια και τη στασιμότηταστην οποία βρισκόταν, να τη μεταρρυθμίσει, να
αναδιοργανώσει το κράτος και το στρατό και να δημιουργήσει ,ένα ισχυρό ναυτικό.
Για να γίνει αυτό το τελευταίο έπρεπε να ανοίξει μια «πόρτα», ένα λιμάνι προς
την Ευρώπη.
Κυριακή βράδυ στην πλατεία της Καρύστου είναι αραδιασμένα τα όργανα της μπάντας
που σε λίγα λεπτά θα παίξει. Λίγος ο κόσμος στις καρέκλες. Οι περισσότεροι
παραθεριστές προτιμούν τα ουζάδικα και τα μπαράκια της παραλίας. Ίσως φταίει
και το είδος της μουσικής που θα ακούσουμε. WorldJazz!! Χάθηκε κανένα νησιώτικο βρε αδερφέ να
μερακλώσουμε καλοκαιριάτικα!
Μπαίνοντας
στο Κάστρο του Μπρεστ στη Λευκορωσία (χαρακτηρισμένο σαν «Κάστρο Ήρωας» επί
Σοβιετικής εποχής, μιας και αντιστάθηκε στους Γερμανούς πάνω από ένα μήνα), στα
αριστερά είναι μερικά άρματα μάχης του Κόκκινου Στρατού. Εκείνη την ώρα μερικά
πιτσιρίκια, από κάποιο σχολείο που επισκέπτονταν το χώρο, έπαιζαν έχοντας
ανέβει πάνω τους και τρέχοντας γύρω τους. Η εικόνα αυτή μου έφερε στο μυαλό ένα
αντάρτικο-φιλειρηνικό τραγούδι της φοιτητικής μου νιότης. Ήταν το «Τι τα
θέλουμε τα όπλα» και το τραγούδαγε ο Πέτρος Πανδής.
Τι
σου είναι όμως το μυαλό. Εκείνη την ώρα «παραχάραξα» τους στίχους και σκάρωσα
ένα στιχάκι για να ταιριάζει με αυτό που έβλεπα.
«Τι τα θέλουμε τα όπλα,
τα κανόνια, τα σπαθιά;
Να τα κάνουμε παιγνίδια
για να παίζουν τα παιδιά!»
Είπαμε,
Ποιητής εκ του προχείρου….
Και για να θυμηθούν
οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι
Τί τα θέλουμε τα όπλα
Τί τα θέλουμε τα όπλα,
τα κανόνια, τα σπαθιά;
Nα τα φτιάξουμε αλέτρια
να δουλέυει η αγροτιά.
Nα τα φτιάξουμε αλέτρια
να δουλέυει η αγροτιά
Τί τα θέλουμε τα όπλα,
τα κανόνια τα βαριά;
Nα τα φτιάξουμε εργαλεία
να δουλέυει η εργατιά.
Nα τα φτιάξουμε εργαλεία
να δουλέυει η εργατιά.
Τί τον θέμε τον "Αβέρωφ"
τί τον θέμε το "Κιλκίς";
Να τα κάνουμε τρακτέρια
να οργώνουμε τη γης.
Να τα κάνουμε τρακτέρια
να οργώνουμε τη γης.
Στην πλατεία Ανεξαρτησίας, την κεντρική πλατεία του Μινσκ, της πρωτεύουσας της Λευκορωσίας, υπάρχουν εκτός των άλλων ο Καθολικός Ναός των Αγίων Σίμωνα και Άννας (φτιαγμένος από κόκκινο τούβλο) και αριστερά του αυτό το τεράστιο λευκό κτίριο, που είναι η έδρα της κυβέρνησης.
Λίγο
έξω από τη Βέροια, κάναμε μια βόλτα παράλληλα με τον Αλιάκμονα, στην αριστερή
πλευρά της κοιλάδας του. Ανεβήκαμε το δρόμο, που πάει από τη λίμνη Ασωμάτων στο
φράγμα Σφηκιάς, σε ένα τοπίο υπέροχο, μέσα σε πυκνό πράσινο και με το ποτάμι
στο βάθος από κάτω μας, να κινείται νωχελικά στο δρόμο του προς τη θάλασσα.
Λίγο
παραπάνω από 50χμ βόρεια του Αμμάν είναι η Jerash
(Γέρασα). Πόλη με πληθυσμό περίπου 50.000 ψυχών, είναι γνωστή για την αρχαία
της πρόγονο με το ίδιο όνομα.
Λίγο
περισσότερο από 20χμ βορειοδυτικά της Γέρασας, είναι μια μικρότερη πόλη των
10.000 περίπου κατοίκων, η Ajlun. Είναι γνωστή για
ένα σπουδαίο κάστρο, που βρίσκεται στην περιοχή της και φέρνει το όνομά της.
Για
εκεί κινήσαμε αφού τελειώσαμε με τα αρχαιολογικά αξιοθέατα του Αμμάν.
Η Παγκόσμια Ημέρα Ερυθρού Σταυρού
και Ερυθράς Ημισελήνου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαΐου, ημερομηνία γέννησης
του ιδρυτή του Ερυθρού Σταυρού, Ερρίκου Ντυνάν.
Κατεβήκαμε
νωρίς για πρωινό και στη συνέχεια, στη ρεσεψιόν, συναντήσαμε τον ξεναγό μας τον
Ahmad. Γίνανε οι συστάσεις σε άψογα ελληνικά και μπήκαμε στο
βανάκι για μια βόλτα στην πόλη και στάση για να επισκεφτούμε την ακρόπολη και
το ρωμαϊκό θέατρο.
Χθες το βραδάκι βρεθήκαμε στο αμφιθέατρο του Νέου Δημαρχείου
Περιστερίου για να παρακολουθήσουμε την παρουσίαση του βιβλίου της Μαρίας
Μαυρικάκη, “Περαστικά”.
Αμμωνίτες, Ναβαταίοι και Άγιοι Τόποι! -Ταξίδι στην Ιορδανία 1ο
μέρος
-Νομίζω
πως πρέπει να βγάλετε από το μυαλό σας τις διακοπές. Το πρόβλημα μοιάζει να
είναι σοβαρό. Δεν μπορεί να περιμένει. Πρέπει να το αντιμετωπίσουμε. Να δούμε
και τα αποτελέσματα των εξετάσεων για να είμαστε σίγουροι.
Είναι
τέλη του Ιουλίου του 2018, λίγες μέρες αφότου γυρίσαμε από το οδικό μας ταξίδι στα
Βαλκάνια και λίγο πριν φύγουμε για Κάρυστο.
Τα λόγια της γιατρού μου
έκοψαν τα πόδια. Φυσικά και για το ταξίδι, που είχαμε κλείσει για τον Οκτώβριο,
ούτε λόγος. Μπορούσε να περιμένει. Εμείς να είμαστε καλά. Δύο
ώρες μετά είχαν όλα ακυρωθεί. Η Ιορδανία εκεί θα είναι. Κάποια άλλη στιγμή.
Νωρίς
το πρωί φορτώσαμε και φύγαμε. Είχαμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Το τέλος του ταξιδιού
μας στις χώρες της Βαλτικής πλησίαζε και είχε για προορισμό το αεροδρόμιο του
Ταλλίν. Αυτό όμως θα γινόταν την επομένη. Για εκείνο το βράδυ είχαμε
προγραμματίσει μια στάση στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Εσθονίας, το Tartu.
Ένα παλιό όνειρο πήρε σήμερα σάρκα και οστά. Περπατήσαμε στη μοναδική Πέτρα της Ιορδανίας! Εδώ στο τέλος του φαραγγιού (Siq), μόλις φαίνεται το "θησαυροφυλάκιο".
Η τελευταία μέρα στη Λιθουανία, μπορεί να
χωριστεί σε τρία μέρη. Πρώτα πήγαμε να επισκεφτούμε το Εθνικό Μουσείο της
Λιθουανίας, μετά κάναμε μια εκδρομή στο Τρακάι και τέλος γυρίσαμε στο Βίλνιους,
για μια τελευταία βόλτα και γνωριμία με κάποιες γωνιές της πόλης, που είχαμε
αφήσει.
«Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει» λέει ο λαός μας.
Και μπορεί να μην μύρισε καλοκαίρι, πάντως άνοιξη μύρισε.
Πέρασε κι έφυγε η «Χιόνη» και έρχεται η «Ωκεανίδα» (μόνο αυτή η
αμερικανόφερτη μόδα, να ονοματίζουμε τις κακοκαιρίες και μάλιστα με αλφαβητική
σειρά μας έλειπε!-αλήθεια που πήγε το Ψ;).
Αυτή η εβδομάδα όμως ήταν χαρά Θεού. Μεγάλωσε η μέρα, άρχισε να
«ανοίγει» η διάθεσή μας και έπρεπε «επειγόντως» να εκδράμουμε. Έτσι, σήμερα που
δεν είχαμε κάποια υποχρέωση, όπως τις προηγούμενες μέρες, ξεκινήσαμε για άλλη
μια αρχαιολογική βόλτα. Μια ακόμα «κατάδυση» στο παρελθόν αυτού του τόπου.
Περίπου 100 χμ δυτικά-ΒΔ του Βίλνιους είναι η δεύτερη μεγαλύτερη
πόλη της χώρας. Το όμορφο και γραφικό Κάουνας.
Ένας
μύθος θέλει την αρχή της πόλης στα 1030, αλλά η πραγματικότητα δείχνει πως
μάλλον αυτό έγινε 3 αιώνες μετά, όταν αναφέρεται για πρώτη φορά σε γραπτές
πηγές (1361).