15 Απριλίου 2021
Τις τελευταίες μέρες με το άνοιγμα του λιανεμπορείου, ήρθε ένα μήνυμα στο κινητό μου από τον Νίκο Ζήβα και την Zivasart Gallery.
15 Απριλίου 2021
Τις τελευταίες μέρες με το άνοιγμα του λιανεμπορείου, ήρθε ένα μήνυμα στο κινητό μου από τον Νίκο Ζήβα και την Zivasart Gallery.
Τριήμερο στην Ανατολική Λακωνία, μέρος 2ο
(συνέχεια από Στο «Γιβραλτάρ της
Ανατολής»!)
12-14 Απριλίου 2018
Ήταν Αύγουστος του 2001 σαν ήρθαμε σε αυτά τα μέρη για να τα γνωρίσουμε. Μια από τις εκδρομές που μας είχε φέρει σε ένα πολύ όμορφο μέρος, ήταν αυτή στο λιμανάκι του Γέρακα. Βρίσκεται μέσα σε ένα στενόμακρο κόλπο, που συνήθως χαρακτηρίζεται σαν το νοτιότερο φιόρδ της Ευρώπης. Μοιάζει με φιόρδ, αν και δεν είναι τέτοιο και έτσι δικαιολογείται ο χαρακτηρισμός αυτός. Βρίσκεται 24χμ βόρεια της Μονεμβασιάς.
Από
τα αρχαία ακόμα χρόνια, στις πόλεις φρόντιζαν, όχι μόνο ό,τι υπήρχε στην
επιφάνεια της γης αλλά και αυτά που είχαν φτιάξει κάτω από αυτήν. Τους αγωγούς
που έφερνε το νερό στην πόλη και αυτούς που έπαιρναν τα λήμματα της μακριά.
Στις
μέρες μας κάτω από τα πόδια μας, ιδίως στις μεγάλες πόλεις, υπάρχει ένας
ολόκληρος κόσμος, παράλληλος προς αυτόν της επιφάνειας. Και δεν μιλάω μόνο για
το σύστημα μετρό. Κάτω από τα πόδια μας περνάνε σωλήνες του νερού, αγωγοί
αποβλήτων, καλώδια τηλεφωνίας και σε κάποιες περιπτώσεις καλώδια μεταφοράς
ηλεκτρικού ρεύματος. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται ένα σύστημα
πρόσβασης, για τη συντήρηση τους. Κάθετα φρεάτια τα οποία σκεπάζουν στην
επιφάνεια με καλύμματα, συνήθως μεταλλικά. Τα περισσότερα από αυτά είναι απλά,
χωρίς άξια προσοχής και παρατήρησης. Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις. Καλύμματα
φρεατίων με διακόσμηση, πολλές φορές περίτεχνη, με διάφορα θέματα. Τις
περισσότερες φορές με τον θυρεό της πόλης ή κάποια τοπόσημα της, αλλά και άλλα
θέματα.
Τριήμερο στην Ανατολική Λακωνία, μέρος 1ο
11-12 Απριλίου 2018
-Καλημέρα!
Τι κάνετε;
-Καλά!
Να σε ρωτήσω. Πόσο καιρό έχετε να πάτε προς Μονεμβασιά;
-Αρκετά
χρόνια. Γιατί;
-Κι
εμείς έχουμε να πάμε πάνω από 20 και το σκεφτόμουν πολύ. Χθες βρήκα μια
προσφορά σε ξενοδοχείο λίγο πριν τη Μονεμβασιά και το σκέφτομαι σοβαρά. Τι
λέτε;
-Δεν
είναι άσχημη ιδέα. Να το συζητήσουμε και θα σου πω.
-Γρήγορα
όμως γιατί η προσφορά λήγει.
-Εντάξει.
Θα σε πάρω.
Αγοράσαμε
την προσφορά και κλείσαμε για τα μέσα Απριλίου.
26 Δεκεμβρίου 2015
Ταξίδι στη Γαλλία και το Βέλγιο, μέρος 4ο
(Σελίδες από τα Παλιά Ταξιδιωτικά μου
Ημερολόγια 2)
Πρωί-πρωί οι Γάλλοι συνάδελφοι μας περίμεναν με τα αυτοκίνητά τους για να μας πάνε στη La Panne να πάρουμε το τρένο για Βρυξέλλες. Εκεί θα μέναμε μια μέρα να δούμε όσο περισσότερο γινόταν από την πόλη και την επομένη θα επιστρέφαμε στην Αθήνα.
Κάθε χρόνο, γύρω στις 21 του Μάρτη έχουμε την Εαρινή Ισημερία (για το 2021 είναι στις 20/3). Τη μέρα δηλ. που η διάρκεια της ημέρας και αυτή της νύχτας είναι ίσες. Το γεγονός των ίσων «ποσοτήτων» σκότους και φωτός, είναι ουσιαστικά η μετάβαση από το ένα στο άλλο, η μετάβαση από το Χειμώνα στην Άνοιξη.
Ταξίδι στη Γαλλία και το Βέλγιο, μέρος 3ο
(Σελίδες
από τα Παλιά Ταξιδιωτικά μου Ημερολόγια 2)
16 Νοεμβρίου 2003
Το πρωί πιάσαμε από νωρίς δουλειά στο σχολείο για να ολοκληρώσουμε την ετοιμασία του προγράμματος μας, το μεσημέρι τσιμπήσαμε κάτι πρόχειρο και αμέσως μετά φύγαμε. Ξέραμε πως θα πηγαίναμε ταξιδάκι έκπληξη. Προσπαθώντας να μαντέψουμε πέφτανε διάφορες ιδέες. Έπεσε και η άποψη πως πάμε στο Παρίσι, αλλά μιας και ήμασταν περίπου 300χμ μακριά την αποκλείσαμε.
Ταξίδι στη Γαλλία και το Βέλγιο, μέρος 2ο
(Σελίδες
από τα Παλιά Ταξιδιωτικά μου Ημερολόγια 2)
Ταξίδι στη Γαλλία και το Βέλγιο, μέρος 1ο
(Σελίδες
από τα Παλιά Ταξιδιωτικά μου Ημερολόγια 2)
13-15 Νοεμβρίου 2003
Ήταν οι τελευταίες μέρες του Γενάρη του 2003, που η Brigitte και ο Fabrice, συνάδελφοι καθηγητές, από τη Δουνκέρκη της Γαλλίας, ήρθαν στην Αθήνα, στα πλαίσια Ευρωπαϊκού προγράμματος. Ήρθαν στο σχολείο, γνωρίστηκαν με τους συναδέλφους, μπήκαν στην τάξη μίλησαν και γνώρισαν τους μαθητές και εμείς τους πήγαμε να δουν και κάποια από τα αξιοθέατα της Αττικής, εκτός Αθήνας. Τότε κανονίστηκε και η μεγάλη συνάντηση στην πόλη τους, τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, με τη συμμετοχή συναδέλφων από όλες τις χώρες που θα έπαιρναν μέρος στο πρόγραμμα.
3 Μαΐου 2015
Πάνε 2 χρόνια, που πηγαίνοντας για διακοπές στην Ήπειρο, έκανα μια επίσκεψη για να δω το Κάστρο του Ρίου. Δυστυχώς ήταν κλειστό και έτσι περιορίστηκα σε μερικές φωτογραφίες απ’ έξω (Το Κάστρο του Ρίου!).
2006, στο Πήλιο, τη Μακεδονία και … λίγο από Θράκη! Μέρος 2ο
2. ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ-ΘΡΑΚΗ
Μέρα ταλαιπωρίας
Μετά την πρωινή μας βουτιά και τον
τονωτικό καφέ, μαζέψαμε, φορτώσαμε και ξεκινήσαμε. Προορισμός η Καβάλα και οι
παραλίες της!
Μερικές ώρες αργότερα φτάναμε στην
περιοχή της Καβάλας και αρχίσαμε να ψάχνουμε για κάμπινγκ. Χρόνια κάνω αυτόν
τον τρόπο διακοπών και είναι η δεύτερη φορά, που περάσαμε τέτοια ταλαιπωρία
μέχρι να βρούμε. Με το οδηγό ανά χείρας ξεκινήσαμε από την περιοχή της Νέας
Περάμου. Τα περισσότερα είχαν από καιρό κλείσει με αποτέλεσμα τα λίγα που
λειτουργούσαν να είναι γεμάτα μέχρι την είσοδο! Από ολόκληρο τον κόλπο της
Καβάλας καταλήξαμε στο Terra
Batis λίγο πριν
την είσοδο της πόλης. Και λέω καταλήξαμε γιατί το κάμπινγκ ήταν υπέροχο αλλά
είχε μια απίστευτη φασαρία. Μιας όμως και δεν βρήκαμε άλλο δεν μπορούσαμε να
κάνουμε κι αλλιώς. Έτσι αποφασίσαμε να στήσουμε εκεί, πράγμα που κάναμε. Αφού
στήσαμε ρίξαμε μια βουτιά να φύγει η ταλαιπωρία και κάτσαμε στο εστιατόριο για
φαΐ. Ο ύπνος εκείνο το βράδυ ήταν βαθύς, παρά τη φασαρία. Το κορμάκι μας
χρειαζόταν ξεκούραση και δεν ενοχλήθηκε από τίποτα!
2006, στο Πήλιο, τη Μακεδονία και … λίγο από Θράκη! Μέρος 1ο
Η χρονιά που πέρασε ήταν δύσκολη για μας. Η κόρη μας έδινε Πανελλήνιες εξετάσεις και φυσικά όλη η οικογένεια ήταν επί ποδός πολέμου. Ευτυχώς όλα πήγαν αρκετά καλά και περιμέναμε τα αποτελέσματα. Τις φετινές διακοπές θέλαμε να τις περάσουμε κάπου στην Ελλάδα που δεν είχαμε ξαναπάει. Το κουβεντιάσαμε με τους φίλους μας, πέσανε διάφορες ιδέες και καταλήξαμε στην Ανατολική Μακεδονία και τη Θάσο. Με εξαίρεση ένα διήμερο το 1993 στην Κερκίνη και τις Σέρρες που είχαμε πάει από τη Χαλκιδική που κάναμε τότε διακοπές, δεν είχαμε βρεθεί ποτέ εκεί πάνω.
Πρώτο Οδικό ταξίδι στην Ευρώπη
(Ιταλία – Κροατία – Σλοβενία),
Το
ταξίδι μας σιγά-σιγά πλησίαζε στο τέλος του. Δύο μέρες μένανε πριν την αναχώρησή
μας για την πατρίδα και για εκείνη, την προτελευταία μέρα είχαμε αποφασίσει να
ξεκινήσουμε από την Ιταλία.
Πρώτο Οδικό ταξίδι στην Ευρώπη (Ιταλία – Κροατία – Σλοβενία),
Η επόμενη μέρα ήταν αφιερωμένη στην πρωτεύουσα της χώρας, την Λουμπλιάνα (Ljubljana), την αξιαγάπητη, την αγαπησιάρα (κάτι τέτοιο σημαίνει το όνομά της). Μια πρωτεύουσα σχετικά μικρή για τέτοια με πληθυσμό που είναι λίγο πιο κάτω από 400.000 στην ευρύτερη πόλη.
Πρώτο Οδικό ταξίδι στην Ευρώπη (Ιταλία – Κροατία – Σλοβενία),
Η τελευταία μέρα που θα μέναμε στα νότια της Σλοβενίας ξεκίνησε με χαλάρωση και διασκέδαση. Δηλαδή Aqua park. Ζεστά νερά, διάφορα εφέ, όπως «τροπική καταιγίδα», νεροτσουλήθρες και άλλα διασκεδαστικά, έτσι ώστε να περάσει το πρωινό πολύ ωραία.
Πρώτο Οδικό ταξίδι στην Ευρώπη (Ιταλία – Κροατία – Σλοβενία),
(συνέχεια από Στη χώρα που γεννήθηκε ο Τίτο! 1. Δαλματικές Ακτές)
(Σελίδες από τα Παλιά Ταξιδιωτικά μου
Ημερολόγια 2)
29-30 Ιουλίου 2003
Την άλλη μέρα νωρίς το πρωί μαζέψαμε, φορτώσαμε και αφήσαμε πίσω μας τις ακτές της Δαλματίας. Η πορεία μας βόρεια και μετά ανατολικά. Ένα μέρος της σε καινούριο, πολύ καλό αυτοκινητόδρομο, με τούνελ, γέφυρες και πολύ αέρα. Περάσαμε έξω από το Εθνικό Πάρκο των Λιμνών Plitvice και συνεχίσαμε για Ζάγκρεμπ. Λίγα χμ μετά το πάρκο σταματήσαμε για φαγητό. Είναι ένα μέρος πάνω στο δρόμο με ψησταριές, όπου το αρνί ψήνονταν ολόκληρο στη σούβλα με φωτιά (όχι κάρβουνα) κάπως σαν το αντικριστό στην Κρήτη. Ήταν πολύ νόστιμο.
Πρώτο Οδικό ταξίδι στην Ευρώπη (Ιταλία – Κροατία – Σλοβενία),
24-28 Ιουλίου 2003
Περνώντας τα Σλοβενο-Κροατικά σύνορα μπήκαμε στη χερσόνησο της Ίστριας, μια περιοχή με τόσα αξιοθέατα, ένα ταξίδι από μόνη της. Εμείς στρίψαμε προς τα ανατολικά, με σκοπό να μπούμε στη Ριέκα για μια μικρή βόλτα. Όταν μπήκαμε στην πόλη η κίνηση ήταν απερίγραπτη. Μιας και ήταν απόγευμα και έπρεπε να βρούμε κάμπινγκ να μείνουμε φύγαμε, αφήνοντας τη Ριέκα για μια άλλη φορά, μάλλον για κάποιο ταξίδι στο μέλλον.
17 Δεκεμβρίου 2020
Τα τελευταία χρόνια, στην περιοχή που ζω τα τελευταία 33 χρόνια, το Ηράκλειο της Αττικής, ο Δήμος έχει τοποθετήσει σε διάφορα σημεία με αξιοσημείωτο ιστορικό ενδιαφέρον, κατατοπιστικές πινακίδες με σχετικές πληροφορίες, πράγμα πολύ επιμορφωτικό. Άλλωστε οι περισσότεροι από μας, που ζούμε στις πόλεις, κυρίως τις μεγάλες, γνωρίζουμε ελάχιστα ή τίποτα για την τοπική ιστορία της γειτονιάς μας.
16 Φεβρουαρίου 2014
Ταναγραίες κόρες είναι περίφημα αρχαία Ελληνικά έργα πλαστικής τέχνης από τερακότα.
8 Δεκεμβρίου 2020
Το Κτίριο του παλιού υποσταθμού της ΔΕΗ, δίπλα στις γραμμές και κοντά στο σταθμό του ΗΣΑΠ στο Ηράκλειο Αττικής. Ένα κτίριο βιομηχανικής αρχιτεκτονικής των αρχών του 20ου αιώνα που είναι εδώ και δεκαετίες εγκαταλελειμμένο και σε αρκετά κακή κατάσταση.
22 Φεβρουαρίου 2014
Σε όσους αρέσουν οι εκδρομές και τα ταξίδια θα ξέρουν πως πολλές φορές μια φωτογραφία, μια φράση ένα κείμενο (λογοτεχνικό ή όχι) μπορεί να πυροδοτήσει τη λαχτάρα για μια βόλτα, μια εκδρομή ή ένα ταξίδι. Εμένα αυτό μου έχει τύχει πολλές φορές. Ίσως γιατί το ταξίδι είναι δεύτερη φύση μου.
Τις
περισσότερες φορές αυτό συμβαίνει μέσα από κάποιο κείμενο, κυρίως ταξιδιωτικού
οδηγού ή ταξιδιωτικής λογοτεχνίας.
2 Ιανουαρίου 2014
Τρεις μέρες πριν φύγει το 2013 κατεβήκαμε στην Πάτρα για να κάνουμε Πρωτοχρονιά με τους φίλους μας. Τις περισσότερες φορές που περνάμε γιορτές εκεί, κάνουμε και κάποια εκδρομή κάπου γύρω. Είτε στην Αχαΐα, είτε στους κοντινούς νομούς. Έτσι κι αυτή τη φορά.
Τη
2η μέρα του 2014 ξεκινήσαμε για ένα από τα σημαντικότερα και
γνωστότερα φυσικά αξιοθέατα του της Δυτικής Πελοποννήσου. Τη Λίμνη Τσιβλού.
Πηγαίνοντας όμως θα κάναμε κάποιες ενδιαφέρουσες στάσεις να δούμε και κάποια
αξιοθέατα, που δεν τα γνωρίζαμε.
Οι
μέρες του χειμώνα είναι «κοντές» και γι αυτό, αν θες να δεις κάποια πράγματα,
πρέπει να ξεκινήσεις νωρίς. Έτσι κάναμε κι εμείς.
Στο
ύψος της Ακράτας βγήκαμε από την εθνική για να ανέβουμε στα βουνά. Στα
Κλουκινοχώρια. Δεν τα έχετε ακούσει, ε; Ούτε κι εγώ, μέχρι που έψαξα για τον
προορισμό μας.
(συνέχεια από Μια φωτογραφία, ένα χωριό φάντασμα και το γεφύρι
του!)
11 Ιανουαρίου 2014
Ήταν ένα όμορφο, ηλιόλουστο Σάββατο του Γενάρη, όταν παρακινημένος από μια φωτογραφία, ξεκινήσαμε για τη Βοιωτία να δούμε ένα πέτρινο γεφύρι πάνω από τον ποταμό Ασωπό. Ένα γεφύρι σαν αυτά τα ηπειρώτικα. Γιατί ναι, υπάρχουν όμορφα πέτρινα γεφύρια και πιο κοντά στην Αθήνα. Ένα τέτοιο είναι κι αυτό στο χωριό Δαφνούλα (χωριό φάντασμα) της Βοιωτίας, πολύ κοντά στα όρια με την Αττική και τα Δερβενοχώρια. Για εκείνη την επίσκεψη έχω ανεβάσει ξεχωριστή ανάρτηση (εδώ).
Τι να
πεις, τι να γράψεις και τι απολογισμό να κάνεις για το 2020; Μιας χρονιάς, που
σημάδεψε τη ζωή των κατοίκων όλης της γης με το χειρότερο τρόπο. Και το κακό
είναι πως και η επόμενη χρονιά ξεκινά με τις χειρότερες προϋποθέσεις. Φυσικά
μιλάμε για την πανδημία Covid 19, από τον
Κορονοϊό SARS-CoV-2.
Ευχόμαστε σε όλους
Καλές Γιορτές και το 2021 να μας επιφυλάξει πιο ευχάριστες εκπλήξεις από αυτές
που μας φιλοδώρησε το 2020.
Χρόνια
Πολλά!
Πρέβεζα και Θεσπρωτία … με λίγο από Άρτα!, β΄
(συνέχεια από Στου Άδη το ποτάμι και τιςλιμνοθάλασσες!)
23-28 Αυγούστου 2013
Μετά την Αλβανία
Η
μέρα αυτή είχε εξωτερικό. Δηλαδή Αλβανία (Αλβανία, λίγες ώρες
στη γείτονα!).
Πρέβεζα και Θεσπρωτία … με λίγο από Άρτα!, α΄
18-22 Αυγούστου 2013
Το καλοκαίρι του 2013 πήγαμε μια βδομάδα στη Σίφνο στις αρχές του Ιούλη (Σίφνος, η μάγισσα των Κυκλάδων!) και μετά Κάρυστο. Είχαμε κανονίσει όμως με τον Δημήτρη και τη Γωγώ ένα δεκαήμερο στα παράλια της Ηπείρου για μετά τον 15αύγουστο. 9 χρόνια πριν είχαμε ξαναβρεθεί σε εκείνα τα μέρη και πολύ μας άρεσε (Στις παραλίες …………..της Ηπείρου!).
Κυριακή πρωί ξεκινήσαμε από την Αθήνα. Στο δρόμο πολύ μεγάλη κίνηση και στα δύο ρεύματα, κυρίως προς την πρωτεύουσα. Φτάσαμε στην Πάτρα μεσημεράκι. Θα μέναμε ένα βράδυ και θα φεύγαμε την επομένη. Το βραδάκι πήγαμε για φαΐ κάπου ανάμεσα στον Άγιο Βασίλη και το Δημορηγόπουλο. Εκεί ήρθαν εκεί και μας βρήκαν και άλλοι φίλοι.